Cedar Point

‘Je gaat jezelf daar niet amuseren’ hoorde ik. Of ‘dat is echt niks voor jou’. En men drukte het ook als volgt uit: ‘Geen Glenn-bestemming, daar ben ik zeker van’. Het is duidelijk… men gelooft niet dat ik moet investeren in een reisje naar Sandusky. Als Tokyo DisneySea en Disney California Adventure je favoriete themaparken zijn, dan is het overbodig om ooit naar Cedar Point te vliegen. Dat blijkt de algemene opinie althans. Toch kijk ik vol verlangen uit naar het weekend van 19 en 20 augustus, het moment waarop ik voor ’t eerst dit rollercoaster-paradijs mag ontdekken. Laat ik alvast verklappen dat de critici ongelijk hadden. Mount Prometheus is fantastisch en Paradise Pier is een pareltje, maar die vele kilometers gebogen staal op een eiland in Lake Erie zijn heus ook wel de moeite.

DSC03106

Zaterdag 19 augustus | 7:45 uur | Het besef

De wekker loopt af. En auw, ik ben echt geen ochtendmens. Als er geen wekker ingesteld wordt, gaan m’n ogen doorgaans pas een stuk later open. Behalve vandaag, want ik heb niet al te vast geslapen. Enerzijds zijn er hier in Sandusky treinen die me midden in de nacht met een extreem kabaal uit m’n bed toeteren. Anderzijds voelde ik een zekere spanning. Het is een gevoel dat ik herken uit Anaheim en Urayasu: het ietwat kinderlijk enthousiasme dat je voelt tijdens de nacht voor een pretparkbezoek. Ik ga vandaag immers naar een van de beroemdste parken ter wereld. En in dat beroemde pretpark staan enkele achtbanen waar iedere coasterfan wel eens over droomde. Ondanks de weinige uurtjes rust ben ik dus klaarwakker en besef ik meer dan ooit: verdorie, ik ga naar Cedar Point.

DSC03027

Zaterdag 19 augustus | 8:40 uur | De skyline

Voor een deugddoend ontbijt moet je niet naar een willekeurig motel in Sandusky reizen. Voor een indrukwekkend uitzicht mag je daarentegen wel naar dit stadje komen. Het mooiste element van elk pretparkbezoek ligt voor mij nog voor de toegangspoorten. Dat moment waarop ik de eerste attracties zie verschijnen aan de horizon, dààr doe ik het voor. Je herkent het wel: je rijdt op de Duitse A5 en je ziet in de verte ‘Silver Star’ opdoemen. Of dat moment waarop de achtbanen van PortAventura verschijnen terwijl je landt op de luchthaven van Reus. Kippenvel toch? Wel, dat gevoel is hier in Sandusky nog een keer of tien sterker. Wanneer we voor ’t eerst over Cedar Point Drive rijden en de wereldberoemde skyline zich aan de overkant van ’t water ontplooit, ben ik intens gelukkig. Ik zou tijdens deze reis zowel de binnenstad van Toronto, de oogverblindende Niagara Falls als de wolkenkrabbers van New York City zien, maar dit ene moment op Cedar Point Drive blijft me bij als het allermooiste.

DSC03120DSC02609

Zaterdag 19 augustus | 8:50 uur | Het voordeel

Amerikanen zijn langslapers. Dat gegeven zorgt ervoor dat je in Walt Disney World en Disneyland Resort ’s ochtends meestal geen 120 minuten moet aanschuiven voor ‘Space Mountain’ en dat je zelfs relatief gemakkelijk een foto met een Disney-prinses kan scoren. Ook in andere Amerikaanse pretparken werkt het trucje perfect en Cedar Point hoort daarbij. Natuurlijk moet je hier niet op zoek naar een overdekte ruimte-achtbaan en de Rougarou-prinses bestaat vooralsnog niet, maar het waardevolle alternatief is ‘Early Entry’. Speciaal voor gasten van Cedar Point’s eigen hotels en Platinum Pass-houders (hey, dat zijn wij) opent het park een uurtje vroeger. Van negen tot tien staan er sommige kleinschalige kinderattracties, maar ook enkele beroemde achtbanen wachttijdloos voor ons klaar. Ik heb het dan over klinkende namen als ‘GateKeeper’, ‘Valravn’, ‘Millennium Force’ en ‘Maverick’. Interessant, hè?

