Canada’s Wonderland

National Rollercoaster Day is wellicht de leukste dag van het hele jaar. Feestdagen die draaien rond chocolade eieren of knipperende lampjes zijn natuurlijk fijn, maar een dag die volledig in het teken staat van achtbanen… dat is toch helemaal perfect? Die bewuste feestdag valt op 16 augustus en je viert Rollercoaster Day bij voorkeur in een pretpark. Het is trouwens een mooie bonus als dat pretpark veel achtbanen heeft en ik dénk dat ik in 2017 een van de meest ideale bestemmingen gevonden heb: Canada’s Wonderland. Dat park biedt naast een gigantisch aantal flatrides en een enorme kinderzone immers ook zestien (ja, dat lees je wel degelijk goed) rollercoasters. Je zou uiteraard kunnen opmerken dat Canada’s Wonderland niet bij de deur ligt. Dat is ook zo: 6.000 kilometer is een heuse afstand. Maar als je om halfvier ’s ochtends je wekker instelt en vervolgens effe op een vliegtuig kruipt, kan je al rond één uur ’s middags ter plaatse zijn. En dat is exact wat boyfriend Steven en ikzelf doen op die zestiende augustus. Ja, National Rollercoaster Day… je moet er wat voor over hebben.

DSC02511

Van Antwerpen naar Brussel, van Brussel naar Frankfurt, van Frankfurt naar Toronto en van Toronto naar Vaughan. Het kostte ons in totaal zowat veertien uur, maar we staan inmiddels wel aan de poorten van Canada’s grootste pretpark. Hippe popmuziek weerklinkt door de speakers, B&M coastertreinen suizen rond m’n oren en ik zie voor het eerst een Canadees in z’n natuurlijke habitat. Een paar tienduizenden Canadezen, om precies te zijn. Het lijkt wel of de hele bevolking van Toronto op deze zonnige Rollercoaster Day naar Canada’s Wonderland kwam. Dat resulteert in een overvolle parking en zelfs tijdens de vroege namiddag staan er nog lange rijen voor de toegangspoorten. Nadat we onze Cedar Fair Platinum Pass scanden, haasten we ons dus naar het bureautje waar men Fast Lane Passes aanbiedt. Het goudkleurige armbandje dat we daar kopen, kost weliswaar een aardige duit, maar het zal ons vandaag ook uren wachttijd uitsparen. Vele uren.

DSC02479

Deze foto werd de volgende ochtend voor openingstijd gemaakt. De drukte is dus niet representatief.

DSC02483

Ook deze foto werd de volgende ochtend gemaakt, toen het opmerkelijk kalmer was.

Eerst en vooral… Canada’s Wonderland is geen themapark. Het is een typisch Cedar Fair adres dat eerder op rides en thrills dan op sfeervol gedecoreerde themazones focust. Desalniettemin is het gebied rond de ingang behoorlijk gezellig. Deze International Street bevat fijne geveltjes, stralende bloemperken en een reeks fonteinen om U tegen te zeggen. Het geheel wordt gedomineerd door een waterval die van de reusachtige Wonder Mountain rolt. Die rotsformatie is trouwens het centrale punt van Canada’s Wonderland en bevat meerdere attracties. Deze hoofdstraat levert uiteindelijk een goeie eerste indruk, maar toch blijven we er niet lang rondkuieren. Hoe zou je zelf zijn als er zo’n enorme lijst achtbanen bezocht moet worden?

