Parque de la Costa
Tigre, Argentina
“Argentina’s largest amusement park”

February is one of the least interesting times of the year. Belgium is cold and wet, everyone seems to suffer from a winter depression and most European theme parks are closed. Doesn’t that sound like a perfect month for travelling? Yes, it sure does. On Valentine’s Day 2019, we crossed the Atlantic Ocean (plus the equator) and we exchanged the European winter for a South American summer. Our destination: Argentina. This country is well-known for its natural wonders, its wines and its juicy steaks. However, it isn’t exactly an ideal roller coaster destination. According to the Roller Coaster Database, there are just 22 operational coasters in Argentina. The largest theme park in the country is Parque de la Costa and we obviously planned a visit. Parque de la Costa can be found in Tigre, a coastal city within a 45-minute drive from Argentina’s capital Buenos Aires.
ROLLER COASTERS

Parque de la Costa’s two biggest roller coasters are placed right next to each other in the eastern corner of the park. Argentinian visitors seem to consider them as highlights, but they’re actually very standard to us. A Vekoma SLC and a Boomerang count as the count as the most thrilling coasters in the whole of Argentina. During my entire life, I have made one single ride on a Boomerang coaster. That ride (Cobra at Walibi Belgium) made me feel so nauseous that I’ve refused to ride Boomerangs ever since. This precept has cost me lots of coaster bingos, but I’m not planning on changing my mind.

The reputation of a Vekoma SLC isn’t necessarily better than a Boomerang’s, but I decide to join Nick for this next credit. Let’s start with the good news: I love Desafío’s colour scheme and the queue is nearly empty. However, the actual ride experience is exactly as I imagined it to be. The lift hill and the brakes are fine, but everything in between could be described as painful, horrible and why am I doing this? I admit that Desafío isn’t the world’s worst Suspended Looping Coaster, but please don’t take this as a compliment. It’s still really bad.

Spinning coaster Montaña Rusa Torbellino appears to be the park’s most popular ride. It’s not busy at all, but we end up in a 50-minute queue. Let’s hope that the actual ride experience is fun, right? Unfortunately, this turns out to be a very tame ride. Torbellino is a Chinese copy of the classic Reverchon spinning coaster and the drops are notably less steep in this version. I don’t consider this as a bad thing, though. I really don’t trust those cheap Chinese roller coasters, especially if they’re placed in South America. Arriving in the station alive, that was my main goal.

Parque de la Costa offers a total of four roller coasters and one of them is hidden in a remote corner of the park. I’m talking about El Vigía. Just like the park’s other coasters, El Vigía is a standard model. We’re talking about a large Tivoli coaster, manufactured by Zierer. This ride can be found at many amusement parks and the ride experience is mediocre. However, Parque de la Costa has considerably improved the ride by integrating it in an artificial mountain. I actually think that this is one of the better looking Zierers in the world.
OTHER EXPERIENCES

Parque de la Costa can be considered as a permanent funfair with a few bigger amusement park rides. Keeping in mind that most South Americans aren’t used to large theme park chains, this makes perfect sense. There’s a big variety of attractions that look standard to us, but locals seem to enjoy them a lot. These rides include a classic wave swinger, some children’s carousels, a Ferris wheel and a few thrilling flat rides. One of these flat rides is Samba, a Tagada. This weird attraction can be found at some European funfairs, but it’s notorious for its safety issues. Consider it as a revolving bouncing castle on steroids. There are no restraints, so you might end up on the gondola’s floor. Never ever will this ride be accepted in the United States.

This might come as a surprise, but Parque de la Costa also offers a dark ride. A very small one, though. La Mansión del Terror is a ridiculously bad haunted house with poor scare effects and an old-fashioned, low capacity transportation system. It reminds me of the ghost trains you’ll find at your local funfair and the scares seem invented by a toddler. La Mansión del Terror definitely isn’t a must do, but it’s hilarious.
WORTH A VISIT?
Parque de la Costa is Argentina’s largest and (probably) best amusement park. From my perspective, that’s a little sad. The park is rather small, theming is limited and most attractions are standard. From a coaster enthusiast’s point of view, I could state that the park lacks a few signature attractions. However, Argentina just doesn’t have the roller coaster culture we know in Europe, Asia and North America. I probably won’t come back, but I’m very glad that I paid a visit to Parque de la Costa. The overall atmosphere is perfect and local visitors seem to enjoy the park a lot.
Would you visit Parque de la Costa during a trip to Argentina? Do you know other theme parks with a Tagada? Does South America deserve more thrilling roller coasters? Share your thoughts in the comments section at the bottom of this page.
This article reflects my personal experience at Parque de la Costa during a visit in February 2019.
Parque de la Costa
Tigre, Argentinië
“Het grootste pretpark van Argentinië”

We kwamen vooral naar Argentinië voor de zon van Buenos Aires en de natuurpracht van Patagonië. Maar op reis gaan zonder daar een lokaal pretpark bij aan te doen, zou ik niet over m’n hart krijgen. Jammer genoeg is Argentinië niet meteen het achtbaanland bij uitstek. Wel integendeel. Het land is ongeveer negentig keer groter dan België, maar telt op dit moment slechts zeventien operationele rollercoasters. En om het slechte nieuws meteen compleet te maken: echte toppers zijn daar niet bij. Verwacht hier geen B&M’s of hypermoderne apparaten van Intamin. Maar we blijven pretparkfans, dus hoe matig de coaster of het park ook is… je wilt het altijd graag met je eigen ogen ontdekken. Daarom geef ik jullie graag een blik op de vier Argentijnse credits die sinds kort op m’n teller staan.