Zaterdag 19 augustus | 9:00 uur | De kracht

Wanneer we om klokslag negen uur doorgelaten worden, lopen de meeste ‘Early Entry’-bezoekers naar B&M divemachine ‘Valravn’ of naar ‘Maverick’, die in een nogal afgelegen uithoek van het park ligt. Ook wij hebben deze knalrode Intamin in het vizier, maar we merken onderweg dat Millennium Force met geopende beugels op passagiers staat te wachten. Als coasterliefhebber is het lastig om daaraan te weerstaan en we besluiten dus dat deze Giga Coaster onze eerste ride van de dag wordt. We duwen onze rugzak in een (helaas betalende) locker, waarna we rechtstreeks naar het station wandelen. Voor een frontseat-rondje moet er aangeschoven worden, maar backseat kunnen we letterlijk zo instappen. Het station is hip en er weerklinkt een spannende beat, maar er is niet veel tijd om daarvan te genieten. Voor we het goed beseffen, worden we immers al naar een hoogte van 95 meter getrokken. Wat daarop volgt, zijn twee geniale kilometers. De eerste afdaling genereert een waanzinnige snelheid van 150 kilometer per uur, waarna ik onmiddellijk zwarte sterren mag tellen in een heftige overbanked turn. Die hoge snelheid en het intense bochtenwerk blijven overigens tijdens de gehele rit behouden. ‘Millennium Force’ wordt vaak afgerekend op z’n gebrek aan airtime en dat is in zekere zin terecht: op één piepklein heuveltje na, word ik nergens uit m’n zitje getild. Toch is airtime slechts een van de vele eigenschappen die een achtbaan bepalen en ik ervaar dit dus niet als een gemis. Verder zijn hier immers alle elementen aanwezig om een goeie coaster te verzekeren: ontiegelijk hoge snelheden, soepelheid om bij weg te dromen en power tot aan de allerlaatste remvin. Steven en ik mogen dan ook concluderen dat ‘Millennium Force’ vanaf vandaag twee extra fans heeft.

Zaterdag 19 augustus | 9:25 uur | De onvoorspelbaarheid

Twee rondes ‘Millennium Force’ verjagen elk restje vermoeidheid. We begonnen in schoonheid aan ons Cedar Point avontuur, zoveel is zeker. Toch moeten de meest bejubelde attracties van dit park nog komen. Eén van die publiekslievelingen is Maverick, een in 2007 geopende Intamin-constructie. De wereld keek ietwat verbaasd naar Cedar Point toen het deze coaster aankondigde, want voor één keer leek men niet te focussen op hoogte- of snelheidsrecords. ‘Maverick’ ziet er op het eerste zicht dan ook een achtbaan van bescheiden proporties uit, maar schijn bedriegt. De slagzin die boven de ingang prijkt (The Old West Was Never This Wild), is namelijk niet zomaar gekozen.

De wachttijd om deze topper vanochtend te beleven, is verwaarloosbaar. Zelfs voor een frontseat-plek moeten we nauwelijks drie treinen geduld hebben en de plaatskeuze is dus vlug gemaakt. Wat ‘Maverick’ tijdens de daarop volgende minuten met me doet, is eigenlijk nauwelijks in woorden te beschrijven. Het begint met een hellingshoek van 95° die gelukkig fijner aanvoelt dan de gelijkaardige afdalingen van Gerstlauer. Daarna word ik met een ontzettend hoge snelheid door intense bochten, heftige airtime en onverwachte kurkentrekkers gesleurd. Het tweede gedeelte van de rit wordt gedomineerd door hetzelfde hoge tempo, al zijn de richtingswissels daar nog ietwat intenser. Net zoals bij ‘Millennium Force’, krijg ik ook hier pas een adempauze in de eindremmen. Het is lastig om te vatten welke capriolen ‘Maverick’ zonet uitvoerde, maar ik besef ten volle dat dit 1.300 van de meest volmaakte achtbaan-meters op onze planeet zijn. Is dit mijn nieuwe favoriete coaster? De kans is reëel. Ik maak meteen nog een rit om dat te checken, goed?

Zaterdag 19 augustus | 10:00 | De storing

Wachttijden bij ‘Maverick’ en ‘Millennium Force’ kunnen op weekenddagen blijkbaar pijlsnel omhoog klimmen, maar dat hebben we dankzij onze Platinum Pass alvast succesvol omzeild. Nu de toegangspoort ook voor het grote publiek open gegaan is, proberen we meteen een ander wachttijd-kanon af te vinken: ‘Top Thrill Dragster’. Deze iconische ride is de enige Big One die niet geopend is voor ‘Early Entry’, iets wat volgens een tourguide volledig aan z’n ellenlange checklists te wijten is. Helaas is ‘Top Thrill Dragster’ niet enkel berucht omwille van de uren durende veiligheidscontroles en de lange wachtrijen, maar ook omwille van z’n ellendige storingsgevoeligheid. Deze ochtend zit er (op enkele monteurs die aan de lanceerstrook sleutelen na) dan ook weinig beweging in de baan.

