Heide Park Resort

Eén september was lange tijd een gehate dag in mijn jaar. Opnieuw naar school na een zomerse, met pretparken gevulde vakantieperiode… Echt leuk kan je dat moeilijk noemen. Maar tijden veranderen en Glenn verandert mee. Sinds ik de schoolbanken ontgroeid ben, besef ik immers dat die datum heus niet zo schrikwekkend is. Sterker nog: als fan van het betere pretparkplezier is het zelfs een zegen. Vanaf het moment waarop die miljoenen kindjes opnieuw hun verplichte lessenpakket gaan volgen, ontstaat er namelijk iets waar ik ontzettend van hou: complete rust. Exit hoogseizoen, exit vreselijk luid schreeuwende kleuters en exit grenzeloos woud vol wandelwagens. In ruil daarvoor krijgen we quasi lege wachtruimtes en een publiek dat doorgaans minder decibels produceert. Eén september evolueerde in mijn opinie dus van een rotdag naar een heuglijke gebeurtenis. Het bijhorende feestje bouwen Nick en ik dit jaar in Noord-Duitsland, waar twee boeiende pretparken ons opwachten. En om toch een beetje in het schoolthema te blijven, oefenen we tijdens dit educatieve report nogmaals de spreekwoorden der Nederlandse taal. Dus voor iedereen die dacht dat ik het uitsluitend over achtbanen, cocktails en Mickey Mouse kan hebben: think again!

 

De ochtendstond heeft achtbanen in de mond.

We durven al eens last-minute handelen. Zo kan ik op zondagmiddag nog denken dat ik drie kalme vrije dagen tegemoet ga, reserveer ik op zondagavond alsnog een hotelkamer en ben ik maandagmiddag reeds onderweg. Hoe het allemaal exact gebeurde, da’s natuurlijk minder interessant. Maar het komt er op neer dat ik je op dinsdag een goedemorgen mag wensen vanuit Soltau. Dit niet al te imposante provinciestadje ligt ergens tussen Hannover en Hamburg. Het wordt omringd door aardappelvelden, dichte bossen en zanderig heidegebied. Thrillseekers komen echter niet in Soltau voor het natuurschoon of de typisch Duitse vakwerkhuisjes, maar wel voor één van de grootste vrijetijdsparken van het hele land: Heide Park. Of wacht… voor de volledigheid zou ik eigenlijk Heide Park Resort moeten zeggen. Net zoals de meeste Europese pretparken met enige omvang heeft ook Heide Park namelijk z’n eigen verblijfsaccommodatie. Liefhebbers van kampeerspaß met blokhutjes halen hun hartje op in het ‘Camp Resort’ en de luxepaardjes kiezen voor het aanpalende viersterrenhotel. Het lijkt me duidelijk welke optie onze voorkeur krijgt.

 

Het Heide Park Abenteuerhotel opende tijdens het vorige decennium als ‘Hotel Port Royal’. Het enorme gebouw werd tegen de gevels van Heide Park z’n Nederlands gethematiseerde dorpspleintje gebouwd en het hotel sloot daar dankzij z’n piratenthema prachtig bij aan. Bovendien zou het park in de daarop volgende jaren uitgebreid investeren in een heus themagebied rond piraten; de thematische invalshoek viel dus helemaal te verantwoorden. Helaas moet ik anno 2015 vaststellen dat ‘Hotel Port Royal’ zijn naam heeft moeten inruilen voor het veel minder cool klinkende ‘Abenteuerhotel’ en tezamen met die naamswijziging is er ook een aanzienlijke portie samenhang verloren gegaan. Er zijn nog steeds piratenkamers zoals dat oorspronkelijk was, maar er zijn inmiddels tevens zogenaamde demonenkamers en westernkamers. Ik begrijp best dat die verscheidenheid aan thema’s handig adverteert, maar je voelt dat dat coherente geheel van weleer langzaamaan zoek geraakt. Dus beste eigenaars van Heide Park (juist ja, dat zijn die Britten van Merlin Entertainment)… Ga voor een neutraal hotel of werk één invalshoek volledig uit, maar laat dit chaotische allegaartje alsjeblieft achterwege…

Anyway, hoewel mijn punten voor het uitwerkingsniveau niet bijster hoog uitvallen, hebben we alsnog een aangenaam verblijf in het ‘Abenteuerhotel’. We genieten van een buffet dat qua prijs-kwaliteitsverhouding erg mooi scoort, een vermakelijke avondshow in de hotelbar vult de lange uren na parksluiting en onze (piraten)kamer is smaakvol ingericht. Mijn lof gaat daarbij vooral naar het ontwerp van de badkamer: de regendouche bezorgt enkele hemelse minuten en die toiletpot a.k.a. gat in een plank doet me automatisch breed glimlachen.

 

Beter één verticale drop in de hand dan tien bochten in de lucht.

Of dat hotel de verwachtingen kan inlossen en de (toch wel aanzienlijke) kostprijs helemaal verantwoordt… Ik heb er zo mijn twijfels bij. Maar uiteindelijk zijn we hier vooral voor dat aanpalende pretpark en daar zijn we na een stevig ontbijt helemaal klaar voor. Het leuke extraatje dat Heide Park ons aanbiedt, helpt daar overigens bij: wie hier slaapt, mag ’s ochtends een halfuur eerder van enkele rides genieten. Met die enkele rides doelt men gelukkig niet op tamme molentjes of de lokale oldtimerbaan. Integendeel zelfs: Heide Park knalt haar hotelgasten wakker met B&M-goodness in tweevoud.

 

Eentje van die twee is Krake, de dive coaster die in 2011 gepresenteerd werd. Noem een dive coaster gerust de one-trick-pony uit het stalletje van B&M. Zet zes, acht of tien mensen op een rij, klik ze vast in comfortabele kuipstoeltjes, laat ze enkele seconden boven een afgrond bungelen en gooi ze vervolgens verticaal de diepte in. That’s it. Veel meer doet een dive machine over ’t algemeen niet. Je zou het dus als een belachelijk simpel concept kunnen definiëren, maar ik vind het persoonlijk alsnog één van de sterkste modellen die de Zwitsers in hun catalogus hebben. Natuurlijk zijn de banen in kwestie vaak relatief kort en elimineert het logge voertuig elke kans op krappe bochten of intense inversies. Maar zijn die bochten en inversies datgene waar ik naar zoek? Helemaal niet. Niets evenaart immers de kick van zo’n verticale afdaling. Zo ook bij ‘Krake’: men deed (gelukkig) geen overbodige moeite om de lay-out te rekken en daardoor voelt deze coaster erg to-the-point aan. Voorspelbaarheid hoeft niet noodzakelijk slecht te zijn.

 

De beste piraten staan aan wal.

Goede punten voor de ritervaring van ‘Krake’, maar Heide Park z’n poging om het ding te thematiseren draaide helaas minder succesvol uit. Het interieur van het stationsgebouw is kil en het scheepswrak onder de first drop oogt iets te carnavalesk om te overtuigen. Die conclusie is trouwens van toepassing op de hele ‘Bucht der Piraten’, een zone waarvan ‘Krake’ de blikvanger is. Heide Park voerde enkele jaren geleden het gebruik van afgelijnde themagebieden in en dat is een idee dat ik alleen maar kan toejuichen. Helaas is het verdomd lastig om een pretpark succesvol te transformeren naar een themapark: je moet niet louter nieuwe rides presenteren, maar je moet ook de bestaande attracties ombouwen. En exact daar wringt het schoentje in Heide Park: de gedateerde ‘Floßfahrt’ en de klassieke monorail staan er vandaag nog in hun oude gedaante. Ook het in oer-Duitse bouwstijl uitgevoerde restaurant oogt nog steeds alsof het uit een Beiers bergdorpje geplukt werd. Heide Park plakte hier en daar weliswaar een piratenvlag tegenaan, maar de term ‘half werk’ is nog een zwaar understatement om mijn gevoel bij ‘Bucht der Piraten’ uit te drukken.

 

Door de supports de track niet meer zien.

Min of meer hetzelfde probleem in ‘Transsilvanien’. Heide Park redeneerde hier al even ondoordacht als in zijn ‘Bucht der Piraten’: omdat de twee recentste rides een ietwat duister thema dragen, toveren we meteen die hele hoek van het park maar om naar de thuis van Dracula. En zo tref je hier vandaag onder meer een aanzienlijke hoop kale achtbaanrails uit Nederland aan. Als ik het woord kaal gebruik, bedoel ik dat trouwens ook letterlijk. De oncomfortabel bonkende Limit werd op een simpel grasveldje geploft en instappen doe je in een betonnen bunker. Buurman Big Loop heeft een al minstens even kil station, dat stiekem verdacht veel op een plantenserre uit lang vervlogen tijden lijkt. De ritervaring is gelukkig genietbaar: deze klassieker rijdt verbazend vlot, is relatief intens en de twee lange rechte stukken track voelen zo doelloos dat het lachwekkend wordt. Wat ‘Limit’, ‘Big Loop’ en hun saaie wit-groene kleurschema met Transsylvanië te maken hebben? Geen flauw idee. Of wacht: op het perron van die tweede staat inderdaad een plastieken vampier. Thema op topniveau… kuch.

 

In het land van Vekoma is Mack koning.

Sponsort Heide Park een voetbalclub met wit-groene shirtjes? Het valt in ieder geval op dat ze die bewuste kleurcombinatie wel erg graag bovenhalen. Naast ‘Limit’ en ‘Big Loop’ doet ook Bobbahn namelijk gezellig mee. Deze coaster was tot 2013 bekend als ‘Schweizer Bobbahn’, maar kwam plots middenin ‘Transsilvanien’ te liggen. Het is dus volkomen begrijpelijk dat men de verwijzing naar Zwitserland uit de naam filterde, maar er was nog een bijkomend probleem. In tegenstelling tot die twee vorige achtbanen is ‘Bobbahn’ immers wel summier gethematiseerd. Je vindt het station in een witgekalkte Alpenchalet en je racet in bobsleetreintjes met onder andere Canadese en Zweedse vlaggetjes. Wat Heide Park aanpaste om deze ‘Schweizer Bobbahn’ om te toveren tot een huiveringwekkende Dracula-rollercoaster? Men hing enkele spooky kadertjes aan de muur en er verscheen een schattig vleermuisje op het naambord. Et voilà, we zijn klaar. Noem dit dus gerust een achtbaan met een joekel van een identiteitscrisis, want het plaatje klopt echt voor geen meter. Jammer, want puur qua rit doet ‘Bobbahn’ het lang niet slecht. De baan haalt een goeie snelheid, is best lang en bevat een verrassend indoorgedeelte.

 

Dat staat als een paal bovenop de heuvel.

Trouwe lezers weten wellicht dat ik nogal wantrouwig ben ten opzichte van torenattracties. Zet me gerust een hele dag in Disney z’n ‘Tower of Terror’, maar verder ben ik geen grote fan van freefalls en dergelijke. Heide Park lijkt dat begrepen te hebben en houdt de enorme gondel van Scream omwille van een langdurig technisch mankement aan de grond. Enerzijds is dat een opluchting voor mij, anderzijds is het uiteraard jammer voor de dynamiek. ‘Scream’ is dankzij haar prominente locatie één van de highlights van Heide Park en het is qua enscenering een pareltje. De nabije omgeving werd in een geslaagd jasje gestopt en de soundtrack versterkt het dreigende sfeertje op sublieme wijze.

 

Nog meer stilte tegenover ‘Scream’, waar een half overwoekerde vaargeul me met weemoed doet terugdenken aan een topattractie van weleer. ‘Wildwasserbahn II’ was in mijn ogen altijd een van de knapst geïntegreerde boomstambanen van Europa, maar enkele jaren geleden gooide Merlin deze klassieker onverbiddelijk buiten. De plek van deze voormalige topper is inmiddels grotendeels ingenomen door vermaak op achtbaanrails. Glimmend witte B&M-rails om precies te zijn.

Zoals de demoon hier vliegt, zo vliegt hij nergens.

Zo laaiend enthousiast was ik voorlopig nog niet over Heide Park, maar we mogen alvast niet klagen over de heersende investeringsdrang. Als je twee rollercoasters van B&M bouwt op nauwelijks drie jaar tijd, dan gaat het immers helemaal niet slecht. Merlin kon wellicht een voordelige deal met de Zwitsers sluiten en voorzag zowel het Britse Thorpe Park, het Italiaanse Gardaland als Heide Park recent van een zogenaamde wing rider. Deze Duitse telg opende in 2014 als Flug der Dämonen en het is beslist geen kleine invulattractie. De baan is veertig meter hoog, bijna 800 meter lang en de treinen moeten vijf inversies bedwingen waarvan één unieke combinatie – de demonic knot – zelfs naar deze coaster vernoemd werd. Bovendien ben ik reeds op voorhand helemaal in de ban van IMAscore’s dreigend-geniale soundtrack. Ik begin dus met gezond hoge verwachtingen aan de ontdekking van deze nieuwigheid, die overigens meteen de allereerste wing rider op m’n palmares wordt.

 

Soms mag het lot ons best eens gunstig gezind zijn. Na een portie sightseeing in de geheel verlaten wachtruimte, krijgen we immers de frontseat plaatsen toegewezen. We mogen van op die pole position ontdekken dat ‘Flug der Dämonen’ gewoonweg puur genieten is. Ik hou van de unieke lay-out en het ietwat andere gevoel waarmee een wing rider door z’n inversies glijdt. Het gebeurt bovendien allemaal met zo’n heerlijke souplesse dat ik ‘Flug der Dämonen’ echt een heel sterke ride vind. Is het echter alleen maar rozengeur en maneschijn in demonenland? Niet bepaald: ons latere backseat-ritje deelt wèl onverwachte tikken uit en de thematische omkadering van het geheel is iets te minimaal. Men heeft het in de verhaallijn bijvoorbeeld over een dorp vol angstige inwoners, maar in realiteit zie ik enkel een mastodont van een stationsgebouw en enkele wachtrij-elementen die gerecycleerd werden uit het tijdperk van ‘Wildwasserbahn II’. Het Transsylvanische gevoel ontgaat me dus een beetje, maar al bij al mogen we concluderen dat ‘Flug der Dämonen’ een kwalitatieve achtbaan en een waardevolle uitbreiding is.

 

Al draagt een Huss een gouden ring, het is en blijft een lelijk ding.

Stilzitten deden ze de afgelopen jaren hoegenaamd niet in Soltau. En ik moet toegeven dat men hier en daar wel degelijk verdienstelijke pogingen deed om de algehele sfeer op te krikken. Herinner je jezelf nog hoe die hoek vol misselijkmakende draaimolens eruit zag voor men een extreme makeover doorvoerde? Juist: ook hier greep Heide Park veelvuldig naar de vermoedelijke kleuren van de lokale voetbalploeg. Het was een collectie wit-groene flatrides in een sfeerloze, door beton gedomineerde omgeving. De recente ombouw bracht gelukkig beterschap: het zogenaamde Maya-Tal ziet er opvallend frisser uit en je voelt jezelf niet meer op een gevaarlijke oostblok-kermis. Het blijft weliswaar een beetje gek dat men zoveel Huss-machines op zo weinig ruimte wil, maar ergens is het wel een charmant pleintje.

 

Zoeken naar een Vrijheidsbeeld in een hooiberg.

Van harte gefeliciteerd. Je hebt zonet het enige stukje ‘Land der Vergessenen’ gezien waar het thema overtuigend uitgevoerd werd. De rest is eigenlijk eerder ‘Land der Vergessenen Themen-Objekten’. Waarom Heide Park in deze hoek noodzakelijk een avontuurlijk expeditiethema heeft willen doorvoeren, is me trouwens een raadsel. Ze hadden jarenlang een mooie basis om hier een (veel originelere) zone rond de Verenigde Staten uit te bouwen. Er staat een mini-Capitole, er vaarde ooit een Mississippi-raderboot over de centrale waterpartij en in het midden daarvan vond je een imposant replica van ‘Statue of Liberty’. Het beeld was één van de meest herkenbare symbolen van Heide Park, maar het ligt intussen half afgebroken in de wildernis. Had ‘Colossos’ gethematiseerd naar een of ander Amerikaans nationaal park, maak van die nabijgelegen Intamin launched coaster een Nascar-race en je hebt al een aardig Amerikaanse zone. Maar helaas: dit werd het nietszeggende ‘Land der Vergessenen’ waarin absoluut geen lijn te vinden is.

Hoge coasters vangen veel wind.

Er heerst vandaag een nogal triest weertje in Soltau. Het is frisjes, donkere wolken sieren de hemel en we moeten regelmatig rekening houden met een flinke plensbui. Wanneer we de wachtruimte van Colossos betreden, speelt er dan ook een dreigend bandje dat ons waarschuwt voor een nakende sluiting. Gelukkig voor ons blijft het slechts zachtjes motregenen en kunnen we een kwartiertje later gewoon backseat plaatsnemen. Da’s een heel toffe positie om één van Europa’s meest imposante woodies te beleven, maar ik stap tevens met een bang hartje in. Toen ik ‘Colossos’ in 2011 voor het laatst deed, zorgde een turbulent ritje er immers voor dat ik de dag met hoofdpijn moest afsluiten. Een onaangenaam ritmisch geschok transformeerde deze ooit zo soepele baan tot een ware marteling. Gelukkig is m’n ervaring vandaag een heel stuk zuiverder. ‘Colossos’ trakteert ons op een indrukwekkende first drop, krachtige airtime-momenten en een snelheidsgevoel om U tegen te zeggen. De algemene belevenis is te monotoon om deze coaster naar m’n top-tien te katapulteren, maar binnen de grenzen van Heide Park geldt ‘Colossos’ nog steeds als een regelrechte highlight.

 

Takelen is zilver, lanceren is goud.

Van een afgetakeld Vrijheidsbeeld naar de dorre woestijn, dat kost je in Heide Park slechts enkele stappen. We sluiten aan in de rij voor Desert Race en zien dat er ook voor dit project geen themagenieën opgetrommeld werden. Deze Intamin Accelerator vertrekt vanuit een heel kil station (alias afdak) en racet dwars door een kaal landschap. De baan zelf is een quasi exacte kopie van ‘Rita’ uit Alton Towers en ook dat is jammer. In het Britse zusterpark werd er voor deze simpele lay-out gekozen omwille van de daar geldende hoogtebeperkingen. In Heide Park zou een iets hogere coaster met meer variatie en één of meerdere inversies een aanzienlijke meerwaarde geleverd hebben. Nu moeten we het helaas doen met een ‘Desert Race’ die na haar pittige lancering vooral uitbolt via achtvormige bochtencombinaties. Een gemiste kans.

 

Sommige pretparken stoten zich meer dan twee keer aan dezelfde steen.

M’n kritiek op de geforceerd aandoende themazones is tevens van toepassing op ‘Wild Wild West’. Een kleinschalig cowboydorpje met een daarin geïntegreerde kinderachtbaan ziet er nog schattig uit, maar verder zie ik de link tussen het wilde westen en dit gebied nauwelijks. Een octopusmolen, de niet zo interessante boomstammenbaan en de panoramatoren gaan themaloos door het leven, terwijl de twee belangrijkste rides me eerder aan de Alpen dan aan de prairie doen terugdenken. ‘Grottenblitz’ en ‘Mountain Rafting’ zijn respectievelijk een powered coaster en een rapid river. Die laatste is oogstrelend mooi in het landschap verwerkt, maar we slaan ‘m vandaag zonder enige spijt over. Rapid rivers zijn onvoorspelbare materie en je wil in zulke herfstachtige omstandigheden nu eenmaal niet doorweekt worden.

Beter goed gejat dan slecht bedacht.

Grottenblitz staat op ons to-do-lijstje om Nick z’n coasterbingo veilig te stellen. Deze Mack lijkt qua lay-out een bijna letterlijke kopie van ‘Alpenexpress’ in Europa-Park en doet er bovendien ook qua opbouw fel aan terugdenken. Een chalet-achtig stationnetje met houten bogen, een outdoor helix en een langgerekte bocht naar rechts binnenin een grot; je vindt het hier allemaal terug. Wie verwacht dat Heide Park een gelijkwaardige kopie van de knappe ‘Zauberwelt der Diamanten’ in huis heeft, zal echter bedrogen uitkomen. Je belandt hier in een doods halletje waarin plastieken planten en een steigerend statisch paard een nogal lachwekkend geheel creëren. Hopelijk grijpt Heide Park de kans om deze ride binnenkort nieuw leven in te blazen. ‘Grottenblitz’ is doodeenvoudig om te toveren naar een mijntrein en zou zo heel wat beter in het concept passen. De twee naastgelegen boottochtjes worden tijdens ons bezoek trouwens reeds omgebouwd naar een volledig nieuwe ervaring voor het seizoen 2016. Benieuwd wat Heide Park met haar Foute bootvaart 1 en Foute bootvaart 2 van plan is.

 

De achtbaantrein aan het rollen brengen.

We vullen de middag met een rondje op de beide monorails, we maken het verplichte bisnummertje op B&M-staal en we schuilen voor de heftigste regen in de cocktailbar van het ‘Abenteuerhotel’. De klimatologische omstandigheden werken vandaag inderdaad niet echt in ons voordeel. Toch is dat weertype niet de enige reden waarom dit report een nogal kritische ondertoon meedraagt. Heide Park – een plek die ik tijdens m’n eerste bezoek in 2004 nochtans als uitermate charmant en knus ervoer – lijkt tegenwoordig een nogal onpersoonlijk pretpark zonder samenhang geworden. Ik weet wel dat die samenhang van tien jaar geleden voornamelijk te danken was aan Duitse kitsch, kneuterigheid en ouderwetse huisjes. Maar het vormde toen tenminste een consistent geheel waarbij je jezelf eerder een welgekomen gast dan een betalende bezoeker voelde. Sinds Merlin die bewuste themazones is beginnen inrichten, lijkt het of Heide Park in een identiteitscrisis belandde. Het themaniveau van pakweg ‘Wildwasserbahn II’ of ‘Mountain Rafting’ wordt nergens nog geëvenaard en de oudere rides worden nauwelijks meegetrokken in de nieuwe parkindeling. Het is een werkwijze die erg onaantrekkelijke contrasten oplevert.

 

Nog een feitje dat me opvalt sinds de vorige bezoeken: Heide Park maakt er geen probleem van om minder populaire rides simpelweg te verwijderen. Op zich is dat niet zo vreemd, want het park had vroeger de bizarre gewoonte om zowat elke invulattractie in tweevoud te presenteren. In zekere zin is het dus geen ramp dat de carrousel op een eenzaam eilandje, het tweede schommelschip en de ‘Monza’-autorit verdwenen. Heide Park doet echter weinig moeite om deze rides te vervangen en timmert de locatie in sommige gevallen gewoon dicht met houten panelen. Hetzelfde gebeurde met het voormalige ‘Heide-Dorf’, een dorpspleintje naast de hoofdingang. Wie op de tippen van z’n tenen over de omheining heen tuurt, kan met enige nostalgie terugblikken op betere tijden. Wat ooit een oergezellig hoekje met draaiende koffiekopjes was, is inmiddels overwoekerd en verlaten. Een flatterend gezicht is het niet.

 

Er is ook positief nieuws te melden. Ik word vandaag namelijk aangenaam verrast door de vlotte operations. Je hoort uit Gardaland (tevens onderdeel van de Merlin-groep) soms horrorverhalen in verband met capaciteit. Het zou een lepe strategie kunnen zijn om de verkoop van peperdure voorkruippasjes omhoog te jagen. Ook in Heide Park kan je drukte omzeilen met een zogenaamde ‘Express Butler’, maar ik heb niet de indruk dat men daardoor kunstmatig lange wachtrijen creëert. Zelfs ondanks de geringe drukte rijden de topachtbanen met hun maximale aantal treintjes en langer dan een kwartier staan we uiteindelijk nergens in de rij. Hetzelfde verhaal bij de horeca: bijna alle standjes zijn geopend en daardoor komen we vrijwel meteen aan de beurt. Dat positieve aspect veranderde in de loop der jaren gelukkig niet. Al bij al levert Heide Park ons dus nog best een plezierig uitje op.

 

Laat ik er een eind aan breien door een lang verhaal kort te maken. Neen, ik ben geen fan van de geforceerd ingevoerde themazones. En ja, sommige parkgedeelten leunen zelfs gevaarlijk dicht aan bij vergane glorie. Heide Park lijkt echter nog volop in haar transformatie te zitten en ik ben dan ook benieuwd naar de uiterlijke verschijning over pakweg tien jaar. Zal Merlin hier een volwaardig themapark uit z’n mouw schudden? Of wordt Heide Park een melkkoe zonder enige uitstraling? We zullen het zien. Tot die tijd troost ik mezelf echter met één overheersende gedachte…

Het gras is altijd groener in Rust.

2 gedachtes over “Heide Park Resort

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s