Cedar Point

NEDERLANDS // ENGLISH

Het is zaterdag 19 augustus 2017, kwart voor acht in de ochtend. De wekker loopt af. En auw, ik ben helemaal geen ochtendmens. Ook niet vandaag, want ik heb slecht geslapen. Enerzijds omdat we gisterenavond zonder bagage arriveerden op de luchthaven van Cleveland, wat me een ongemakkelijk gevoel geeft. Anderzijds omdat ik een zekere spanning voelde. Je kent het misschien: het kinderlijk enthousiasme dat je voelt tijdens de nacht voor een pretparkbezoek. Ik ga vandaag immers naar een van ’s werelds beroemdste parken. En in dat pretpark staan enkele achtbanen waar iedere coasterfan wel eens over droomde. Ondanks de weinige uurtjes rust ben ik dus klaarwakker en besef ik meer dan ooit… verdorie, ik ga naar Cedar Point.

DSC02619
DSC03106

We brachten de nacht door in Sandusky. Je hoeft dit stadje niet bezoeken voor z’n fantatische luxehotels of natuurpracht. Voor een indrukwekkend uitzicht mag je hier echter wel heen komen. Dat moment waarop ik de eerste attracties aan de horizon zie verschijnen, daar doe ik het voor. Wanneer we voor het eerst over Cedar Point Drive rijden en de wereldberoemde skyline zich ontplooit, ben ik intens gelukkig. Ik zou tijdens deze reis zowel de binnenstad van Toronto, de oogverblindende Niagara Falls als de wolkenkrabbers van New York City zien, maar dit ene moment op Cedar Point Drive blijft me bij als het allermooiste.

DSC03120
DSC02609

Amerikanen zijn langslapers. Dat zorgt ervoor dat je in Disney World en Disneyland ’s ochtends geen uren moet aanschuiven voor Space Mountain of Big Thunder Mountain. Ook in andere Amerikaanse pretparken werkt het trucje en Cedar Point hoort daarbij. We genieten vanochtend dus volop van Early Entry. Speciaal voor gasten van Cedar Point’s eigen hotels en Platinum Pass-houders (hey, dat zijn wij) opent het park een uurtje vroeger. Van negen tot tien staan er sommige kleinschalige kinderattracties, maar ook enkele beroemde achtbanen wachttijdloos voor ons klaar. Ik heb het dan over klinkende namen als GateKeeper, Valravn, Millennium Force en Maverick. Interessant, hè?

DSC02622
DSC02624
DSC02626

Wanneer we om klokslag negen uur doorgelaten worden, lopen de meeste Early Entry-bezoekers naar B&M Dive Machine Valravn of naar Maverick, die in een afgelegen uithoek van het park ligt. Ook wij hebben deze knalrode Intamin in het vizier, maar we merken onderweg dat Millennium Force met geopende beugels op passagiers staat te wachten. Als coasterliefhebber is het lastig om daaraan te weerstaan en we bouwen dus een korte tussenstop in. We duwen onze rugzak in een (helaas betalende) locker, waarna we rechtstreeks naar het station wandelen. Voor een frontseat-rondje moet er aangeschoven worden, maar backseat kunnen we letterlijk zo instappen.

DSC02640
DSC03026
DSC03054

Het station is hip en er weerklinkt een spannende beat, maar er is niet veel tijd om daarvan te genieten. Voor we het goed beseffen, worden we immers al naar een hoogte van 95 meter getakeld. Wat daarop volgt, zijn twee geniale kilometers. De eerste afdaling genereert een waanzinnige snelheid van 150 kilometer per uur, waarna ik onmiddellijk een heftige overbanked turn beleef. De hoge snelheid en het intense bochtenwerk blijven overigens de hele tijd behouden. Millennium Force wordt vaak afgerekend op z’n gebrek aan airtime en dat is in zekere zin terecht: op één piepklein heuveltje na, word ik nergens uit m’n zitje getild. Toch is airtime slechts een van de vele eigenschappen die een achtbaan bepalen, dus ik vind het geen groot gemis. Verder zijn immers alle elementen aanwezig om een goeie coaster te verzekeren: ontiegelijk hoge snelheden, soepelheid en power tot aan de allerlaatste remvin. We mogen bijgevolg concluderen dat Millennium Force vanaf vandaag twee extra fans heeft.