DSC02682

Zaterdag 19 augustus | 10:15 | De Arrow (deel 1)

Jammer maar helaas… voorlopig worden we nog niet naar de hemel gekatapulteerd. Bekijk het echter positief: als ik ‘Top Thrill Dragster’ zo vroeg in het report beschreven had, was er misschien weinig reden om nog verder te lezen. Laat ons in tussentijd dus een kijkje nemen bij de minder bekende achtbanen. ‘Dragster’ z’n overbuurman Corkscrew bijvoorbeeld. Je zou jezelf kunnen afvragen wat een hoogbejaarde Arrow in dit moderne achtbaan-walhalla te zoeken heeft. Als je ‘Corkscrew’ in z’n tijdsgeest plaatst, merk je echter dat deze blauwe coaster perfect in de filosofie van Cedar Point past. In 1976 moeten die drie inversies namelijk een heuse sensatie geweest zijn. Toch kan die gedachte de pijn van dit ruwe onding helemaal niet verzachten. Hetzelfde verhaal bij Iron Dragon, een andere Arrow-creatie. Deze suspended coaster was wellicht indrukwekkend in z’n beginjaren, maar inmiddels is het een rammelende ervaring die enkel goed is voor de credit-counter. Graag wil ik daar echter bij vermelden dat zowel ‘Iron Dragon’ als ‘Corkscrew’ er oogstrelend bij liggen aan een schattig vijvertje.

DSC03099DSC02636

Zaterdag 19 augustus | 10:45 uur | De credit

Een verhaaltje voor tussendoor: Steven en ik vormen intussen al anderhalf jaar een koppel. Toen we elkaar leerden kennen, was de pretparkwereld volledig onbekend voor Steven. Maar toen we in mei 2016 voor ’t eerst samen naar de Efteling gingen, leek er een wereld voor hem open te gaan. Inmiddels kan hij het verschil tussen een B&M, een Intamin en een Vekoma haast blindelings aanduiden en bezocht hij al topparken als Tokyo DisneySea, Shanghai Disneyland, Busch Gardens Williamsburg en PortAventura. Terwijl hij daar rondloopt, is de iPhone-app van Coaster-Count haast voortdurend geopend. Want – en dat is de clue van mijn verhaal – Steven is uitgegroeid tot een creditjager. Meer dan ikzelf, eigenlijk. Ik zou eerder een extra rit ‘Maverick’ maken dan aan te schuiven voor een nietszeggende kinderachtbaan, maar voor mijn boyfriend is een bingo het ultieme doel.

DSC02673

Om die bingo te verzekeren, gaan we vandaag aanschuiven in de snikhete wachtrij van Woodstock Express. Dit is een standaard Vekoma zoals Plopsaland z’n ‘Rollerskater’, maar dan in een wel erg kale omgeving. Niks speciaals dus. De daar tegenover liggende Wilderness Run is evenmin bijzonder, al ontstaat er hier lichte paniek. Net zoals in Canada’s Wonderland mag je deze mini-achtbaan namelijk niet betreden zonder een kleuter aan je hand. Omdat we het gewoonweg te zielig vinden om een kind te lenen, ziet Steven deze credit aan z’n neus voorbij gaan. Tenzij… we via-via iets kunnen regelen. Morgenvroeg volgen we namelijk de ‘Sunrise Thrills Tour’, een VIP rondleiding voor coasterfans. En wat blijkt? Onze gids kan inderdaad een papiertje regelen waardoor we zonder problemen een rit op de kiddiecoaster mogen maken. De Cedar Point coasterbingo hebben we over vierentwintig uur officieel op zak.

Zaterdag 19 augustus | 11:25 uur | De Arrow (deel 2)

Arrow-achtbanen zijn (zeker tegenwoordig) behoorlijk schaars in Europa, maar de constructeur heeft gouden zaken gedaan in de Verenigde Staten. Zo ook in Cedar Point. Het bedrijf bouwde onder andere een van de oudste operationele coasters van het park: Cedar Creek Mine Ride. Deze stokoude mijntrein straalt Arrow uit in al z’n poriën. De banking is helemaal fout en de bochten zijn doelloos, maar op zich is dit een prima familieachtbaan. Diezelfde conclusie geldt voor de nabijgelegen Gemini, die tevens door Arrow afgeleverd werd. Deze baan ziet er dankzij z’n hoogte van veertig meter en een totale tracklengte van bijna tweeënhalve kilometer alvast erg imposant uit. De ritervaring overtuigt evenzeer: ‘Gemini’ is vlug, behoorlijk soepel en we ervaren zo’n lompe airtime dat het vreselijk tof wordt. Duellerende coasters hebben sowieso een streepje voor als het op fun aankomt en ‘Gemini’ hoeft heus niet onder te doen voor vele moderne banen. Bescheiden topper.

