Dorney Park

Click here for the English version of this trip report.

We staan in een hotellobby en er loopt een meisje voorbij. Ik staar vol verbazing naar haar T-shirt. ‘I heart DP’ staat er in grote letters op gedrukt. Serieus? Ik kijk nogmaals om na te gaan of ik mezelf niet vergis. Maar nee hoor… er staat nog steeds ‘I heart DP’. Ik vind dat zacht gezegd bizar. Als je een dergelijke zoekterm op Google ingeeft, zou je immers wel eens op websites met een dikke vette 18+ waarschuwing terecht kunnen komen. Toch is dit jonge meisje zich wellicht van geen kwaad bewust. Het spreekt bovendien in haar voordeel dat we momenteel in Allentown zijn, een stadje dat Dorney Park als belangrijkste toeristische trekpleister heeft. Toch hoop ik uit de grond van m’n hart dat zij een ander T-shirt aantrekt wanneer ze een avondje uitgaat in New York City of tijdens een eerste date. Niet iedereen weet immers dat ‘I heart DP’ gewoon wil zeggen dat ze van achtbanen en thrills houdt.

DSC03397

 

De award voor meest dubbelzinnige merchandising is alvast binnen. Sterk gestart, Dorney Park! Maar hoe presteert dit pretpark verder eigenlijk? Steven en ik gaan het dadelijk uitzoeken. We slapen komende nacht in het Holiday Inn Express Hotel dat letterlijk tegenover de oprit van het park ligt. Bij het inchecken verneem ik zelfs dat we op een coaster-panorama getrakteerd worden. En inderdaad: wanneer ik de gordijnen van onze hotelkamer open, zie ik de vele kleurrijke staalconstructies van Dorney Park en de tientallen glijbanen van het aanpalende waterpark. Op zulke momenten kriebelt het altijd een beetje, eens te meer omdat er nog steeds een Cedar Fair Platinum Pass in m’n portefeuille zit. Hoewel Dorney Park eigenlijk pas morgen op onze planning staat, beslissen we dus last-minute om nog snel effe de straat over te steken. Terwijl het gros van de dagjesmensen alvast richting uitgang slentert, beginnen wij nog aan een snelle (en erg productieve) sneak-preview.

DSC03395DSC03480DSC03465

 

Een eerste indruk is belangrijk. De toegangspoort ziet er netjes uit, het personeel dat m’n abonnement scant is erg vriendelijk en we belanden in een verzorgde hoofdstraat. Dat zit allemaal wel goed. De luid weerklinkende popmuziek en de Coasters Drive-In herkennen we bovendien vanuit andere Cedar Fair parken en Dorney Park voelt dus vrijwel meteen vertrouwd. Ook herkenbaar zijn de schreeuwerige betaalspelletjes en de nogal opvallende reclames voor Fast Lane en Fast Lane Plus, de dure upgrades waarmee je wachtrijen overslaat. Jammer genoeg voor Dorney Park (en gelukkig voor ons) is er echter geen enkele reden om in zo’n voorkruip-armband te investeren. Nu de zomervakantie in Pennsylvania afgelopen is, geldt er een direct-instappen-en-beugels-dicht-principe bij de meeste rides. Bijvoorbeeld ook bij Talon.

DSC03482

 

Neen neen neen, Talon is geen Chinese knock-off van Phantasialand z’n sterachtbaan en het is evenmin onderdeel van een soort middeleeuws dorpje. Talon is echter een B&M inverted coaster die rechtstreeks aan de inkomzone van Dorney Park grenst. We konden de baan al uitvoerig bewonderen vanuit onze hotelkamer en van dichtbij valt nog feller op dat het een indrukwekkend ding is. Talon is goeie veertig meter hoog, een kilometer lang en de treinen suizen tegen ruim 90 kilometer per uur door vier inversies. Wanneer we frontseat – in mijn ogen de enige correcte plaats om een inverted coaster voor ’t eerst te beleven – plaatsnemen, blijkt dat Talon niet teleurstelt. De souplesse en de krachtige inversies zijn gelijkaardig aan die van een doorsnee B&M inverted, maar ook dat stevige bochtenwerk in de tweede baanhelft is het vermelden waard. Ik moet er natuurlijk eerlijk in zijn: na een week in de Noord-Amerikaanse pretparken voelt Talon alles behalve uniek aan en hij bevat duidelijk minder power dan Raptor die we twee dagen geleden in Cedar Point deden. Maar als ik het objectief bekijk, is dit echt een heel fijne coaster. In Europa mag men meteen enkele kopietjes van Talon bouwen. Graag zelfs.