Leviathan bijvoorbeeld. Zullen we dus maar meteen met de meest iconische achtbaan van dit Canadese coasterpark beginnen? We staarden daarnet vanop de parkeerplaats al naar de helderblauwe rails van deze gigant, maar inmiddels staan we aan het stationsgebouw. Op het knappe logo na, is dat overigens een vrij kale bedoening. Dat gebrek aan thema gaat door in de wachtruimte, dus ik ben dolblij dat we de twee uur durende wachttijd mogen overslaan. Dankzij ons voorkruipbandje worden we namelijk een kwartier later al omhoog getakeld. ‘Leviathan’ neemt ons naar een indrukwekkende hoogte van 93 meter en gooit ons vervolgens met een topsnelheid van bijna 150 kilometer per uur naar beneden. Dat zijn stevige statistieken en het vertaalt zich moeiteloos naar een fantastische ritervaring. Deze baan is immers niet alleen hoog en snel, maar ook bizar soepel. Het enige element dat ik mis, is lengte. ‘Leviathan’ is met z’n 1.672 meter beslist geen korte baan, maar toch lijkt het alsof men op ’t einde heel veel power onbenut laat. Je vliegt aan volle vaart en op een hoogte van zowat 30 meter de remmen in… en dat voelt gewoonweg niet juist. Op dat vlak scoort ‘Fury 325’ – het iets grotere zusje van deze ‘Leviathan’ – dus heel wat beter. Die baan wordt namelijk wel afgesloten met enkele lagere airtime-heuvels en krachtige bochten.

Vlakbij ‘Leviathan’ staan er nog enkele andere coasters, al zijn die beduidend minder interessant dan hun beroemde buurman. Nummer één is Dragon Fire, een klassieke Arrow inversiecoaster. De baan is nauwelijks zichtbaar vanuit het park, maar dat kan je oplossen door een ritje ‘Leviathan’ te maken. Als je vanuit de eindrem van ‘Leviathan’ naar beneden kijkt, zie je immers dat het hoogste punt van ‘Dragon Fire’ zich ergens daar beneden bevindt. Is ie dan zo klein? Helemaal niet: deze coaster is bijna vijfentwintig meter hoog en bevat vier inversies. Het is een quasi identieke – doch gespiegelde – kopie van ‘Big Loop’ in Heide-Park, inclusief die twee gekke horizontale passages. Verder is ‘Dragon Fire’ vooral ehm, tja… oud. Het perron ziet er afgeleefd uit en voor de soepelheid moet je het al helemaal niet doen. Puur creditmateriaal dus, en die blauwe plekken krijg je er gratis bij.

Boomerangs zijn m’n ding niet en Steven mag zijn credit op ‘The Bat’ dus alleen scoren. De aanpalende woodie Wild Beast bezoek ik echter wel en dat valt me goed mee. Zulke klassieke Amerikaanse woodies zijn doorgaans niet gekend omwille van hun soepelheid, al doet deze Canadese versie het beter dan vele soortgenoten. De baan heeft een goeie snelheid, rammelt niet onaangenaam hard en hij genereert bovendien een fijne portie airtime. Verwacht er geen wonderen van (de lay-out is immers tamelijk simpel) maar ‘Wild Beast’ is eigenlijk een uitstekende familieachtbaan.

Als je iet of wat met Coaster-Count bezig bent, herken je volgende situatie wellicht: dat ongemakkelijke moment waarop je het kindergebied binnenwandelt voor mini-achtbanen. Doet iemand voor z’n plezier zo’n Zamperla-onding of een Vekoma kiddiecoaster? Nee toch? Als je ooit de bingo in Canada’s Wonderland tracht binnen te halen, wil ik alvast melden dat je best een kind meebrengt. ‘Taxi Jam’, de kleinste coaster, kom je namelijk niet in zonder een kleuter in je gezelschap. Gelukkig zijn er daarnaast nog Silver Streak en Ghoster Coaster, respectievelijk een inverted coaster van Vekoma en een kleinschalige houten achtbaan. Die Vekoma is alles behalve legendarisch en zelfs een tikkeltje te ruw, maar de woodie blijkt verrassend tof. Hij doet qua lay-out terugdenken aan ‘Pegasus’ in de Efteling, al is ie soepeler en vinniger. Het enige spijtige bij deze kindvriendelijke credit is de wachttijd. Er worden geen Fast Lanes geaccepteerd en het ding wordt met een afschuwelijke traagheid gedispatcht. Het gevolg is dat we hier 45 minuten moeten aanschuiven, meteen de langste wachttijd van ons hele bezoek.