Geen idee of men het bewust doet, maar het Arrow-assortiment staat netjes gegroepeerd in een uithoek van Cedar Point. Het opvallendste exemplaar is Magnum XL-200, een hypercoaster die er werkelijk schitterend bij ligt. De eerste helling van deze felrode achtbaan werd boven het waterpretpark ‘Cedar Point Shores’ gebouwd, maar de lay-out loopt verder grotendeels langs een zandstrand. We krijgen echter niet veel tijd om van die schitterende locatie te genieten, want ‘Magnum’ blijkt pittiger dan verwacht. Backseat is de airtime intens (zonder beugel zou je letterlijk tot in Lake Erie gesmeten worden) en het tempo ligt hoog. Toch wil ik één waarschuwing meegeven: wees niet bang voor een enkele blauwe plek. Het bochtenwerk ligt op typisch Arrow-niveau en is dus alles behalve subtiel. Desondanks vind ik ‘Magnum XL-200’ een uitstekende achtbaan, zelfs met ‘Millennium Force’ achter de hoek.

DSC02734

Zaterdag 19 augustus | 12:25 uur | De draaiing

Flatrides doen me meestal niks en m’n zwakke maag is niet zo’n liefhebber van repetitieve bewegingen. We laten een antieke octopusmolen, de Giant Frisbee en een ‘Draaien 1’ (ik ken het ding alleen maar uit Rollercoaster Tycoon) dus voor wat ze zijn. Een belangrijke uitzondering is Skyhawk, een zogenaamde Screamin’ Swing van S&S. Deze schommelbanken hebben doorgaans zo’n korte ritduur dat m’n maag het tolereert en ze creëren bovendien een te gekke portie airtime. Ook hier in Cedar Point is het puur genieten, eens te meer omdat het even iets anders dan een coaster is. Een andere S&S-ride die we uitproberen, is de opvallende Power Tower. Helaas zou het ding even goed ‘Powerless Tower’ kunnen heten, want veel pit zit er niet in. Het uitzicht over Cedar Point is vanuit die freefall gelukkig wel de moeite, al moeten we voor het allermooiste panorama geduld hebben tot morgenvroeg.

Zaterdag 19 augustus | 13:10 uur | De hoogte

Het is middag en ’t is dus tijd voor een lunch. Of tijd voor een launch? Wanneer we naar de centrale Midway boordevol restaurantjes wandelen, zien we immers een eerste trein van Top Thrill Dragster voorbij flitsen. Leeg weliswaar, maar je weet op zo’n moment dat de kans op een spoedige opening groot is. We zoeken dus een plaatsje in de (snel aangroeiende) rij wachtenden en we hebben geluk: een tiental testritten en een kwartier later zwaait de poort open. Het geeft best een kick om bij de allereersten binnen te wandelen en de geheel lege wachtruimte te passeren. Toch moet de grote sensatie op dat moment nog komen. Je wordt immers niet dagelijks tegen 190 kilometer per uur naar een hoogte van 128 meter gestuwd.

DSC02977

We nemen backseat plaats in de derde trein van deze zaterdag, waarna een zenuwslopende minuut volgt. De dragsters rijden vanaf het opstapperron vreselijk traag naar hun startpositie en het duurt daar bovendien een hele tijd voor de actie begint. Pas wanneer de remvinnen van de lanceerstrook met een luide zucht naar beneden vallen, is het menens. Op dat moment zijn we namelijk een luttele seconde verwijderd van de launch. Het licht springt op groen en daar gaan we: binnen vier seconden bereikt ‘Top Thrill Dragster’ de snelheid die ooit goed was voor een wereldrecord. Het valt op dat deze acceleratie zelfs na veertien jaar nog steeds ultra-soepel verloopt. Zelfs de veel jongere en iets kleinere ‘Red Force’ in het Spaanse Ferrari Land rammelt beduidend feller waneer ie z’n topsnelheid haalt. Ook het verdere verloop is interessanter dan bij de Europese collega: het hoogteverschil is voelbaar (128 meter is eigenlijk te gek voor woorden) en de spiraal-afdaling vormt een intense meerwaarde. Je zou ‘Top Thrill Dragster’ kunnen verwijten dat het een extreem korte ervaring is, maar ik definieer het liever als to-the-point. De lancering en die tophat zijn zo buitengewoon dat elk extra element overbodig aan zou voelen. Wie z’n kick niet vindt tijdens deze halve minuut, kan dus maar beter een andere hobby zoeken.