DSC03136
DSC03056

Twee rondjes Millennium Force verjagen elk restje vermoeidheid. We begonnen in schoonheid aan ons Cedar Point-avontuur, zoveel is zeker. Toch moeten de meest bejubelde attracties van dit park nog komen. Een van die publiekslievelingen is Maverick, een in 2007 geopende Intamin Blitz Coaster. De wereld keek ietwat verbaasd naar Cedar Point toen het deze coaster aankondigde, want men niet te focussen op hoogte- of snelheidsrecords. Maverick ziet er op het eerste zicht dan ook een achtbaan van bescheiden proporties uit, maar schijn bedriegt. De slagzin die boven de ingang prijkt (The Old West Was Never This Wild), is namelijk niet zomaar gekozen.

DSC02652
DSC03068
DSC03074

De wachttijd voor deze topper is vanochtend verwaarloosbaar. Zelfs voor een frontseat-plek moeten we nauwelijks drie treinen geduld hebben en de plaatskeuze is dus vlug gemaakt. Wat Maverick tijdens de daarop volgende minuten met me doet, is eigenlijk nauwelijks in woorden te beschrijven. Het begint met een afdaling van 95° die gelukkig fijner aanvoelt dan de gelijkaardige drops van Gerstlauer. Daarna word ik met een ontzettend hoge snelheid door intense bochten, heftige airtime en onverwachte kurkentrekkers gesleurd. Het tweede gedeelte van de rit wordt gedomineerd door hetzelfde hoge tempo, al zijn de richtingswissels daar nog intenser. Net zoals bij Millennium Force, krijg ik ook hier pas een adempauze in de eindremmen. Het is lastig om te begrijpen welke capriolen Maverick zonet uitvoerde, maar ik besef ten volle dat dit een van de meest volmaakte achtbanen van de planeet is. Is dit mijn nieuwe favoriete coaster? De kans is reëel. Ik maak meteen nog een rit om dat te checken, goed?

DSC03065
DSC03077

De wachttijden van Maverick en Millennium Force kunnen op weekenddagen blijkbaar pijlsnel aangroeien, maar dat hebben we dankzij onze Platinum Pass alvast succesvol omzeild. Nu de toegangspoort ook voor het grote publiek open is, proberen we meteen een ander wachttijd-kanon af te vinken: Top Thrill Dragster. Deze iconische ride is de enige Big One die niet geopend is voor Early Entry, iets wat volgens een personeelslid volledig aan z’n ellenlange checklists te wijten is. Helaas is Top Thrill Dragster niet enkel berucht omwille van de lange opstartprocedure, maar ook omwille van de ellendige storingsgevoeligheid. Deze ochtend zit er (op enkele monteurs die aan de lanceerstrook sleutelen na) dan ook weinig beweging in de baan.

DSC02682

Jammer maar helaas… voorlopig worden we nog niet naar de hemel gekatapulteerd. Bekijk het echter positief: als ik Top Thrill Dragster zo vroeg in het report beschreven had, was er misschien weinig reden om nog verder te lezen. Laat ons in tussentijd dus een kijkje nemen bij de minder bekende achtbanen. Dragster z’n overbuurman Corkscrew bijvoorbeeld. Je vraagt je af wat een hoogbejaarde Arrow in dit moderne achtbaan-walhalla te zoeken heeft. Als je Corkscrew in z’n tijdsgeest plaatst, merk je echter dat deze blauwe coaster perfect in de filosofie van Cedar Point past. In 1976 moeten die drie inversies namelijk een heuse sensatie geweest zijn. Toch kan die gedachte de pijn van dit ruwe onding helemaal niet verzachten. Hetzelfde verhaal bij Iron Dragon, een andere Arrow-creatie. Deze suspended coaster was wellicht indrukwekkend in z’n beginjaren, maar inmiddels is het een rammelende ervaring die enkel goed is voor de teller. Graag wil ik daar echter bij vermelden dat zowel Iron Dragon als Corkscrew er oogstrelend bij liggen aan een oogstrelend vijvertje.

