Carowinds

Click here for the English version of this trip report.

Sommige dingen hebben we in Europa simpelweg niet. Een Walmart? Nope. Een drive-in apotheek op elke straathoek? Neen. Knalrode rollercoasters met cobra loops en flying snake dives? Achtbaantreintjes waarin je met tien personen naast elkaar zit? Giga coasters die zo intens hun bocht aansnijden dat het zwart wordt voor m’n ogen? Gelanceerde houten achtbanen!? B&M megacoasters die ruim twee kilometer lang en bijna honderd meter hoog zijn? Neen, neen en nog ‘ns neen. We hebben in Europa weliswaar enkele toffe achtbanen, maar het grote werk lijkt ons niet gegund. Gelukkig heeft dit probleem een relatief voor de hand liggende oplossing: vliegtickets boeken naar de andere kant van de Atlantische Oceaan. Daar staan alle bovenstaande dingen namelijk netjes op een rij. En ja, dan heb ik het zelfs over die Walmart en over die apotheker voor luie mensen.

DSC00394

Er schuilt een creditjager in ieder van ons. Zelfs ik pleit schuldig. Ik durf wel ‘ns beweren dat darkrides en entertainment het belangrijkst zijn, maar m’n achtbaan- of parkteller omhoog zien klimmen… dat geeft toch ook een kick. Hoewel ik de laatste jaren behoorlijk wat mooie themaparken ontdekte, bleef het allergrootste coastergeweld helaas uit. In 2017 wil ik daar graag verandering in brengen. Tezamen met boyfriend Steven schaf ik mezelf een Platinum Pass van Cedar Fair aan en we plannen twee Amerika-reizen die ons in enkele legendarische coasterparken zullen brengen. Aanstaande zomer moeten Canada’s Wonderland en Cedar Point eraan geloven, maar in april ontdekken we alvast de oostkust van de Verenigde Staten. We rijden in een twaalftal dagen van Charlotte naar Washington DC en we pikken onderweg enkele rollercoasters van wereldformaat mee. Zelfs tijdens de eerste dag staan er al meerdere kleppers op het menu. Wanneer we onze huurwagen aan de ingang van Carowinds parkeren, worden we immers omsingeld door meer B&M-staal dan ik ooit in één oogopslag kon zien.

DSC00383

Hierboven vertelde ik je over een megacoaster die ruim twee kilometer lang en bijna honderd meter hoog is. Wel, die bewuste baan werd netjes rond de inkomzone van Carowinds gedrapeerd. ‘Fury 325′ is een van de meest iconische achtbanen op deze planeet en het geeft kippenvel om die kanjer ’s ochtends te zien testdraaien. Eigenlijk hadden we gehoopt om gisterenavond onze eerste ritjes al te maken, maar het lot besliste daar anders over. Steven ontdekte bij aankomst in de States dat z’n bagage nog in München stond en mocht dus gaan shoppen op kosten van Lufthansa. Nick en ikzelf reisden dan weer vanuit Californië naar Charlotte, maar wij kwamen terecht in een kluwen van geannuleerde Delta-vluchten en monstervertragingen. Uiteindelijk zouden we bijna zes uur te laat arriveren en dat ritje ‘Fury’ konden we wel vergeten. We hebben dus maar één enkele dag om Carowinds te ontdekken en er is veel te doen. Gelukkig is het lot ons vandaag gunstiger gezind: de hemel is strakblauw, de zon schijnt op volle kracht en het merendeel van de Amerikanen lijkt deze zondagochtend in de kerk door te brengen. Het is voorlopig dus behoorlijk kalm in Carowinds… Praise The Lord.

DSC00391

Carowinds is zo’n park dat de Main Street al voor het officiële openingsuur toegankelijk maakt en dat vind ik een goeie zaak. Op die manier kunnen we trouwens al vlug de quasi verplichte interstate-selfie maken. Als je op het midden van deze boulevard plaatsneemt, kan je immers in twee Amerikaanse staten tegelijk staan. Met m’n linkervoet in South-Carolina en m’n rechtervoet in North-Carolina tel ik af naar openingstijd. Om klokslag tien uur weerklinkt vervolgens The Star-Sprangled Banner door de inkomzone van Carowinds. De aanwezige Amerikanen leggen hun hand op de borst en zingen de tekst luidkeels mee. We staan er als Europaan een beetje verveeld bij, maar er is een lichtpunt: wanneer de laatste noot van het nummer uitdooft, gaan er namelijk plotsklaps dertien achtbanen open.

