Switch to English version

Gardaland

Peschiera del Garda, Italië

“De nummer één van het Italiaanse pretparklandschap”

Niet dat ik het zelf heb meegemaakt, maar 1975 was een belangrijk jaar in de recente geschiedenis. De Vietnamoorlog kwam ten einde, Bill Gates en Paul Allen richtten Microsoft op, de eerste Jaws-film verscheen in de zalen en Nederland won het Eurovisiesongfestival met Ding-a-dong. En alsof dat nog niet genoeg was, bracht 1975 ook veel nieuws naar de pretparkwereld. Walt Disney World kwam op de proppen met de originele Space Mountain, Knott’s Berry Farm presenteerde de eerste achtbaan met een kurkentrekker en aan de Amerikaanse oostkust openden Kings Dominion en Busch Gardens Williamsburg. Aan onze kant van de Atlantische Oceaan openden er eveneens drie nieuwe pretparken. In Waver zwaaiden de poorten van Walibi open en ik hoef je wellicht niet meer te vertellen welk succesverhaal er in het Duitse dorpje Rust werd opgestart. Ongeveer 400 kilometer zuidoostelijker vond dan weer de feestelijke opening van Gardaland plaats.

In de begindagen kostte een bezoek aan Gardaland 1.750 lire, wat overeenkomt met ongeveer 90 eurocent. Tegenwoordig ligt het tarief ruim vijftig maal hoger, al krijgen de gasten daar wel behoorlijk veel voor terug. Gardaland is immers niet meer dat regionale amusementsparkje van toen, maar groeide uit tot de nummer één van het Italiaanse pretparklandschap. Het park, dat tegenwoordig onder leiding van Merlin Entertainments staat, biedt inmiddels zeven rollercoasters, meerdere waterattracties, een tweetal darkrides en een hele reeks familieattracties. Daarnaast is er het 250 kamers tellende Gardaland Hotel, waarvan het exterieur duidelijk geïnspireerd werd door het Disneyland Hotel in Parijs. Het ziet er best gezellig uit, maar ik kan je niet vertellen of het Gardaland Hotel z’n prijs waard is. Wij overnachtten er zelf namelijk nog nooit en daar zijn meerdere redenen voor. Ten eerste krijgen gasten van het Gardaland Hotel amper voordelen in het themapark. Ten tweede beschouw ik Gardaland ondanks het ruime attractieaanbod nog steeds als een bestemming voor één dag. Ten derde is het kinderspel om in de nabije omgeving van het park een goedkopere accommodatie te vinden. Je bevindt jezelf hier in een van de drukste toeristische gebieden van Zuid-Europa, dus er zijn letterlijk honderden hotels en campings voorhanden.

ACHTBANEN

Ik wil Gardaland geen ouderwets pretpark noemen, maar het is opvallend dat hier na al die jaren nog steeds geen enkele achtbaan met een lancering staat. Toch wil dat niet zeggen dat thrillseekers niet aan hun trekken komen, wel integendeel. Maar liefst vier van de zeven rollercoasters bevatten immers inversies. De oudste in het rijtje is Shaman, een zeer traditionele Double Loop Corkscrew van Vekoma. Dit is een nagenoeg identieke kopie van Python in de Efteling en in 2021 kreeg Shaman ook de retracking die enkele jaren eerder bij het Nederlandse broertje was doorgevoerd. Aangezien Python sinds die renovatie boterzacht rijdt, verwachtte ik in Gardaland eenzelfde aangename ritervaring. Die krijgen we jammer genoeg niet. Geen idee of de hoge omgevingstemperatuur er voor iets tussen zit, maar ons rondje Shaman is behoorlijk turbulent en hoofdpijn-bevorderend. Het in 2017 geïntroduceerde Native American-thema is bovendien erg minimaal, dus ik kan niet zeggen dat deze baan een ijzersterke indruk maakt.