DSC03476DSC03479

 

Als het op capaciteit aan komt, doet Dorney Park me nu reeds terugdenken aan de meeste andere parken van Cedar Fair. Dat bedoel ik trouwens positief. Zelfs ondanks vele lege zitjes, blijft men bij Talon immers aan sneltempo doorwerken met twee treinen. We maken dus meteen een tweede rondje, waarna we naar die andere B&M lopen: Hydra – The Revenge. Deze floorless coasters valt niet alleen op dankzij z’n gifgroene tracks, maar ook (en vooral) omwille van de ongebruikelijke lay-out. Sterker nog: Hydra is een van de minst typische coasters die de Zwitserse heren Bolliger en Mabillard ooit afleverden. Dat is te wijten aan het ontbreken van een kenmerkende pre-drop en een verticale looping, maar tevens aan de misvormde cobra roll die wellicht na een dronken personeelsfeestje op de tekentafel belandde. Het allergekste element van deze achtbaan zit echter meteen aan het begin: nog voor we de lifthill beklimmen, sleurt Hydra ons namelijk door een inline twist. Deze zogenaamde Jojo Roll is een vreemde ervaring omdat de trein er tergend traag doorheen rijdt. Of die inversie echt toegevoegde waarde levert, laat ik in het midden. Maar dat Hydra – The Revenge een verfrissende kijk geeft op B&M floorless coasters, daar valt niet over te twijfelen. Ik vind het alleszins een soepele, fijne baan met een flinke portie herhalingswaarde. Ook hier trekken we de beugel dus meteen een tweede keer naar beneden.

DSC03457DSC03454DSC03448

 

Toen we Dorney Park daarnet binnen wandelden, hadden we nog een klein uurtje voor sluitingstijd. Dubbele ritten op Talon en Hydra zijn sowieso een waardevolle invulling van die beperkte tijd, maar daar houdt het nog niet op. We slagen er zelfs in om nog twee extra credits te scoren. We focussen ons daarbij op de achtbanen waarvoor we morgenvroeg liever niet in de rij willen staan. Dat zijn Wild Mouse en Woodstock’s Express. Die eerste spreekt wellicht voor zich: het is een standaard wild mouse van Maurer zoals je die in veel te veel pretparken ziet. De versie van Dorney Park wordt helaas zo vaak afgeremd dat de uiteindelijke rit nog minder boeiend is dan bij de soortgenoten. Woodstock’s Express is dan weer een piepkleine achtbaan in de kinderzone. Er is helemaal niks fout aan, behalve dan het gevoel dat een volwassene krijgt wanneer hij in zo’n krap coastertreintje vol uitzinnige kleuters stapt. Tja, coaster-count… je moet er soms opofferingen voor maken.

DSC03463DSC03461DSC03442

 

Terwijl Dorney Park z’n poorten sluit, komen er dreigende onweerswolken tevoorschijn. Een probleem is dat in ons geval niet: ons hotel ligt op vijf minuten stappen van de uitgang en we moeten vanavond nergens heen. De enige verplaatsing die we maken, is het korte wandelingetje naar Carmel Kitchen & Wine Bar. Dit restaurant werd ons aangeraden door de hotelreceptionist en bij deze wil ik zijn tip graag doorgeven aan jullie. Als je ooit naar een gezellig restaurant in de directe omgeving van Dorney Park zoekt, dan is dit the place to be. Het interieur is cosy, de bediening superlief en ik eet er werkelijk heerlijk. Tijdens zo’n pretparkreis in Amerika lijk je vaak aangewezen op fastfood van twijfelachtige kwaliteit, dus het is zalig om nog eens uitgebreid en in alle rust te dineren. Hongerige zielen die na een dagje Dorney Park geen nood hebben aan hamburgers, nuggets of taco’s, moeten dus gewoon even de straat oversteken naar Carmel. Doen!