Oeps… die vorige zin mag je met een korrel zout nemen. Wanneer we bij flying coaster ‘Nighthawk’ arriveren, waarschuwt het personeel ons dat er momenteel een technisch mankement is. Geen probleem, denk ik dan, want enkele tientallen meters verder lonkt de ingang van megacoaster ‘Intimidator’ al. Er vormt zich een rij wachtenden voor de ingang, maar ook hier is men duidelijk nog niet klaar voor bezoekers. We besluiten dus om rechtsomkeert te maken en op dat moment zie ik de eerste ‘Fury’-passagiers naar een waanzinnige hoogte klimmen. Je kan dus misschien al raden waar we vervolgens heen wandelen.

Heeft een rollercoaster als Fury 325 eigenlijk nog introductie nodig? Neen hè? Als je ooit beeldmateriaal van deze oogstrelende B&M-gigant zag, heb je wellicht al een trip naar Carowinds overwogen. ‘Fury 325′ is dan ook een superlatieven-coaster: hij is 99 meter hoog, een dikke twee kilometer lang en je haalt een snelheid van ruim 150 kilometer per uur. Indrukwekkende statistieken die zich moeiteloos vertalen naar een ervaring van buitenaards formaat. Ja serieus… dit is een goddelijke achtbaan. Tijdens de first drop vertrouw ik seconden lang op m’n beugel en tijdens het daarop volgende bochtenwerk voel ik de ongekende souplesse waarmee ‘Fury’ z’n ding doet. De turnaround is misschien wel het tofste moment van de rit. Dit element – dat als een gracieuze solsleutel gevormd werd – levert immers een vreemde soort zijwaartse airtime. Daarna lijkt het even dat ‘Fury 325’ alle kracht opgebruikte tijdens de eerste kilometer, maar uiteindelijk geven twee kleine (de hoogte is nog steeds vergelijkbaar met het hoogste punt van een gemiddelde Europese achtbaan) heuvels nog aardig wat airtime weg. Wanneer we de remmen bereiken, concludeer ik dat ik elke dag op deze manier wakker wil worden. ‘Fury 325′ is B&M op z’n best en deze kanjer doet me elke andere mega- of hypercoaster op slag vergeten.

Het team van ‘Fury 325′ werkt aan een verschroeiend tempo. De drie treinen worden aan zo’n hoog tempo de baan op gestuurd dat er zelfs nauwelijks wachtrijen kùnnen ontstaan. Langer dan een kwartier sta je vandaag niet in de rij en we zouden ‘Fury’ dus nog meermaals bezoeken. Wanneer we vragen om frontseat te zitten, beleven we de meest intense drie minuten van de dag. Het voertuig raast aan zo’n onwaarschijnlijke snelheid dat het moeilijk is om mijn ogen wijd open te houden. De massamoord die we op datzelfde moment begaan (tientallen vliegjes die als vlijmscherpe punaises in m’n aangezicht gegooid worden), doet ons beseffen dat frontseat misschien niet de meest ideale plek is. Maar of het een kick is? Dat ab-so-luut.

DSC00385

‘Fury 325′ is fantastisch, maar deze topper toont meteen waar Cedar Fair voor staat. Hun achtbanen krijgen doorgaans een hip naambord aan de ingang, maar daar stopt het ook. Stationsgebouwen worden bij deze groep zelden gethematiseerd en aanschuiven doe je doorgaans in zigzag-rijen op een kille betonplaat. Het stoort niet als je jezelf daarop instelt, maar soms gaat het gewoonweg te ver. Het meest frappante voorbeeld is Fury’s buurman Hurler. Deze woodie vertrekt letterlijk in een stalen fabrieksloods en je ziet tussen de tracks afval en verbleekte Halloween-decoratie liggen. De ritervaring overtuigt evenmin. Ik moet toegeven dat ‘Hurler’ vlotter bolt dan verwacht, maar de lay-out is vaag en weinig verrassend.