Nu we het toch over pijnlijke, licht verouderde Vekoma’s hebben… Gardaland is tevens de thuishaven van Blue Tornado. Het ding heeft een aantrekkelijk kleurenschema, de landscaping rondom de baan is uitstekend en dankzij een vlot werkende crew behaalt Blue Tornado een hoge capaciteit. Helaas is daarmee de meest positieve kant van het verhaal wel verteld. Blue Tornado is immers een SLC en helaas is hij net zo pijnlijk als het merendeel van z’n soortgenoten. De ruwheid is het duidelijkst voelbaar wanneer de trein zich een weg doorheen de inversies baant, maar ook in een doodgewone bocht knalt m’n hoofd meermaals tegen de lompe schouderbeugel. Ik zou het bijgevolg spijtig durven noemen dat Blue Tornado meer bochtenwerk bevat dan een doorsnee SLC. Je vindt hier immers een extra helix aan het einde van de lay-out, maar een grote meerwaarde levert dat niet. Dus lieve mensen van Gardaland… Volg alsjeblieft het voorbeeld van Walibi Belgium en stuur Blue Tornado snel op pensioen.

Liefhebbers van verticale afdalingen komen in Gardaland aan hun trekken. Naast twee torenattracties vind je in dit park namelijk een B&M Dive Coaster met de naam Oblivion – The Black Hole. Met z’n spierwitte rails en ondersteuningen is het een opvallende verschijning, maar we mogen wel stellen dat het geen extreem unieke Dive Machine is. De lay-out is relatief voorspelbaar: na het beklimmen van een 42 meter hoge lifthill beleven rijders een spanningsverhogende bocht, een verticale drop, twee inversies, een airtime-heuvel en een helix. Tussen de zogenaamde holding brake en de slotrem liggen amper 25 seconden effectieve rittijd, maar dat is naar mijn gevoel genoeg om een uitstekende thrill te genereren. De treinen van Oblivion bollen daarenboven extreem soepel en de eerste afdaling bevat krachtige airtime voor passagiers op de tweede en derde rij. Het thematische plaatje is eveneens vermeldenswaardig, want de optische illusie rondom het zwarte gat is waanzinnig cool uitgevoerd.

Net zoals Dive Machines geliefd zijn bij Merlin Entertainments, zo heeft de groep ook een voorliefde voor B&M Wing Coasters. En als je Merlin kent, weet je dat ze die rollercoasters bij voorkeur in een duister thema hullen. In Thorpe Park staat de Wing Coaster in een post-apocalyptisch stadsdeel, in Heide-Park raas je door een duivels dorp en hier in Gardaland werden de treinen vormgegeven als een bloeddorstig roofdier. Gemoedelijk is het allerminst, maar de donkere setting van Raptor werkt verbazend overtuigend. De wachtruimte is afgezet met tientallen meters prikkeldraad en het ondergrondse station straalt een ijzingwekkende sfeer uit. De eigenlijke rit is een beetje hit or miss, afhankelijk van je persoonlijke voorkeuren. Ikzelf hou wel van relaxte achtbanen met een zweefgevoel, dus voor mij is Raptor perfect. De baan is soepel, de elementen werden vlot aaneengeschakeld en de rit bevat een aantal geslaagde near-misses. Wanneer je daarentegen de kick van je leven verwacht, kom je wellicht bedrogen uit. Een extreme thrill levert Raptor – ooit de eerste B&M Wing Coaster op de planeet – namelijk niet.