DSC03099
DSC02636

Om die bingo te verzekeren, gaan we vandaag aanschuiven in de snikhete wachtrij van Woodstock Express. Dit is een standaard Vekoma zoals Plopsaland z’n Rollerskater, maar dan in een wel erg kale omgeving. Niks speciaals dus. De daar tegenover liggende Wilderness Run is evenmin bijzonder, al ontstaat er hier lichte paniek. Net zoals in Canada’s Wonderland mag je deze mini-achtbaan namelijk niet betreden zonder een kleuter aan je hand. Omdat we het gewoonweg te zielig vinden om een kind te lenen, ziet Steven deze credit aan z’n neus voorbij gaan. Tenzij… we via-via iets kunnen regelen. Morgenvroeg volgen we namelijk de Sunrise Thrills Tour, een VIP rondleiding voor coasterfans. En wat blijkt? Onze gids kan inderdaad een papiertje regelen waardoor we zonder problemen een rit op de kiddie coaster mogen maken. De Cedar Point coasterbingo hebben we over vierentwintig uur officieel op zak.

DSC02673
DSC02668
DSC03088

Arrow-achtbanen zijn (zeker tegenwoordig) behoorlijk schaars in Europa, maar de constructeur heeft gouden zaken gedaan in de Verenigde Staten. Zo ook in Cedar Point. Het bedrijf bouwde onder andere Cedar Creek Mine Ride. Deze stokoude mijntrein straalt Arrow uit in al z’n poriën. De banking is helemaal fout en de bochten zijn doelloos, maar op zich is dit een prima familieachtbaan. Diezelfde conclusie geldt voor de nabijgelegen Gemini, die tevens door Arrow afgeleverd werd. Deze baan ziet er dankzij z’n hoogte van veertig meter en een totale tracklengte van bijna tweeënhalve kilometer alvast erg imposant uit. De ritervaring overtuigt evenzeer: Gemini is vlug, behoorlijk soepel en we ervaren hilarische airtime. Duellerende coasters zijn sowieso fijn, dus Gemini doet niet onder voor vele moderne banen. Bescheiden topper.

DSC02653
DSC02655
DSC02663
DSC02665

Geen idee of men het bewust doet, maar het Arrow-assortiment staat netjes gegroepeerd in een uithoek van Cedar Point. Het opvallendste exemplaar is Magnum XL-200, een hypercoaster die er werkelijk schitterend bij ligt. De eerste helling van deze felrode achtbaan werd boven waterpretpark Cedar Point Shores gebouwd, maar de lay-out loopt verder grotendeels langs een zandstrand. We krijgen echter niet veel tijd om van het uitzicht te genieten, want Magnum blijkt pittiger dan verwacht. Backseat is de airtime intens (zonder beugel zou je letterlijk tot in Lake Erie gesmeten worden) en het tempo ligt hoog. Toch wil ik één waarschuwing meegeven: wees niet bang voor blauwe plekken. Het bochtenwerk ligt op typisch Arrow-niveau en is dus alles behalve subtiel. Desondanks vind ik Magnum XL-200 een uitstekende achtbaan, al is het in Cedar Point natuurlijk eerder een tussenformaatje.

DSC02734

Flat rides doen me meestal niks. We laten een antieke octopusmolen, de Giant Frisbee en een Draaien 1 (ik ken het ding alleen maar uit Roller Coaster Tycoon) dus voor wat ze zijn. Een belangrijke uitzondering is Skyhawk, een zogenaamde Screamin’ Swing van S&S. Deze schommelbank heeft zo’n korte ritduur dat m’n maag het tolereert en zulke machines creëren bovendien een te gekke portie airtime. Een andere S&S-ride die we uitproberen, is de opvallende Power Tower. Helaas zou het ding even goed Powerless Tower kunnen heten, want veel pit zit er niet in. Het uitzicht over Cedar Point is vanuit die freefall gelukkig wel de moeite, al moeten we voor het allermooiste panorama geduld hebben tot morgenvroeg.