Voor de eerste drie credits moeten we naar Tigre. Dit kuststadje ligt op zowat 40 minuten rijden van Buenos Aires en je geraakt er het makkelijkst met een taxi of met de Tren de la Costa, die ieder halfuur vanuit de hoofdstad vertrekt. Die laatste levert ongetwijfeld de scenic route, maar wij opteren tijdens onze eerste reisdag toch voor het gemak van een taxi. Die zijn goedkoop en overvloedig aanwezig in Buenos Aires, dus da’s ideaal. Wanneer we aankomen in Tigre, merken we dat dit een schattig stadje is waar het zomergevoel haast af druipt. Het verkeer lijkt hier wat relaxter, fonteinen en palmbomen sieren de grootste toegangsweg en op het water glijden toeristenbootjes voorbij. Heel erg tof allemaal, eens te meer omdat er middenin ‘t centrum een pretpark ligt: Parque de la Costa.

Parque de la Costa is onderdeel van een heus vrijetijdsresort aan de oevers van de rivier. Het bevat verder shop- en eetgedeelte China Town (een soort verkleinde, versimpelde en vooral verouderde versie van Downtown Disney of Universal CityWalk) en Aquafan, een waterpark dat er van buitenaf toch wat kaal uit ziet. Geen waanzinnige toestanden allemaal, maar de toegangspoort van het plaatselijke pretpark ziet er toch verrassend groots uit. En als we de zigzaggende wachtrijen bekijken die men voor de kassahokjes voorzien heeft, kan het hier blijkbaar erg druk worden. Gelukkig kunnen we hier op vrijdagnamiddag onmiddellijk doorheen stappen en proberen we in ons beste Spaans twee Pasaportes Oro te bemachtigen. In februari geldt doordeweeks de actie 2 voor de prijs van 1, dus voor amper 756 pesos (minder dan 17 euro) hebben we allebei toegang tot het park en een all-in armband voor de attracties. Dit wordt misschien wel m’n goedkoopste pretparkbezoek ooit.

Het inkomplein is best gezellig en we herkennen hier het orka-molentje van Bobbejaanland, maar daar hechten we niet veel aandacht aan. Op dit moment schiet er namelijk slechts één ding door m’n hoofd: kom maar op met die credits. De twee opvallendste exemplaren werden trouwens naast elkaar gezet in de oostelijke uithoek van Parque de la Costa. En hoewel de Argentijnen er behoorlijk van onder de indruk lijken, zijn dit in onze ogen twee banale standaardmodellen. Vekoma mocht hier in Tigre namelijk z’n twee grootste succesnummers bouwen: een Suspended Looping Coaster en een Boomerang.

De Boomerang laat ik met plezier aan me voorbij gaan, maar die andere wordt m’n allereerste achtbaan in Zuid-Amerika. Parque de la Costa doopte z’n SLC El Desafío, wat te vertalen valt naar de uitdaging. Op zich geen slechte naam voor een coaster die meer kwelling dan plezier oplevert. Dat begint eigenlijk al in de rij. Hoewel die kort is, vlot het helemaal niet. El Desafío rijdt met één trein en van een tweede voertuig is er geen enkel spoor. Leuk vooruitzicht voor de drukke dagen dus… Verder doet deze baan alles wat je van een SLC verwacht: het levert veel punch op weinig oppervlakte, maar ‘t is gewoonweg te ruw om er ten volle van te genieten. Ik moet toegeven dat El Desafío minder rammelt dan sommige soortgenoten, al blijft het vooral uitkijken naar de eindrem. Puur creditmateriaal zonder herhalingswaarde.

Nick mag de Boomerang-credit op z’n eentje binnenhalen terwijl ik van de nabijgelegen watervernevelaars geniet. Als je in februari onder de evenaar duikt, kom je namelijk plotsklaps in de zomer terecht. En hoewel we gisterenochtend nog met vriestemperaturen in België vertrokken, is ‘t vandaag een heerlijke 28 graden in Tigre. Het maakt de sfeer beslist aangenamer, maar dat mooie weer kan niet camoufleren dat Parque de la Costa stiekem een soort Betonnejaanland is. Thema is er nauwelijks en de meeste attracties lijken rechtstreeks van de kermis geplukt. Het oogt een beetje goedkoop, maar Argentijnen laten dat niet aan hun hart komen. Ze zoeken hun verfrissing in de kale boomstammenbaan (die met z’n vreselijke operations een geschatte capaciteit van circa 150 personen per uur haalt) en ze draaien een rondje met de plaatselijke flatrides. Die Tagada, Octopus en Frisbee laat ik echter graag aan me voorbij gaan.