Een Wacky Worm is geen legendarische rollercoaster… tenzij hij in Gardaland staat. Ortobruco Tour bevat maar liefst zeven lifthills. Ik herhaal: zéven lifthills! Het ding levert geen thrill en theming is er evenmin, maar er lijkt werkelijk geen einde aan de lay-out te komen. In dezelfde hoek van het park ontdekken we trouwens Dragon Empire, een minigebiedje in Chinese stijl. Tijdens ons vorige bezoek stond dit gedeelte nog in het teken van DreamWorks-animatiefilm Kung Fu Panda, maar het lijkt erop dat men niet meer over de rechten beschikt. Daardoor moest familieachtbaan Kung Fu Panda Master hernoemd worden naar het meer generieke Dragon Rush. We zien bij deze attractie een verrassend lange rij en dat is onbegrijpelijk. Dragon Rush is namelijk een kermisachtige Wild Mouse met een minimum aan decoratie. Hij behaalt niet de kwaliteit die je van Gardaland mag verwachten en de capaciteit ligt bedroevend laag. Dit is niet alleen de jongste achtbaan van het park, maar ook de minst interessante.

Pretparkfans bekritiseren Merlin Entertainments en Gardaland vaak om het bewust laag houden van attractiecapaciteit. Men zou dit doen om meer dure voorkruipkaartjes te verkopen, wat de financiën van het park uiteraard ten goede komt. Eerlijk is eerlijk: ik heb Gardaland eigenlijk nog nooit kunnen betrappen op zulke (verwerpelijke) praktijken. Tijdens mijn bezoeken werden er bij de grote rollercoasters minimaal twee treinen en voldoende personeel ingezet, waardoor de rijen telkens aan een vlot tempo bewogen. Mijntreinachtbaan Mammut gebruikt deze keer zelfs drie treinen, waardoor we ‘s namiddags rechtstreeks naar het station kunnen wandelen. Vervolgens beleven we een zeer solide familieachtbaan. Met drie lifthills en een tracklengte van één kilometer is dit een relatief lange belevenis en de intensiteit wordt mooi opgebouwd. Er zit bovendien een zeker verrassingseffect in, want een groot deel van de lay-out werd verstopt tussen metershoge rotsformaties. Eén puntje van kritiek wil ik echter niet verzwijgen: hoewel ik het poolexpeditie-thema erg origineel vind, is er wel wat achterstallig onderhoud op te merken. De rotsen zijn niet in al te beste staat en de confrontatie met de mammoet (nota bene het hoogtepunt van de rit) is eerder teleurstellend.

WATERATTRACTIES

Gardaland is een van ‘s werelds meest versnipperde parken als het over theming gaat. Het is hier doodgewoon om in één oogopslag een Arabisch paleis, dino’s, piraten en een Duitse Biergarten te zien. Je moet er evenmin van opkijken wanneer je naast de besneeuwde bergen van Mammut en de luchtmachtbasis van Blue Tornado plots een Indisch tempelcomplex ziet opdoemen. Tussen de exotische vegetatie ontdekken we hier immers Jungle Rapids, een uitstekende rapid river met een behoorlijk lang parcours en enkele dreigende golven. Toch is het vooral de thematiek die m’n aandacht trekt, want Jungle Rapids mag zichzelf tot een van de mooiste waterattracties van Europa kronen. We raften langsheen een dreigende vulkaan, indrukwekkende tempels en mysterieuze standbeelden, terwijl er in de achtergrond een opzwepende soundtrack weerklinkt. In mijn ogen mag je Jungle Rapids absoluut bij de blikvangers van Gardaland rekenen.

Ook Fuga da Atlantide is verfrissend én wondermooi om te zien. Deze schoonheid staat er ondertussen al een hele tijd, maar het blijft een van de populairste attracties van het ganse park. Zulke shoot-the-chutes zijn altijd sfeervolle rides en Gardaland ging voor de decoratie echt tot het uiterste. De ride wordt gedomineerd door indrukwekkende rotspartijen en er staat zelfs een achttien meter hoog standbeeld van de god Neptunus. Kosten noch moeite werden gespaard en je vergeeft Fuga da Atlantide dus meteen dat de rit allesbehalve spectaculair of natmakend is. Mag ik trouwens ook een welgemeend compliment geven aan het onderhoudsteam van Gardaland? Tijdens een vorige trip werd Fuga da Atlantide overwoekerd door onkruid en schilferden de standbeelden af, maar die onvolmaaktheden zijn tegenwoordig grotendeels weggewerkt. Als men nu nog de originele soundtrack zou terugbrengen, kan ik deze attractie een welgemeende tien op tien geven.