DSC02994DSC02983

Zaterdag 19 augustus | 13:50 uur | Het Buffet & Mabillard

Na het karige ontbijt van deze ochtend en een knallende voormiddag vol thrills, krijgt een mens honger. De hotelreceptionist gaf ons de tip om ‘Midway Market’ uit te proberen. We vinden dit restaurant vlakbij de ingang van Cedar Point en we geraken er gemakkelijk met behulp van de klassieke kabelbaan. Helaas zijn Amerikaanse standaarden niet gelijk aan Europese. Wat die receptionist beschreef als een leuk adresje met heerlijk eten, blijkt een ordinaire vreetschuur met een platte all-you-can-eat formule. Deze lunch is gelukkig inbegrepen in het dining plan op m’n Platinum Pass en ik mag dus niet klagen. Wat ook inbegrepen is in dat abonnement, zijn ritten op vier B&M’s. Het is eigenlijk bizar: in Europa zijn we al laaiend enthousiast wanneer een park één enkele B&M bouwt, terwijl we het hier doodgewoon vinden dat er vier exemplaren staan. Nog gekker is het feit dat de banen van dit Zwitserse godenduo niet noodzakelijk extreem populair zijn. Zo moeten we op deze zomerse zaterdagmiddag hooguit 25 minuten aanschuiven voor een ritje ‘GateKeeper’.

DSC03105

GateKeeper is de meest opvallende coaster wanneer je Cedar Point via de hoofdingang betreedt. Sterker nog: ‘GateKeeper’ ís als het ware de hoofdingang. Onder de zogenaamde keyholes waar deze B&M wing coaster met een gracieuze twist doorheen manoeuvreert, liet ik vanochtend immers m’n abonnement scannen. Het resultaat is oogverblindend. ‘GateKeeper’ is dankzij z’n sierlijke lijnen sowieso een schoonheid, maar hij levert ook een zalige dynamiek aan de inkomzone. Maakt deze helderblauwe beauty z’n verwachtingen waar? In mijn ogen zeker wel. De eerste afdaling is pure magie en ook daarna blijft ‘GateKeeper’ verrassen met krachtige bochten en inversies. Net zoals de meeste soortgenoten, moet je deze wing coaster niet doen voor z’n intensiteit. Omwille van de logge treinen voelt het namelijk allemaal vrij gecontroleerd aan. Toch overtuigt de rit me ten volle en ervaar ik dit als de beste wing coaster die ik tot nog toe uitgetest heb. IJzersterk materiaal uit de B&M-fabriek.

Zaterdag 19 augustus | 15:30 uur | De airtime

Heen en weer geslingerd worden in zo’n typisch piratenschip, dat hoeft niet voor mij. Wanneer die beweging uitgevoerd wordt door een achtbaantrein, is het echter een ander verhaal. Het verhaal van Wicked Twister – een Intamin Impulse Coaster – om precies te zijn. Deze felgele schommel ziet er beeldschoon uit onder de helderblauwe hemel en ook de wachttijd van een kwartier zie ik graag. Doet de rit het even goed? Yes! De lanceringen zitten vol power en het is bijzonder om verticaal tot stilstand te komen terwijl je in een spiraal hangt. ‘Wicked Twister’ is intenser dan je op ’t eerste zicht zou denken en dat ervaar ik positief. Voor de leukste views op deze shuttle coaster moet je trouwens een rondje maken op het nabijgelegen reuzenrad.

Het jaar 1964 is al een hele tijd geleden. Ik heb het alleszins nooit bewust meegemaakt, al kan Cedar Point me met Blue Streak wel een tijdreis naar dat jaartal laten maken. Deze lichtblauw geverfde woodie is de oudste achtbaan van het park. Dat is vooral te merken aan de beperkte statistieken: het ding is 24 meter hoog en nog geen 800 meter lang. ‘Blue Streak’ staat ook een beetje zielig aan de parkrand en wordt letterlijk overschaduwd door twee B&M-monsters. Toch wil ik ‘m niet afschrijven, want voor een dergelijk oude baan zit het tempo er nog goed in. Zo goed zelfs dat de airtime doeltreffender is dan bij vele moderne coasters. Reken deze ‘Blue Streak’ dus niet af op z’n omvang, want hij bevat een aanzienlijke dosis plezier.