DSC03472DSC03481

Als je een restaurant-recensie wil lezen, open je TripAdvisor hè? Dit is nog steeds Rollercoaster Traveller, dus laat ons terugkeren naar de essentie van het verhaal: Dorney Park. We zijn inmiddels een dag verder en het heftige klank- en lichtspel van gisterenavond is verleden tijd. We staan op met een gemengd gevoel. Enerzijds zijn we blij omdat we onder een strakblauwe hemel opnieuw coaster-credits gaan scoren, anderzijds is het een beetje triest dat we vanavond opnieuw huiswaarts vliegen. We moeten vanmiddag rond een uur of twee naar de luchthaven van Newark vertrekken. Dat betekent inderdaad een kort parkbezoek, maar het is vandaag weerom zo rustig dat er van wachttijden geen sprake is. Bij houten achtbaan Thunderhawk blijkt het zelfs zó kalm dat we met z’n tweeën in de trein zitten. Ik definieer het als een soort quality time met een hoogbejaarde achtbaan. Thunderhawk hoort met z’n 93 jaar immers bij de oudere operationele achtbanen van onze planeet. Toch merk je nauwelijks dat het ding zo’n gezegende leeftijd heeft: de crème-kleurige constructie ziet er netjes uit, de treinen staan strak in de verf en ik word aangenaam verrast door de rit. De voertuigen van Thunderhawk bollen aan een hoog tempo en er zit zelfs een lading airtime in deze klassieker. Natuurlijk krijgen we hier en daar een kleine tik, maar een woodie mag best wat turbulentie veroorzaken. Zo lang ik niet knock-out geslagen wordt zoals sommige collega-coasters dat doen, ben ik al lang tevreden.

DSC03406DSC03404

 

Hoewel Thunderhawk een heel leuke houten achtbaan is, lijkt ie behoorlijk klein. Dat is voornamelijk te wijten aan het feit dat er een veel imposantere coaster naast staat. Buurman Steel Force is immers een stevige zestig meter hoog en is zodoende vanuit het hele park duidelijk zichtbaar. Deze hypercoaster pronkt naast z’n respectabele hoogte trouwens ook met een enorme tracklengte (1.700 meter om precies te zijn) en een topsnelheid van 120 kilometer per uur. Omdat Steel Force gebouwd werd door Morgan – wat voor ons Europeanen een quasi onbekende bouwer is – ben ik erg nieuwsgierig naar de uiteindelijk rit. Eerlijk is eerlijk: die valt honderd procent mee. Het verloopt allemaal een beetje minder gestroomlijnd dan de megacoasters van Intamin of B&M, maar ruw is deze kanjer allerminst. Het snelheidsgevoel ligt hoog en vooral het tweede gedeelte van de lay-out verrast. Terwijl we opnieuw richting station scheuren, knalt de trein namelijk aan hoge snelheid over vele kleine airtime-heuveltjes. Dankzij de niet erg nauw aansluitende beugels is dat een coole belevenis met de nodige kriebels. Steel Force doet me qua ervaring terugdenken aan Magnum XL-200 in Cedar Point, maar dan in een minder intense versie.

DSC03415DSC03411DSC03402DSC03435

 

Flatrides? Meestal sla ik ze met plezier over. Toch staat er in Dorney Park een exemplaar dat m’n aandacht onmiddellijk trekt. De naam die op de constructie staat, is Demon Drop. Het gaat hier over zo’n freefall van de eerste generatie, net zoals je die in het Italiaanse Movieland en het Japanse Nagashima Spaland terugvindt. De uitvinder van deze ride maakte het principe vrije val eigenlijk onnodig gecompliceerd, maar stiekem is het ook een waanzinnig toffe belevenis. Jammer maar helaas: er zit momenteel geen beweging in Demon Drop en het lijkt er niet op dat daar vandaag verandering in zal komen. Gelukkig is er nog Whip, een andere ouderwetse thrillride die het gemis een beetje verzacht. We ontdekten dit grappige attractietype eergisteren in Kennywood en in Dorney Park blijkt deze draaimolen al minstens even plezierig.

DSC03437DSC03439DSC03433DSC03417

 

Shuttle coasters. Je houdt ervan of je haat het. Ik reken mezelf eerder bij die tweede groep en dat is voornamelijk aan m’n zwakke maag te wijten. Achterwaartse inversies zijn m’n ding niet en als ik een Boomerang-achtige coaster zie, loop ik er dus in een wijde boog omheen. Stinger, de helderblauwe inverted-variant van Dorney Park, is dus een credit die Steven vandaag op z’n eentje moet binnenhalen. Maar het verhaal van de shuttle coasters houdt daar niet op, want vlak naast Stinger staat er nog zo’n halve baan: Possessed. Deze gele Intamin Impulse Coaster is gelijkaardig aan Wicked Twister die we enkele dagen geleden in Cedar Point bezochten. Dat vond ik oprecht een leuke attractie, dus er is geen enkele reden om Possessed over te slaan. En hoewel ik de dubbele spiraal van Cedar Point z’n versie een beetje indrukwekkender vond, is het ook hier in Dorney Park een goeie thrill. In mijn ogen blijft het wel eerder een uitvergrote flatride dan een achtbaan, maar dat heeft gelukkig geen invloed op de kriebels die het ding genereert.

DSC03420DSC03468DSC03429

 

We eten nog een broodje Subway, we herontdekken het bizarre gevoel van die Jojo Roll en we maken nog een laatste rondje op Talon. De laatste uren van onze reis zijn ingegaan en dus moeten we stilaan afscheid nemen van Dorney Park. Hoewel we in totaal minder dan zes uur in dit park doorbrachten, hebben we elke topper meermaals kunnen doen en we moesten ons geeneens beperken tot de achtbanen alleen. Ik heb dus een vrij compleet beeld van Dorney Park en moet toegeven dat ik me ondanks beperkte verwachtingen best goed vermaakt heb. Ik begrijp echter wel dat sommige pretparkliefhebbers hier enigszins teleurgesteld buiten wandelen. Als je Dorney Park vergelijkt met andere vestigingen van Cedar Fair, mist er namelijk iets. Het park heeft geen iconische topachtbaan zoals je die in Carowinds en Kings Dominion vindt, het mist de familiale sfeer van Knott’s Berry Farm en het coasteraanbod is al helemaal niet zo hemels als in Cedar Point.

DSC03459

 

Ondanks twee prima B&M-coasters en de bijzondere Morgan hypercoaster, is Dorney Park naar Amerikaanse normen wellicht een beetje te simpel. Eigenlijk vind ik dat vreemd: met een wereldmetropool binnen handbereik, zou dit de ideale locatie kunnen zijn om een megapretpark uit de grond te stampen. Six Flags bouwde z’n vestiging nabij New York City al aardig uit tijdens de afgelopen decennia, dus misschien ziet Cedar Fair ook ooit het licht? Tot die tijd is Dorney Park een kleine omweg en een korte tussenstop waard, maar gooi je planning er alsjeblieft niet helemaal voor om. En please, koop bij het buitengaan niet zo’n T-shirt of sweater waar ‘I heart DP’ of ‘DP Extreme Sensations’ op staat. Dorney Park is leuk, maar die tientallen scheve blikken is het ook weer niet waard. Tenzij je… ach, laat ook maar.

3 gedachtes over “Dorney Park

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s