Het zou me niet verbazen als toeristen aan het Gardameer regelmatig naar het Italiaanse UFO-meldpunt telefoneren. Om de paar minuten zweeft Flying Island immers een kleine 50 meter boven Gardaland. Dit futuristische tuig is het Italiaanse antwoord op Pagode in de Efteling. Het strakke uiterlijk kan ik wel smaken, maar de rit is helaas veel te kort om ten volle van het panorama te genieten. Deze ride is overigens onderdeel van de zone der witte producten. In dit gedeelte van het park staan namelijk drie attracties waarbij wit de overheersende kleur is. Flying Island is er voor de hele familie, terwijl Oblivion – The Black Hole en Space Vertigo de sensatiezoekers plezieren. Deze vrijevaltoren van Intamin is amper 40 meter hoog en valt (pun intended) bijgevolg in het niet bij soortgenoten als Fritt Fall en Hurakan Condor. Onderschat Space Vertigo echter niet; de drop is verbazend krachtig. Met Wolf Legend kwam er in 2024 trouwens nog een extra torenattractie naar Gardaland. Je hoeft die alleszins niet te bezoeken voor de thrills, want deze ride van de SBF Visa Group is vele malen minder intens dan Space Vertigo. Wolf Legend maakt daarentegen indruk met z’n uiterlijk. De 16 meter hoge, opengesperde wolvenbek is best impressionant om te zien.

Je kan tegenwoordig met hypermoderne projection mapping en andere peperdure techniek pronken, maar een doorsnee pretparkbezoeker houdt blijkbaar ook nog steeds van de goeie, ouwe klassiekers. Gardaland z’n Python-kloon spreekt een trouw publiek aan en bij boomstammenbaan Colorado Boat moet je eveneens rekening houden met aanzienlijke rijen. Het is een doodgewone attractie in een doodgewone uitvoering: er zijn twee afdalingen, geen bijzondere elementen en ook het thema is minimaal. De lay-out is identiek aan de log flume van Europa-Park, weliswaar met een stuk minder decoratie. Indien de wachttijd te lang is, mag je Colorado Boat (wat mij betreft) met een gerust geweten overslaan.

DARKRIDES

Gardaland lijkt goed te beseffen dat indoor-attracties een indrukwekkend exterieur verdienen. Het roterende Magic House vind je bijvoorbeeld onder een 25 meter hoge sprookjesboom en we zouden de film Prezzemolo e l’Enigma Svelato wellicht nooit gezien hebben als de façade van Cinema 4D Experience niet zo’n imposante vormgeving had. Geen van deze beide attracties maakt een onvergetelijke indruk, maar hun airconditioning doet deugd tijdens een hete Italiaanse zomerdag. Spectaculairder gaat het eraan toe bij Jumanji – The Adventure, een darkride die verrees op de fundamenten van de voormalige Valle dei Re en Ramses – Il Risveglio. De machtige voorgevel van het gebouw (gebaseerd op het archeologische complex van Abu Simbel) ziet er sinds de introductie van Jumanji helemaal anders uit en ook aan de binnenkant vond een opvallende gedaanteverandering plaats. Toch vind ik Jumanji – The Adventure niet bepaald een geslaagde attractie. De voorshow is redelijk saai en tijdens de eigenlijke darkride spelen schermen een te grote rol. De reële darkride-scènes worden dan weer ontsierd door ongedecoreerde wanden en slecht afgewerkte plafonds. Het motion-based ritsysteem biedt fantastische mogelijkheden, maar het garandeert duidelijk geen topattractie.