‘Planet Snoopy’ en ‘KidZville’ zijn voor ons twee alles behalve boeiend, maar het is een paradijs voor de allerkleinsten. Deze beide zones vormen tezamen één groot kindergebied, inclusief kleurrijke decoratie en een overload aan schattige molentjes. We ontdekken hier ook Boo Blasters on Boo Hill, een heuse interactieve darkride. We rijden door een duistere omgeving en we knallen er op los wanneer akelige monsters verschijnen. Een topper is het in geen geval, maar alles is beter dan die andere darkride van Canada’s Wonderland: Wonder Mountain’s Guardian. Deze darkride met coaster-allures (of coaster met darkride-allures… kies maar) werd in de centrale Wonder Mountain geïntegreerd, maar overtuigt op geen enkel vlak. Als achtbaan is ie te tam, als darkride is het thematische niveau te laag en voor een 3D lasergun-attractie zijn de graphics simpelweg te matig. Daar komt nog eens bij dat dit de enige achtbaan van het park is waarvoor je verplicht een betalende locker moet nemen. Het enige leuke aan ‘Wonder Mountain’s Guardian’ is eigenlijk de finale, waar men een uitzonderlijk leuk effect in verwerkte. Denk maar even aan ‘Verbolten’ of ‘Th13teen’ om te begrijpen wat ik bedoel. Mijn raad: doe deze ride bij voorkeur enkel als je meteen kan instappen, al is dat onwaarschijnlijk. De capaciteit is namelijk al minstens even belabberd als de aankleding.

Je las het al: we zijn inmiddels bij de Wonder Mountain, het icoon van Canada’s Wonderland. Deze artificiële berg is zo enorm dat er niet alleen die oninteressante ‘Wonder Mountain’s Guardian’, maar tevens een familiaal georiënteerde achtbaan in past. Mack mocht hier immers een powered coaster leveren en die rijdt grotendeels door de grotten van deze berg. Dankzij de bovenstaande beschrijving zou je kunnen vermoeden dat deze Thunder Run vergelijkbaar is met Alpenexpress in Europa-Park, al is dat veel te hoog gegrepen. Deze grot is immers niet gevuld met fonkelende kristallen of groene dwergjes. We moeten het daarentegen doen met enkele gekleurde kerstlampjes, iets wat de ervaring een nogal goedkoop tintje geeft. Overbuur The Fly is evenmin legendarisch. Deze standaard wildmouse is tevens afkomstig uit de fabriek van Mack en ligt er kaal bij. Wat me wel positief opvalt, is de snelheid. Vaak worden de voertuigen van een wildmouse voortdurend afgeremd, maar in Canada’s Wonderland blijft de snelheid tot de laatste seconde hoog. Op die manier is deze coaster toch een beetje leuk.

Het is vandaag te druk voor woorden in Canada’s Wonderland. Zo ook bij Vortex, waar het aanwezige personeel extra paaltjes en touwen zoekt om de eigenlijke wachtruimte te verlengen. Zelfs ondanks onze Fast Lane moeten we twintig minuten aanschuiven… en dat voor een coaster van 26 jaar oud! Toch begrijp ik de populariteit, want ‘Vortex’ is een van de beste banen die Canada’s Wonderland in huis heeft. De eerste afdaling van deze suspended coaster creëert een hoge snelheid die eigenlijk gedurende de hele verdere rit aangehouden wordt. Dat resulteert dankzij krap bochtenwerk en de schommelende voertuigen in een behoorlijk intense ervaring. Geheel soepel rijdt zo’n oude Arrow uiteraard niet, maar dat wil ik bij zo’n plezierige coaster met plezier door de vingers zien. Bescheiden topper.

DSC02407DSC02414

Canada’s Wonderland is op vele vlakken goed geëquipeerd. Naast het kwantitatief sterke coasteraanbod is er immers ook een enorm aantal draaiende thrillrides te vinden. Dat gaat van een klassieke Enterprise, een frisbee-achtige schommel en een Topspin tot aan minder alledaagse attracties. In dit segment testen we twee exemplaren uit. Skyhawk is een molen waarbij je in een eenpersoons vliegtuigje plaatsneemt en met behulp van bewegende vleugels zelf de intensiteit bepaalt. Hard schommelen en inversies aaneen rijgen, is mogelijk. Ik hou het daarentegen bij een brave panoramische vlucht boven het park en ik merk vooral dat een rit wel érg kort duurt. Bij de unieke Sledge Hammer is de ritduur gelukkig beter gebalanceerd, net zoals de fun. ‘Sledge Hammer’ is visueel een van de meest imposante flatrides ter wereld: deze molen bestaat uit zes reusachtige robotarmen die met een oorverdovend geluid naar een hoogte van 25 meter gestuwd worden. Het ziet er buitengewoon heftig uit, al valt dat uiteindelijk best mee. ‘Sledge Hammer’ levert airtime en kriebels op, maar het is veel minder misselijkmakend dan je op het eerste zicht zou vermoeden. Leuk om zo’n eenmalige ride te kunnen testen.