‘Hurler’ is puur creditmateriaal. Net zoals vele andere coasters in Carowinds, eigenlijk. In de onmiddellijke nabijheid staat er genoeg vertier op stalen rails, maar geen enkel exemplaar verdient een eigen alinea. Daarom vat ik dit gebied met plezier samen als inspiratieloos en pijnlijk. Het inspiratieloze doelt voornamelijk op de wildmouse Ricochet, terwijl pijnlijk dan weer van toepassing is op Carolina Cyclone. Die ‘Carolina Cyclone’ is een Arrow-kopie van onze goeie oude ‘Python’. En hoewel ik geen fan ben van die Kaatsheuvelse klassieker, stap ik er in Nederland tenminste zonder blauwe plekken uit. Dat kunnen we hier in Carowinds helaas niet zeggen…

Oké, ‘Carolina Cyclone’ is ruw en pijnlijk… dat staat genoteerd. Toch is alle pijn relatief wanneer we even later plaatsnemen in Vortex. En plaatsnemen, dat betekent in dit geval dat we ongemakkelijk moeten rechtstaan terwijl er een keihard zadel onze kroonjuwelen inklemt. Neen, die stand-up coasters zijn echt niet m’n ding. Mag ik daar trouwens nog aan toevoegen dat ‘Vortex’ gebouwd werd door B&M en dat achtbanen van deze constructeur meestal heerlijk soepel over de rails glijden? Helaas is die regel niet van toepassing op ‘Vortex’, want dit is een regelrechte marteling. M’n hoofd wordt met brute kracht tegen de beugel geknald en ik kan besluiten dat dit de slechtste B&M ter wereld is. Geloof het of niet: ik ga liever nog een tweede keer in de nabijgelegen Arrow-minetrain dan m’n leven nog eens te wagen bij ‘Vortex’. Die bewuste mijntrein is Carolina Goldrusher, een klassieker uit 1973. Het is zo’n typisch Arrow-ding, inclusief gekke knikken en bochten die tien meter te vroeg gebankt worden. Geen topproduct dus, al vormt het een welgekomen familyride in een park dat verder voornamelijk thrill-minded is.

Nieuwigheden die bij de start van het pretparkseizoen openen… het is een uitstervend ras. Parken richten hun nieuwste rides tegenwoordig eerder op het zomerseizoen en in de Verenigde Staten wordt dat ingeluid door Memorial Day eind mei. Carowinds is echter bij de uitzonderingen en het opende een haar jongste zone bij de start van het lenteseizoen. Die zone is County Fair, die – zoals de naam al laat doorschijnen – losjes de stijl van een lokale kermis kreeg. De verzameling van bonte kleuren en fladderende vlaggetjes is op deze zomerse dag best gezellig, maar van uitbundige thematisering is er uiteraard geen sprake. Carowinds pimpte haar oude Boomerang-coaster (het resultaat daarvan is stijlvol) en plofte er vier flatrides naast. De Amerikanen lijken de ‘County Fair’ overigens best te smaken, want ze staan een hele poos in de rij voor een klassieke Troika-molen en de Top Scan.

Waarom ga je in Amerika pretparken bezoeken als je net zo goed naar Bobbejaanland of de Efteling kan? Ik krijg de vraag regelmatig. Het antwoord is nochtans simpel: omdat je daar dingen ziet waar we in de Benelux alleen maar over mogen dromen. ‘Fury 325’ was daar al een knap voorbeeld van, maar ook Nighthawk is vrij uniek. Dit is immers een zogenaamde ‘Flying Dutchman’, de flying coaster die door Vekoma ontwikkeld werd. Sterker nog: ‘Nighthawk’ is de allereerste ‘Flying Dutchman’, al stond ie ten tijde van z’n opening nabij San Francisco. Er zijn vandaag drie dergelijke banen operationeel in de Verenigde Staten en ze zijn voornamelijk gekend omwille van de lange dispatch-tijden. Het beugelsysteem is tamelijk gecompliceerd en de controles nemen veel tijd in beslag. Ik las op internet dat de wachttijd van ‘Nighthawk’ daardoor gemakkelijk naar twee uur klimt. Kort voor het middaguur geeft de Carowinds-app gelukkig slechts 35 minuten aan, een indicatie die verrassend accuraat blijkt.