DSC02659
DSC03129

Het is middag en ’t is dus tijd voor een lunch. Of tijd voor een launch? Wanneer we naar de centrale Midway boordevol restaurantjes wandelen, zien we immers een eerste trein van Top Thrill Dragster voorbij flitsen. Leeg weliswaar, maar je weet op zo’n moment dat de kans op een spoedige opening groot is. We zoeken dus een plaatsje in de (snel aangroeiende) rij wachtenden en we hebben geluk: een tiental testritten en een kwartier later zwaait de poort open. Het geeft best een kick om bij de allereersten binnen te wandelen en de geheel lege wachtruimte te passeren. Toch moet de grote sensatie op dat moment nog komen. Je wordt immers niet dagelijks tegen 190 kilometer per uur naar een hoogte van 128 meter gestuwd.

DSC03010
DSC02994

We nemen backseat plaats in de derde trein van deze zaterdag, waarna een zenuwslopende minuut volgt. De dragsters rijden vanaf het opstapperron vreselijk traag naar hun startpositie. Het duurt vervolgens een hele tijd voor de actie begint. Pas wanneer de remvinnen van de lanceerstrook met een luide zucht naar beneden vallen, is het menens. Het licht springt op groen en daar gaan we: binnen vier seconden bereikt Top Thrill Dragster de snelheid die ooit goed was voor een wereldrecord. Het valt op dat deze acceleratie zelfs na veertien jaar nog steeds ultra-soepel verloopt. Zelfs de veel jongere Red Force in het Spaanse Ferrari Land rammelt beduidend feller waneer ie z’n topsnelheid haalt. Ook het verdere verloop is interessanter dan bij de Europese collega: het hoogteverschil is voelbaar (128 meter is eigenlijk te gek voor woorden) en de spiraal-afdaling vormt een intense meerwaarde. Je zou Top Thrill Dragster kunnen verwijten dat het een extreem korte ervaring is, maar ik definieer het liever als to-the-point. De lancering en die tophat zijn zo buitengewoon dat elk extra element overbodig wordt. Wie z’n kick niet vindt tijdens deze halve minuut, kan beter een andere hobby zoeken.

Na het karige ontbijt van deze ochtend en een knallende voormiddag vol thrills, krijgt een mens honger. De hotelreceptionist gaf ons de tip om Midway Market uit te proberen. We vinden dit restaurant naast de parkingang en we geraken er gemakkelijk met behulp van de kabelbaan. Helaas zijn Amerikaanse standaarden niet gelijk aan Europese. Wat die receptionist beschreef als een leuk adresje met heerlijk eten, blijkt een ordinaire vreetschuur met een platte all-you-can-eat formule. Deze lunch is gelukkig inbegrepen in het dining plan op m’n Platinum Pass en ik hoef dus niet te klagen. Wat ook inbegrepen is in dat abonnement, zijn ritten op vier B&M’s. Het is eigenlijk bizar: in Europa zijn we al laaiend enthousiast wanneer een park één dergelijke baan bouwt, terwijl ze hier als paddenstoelen uit de grond schieten. Nog gekker is het feit dat de B&M’s niet noodzakelijk extreem populair zijn. Zo moeten we op deze zomerse zaterdagmiddag hooguit 25 minuten aanschuiven voor een ritje GateKeeper.

DSC02778
DSC03105
DSC02698

GateKeeper is de meest opvallende coaster wanneer je Cedar Point via de hoofdingang betreedt. Sterker nog: GateKeeper is als het ware de hoofdingang. Deze B&M Wing Coaster vliegt immers met een gracieuze twist dwars door de toegangspoort. Het resultaat is oogverblindend. Maakt deze helderblauwe beauty z’n verwachtingen waar? In mijn ogen wel. De eerste afdaling is pure magie en ook daarna blijft GateKeeper verrassen met krachtige bochten en inversies. Net zoals de meeste soortgenoten, is ook deze Wing Coaster niet zo intens. Omwille van de logge treinen voelt de ervaring vrij gecontroleerd aan. Toch overtuigt de rit me ten volle en ervaar ik dit als de beste Wing Coaster die ik tot nog toe uitgetest heb. IJzersterk materiaal van de Zwitserse achtbaangoden.