Net zoals de meeste Noord-Amerikaanse pretparken van enige omvang, heeft ook Canada’s Wonderland z’n eigen waterpark. Het zogenaamde ‘Splash Works’ is inbegrepen in de toegangsprijs en op deze hete dag kan je er over de koppen lopen. Wij passen voor dat waterplezier, al komen we dankzij The Mighty Canadian Minebuster toch ontzettend dicht bij de zwemmers. Vraag me niet waarom, maar deze woodie sjeest rechtstreeks door de glijbanen en de wandelroutes van ‘Splash Works’. Het is verfrissend (letterlijk, want we vangen nevel op van de slide waar we onderdoor razen) en bovendien is deze ‘Minebuster’ erg leuk. De baan heeft een klassieke out-and-back lay-out en hij is een tikkeltje ruw, maar dat stoort helemaal niet. De snelheid ligt namelijk hoog en het ding heeft airtime in overvloed.

Over naar Back Lot Stunt Coaster, een coaster die me jarenlang intrigeerde. ‘The Italian Job’ is een coole film en die typische achtervolging met Mini Coopers was altijd een van de hoogtepunten. Toen ik hoorde dat er een achtbaan bestaat die deze scène nabootst, werd ik euforisch. Helaas is die mooie tijd inmiddels voorbij: nadat Paramount zich uit de pretparkbusiness terug trok, nam het ook de filmrechten van deze attractie mee. En sindsdien straalt die bewuste achtbaan vooral vergane glorie uit. De meeste thema-elementen zijn nog aanwezig, maar de sfeer is doods. Halverwege de rit zie je bijvoorbeeld duidelijk de overblijfselen van een actiescène, terwijl er helemaal niets gebeurt. Het enige bijzondere dat ik tijdens een rit in deze ‘Back Lot Stunt Coaster’ zie, zijn zwarte sterretjes. Die driedubbele opwaartse helix aan het begin is namelijk waanzinnig heftig.

DSC02431

Het zou bizar zijn als de Efteling een grotere bobsleebaan opende zonder de oude af te breken. En het zou vreemd zijn als Phantasialand een extra B&M inverted coaster naast ‘Black Mamba’ bouwde. Cedar Fair is echter niet vies van deze werkwijze: net zoals Carowinds, heeft ook Canada’s Wonderland immers twee B&M megacoasters in het aanbod. Dat is natuurlijk geen groot probleem – ik hou immers van dit achtbaantype – maar je gaat wel automatisch vergelijken. In Carowinds gaat de gouden medaille duidelijk naar de grootste van het duo: ‘Fury 325′ steekt er zowel letterlijk als figuurlijk bovenuit. Hier in Canada’s Wonderland ervaar ik het daarentegen andersom. De oudere en iets kleinere Behemoth scoort in mijn opinie beter dan z’n tegenhanger ‘Leviathan’. ‘Leviathan’ voelt in zekere zin te kort en dus niet compleet, terwijl ‘Behemoth’ een lange lay-out vol power te bieden heeft. We testen deze baan twee maal backseat en daar is ie ronduit fenomenaal. Airtime is er met hopen en de helix op het einde geeft me telkens een grey-out, iets wat toch op behoorlijke g-krachten duidt. Kortom: voor mij is ‘Behemoth’ ongetwijfeld de topper van dit park en ons nachtelijke ritje zou dat later vanavond met glans bevestigen. Wow!