I Corsari opende in 1991 als een klassieke bootjesattractie doorheen een piratenwereld, maar sinds die tijd vonden er al twee substantiële identiteitswijzigingen plaats. In 2018 was er de update naar I Corsari – La Vendetta del Fantasma, maar die versie was slechts een paar jaar te zien. In 2025 maakte deze geheel ondergrondse (!) darkride dan een comeback onder de naam Animal Treasure Island. De hoofdcomponenten van de attractie bleven gelijk: het piratenthema en het indrukwekkende exterieur zijn er nog steeds, terwijl je ook in de scènes nog veel oude elementen herkent. Het voornaamste nieuws wordt geleverd door de toegevoegde audio-animatronics, die in een cartoon-achtige stijl uitgevoerd werden. Ik had op voorhand gevreesd dat hun uiterlijk vreselijk zou clashen met de bestaande decors, maar in realiteit valt dat eigenlijk best mee. Daarnaast bevat Animal Treasure Island een aantal uitstekende effecten met projection mapping en belichting, waardoor dit met stip de beste darkride van Gardaland genoemd mag worden.

ANDERE ATTRACTIES

Het is voor Merlin-parken niet ongewoon om te focussen op spectaculaire attracties in angstaanjagende thema’s. Gardaland vormt geen uitzondering op die regel, al heeft het park ook een meer dan toereikend aanbod voor jonge gezinnetjes. Gecombineerd bieden Peppa Pig Land en het kleurrijke Fantasy Kingdom bijvoorbeeld een tiental molentjes en rondritten voor de allerjongsten. Verder zijn er meerdere (water)speeltuinen, de imposante carrousel Giostra Cavalli en een reusachtige walk-through in het thema van Jumanji. Voor een rustgevende tour door de oostelijke helft van Gardaland kan je dan weer terecht bij de Transgardaland Express, terwijl Monorotaia ons een blik op de westelijke hoek van het park gunt. Beide transportattracties hebben overigens slechts één station, dus je kan ze niet gebruiken om wandelafstanden in het park te overbruggen.

EEN BEZOEK WAARD?

Gezapig rondzweven met Raptor, veertig meter verticaal naar beneden donderen, het Indische oerwoud verkennen of met een UFO boven een besneeuwd bergmassief vliegen… Het klinkt allemaal bijzonder, maar in Gardaland lijkt het dagelijkse kost. En geloof me wanneer ik zeg dat ik genóót van deze dag. Gardaland is nochtans heus niet het beste themapark van de wereld of Europa. Er zijn mankementen en sommige daarvan zijn niet op 1-2-3 weggewerkt. Ik denk dan bijvoorbeeld aan de rare situatie rondom de parkingang, waar ik tevergeefs naar een Main Street of gezellig plein zocht. Daarnaast zijn er de bedenkelijke staat van Mammut en het rommelige parkgedeelte rondom Shaman, dat om een renovatie en een overkoepelende visie smeekt. Toch zijn dat uiteindelijk maar kleine problemen die er niet in slagen om de pret te bederven. Ik stoorde me er alleszins nauwelijks aan en beleefde een uitstekende dag in Gardaland. Het was naar zomerse begrippen niet overdreven druk, er werd overal pijlsnel gewerkt en in Bar Aladino vonden we een verfrissende, gunstig geprijsde Aperol-Spritz. Ze beseffen hier maar al te goed hoe ze mij blij kunnen maken.

Italië is een fijne reisbestemming en er vallen hier ook heel wat leuke pretparken te ontdekken. Wist je dat je een van die parken zelfs op een boogscheut van Gardaland ligt? Vanuit het Flying Island konden we zelfs een paar thrillrides van het nabijgelegen Movieland Park aan de horizon spotten. Gaat jouw voorkeur naar de grootschaligheid van Gardaland of verkies je de unieke belevingsattracties van dat filmthemapark? Deel je mening via het onderstaande invulveld.

Dit artikel is gebaseerd op een bezoek aan Gardaland dat plaatsvond in juni 2026.