Zaterdag 19 augustus | 16:25 uur | Het wachttijd-mysterie

Pretparken bezoeken is fijn als je de kuddegeest iet of wat doorgrondt. Bij openingstijd aanwezig zijn, vroeg genoeg de rides achterin het park aanvinken en ’s namiddags de toppers nabij de ingang van het park doen. Het zorgt ervoor dat we op deze zaterdag voorlopig nergens lang in de rij stonden. Toch is de bezoekersstroom in Cedar Point niet helemaal logisch te verklaren. Terwijl toppers als ‘Millennium Force’, ‘Maverick’ en ‘Top Thrill Dragster’ ook tijdens de drukste tijdstippen onder de 60 minuten blijven, is de relatief oude ‘Raptor’ goed voor tweeënhalf uur slalommen. Dat is zelfs beduidend hoger dan z’n gloednieuwe buurman ‘Valravn’, waar er ongeveer 75 minuten aangeschoven moet worden. Nog gekker: een schitterende floorless coaster is op datzelfde moment letterlijk walk-on. We kunnen bij Rougarou in het eerstvolgende voertuig stappen, waarna we met B&M’s typerende souplesse door een afwisselende lay-out vol g-krachten glijden. Wat het grote publiek haat aan deze oranje staalreus, is mij een raadsel. Wij zien echter een goeie reden om meteen enkele bisnummertjes te maken. Laat jezelf dus niet misleiden door de lege wachtruimte; ‘Rougarou’ is pure klasse.

Zaterdag 19 augustus | 16:55 uur | De time-out

Oeps… we arriveerden gisteren op Cleveland Airport zonder bagage. Die stond blijkbaar nog in Canada, wist een medewerker ons te vertellen. Vreselijk onhandig natuurlijk, maar men beloofde wel dat de koffers vandaag tijdens de vooravond in Sandusky geleverd zouden worden. We pauzeren ons bezoek aan Cedar Point dus tijdelijk en we vieren het blije weerzien met onze bagage en de propere T-shirts die daarin zitten. En oh, een kleine powernap kan ook geen kwaad na zo’n korte nacht.

Zaterdag 19 augustus | 20:00 uur | Het insect

Schemering boven America’s Roller Coast. Terwijl wij met een frisse kop opnieuw de achtbaangekte tegemoet lopen, is er al een aanzienlijke uitstroom bezig. Serieus? Waarom zou je nu al vertrekken als dit achtbaanmekka tot middernacht geopend blijft? Toch klaag ik niet, want het effect op de wachttijden is voelbaar. Wanneer we Raptor passeren, staat er immers plots ’15 minutes’ op de wachttijden-display. En inderdaad: de rij voor deze groene B&M inverted coaster is bijna helemaal verdwenen. Ik vraag me niet af waarom, maar er blijkt wel degelijk een reden te zijn voor de teruggelopen populariteit: vliegjes. Enorme zwermen van wel duizenden zoemende vliegjes hebben het terrein van ‘Raptor’ ingepalmd. Het resultaat is een rit die ik voornamelijk met gesloten mond en dichtgeknepen ogen beleef. Het doet pijn, het is vies en m’n kledij wordt herschapen in een enorm vliegjes-kerkhof. Tussen al de insecten-miserie door, voel ik echter wel een achtbaan van wereldformaat. Wanneer we ‘Raptor’ een dag later opnieuw bezoeken (overdag en gelukkig zonder ongedierte), is het bijgevolg honderd procent genieten van brute kracht en de zwarte sterretjes die dat pijlsnelle bochtenwerk voor m’n ogen tekenen. Geloof me: dit is een van ’s werelds waanzinnigste inverted coasters.

Zaterdag 19 augustus | 23:10 uur | De nacht

Onze eerste dag Cedar Point zit er op. We vulden de avond met re-rides op ‘Rougarou’, ‘Millennium Force’ en de über-coole uitvergrote paardencarousel ‘Cedar Downs’. Je zou als echte fan natuurlijk om middernacht nog een wachtruimte kunnen betreden, maar we zijn doodmoe. Bovendien worden we morgenvroeg al om halfzeven (!) opnieuw aan de toegangspoort verwacht. We hebben namelijk de ‘Sunrise Thrills Tour’ gereserveerd. Deze rondleiding neemt een kijkje achter de schermen van enkele bekende rollercoasters. Het grootste deel van de tour vindt plaats op en rond ‘Valravn’. Het is dus geen toeval dat ik die recent geopende dive machine nog niet uitvoerig besproken heb. Tot morgen?

Zondag 20 augustus | 06:25 uur | De leegte

Wie oh wie heeft de vroege ochtend toch uitgevonden? Om negen uur ter plaatse zijn voor ‘Early Entry’ is al een kleine opoffering, maar dit uur is echt onmenselijk. Toch beloven Cedar Point en onze gids een uniek moment bij ‘Valravn’, de meest recent gebouwde topachtbaan. En toegegeven… het heeft wel iets: de auto stallen op het allereerste parkeerplekje, voor dag en dauw een foto maken bij het uitgestorven plein aan de ingang en zien hoe het park door een klein leger klaargestoomd wordt voor een nieuwe dag. De coasters staan stil, er is geen muziek en de wandelpaden zijn quasi leeg. Bizarre ervaring.