Kan ‘Nighthawk’ tippen aan het comfort van een gemiddelde B&M flyer? Eerlijk is eerlijk: helemaal niet. Alleen al de manier waarop je achterover gekanteld wordt, voelt ongemakkelijk aan. In het station duurt dat gelukkig slechts enkele seconden, maar in de eindremmen blijven we drie à vier minuten in die positie stil staan. Zo’n lange tijd plat liggen met je hoofd lager dan je lichaam en de zon die rechtstreeks in de ogen schijnt, dat is allesbehalve tof. Het vlieg-gevoel is daarentegen sterk, al maakt de lay-out er bitter weinig gebruik van. Zeker de afsluitende dubbele corkscrew voegt helemaal niks toe en soepel verloopt dat gedeelte al evenmin. Al bij al is ‘Nighthawk’ geen slechte baan, maar mijn verwachtingen lagen een beetje hoger.

Ik betaal vandaag geen dollarcent aan Carowinds voor m’n eten en drinken. Ervaringsdeskundige Krisse had me immers aangeraden om de Platinum Pass uit te breiden met een seasonal dining plan en de hervulbare souvenirbeker. Het kostte me weliswaar een aardige som in januari, maar deze opties zijn heel 2017 geldig in elk park van de Cedar Fair group. Ik mag dus lunchen, dineren en naar hartenlust drinken door gewoon m’n abonnement te tonen. Ik kies vandaag voor typisch Amerikaanse fastfood: een enorme turkey leg met coleslaw. Wie goed zoekt, kan met het dining plan echter ook gezondere menu’s en slaatjes vinden. Of je stapt gewoon de ‘Panda Express’ binnen, want ook bij dat goddelijke etablissement krijg ik een gratis bordje aangeboden.

DSC00492

We lunchen bij ‘Harmony Hall Marketplace’, een enorme foodcourt die letterlijk in de schaduw van Intimidator ligt. Als ik ‘Intimidator’ zeg, denk je misschien spontaan aan de iconische gigacoaster ‘Intimidator 305′. Je weet wel, die baan waarbij Intamin-ingenieurs net iets te kwistig met g-krachten strooiden. Carowinds’ versie heeft op de naam en de kleur na echter weinig met die beruchte blackout-machine te maken. ‘Intimidator’ is hier een B&M megacoaster die zeventig meter hoog en ruim anderhalve kilometer lang is. Een beetje de ‘Silver Star’ van South-Carolina dus, al heeft ‘Intimidator’ beduidend meer kracht en rijdt ie soepeler. Het laatste stuk van de baan is helaas sloom, maar tijdens het eerste gedeelte genereert deze megacoaster een mooi snelheidsgevoel en ontiegelijk veel airtime. Alle ingrediënten voor een ijzersterke achtbaan zijn dus aanwezig, al voelt ‘Intimidator’ redelijk braaf na onze ritjes op ‘Fury 325’. Noem het gerust een luxeprobleem, maar je gaat automatisch vergelijken wanneer er twee achtbanen van hetzelfde type in één park staan. En in dit geval geldt overduidelijk dat bigger wel degelijk better is.

Bij ‘Intimidator’ stonden we hooguit twintig minuten aan te schuiven en dat is voor een dergelijke rollercoaster geen slechte deal. Het is zelfs grappig dat de achtbanen van het nabijgelegen kindergebied ’s namiddags langere rijen voor de deur hebben. In Planet Snoopy zijn er niet minder dan drie credits te scoren. De kleinste van het trio laat ik aan me voorbij gaan. Steven en Nick willen daarentegen absoluut Lucy’s Crabbie Cabbie voor de counter en ze wringen zich daarvoor in een krap wagentje. Buurman Woodstock Express is een stuk boeiender: deze miniatuurwoodie doet qua lay-out terugdenken aan ‘Pegasus’ – hij rust in vrede – uit de Efteling, maar hier heeft het ding gelukkig wel snelheid en rijdt hij best soepel. Ondanks het afschuwelijke kleurpalet vind ik dit oprecht een leuke familieachtbaan. Hetzelfde zou kunnen gelden voor Flying Ace Aerial Chase, een inverted family coaster die z’n looks mee heeft. Helaas baant het treintje zich met ruwe schokken door het parcours. Mij zegt het niks, maar Planet Snoopy is er duidelijk ook voor de kinky zielen die kicken op pijn.