DSC03117
DSC02750
DSC02785

Heen en weer geslingerd worden in zo’n typisch piratenschip, dat zegt me niks. Wanneer die beweging uitgevoerd wordt door een achtbaantrein, is het echter een ander verhaal. Het verhaal van Wicked Twister – een Intamin Impulse Coaster – om precies te zijn. Deze felgele schommel ziet er niet alleen beeldschoon uit dankzij z’n locatie aan het strand, maar ook de rit is leuk. De lanceringen zitten vol power en het is bijzonder om door zo’n verticale spiraal te razen. Wicked Twister is intenser dan je op ’t eerste zicht zou denken en dat ervaar ik als positief. Voor de leukste views op deze shuttle coaster moet je trouwens een rondje maken op het nabijgelegen reuzenrad.

Het jaar 1964 is al een hele tijd geleden. Ik heb het nooit bewust meegemaakt, al bezorgt Cedar Point me dankzij Blue Streak wel een tijdreis. Deze lichtblauw geverfde woodie is de oudste achtbaan van het park. Dat is vooral te merken aan de beperkte statistieken: het ding is 24 meter hoog en nog geen 800 meter lang. Blue Streak staat ook een beetje zielig aan de parkrand en wordt letterlijk overschaduwd door twee B&M-monsters. Toch wil ik ‘m niet afschrijven, want voor een dergelijk oude baan zit het tempo er nog goed in. Zo goed zelfs dat de airtime doeltreffender is dan bij vele moderne coasters. Beoordeel Blue Streak dus niet op z’n omvang, want hij bevat een aanzienlijke dosis plezier.

DSC02770
DSC02767

Pretparken bezoeken is fijn wanneer je de kuddegeest begrijpt. Bij openingstijd aanwezig zijn, ’s ochtends de achterzijde van het park ontdekken en ’s namiddags de toppers nabij de ingang van het park doen. Het zorgt ervoor dat we op deze zaterdag voorlopig nergens lang in de rij stonden. Toch is de bezoekersstroom in Cedar Point niet helemaal logisch te verklaren. Terwijl toppers als Millennium Force, Maverick en Top Thrill Dragster ook tijdens de drukste tijdstippen onder de 60 minuten blijven, is de relatief oude Raptor goed voor tweeënhalf uur slalommen. Dat is zelfs beduidend hoger dan z’n gloednieuwe buurman Valravn, waar er ongeveer 75 minuten aangeschoven moet worden. Nog gekker: een schitterende Floorless Coaster is op datzelfde moment letterlijk walk-on. We kunnen bij Rougarou in het eerstvolgende voertuig stappen, waarna we met B&M’s typerende souplesse door een afwisselende lay-out vol g-krachten glijden. Wat het grote publiek haat aan deze oranje staalreus, is mij een raadsel. Wij zien echter een goeie reden om meteen enkele bisnummertjes te maken. Laat jezelf dus niet misleiden door de lege wachtruimte; Rougarou is pure klasse.

DSC02628
DSC03093
DSC03023
DSC03030

Schemering boven America’s Roller Coast. Amerikanen beginnen laat aan de dag, maar sommigen houden het ook al vroeg voor bekeken. Rond acht uur ’s avonds is er zelfs al een aanzienlijke uitstroom bezig. Serieus?! Waarom zou je nu al vertrekken als dit achtbaanmekka tot middernacht geopend blijft? Toch klaag ik niet, want het effect op de wachttijden is voelbaar.

DSC02806
DSC02792
DSC02814

Wanneer we Raptor passeren, staat er plots 15 minutes op de wachttijden-display. En inderdaad: de rij voor deze groene B&M Inverted Coaster is bijna helemaal verdwenen. Ik vraag me niet af waarom, maar er blijkt wel degelijk een reden te zijn voor de teruggelopen populariteit: vliegjes. Enorme zwermen van wel duizenden zoemende vliegjes hebben het terrein van Raptor ingepalmd. Het resultaat is een rit die ik voornamelijk met gesloten mond en dichtgeknepen ogen beleef. Het doet pijn, het is vies en m’n kledij wordt herschapen in een enorm vliegjeskerkhof. Tussen al de insectenmiserie door, voel ik echter wel een achtbaan van wereldformaat. Wanneer we Raptor een dag later opnieuw bezoeken (overdag gelukkig zonder ongedierte), is het bijgevolg honderd procent genieten van brute kracht en een bescheiden black-out. Geloof me… dit is een van ’s werelds waanzinnigste Inverted Coasters.