Ik wou dat ik de twee laatste credits even positief kon beoordelen. Jammer genoeg is die kans miniem, want Canada’s Wonderland heeft voor ons nog een Vekoma suspended looping coaster en een Zamperla Volare in petto. En inderdaad: als er awards voor ruwe en onaangename coasters uitgedeeld worden, zijn deze beide rides de grote kanshebbers. Flight Deck is misschien wel ’s werelds pijnlijkste SLC en die Time Warp… tja, da’s gewoon pure foltering. Flying coasters zijn het terrein van B&M en Vekoma, niet van een bedenkelijk Italiaans bedrijf dat doorgaans kindermolentjes bouwt. Toch wijs ik voornamelijk met een beschuldigende vinger naar de parken die zo’n onding als ‘Time Warp’ aankopen. Want ehm… waarom?! Ik kan mezelf simpelweg niet voorstellen dat de CEO’s van Cedar Fair er zelf van kunnen genieten om in zo’n wafelijzer door een veel te krappe, ruwe baan te knallen. Laat jezelf dus vooral niet misleiden door de blitse naamborden die men voor de ingang van ‘Flight Deck’ en ‘Time Warp’ plaatste. Deze beide attracties verdienen niets minder dan de staalschaar.

Eén positieve bedenking bij die twee afschuwelijke rotcoasters: dankzij onze Fast Lane moesten we er gelukkig geen 60 minuten voor aanschuiven, zoals vele andere bezoekers. Zulke legale voorkruipmethodes zijn vaak eerder een luxe dan een noodzaak, maar dat was vandaag anders. Canada’s Wonderland was zo overvol dat Fast Lane wellicht de enige oplossing was om een aangename dag te garanderen. Ondanks de vrij goede ride-capaciteit en het enorme aanbod van dit park, moest je namelijk voor bijna elke achtbaan een uur aanschuiven. Bij toppers als ‘Behemoth’ en ‘Leviathan’ liep de wachttijd zelfs op tot twee uur. Nooit spendeerde ik met zoveel plezier 50 euro aan een armbandje.

DSC02434

Canada’s Wonderland is ’t grootste en bekendste pretpark van het land. Dat lijkt op het eerste zicht terecht: met zestien operationele achtbanen moet dit park nauwelijks onderdoen voor grootmachten als Cedar Point en Six Flags Magic Mountain. Toch is er wel degelijk een verschil als het over de kwaliteit van het aanbod gaat. Canada’s Wonderland biedt namelijk slechts twee coasters van hoog niveau, aangevuld met een paar vermakelijke exemplaren. De andere helft van het aanbod zou daarentegen meteen naar de schroothoop vervoerd kunnen worden, zonder dat ik daar een traan om zou laten. En dat is eigenlijk het grote probleem van dit park: kwantiteit en kwaliteit zijn totaal niet in verhouding. Het lijkt wel alsof Canada’s Wonderland in Rollercoaster Tycoon ontworpen werd door een iets te enthousiaste gamer. Hij ploft constant nieuwe standaardrides neer, maar van thema of bijzondere attracties kent hij niet veel. Ik wil daarmee niet zeggen dat Canada’s Wonderland een slecht park is: de B&M’s rijden heerlijk, het kindergedeelte is knap, de wandelpaden liggen er netjes bij en de algemene sfeer is prima. Maar verder scoort dit park op de meeste vlakken matig.

DSC02403

Als themapark schiet Canada’s Wonderland tekort en ook als rollercoaster-bestemming mist dit park enkele uitschieters. Je behaalt hier eerder credits dan topervaringen en da’s jammer. Gelukkig moet je vanuit Toronto niet eens zo ver reizen om een écht achtbaanpark te beleven. Na onze driedaagse in deze Canadese metropool brengt een veertig minuten durende vlucht ons immers naar Cleveland. Van daaruit is het nog een uurtje autorijden naar Sandusky, het stadje dat zichzelf America’s Roller Coast noemt. Terecht, zo blijkt. Want wanneer we ’s avonds laat ons hotel bereiken, zie ik aan de horizon enkele wereldberoemde staalconstructies opdoemen. Nog enkele uurtjes slapen en dan is het zo ver… m’n eerste bezoek aan Cedar Point!

Wordt vervolgd

Een gedachte over “Canada’s Wonderland

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s