La Mansión del Terror ziet er niet minder kermisachtig uit, maar onze darkride-liefde verplicht ons om hier wel aan te schuiven. Verwachten we veel van dit transportabele spookhuis? Neen… en dat is maar goed ook. De effecten zijn simpel, terwijl de decorstukken elk moment uit elkaar kunnen vallen. Niks bijzonders dus en het levert geeneens een coaster-credit op. Dan liever een ritje op de knalgele Montaña Rusa Torbellino, al moeten we daar best wel wat kostbare tijd in investeren: vijftig minuten om precies te zijn. Dat is nog maar eens te wijten aan onbegrijpelijke operations: drie van de vier voertuigen staan meestal achter elkaar in het station te wachten op passagiers. De uiteindelijke rit verantwoordt de lange wachttijd helaas niet. Torbellino is een Chinese versie van Reverchon’s bekende spinning coaster model, maar dan zonder de diepe drops. Ik geef toe dat het ding soepeler rijdt dan verwacht, maar echt sensationeel wordt het nergens. Tenzij je, net zoals ik, met enig wantrouwen naar zulke Chinese kopieën kijkt.

We ontmoeten tijdens deze reis Pablo, een pretparkfan die in Buenos Aires woont. Hij vertelt ons dat Parque de la Costa ooit een verrassend mooi themapark was. Jammer genoeg ging het themaniveau in de loop der tijd dramatisch achteruit. Dat hebben we inderdaad al gemerkt… Een van de overblijfselen uit die goeie ouwe tijd is echter El Vigía. Ik wil niet beweren dat deze familiachtbaan van Zierer in een Disney-park zou kunnen staan, maar dankzij z’n rotsformatie ziet hij er wel stukken beter uit dan de meeste soortgenoten. Ook de locatie levert pluspunten op, want El Vigía staat schilderachtig aan de oevers van de Río Luján. Helaas is er ook bij El Vigía een stukje vergane glorie zichtbaar. Een mooie wandelbrug die ooit dwars door de tracks heen liep, raakte namelijk in onbruik en lijkt elk moment te kunnen instorten.

Als het over pretparken van een zekere omvang gaat, is Parque de la Costa eigenlijk de enige bestemming in Argentinië. Vlakbij het centrum van Buenos Aires is er ook nog Parque de la Ciudad, waar recordachtbaan Vertigorama ooit gebouwd werd. Helaas staan de attracties van Parque de la Ciudad al jarenlang stil, terwijl het domein uitgebaat wordt als een doorsnee stadspark. Argentinië is dus geen must-do voor een achtbaanvakantie, tenzij je houdt van kiddiecoasters in shopping malls. Daar zijn er namelijk verbazend veel van. Omdat een van die winkelcentra vlakbij ons hotel ligt, springen we er uiteraard even binnen.

In Abasto Shopping vinden we het zogenaamde Neverland terug. Deze entertainmentzone wordt gecombineerd met een enorme food court en spreidt zich uit over twee verdiepingen. Beneden bestaat het aanbod voornamelijk uit arcadegames, terwijl de bovenverdieping gevuld is met enkele klassieke attracties. Er staan onder andere een schommelschip, een leuk geïntegreerd reuzenrad, een Wipeout én een kleinschalige achtbaan genaamd Montaña Rusa. Een originele naam is dat niet en ook de coaster zelf stelt niet veel voor. Dit is een aangedreven baan van Zamperla die op een kaal tegenvloertje geplaatst werd. Niks bijzonders dus, maar voor de prijs moet je het sowieso niet laten. Een ritje op deze Montaña Rusa kost namelijk een luttele 65 pesos, wat omgerekend minder dan anderhalve euro is. Daar kunnen ze in Las Vegas nog iets van leren…
Dat waren ze dan; de twee pretparken en de vier enige rollercoasters die ik tijdens m’n recentste vakantie bezocht heb. Geen enkele was wereldschokkend en ik zou bijgevolg niemand aanraden om er 11.500 kilometer voor te reizen. Toch was het een bijzondere ervaring om een paar Zuid-Amerikaanse credits te scoren en op coaster-count leverden ze stuk voor stuk rare points op. Ik spreek dus van een geslaagd uitje naar Parque de la Costa, maar de echte kracht van Argentinië zit uiteraard niet in z’n pretparken. Bezoek dit land zeker voor z’n wondermooie natuur en de duizelingwekkende steaks, maar beschouw Parque de la Costa alsjeblieft als niks meer dan een fijn extraatje.
Dit artikel weerspiegelt mijn persoonlijke mening over Parque de la Costa en Neverland, gebaseerd op bezoeken in februari 2019.


































Leave a Reply