DSC02743
DSC02761
DSC02771

Onze eerste dag Cedar Point zit er bijna op. We vulden de avond met re-rides op Rougarou, Millennium Force en de übercoole paardencarousel Cedar Downs. Je zou als echte fan natuurlijk om middernacht nog een wachtruimte kunnen betreden, maar we zijn doodmoe. Bovendien worden we morgenvroeg al om halfzeven (!) opnieuw aan de toegangspoort verwacht. We hebben namelijk de Sunrise Thrills Tour gereserveerd. Deze rondleiding neemt een kijkje achter de schermen van enkele bekende rollercoasters. Het grootste deel van de tour vindt plaats bij Valravn. Het is dus geen toeval dat ik die recent geopende dive machine nog niet uitvoerig besproken heb. Tot morgen?

DSC02822
DSC02825
DSC02835

De volgende ochtend, kwart voor zes. Wie oh wie heeft de vroege ochtend toch uitgevonden? Om negen uur ter plaatse zijn voor Early Entry is al een kleine opoffering, maar dit uur is echt onmenselijk. Toch beloven Cedar Point en onze gids een uniek moment bij Valravn, de meest recent gebouwde topachtbaan. En toegegeven… het heeft wel iets: de auto stallen op het allereerste parkeerplekje, voor dag en dauw een foto maken aan de verlaten parkingang en zien hoe het park klaargestoomd wordt voor een nieuwe dag. De coasters staan stil, er is geen muziek en de wandelpaden zijn leeg. Bizarre ervaring.

DSC02847
DSC02850
DSC02852

Valravn is de eerste bestemming en meteen ook de belangrijkste. Waarom? Omdat je nu eenmaal niet vaak de kans krijgt om bovenop een achtbaan te staan. Als deelnemer van de Sunrise Thrills Tour mogen we een wandelingetje maken op het hoogste punt van deze B&M-gigant. We worden met een piepkleine liftkooi naar boven getransporteerd en vervolgens klikt een gids ons vast aan de handrail. Daar sta je dan, bijna zeventig meter boven de grond terwijl er een reusachtig pretpark aan je voeten ligt. De omstandigheden voor dit unieke moment zijn trouwens ideaal. Het is windstil en er is geen wolkje aan de hemel. Terwijl de zon verschijnt boven Lake Erie, geniet ik van een onbetaalbaar uitzicht. Een medebezoeker wordt op deze waanzinnige locatie zelfs ten huwelijk gevraagd. Kan je jezelf voorstellen dat er enige magie in de lucht hangt daar boven Cedar Point?

DSC02860
DSC02897
DSC02866
DSC02873
DSC02886
DSC02874
DSC02875
DSC02879
DSC02899
DSC02890

Hoe kan je een kersverse verloving beter vieren dan met een coasterthrill? Na een ontbijt en een rondleiding langs de garages van Valravn, nodigt Cedar Point ons uit om de eerste rit van de dag te maken. Het hoogtegevoel is vanuit de trein even sterk als te voet, zeker wanneer je enkele tellen over het randje in de diepte staart. Dat typische gimmick van een B&M Dive Machine blijft subliem, maar verder zijn het relatief voorspelbare apparaten. Dit coastertype is al vaak gebouwd en exact daardoor is het enige waarde kwijt geraakt. Zelfs de records waar Valravn mee uitpakte, maken ‘m niet noodzakelijk sterker dan soortgenoten. Ik ervaar alleszins weinig verschil tussen Griffon en Valravn, ondanks het feit dat die laatste hoger en sneller is. Ik zou m’n voorkeur zelfs eerder aan de oudere versies schenken, omdat die banen niet uitgerust zijn met die belachelijke nieuwe beugelvariant van B&M. Begrijp me alsjeblieft niet verkeerd: Valravn levert een kick en het is een imposante coaster. Maar het wow-effect dat Cedar Point met Top Thrill Dragster en Maverick bereikte, lijkt hier ver te zoeken.