Je zou het misschien niet denken, maar Carowinds is er niet alleen voor de thrillseekers. Naast het sterke coaster-aanbod en enkele flatrides is er immers ook voor families voldoende te beleven. We vinden hier vandaag zelfs twee relatief recente darkrides. Het grappige is dat deze alletwee interactief zijn en dat je in beide gevallen met een lasergun op monsters moet schieten. ‘Boo Blasters’ slaan we wegens tijdsgebrek over, maar Plants vs. Zombies Garden Warfare 3Z Arena (inderdaad… wat een naam) bezoeken we wel. Het is een beetje zoals de Desperado-schietattractie in Bobbejaanland, maar dan op grotere schaal. Het leuke aan deze ride is dat de zaal in tweeën wordt opgedeeld en dat je tegen de andere ploeg moet strijden. Helaas winnen vandaag de planten van de zombies en moeten wij beteuterd de zaal verlaten… Ondanks ons verlies blijkt dit wel een ideaal tussendoortje om uit te blazen tijdens zo’n intens dagje coasteren.

DSC00413

Coasteren? Juist, coasteren! In een ietwat verlaten uithoek van het park stuiten we plots op een B&M inverted van formaat. Afterburn is dankzij z’n hoogte van 34 meter en de topsnelheid van 100 kilometer per uur een maatje groter dan de meeste Europese soortgenoten en dat voel je. Wanneer we ons eerste ritje frontseat beleven, worden we immers op intense inversies en krachtige bochten getrakteerd. Vooral de batwing, een element dat nog niet al te vaak gebouwd werd, doet sterretjes voor m’n ogen verschijnen. Wanneer we later backseat plaatsnemen, wordt het al helemaal een feestje vol stevige g-krachten. Ik weet niet of het aan de hitte van vandaag ligt, maar ‘Afterburn’ lijkt soms simpelweg te snel door de baan te racen. Erg vind ik dat niet, maar ik kan begrijpen dat deze inverted voor vele dagjesbezoekers een tikkeltje te krachtig is. De wachttijd blijft dan ook een hele dag op nul minuten steken, al zien we dat niet als een ramp. Nog een keer? Yes please!

Tegen een uur of zeven marcheren we opnieuw naar de North-Carolina zijde van Carowinds. Het laatste uurtje wordt immers nuttig besteed aan re-rides op ‘Fury 325′. We zijn vandaag aanzienlijk verwend met korte wachttijden en dat is hier ook bij valavond niet anders. Tien minuutjes aanschuiven om deze topper nogmaals aan te vinken, dat is haast te mooi om waar te zijn. Toch is dat op deze zonovergoten zondag de realiteit en het doet me beseffen dat Carowinds vandaag honderd procent meegevallen is. Naast het zomerse weer en de beperkte drukte, pronkt Carowinds met uitstekend personeel, knappe landscaping en een attractie-aanbod om U tegen te zeggen. Toegegeven: die attracties zijn kwalitatief niet altijd even sterk. Zowat de helft van de achtbanen is bijvoorbeeld puur counter-materiaal zonder toegevoegde waarde. Dit is zo’n typisch Amerikaans park waar veel het sleutelwoord is. Er zijn veel achtbanen, je vindt een enorm aantal kinderattracties en je kan de portefeuille legen bij tientallen betaalgames. Verwacht alsjeblieft geen thematische hoogstandjes, maar kom hierheen voor een dagje thrillseeken of familiaal plezier voor een redelijke prijs.

DSC00456

Kortom: Carowinds is een prima pretpark. Ik mocht hier twee achtbanen van wereldniveau en eentje van surrealistische proporties ontdekken, maar ik werd ook aangenaam verrast door het familiale aanbod. Carowinds is dus de gedroomde start van ons tripje aan de Oostkust, maar het mooiste moet allemaal nog komen. Dat gebeurt trouwens misschien morgen al. Na onze nachtrust gaan we immers in westelijke richting, om via de Great Smoky Mountains het rustgevende Tennessee binnen te rijden. En wie Tennessee zegt, die zegt Dollywood. Het legendarische pretpark van countryzangeres Dolly Parton wordt wereldwijd op handen gedragen door fans. We bestelden onze tickets dus ruim op voorhand en we kijken met een gezonde portie spanning uit naar de drie dagen in Pigeon Forge. Wordt ongetwijfeld met veel superlatieven vervolgd.

5 gedachtes over “Carowinds

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s