Zondag 20 augustus | 07:05 uur | Het panorama

Valravn is de eerste bestemming en meteen ook de belangrijkste. Waarom? Omdat je nu eenmaal niet vaak de kans krijgt om bovenop een achtbaan te staan. Ja, dat lees je goed. Als deelnemer van de ‘Sunrise Thrills Tour’ mogen we een wandelingetje maken op het hoogste punt van deze B&M-gigant. We worden met een piepkleine liftkooi naar boven getransporteerd en vervolgens klikt een tourguide ons vast aan de handrail. Daar sta je dan, bijna zeventig meter boven de grond terwijl er een ontwakend pretpark aan je voeten ligt. De omstandigheden voor dit unieke moment zijn trouwens ideaal. Het is windstil en er is geen wolkje aan de hemel te bespeuren. Terwijl de zon opkomt boven Lake Erie, geniet ik van een onbetaalbaar uitzicht. Een medebezoeker wordt op deze waanzinnige locatie zelfs ten huwelijk gevraagd. Kan je jezelf voorstellen dat er enige magie in de lucht hangt daar boven Cedar Point?

Hoe kan je een kersverse verloving beter vieren dan met een coasterthrill? Na een ontbijtje en een rondleiding langs de garages van ‘Valravn’, nodigt Cedar Point ons uit om de eerste rit van de dag te maken. We nemen frontseat plaats en we worden naar het platform getakeld waar we daarnet nog over kuierden. Het hoogtegevoel is vanuit de trein even sterk als te voet, zeker wanneer je enkele tellen over het randje in de diepte staart. Dat typische gimmick van een B&M dive machine blijft subliem, maar verder zijn het relatief voorspelbare apparaten. Dit coastertype is al heel wat keren over de toonbank gegaan en exact daardoor is het enige waarde kwijt geraakt. Zelfs de records waar ‘Valravn’ mee uitpakte, maken ‘m niet noodzakelijk sterker dan soortgenoten. Ik ervaar alleszins weinig verschil tussen ‘Griffon’ en ‘Valravn’, ondanks het feit dat die laatste hoger en sneller is. Ik zou m’n voorkeur zelfs eerder aan de oudere versies schenken, omdat die banen niet uitgerust zijn met die belachelijke nieuwe beugelvariant van B&M. Begrijp me alsjeblieft niet verkeerd: ‘Valravn’ levert een kick en het is een imposante coaster. Maar het wow-effect dat Cedar Point ten tijde van ‘Top Thrill Dragster’ en ‘Maverick’ bereikte, lijkt hier ver te zoeken.

Zondag 20 augustus | 09:40 uur | De tour

Ik ga bewust niet dieper in op het verdere verloop van de tour. De reden daarvoor is simpel: ik schreef recent een report over de gelijkaardige ‘Coaster Insider Tour’ van Busch Gardens Williamsburg. Omdat de rondleiding in Cedar Point veel identieke informatie bevat, lijkt de toegevoegde waarde van een nieuw verslag me dan ook klein. Bovendien leverde de ‘Sunrise Thrills Tour’ beduidend minder waar voor m’n geld. Waar Busch Gardens ons verwende met dubbele ritten op zowat elke topachtbaan, moeten we het in Cedar Point doen met amper één rondje ‘Valravn’, één wachttijdloze rit ‘Maverick’ en twee vrij te besteden Fast Lane-vouchers. Ik zou deze dure tour dus niet meteen aanraden. Tenzij… je een fervent hobby-fotograaf bent. Er vallen namelijk heel wat unieke foto-momenten te rapen. Je komt dankzij ‘Sunrise Thrills’ op plekken die normaal gezien verboden terrein zijn. Dat levert behoorlijk wat leuke foto’s op, al begrijp je direct waarom je eigenlijk niet op die plaatsen mag komen. Het aantal kapot gevallen GSM’s is daar immers nauwelijks te tellen.

Zondag 20 augustus | 22:15 uur | De genialiteit

Het was alweer een memorabele, maar ook slopende dag in Cedar Point. Twee opeenvolgende pretparkdagen van ruim vijftien uur, dat zijn toestanden waar ik me doorgaans alleen in Disney-resorts aan schuldig maak. Laat dat echter het bewijs zijn dat ik me hier waanzinnig amuseerde. Ik had er geen seconde aan getwijfeld dat ik dit legendarische park zou appreciëren, al had ik niet durven dromen dat het zulke proporties aan zou nemen. Het lijkt wel alsof ik in Cedar Point even opnieuw een coasterjunkie werd. Zo’n vreemde persoon die kicks en thrills gebruikt om oneindig lang wakker te blijven, of zo. Niet dat ik hoogstnoodzakelijk van de ene coaster naar de andere spurtte, hoor. Cedar Point is ontzettend gezellig, dus ik genoot evenzeer van een rustig bankje of een rondje op de kabelbaan. Maar toch was ik hier veel feller attractie-minded dan ik de laatste jaren doorgaans ben. Nu ja, hoe zou je zelf reageren wanneer je omringd wordt door minstens tien achtbanen van wereldformaat?

DSC02835

Ik zou Cedar Point kunnen omschrijven als het ideale pretpark. We beleven hier coasterthrills op sterren-niveau, er staat een groot aantal thrillrides, het personeel is doorgaans erg aangenaam en qua capaciteit gaat men ver. Zelden zag ik zo’n gemotiveerde teams aan een moordend tempo achtbaantreinen dispatchen als in Cedar Point. Zelfs bij banen als ‘Rougarou’ en ‘Magnum XL-200′ bleef men constant met drie treinen knallen, terwijl er vaak een heleboel lege zitplaatsen waren. Dat zijn de taferelen waar ik als pretparkliefhebber gelukkig van wordt. Cedar Point is zo’n plek waar je ook zonder dure Fast Lane een uitstekende dag kan hebben. Gasten worden hier eerder gewaardeerd dan uitgeperst, iets wat in schril contrast staat met sommige andere beroemde coasterparken. Dus Cedar Point, bedankt voor het schitterende weekend. Ik zou het meteen nog ‘ns over doen.

DSC02899

Vrijdag 1 september | 20:10 uur | De Dé bestemming

En toen werd het… vandaag. Inmiddels zijn Steven en ikzelf opnieuw in België en wordt het heerlijke vakantiegevoel alweer belemmerd door werkdagen en wisselvallig weer. Maar toen ik gisteren begon te schrijven aan deze tekst, waande ik mezelf volledig in dat zomerse Sandusky. Ik beleefde opnieuw die sublieme first drop van ‘Millennium Force’, ik maakte nog eens een rondje ‘Maverick’ en ik voelde de hete lucht die met 190 kilometer per uur in m’n aangezicht waait. Ik scheurde langs het strand, werd nog eens uit m’n zitje getrokken door waanzinnige airtime en ik stond nog eens op de top van ‘Valravn’. Stuk voor stuk mooie herinneringen, maar wat ik vooral wil zeggen… Als jij zo’n persoon bent die dacht dat ik me hier niet zou vermaken, had je ongelijk. Of, om het in jouw eigen taal te verwoorden: Cedar Point is zonder twijfel een Glenn-bestemming, daar ben ik zeker van.

Wordt vervolgd

7 gedachtes over “Cedar Point

    1. Klopt, Thijs! Toch had ik ergens een beetje schrik dat Cedar Point me een gelijkaardig gevoel als Six Flags Magic Mountain zou geven. Daar kreeg ik tijdens de namiddag toch een bepaalde coaster-moeheid en heb ik zelfs Goliath en X² tijdens een derde bezoek zonder spijt overgeslagen. Cedar Point is gelukkig anders en ik werd er alleen maar enthousiaster over de meeste achtbanen 🙂

      Like

  1. Het wordt daar duidelijk niet voor niets een coaster paradijs genoemd! Op basis van je beschrijvingen denk ik dat Maverick en Millennium Force mijn favorieten zouden zijn. Ik kan je ook wel ergens volgen in de vaststelling dat zelfs een objectief gezien onevenwichtig pretpark dat een overdaad aan coasters en thrills heeft staan toch een zekere charme en gezelligheid kan uitstralen, net omdat het op dat vlak zo’n icoon is (en omdat het goed gerund wordt). Wij hadden een gelijkaardige ervaring in Six Flags Magic Mountain in 2010 – een park dat ook soms vergruisd wordt omwille van zijn eenzijdig coasteraanbod, maar dat wij wel geslaagd vonden door zijn grote oppervlakte, groene aanleg en gemotiveerd personeel. Toch moet ik bekennen dat een paar extra meer gethematiseerde attracties die eens niet op de adrenaline spelen een verademing zouden zijn – zelfs voor een coasterfan als ik 😉 Fijn report – ongetwijfeld een geweldige ervaring om Cedar Point eens te hebben kunnen bezoeken!

    Liked by 1 persoon

    1. Bedankt voor je leuke reactie, Roel! Ik denk overigens dat de Bunnies ook ontzettend toffe dagen in Cedar Point zouden kunnen hebben. En je vindt vast wel wat interessante National Parks en hiking trails in de omgeving, toch :-)?

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s