DSC02924
DSC02947
DSC02951
DSC02969

Ik ga bewust niet dieper in op het verdere verloop van de tour. De reden daarvoor is simpel: ik schreef recent een report over de gelijkaardige Coaster Insider Tour van Busch Gardens Williamsburg. Omdat de rondleiding in Cedar Point veel identieke informatie bevat, lijkt de toegevoegde waarde van een nieuw verslag me klein. Bovendien leverde de Sunrise Thrills Tour beduidend minder waar voor m’n geld. Waar Busch Gardens ons verwende met dubbele ritten op zowat elke topachtbaan, moeten we het in Cedar Point doen met amper één rondje Valravn, een wachttijdloze rit Maverick en twee Fast Lane-vouchers. Ik zou deze dure tour dus niet meteen aanraden. Tenzij… je een fervent hobby-fotograaf bent. Er vallen namelijk heel wat unieke fotomomenten te rapen. Je komt dankzij Sunrise Thrills op plekken die normaal gezien verboden terrein zijn. Dat levert best wat leuke plaatjes op.

DSC02911
DSC02918
DSC02922
DSC02977

Het was alweer een memorabele, maar ook slopende dag in Cedar Point. Twee opeenvolgende pretparkdagen van ruim vijftien uur, dat zijn toestanden waar ik me doorgaans alleen in Disney-resorts aan waag. Laat dit echter het bewijs zijn dat ik me hier waanzinnig amuseerde. Ik twijfelde er niet aan dat ik dit legendarische park zou appreciëren, al had ik niet durven dromen dat het zulke proporties aan zou nemen. Het lijkt alsof ik in Cedar Point even opnieuw een coasterjunkie werd. Nu ja, hoe zou je zelf reageren wanneer je door minstens tien achtbanen van wereldformaat omringd wordt?

DSC03037
DSC03081

Ik zou Cedar Point kunnen omschrijven als het ideale pretpark. We beleven hier coasterthrills op sterrenniveau, er staat een groot aantal thrillrides, het personeel is aangenaam en qua capaciteit gaat men ver. Zelden zag ik zo’n vlotte dispatch-tijden als in Cedar Point. Zelfs banen als Rougarou en Magnum XL-200 bleven constant met drie treinen rijden, terwijl er vaak een heleboel lege zitplaatsen waren. Dat zijn de taferelen waar ik gelukkig van word. Dus Cedar Point, bedankt voor het schitterende weekend. Ik zou het meteen nog ‘ns over doen. Tot snel?

DSC03115

Wordt vervolgd in Kennywood.

7 reacties

    1. Klopt, Thijs! Toch had ik ergens een beetje schrik dat Cedar Point me een gelijkaardig gevoel als Six Flags Magic Mountain zou geven. Daar kreeg ik tijdens de namiddag toch een bepaalde coaster-moeheid en heb ik zelfs Goliath en X² tijdens een derde bezoek zonder spijt overgeslagen. Cedar Point is gelukkig anders en ik werd er alleen maar enthousiaster over de meeste achtbanen 🙂

      Like

  1. Het wordt daar duidelijk niet voor niets een coaster paradijs genoemd! Op basis van je beschrijvingen denk ik dat Maverick en Millennium Force mijn favorieten zouden zijn. Ik kan je ook wel ergens volgen in de vaststelling dat zelfs een objectief gezien onevenwichtig pretpark dat een overdaad aan coasters en thrills heeft staan toch een zekere charme en gezelligheid kan uitstralen, net omdat het op dat vlak zo’n icoon is (en omdat het goed gerund wordt). Wij hadden een gelijkaardige ervaring in Six Flags Magic Mountain in 2010 – een park dat ook soms vergruisd wordt omwille van zijn eenzijdig coasteraanbod, maar dat wij wel geslaagd vonden door zijn grote oppervlakte, groene aanleg en gemotiveerd personeel. Toch moet ik bekennen dat een paar extra meer gethematiseerde attracties die eens niet op de adrenaline spelen een verademing zouden zijn – zelfs voor een coasterfan als ik 😉 Fijn report – ongetwijfeld een geweldige ervaring om Cedar Point eens te hebben kunnen bezoeken!

    Geliked door 1 persoon

    1. Bedankt voor je leuke reactie, Roel! Ik denk overigens dat de Bunnies ook ontzettend toffe dagen in Cedar Point zouden kunnen hebben. En je vindt vast wel wat interessante National Parks en hiking trails in de omgeving, toch :-)?

      Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: