Kolmårdens Djurpark

Het is 19 juli en vandaag neem in jullie mee naar de zoo. Klinkt een beetje kinderlijk, hè? Het doet me denken aan een spreekbeurt in de lagere school of – erger nog – een schoolreisje. Met alle respect voor zij die dierenparken leuk vinden: mijn wereld is het gewoonweg niet. Natuurlijk bezocht ik onze Antwerpse Zoo in het verleden en ik wil wel eens met m’n eigen ogen checken of Pairi Daiza echt zo magnifiek is, maar ik geef m’n centen uiteindelijk liever aan pretparktickets. Als een dierenpark me koste wat het kost over de vloer wil krijgen, kunnen ze dus best investeren in glimmende stalen achtbaanrails of houten megaconstructies. In de Benelux hebben Bellewaerde en Wildlands dat duidelijk begrepen, maar ook in Scandinavië is het principe niet onbekend. Daarom reizen we op deze bloedhete donderdag naar het plaatsje Kolmården en z’n gelijknamige zoo. En weet je wat het gekke is? Vier jaar geleden kende haast niemand in de Lage Landen deze plek, terwijl het vandaag een must-do is voor elke coasterfan die door Zweden reist. Ik ben benieuwd.

DSC05305

Kolmårdens Djurpark ligt een kleine 150 kilometer van Stockholm. Een dichtbij-bestemming is het dus niet, al geraak je er met de Zweedse spoorwegen relatief eenvoudig. Vanuit de hoofdstad zijn we zowat twee uur onderweg naar het treinstation van Kolmården. Je kan van daaruit verder met een bus, die netjes aan de toegangspoort van het park stopt. Je kan echter ook hopen dat er twee Nederlanders op het perron staan, die je vervolgens op een lift naar de zoo trakteren. Geloof het of niet: dat tweede scenario is voor Phaedra en mezelf de realiteit. Medio juli ben je natuurlijk niet de enige pretparkliefhebber die in Zweden rondtoert. Maar het feit dat Themeparkers Hjälmar en Niek hun bezoekje aan Kolmården op exact dezelfde dag planden, is natuurlijk wel heel cool. Daarom zijn we vandaag met z’n vieren en wordt onze Vlaamse sereniteit tijdelijk opgepept met een shotje Nederlandse levendigheid. Kolmården wordt zonder twijfel hartstikke gezellig.

DSC05408DSC05347

Het is een paar minuten voor tien wanneer we aan de ingang van het park arriveren en we zijn hier helemaal niet alleen. De gevreesde drukte klaart gelukkig vlug op wanneer de poorten uiteindelijk openen, want daarachter ligt een park van astronomische proporties. Kolmårdens Djurpark is de grootste Scandinavische zoo en aan ruimte is er hier dus geen gebrek. Het gaat zelfs zo ver dat je de eerste tien minuten eigenlijk alleen maar Zweedse bomen op een Zweedse bergflank ziet. Echte sportievelingen beklimmen die heuvel trouwens te voet, maar 99% van de bezoekers opteert logischerwijs voor de roltrap. Bovenaan die trap treffen we trouwens het eerste diertje van de dag. Of z’n verblijf, om preciezer te zijn. De lynx laat zich vanochtend (en ook later vanmiddag) niet zien. Jammer natuurlijk, want ik wilde wel eens ontdekken hoe dit waardevolle Scrabble-woord er in levenden lijve uit ziet.

DSC05323DSC05324

Hjälmar ken ik nog sinds m’n winterse tripje naar Londen, maar ’t is de allereerste keer dat ik Niek ontmoet. Het contact met deze Nederlandse spraakwaterval verloopt gelukkig heerlijk en na vijf minuten lijkt het alsof je die Sandman van ’t forum al jarenlang kent. Hij durft zelfs een kritisch licht op m’n pretparkverslagen te schijnen. Als ik Niek mag geloven, gebruik ik het woord ‘quasi’ namelijk te vaak in m’n reports. Dat viel me zelf nooit eerder op, maar hey… ik kan heus wel met een streepje kritiek om. Laat me dit reisverslag over Kolmården dus definiëren als het begin van een nieuw tijdperk zonder die vervelende vijf letters. Vanaf vandaag zal ik proberen om ‘quasi’ niet meer te gebruiken. Of toch quasi niet meer.

DSC05319

Wanneer we de roltrappen en de afwezige lynx achter ons laten, belanden we quasi… ehm, haast meteen in Bamses Värld. Deze uitgestrekte kinderzone werd opgebouwd rond Bamse, een Zweeds cartoonfiguurtje. Bamse is volgens het verhaal ’s werelds sterkste beertje, maar voor de uitzonderlijk sterke attracties hoef je zijn thuishaven in Kolmården niet te bezoeken. Begrijp me echter niet verkeerd: voor kinderen is deze zone ideaal. Er staat een mooi aantal familieattracties, de decoratie is leuk en de natuurlijke, bosrijke omgeving creëert een heel gemoedelijke sfeer. Als creditjager loont het bovendien de moeite om Bamses Värld op de agenda te zetten, want we vinden hier Godiståget. Deze familieachtbaan van Zierer opende ruim drie jaar geleden en ligt er stralend bij. Het treintje rijdt bovendien lekker soepel en we krijgen een dubbele rit voorgeschoteld. Fijn dus, al is dit niet meteen de achtbaan waarvoor we naar Kolmården reisden.

DSC05307DSC05309DSC05312DSC05310DSC05370DSC05369

Er staan heel wat kinderattracties in en rond Bamses Värld, de ene al wat leuker gethematiseerd dan de andere. Toch zijn jullie wellicht niet geïnteresseerd in molens met vliegende tapijtjes of luchtballonnen. En dat begrijp ik. Hoewel we er al 792 woorden geschreven zijn, viel de term Wildfire immers nog niet één keer. Gelukkig komt daar nu verandering in: we zijn op dit moment onderweg naar Noord-Europa’s meest legendarische achtbaan. Dat vraagt trouwens een stevige wandeling. Kolmården vond het noodzakelijk om Wildfire helemaal achteraan in het park te bouwen en het landschap is bovendien behoorlijk heuvelachtig. We konden deze achtbaan daardoor niet zien wanneer we het park daarnet betraden. En zelfs wanneer we Wildfire naderen, is het letterlijk zoeken naar een stukje hout dat boven de bomen uit steekt. Ik begin op zo’n moment te vermoeden dat het allemaal een grapje was. Dat RMC nog altijd geen coaster in Europa neerzette en dat Kolmården tijdens de afgelopen jaren gewoon een mega publiciteitsstunt georganiseerd heeft. Toch verdwijnt die vrees al snel wanneer er plots een enorme lifthill opdoemt. Een inwendig vreugdedansje is hier op z’n plaats.

DSC05388DSC05332

Eind juni 2016 was een vruchtbare periode voor coasterliefhebbend Europa. Op 29 juni werden Klugheim en Taron officieel aan de pers voorgesteld, terwijl één dag eerder Wildfire z’n poorten geopend had. Taron en Wildfire zouden in de daarop volgende maanden eenieders top drie door elkaar schudden, dus ik ben erg nieuwsgierig of mij vandaag hetzelfde overkomt. Wildfire heeft z’n legendarische status alleszins meer dan verdiend. Met een hoogte van 56 meter, een tracklengte van ruim 1,2 kilometer en een topsnelheid van 115 kilometer per uur is dit namelijk een machtige machine. Bovendien werd Wildfire oogstrelend tegen een rotsachtige heuvel gebouwd en een gedeelte van de lay-out bevindt zich in een weelderig bos. Aangezien ook het stationsgebouw leuk aangekleed werd, is het visuele plaatje dus heus wel in orde. En weet je wat nog beter is? De wachttijd voor Wildfire beperkt zich vanochtend tot een minuut of tien.

DSC05330DSC05422DSC05337

Wanneer ik achteraan plaats neem en de loodzware beugel naar beneden trek, gaat m’n coasterhart wat sneller slaan. Als ik de algemene opinie mag geloven, zit ik nu namelijk in de ultieme topachtbaan van ons continent. Qua uitzicht is dat sowieso correct: wanneer we de lifthill beklimmen, is het panorama werkelijk onbetaalbaar. De nabijgelegen baai en de Zweedse bossen leveren waanzinnige views, maar er is niet veel tijd om daarvan te genieten. Voor we het weten, duiken we immers al quasi loodrecht naar beneden. De airtime is subliem en de kriebels in m’n buik zijn dus verzekerd. Kort daarna sleurt de trein me door de zogenaamde zero-g-stall, een element dat door vele fans aanbeden wordt. En ik moet het toegeven: dat is volkomen terecht. Deze inversie geeft een heel bijzonder gevoel en je vindt in Europa geen gelijkaardige ervaring. Na nog een heerlijke wijde (verkeerd gebankte) bocht, begint Wildfire aan een rustiger gedeelte, al is dat natuurlijk relatief bij zo’n thrillcoaster. De tweede inversie lijkt er gewoon even wat vaart uit te halen. Gelukkig komt die verloren power snel terug, met behoorlijk wat airtime als resultaat. Tegen het einde lijkt Wildfire pas helemaal tegen z’n limieten te presteren, wat vooral voelbaar is in de ongelooflijk intense derde inversie. Die laatste heartline roll is zo heftig dat ik ‘m als mijn favoriete stukje Wildfire beschouw. Na het finale bochtenwerk bereiken we de remsectie, waar ik maar één woord over m’n lippen krijg: Wow.

DSC05374DSC05434DSC05382DSC05376

Wildfire is snel, Wildfire is krachtig en Wildfire is intens. Met andere woorden: deze ride doet dingen die weinig andere achtbanen kunnen. Maar ja, dan komt die onvermijdelijke vraag… is Wildfire daardoor automatisch de beste rollercoaster van Europa of zelfs van de wereld? Voor mij persoonlijk niet. Ik kan best begrijpen dat vele anderen dit heftige gooi- en smijtwerk te gek vinden, maar in mijn ogen mag een coaster net iets meer relaxed zijn. Zo zal ik de soepele ervaring van pakweg Helix, Shambhala of Taron altijd een beetje beter appreciëren dan dit. Dat is zeker geen verwijt ten opzichte van Wildfire, eerder een persoonlijke voorkeur van mij. Conclusie: Wildfire is sowieso materiaal voor in m’n top tien, maar de gouden medaille grijpt Kolmården voorlopig niet.

DSC05424DSC05346DSC05339

Maak een paar rondjes Wildfire en de tijd vliegt voorbij. Zo wordt het plots twaalf uur ’s middags, het tijdstip waarop de eerste voorstelling van dolfijnenshow Life gepresenteerd wordt. We vervoegen de mensenmassa, nemen plaats in het enorme theater en staren vervolgens een halfuurtje naar het waterbassin en z’n vrolijke inwoners. ’t Is opvallend dat Life een uiterst strakke choreografie hanteert: elke seconde van deze show lijkt perfect voorbereid. Bovendien wordt het visuele spektakel versterkt dankzij goeie belichting en het enorme beeldscherm dat achter het podium staat. Toch doet het geheel me weinig en dat ligt voornamelijk aan de verhaallijn. Life is zo’n beetje Pandadroom-met-dolfijnen, want het gaat over de slechte invloed van de mens op onze Aarde. Niet meteen de boodschap die ik tijdens zo’n dagje vakantie wil slikken, zeg maar. Ook jammer dat Kolmården de muziek voor deze show uit films als Superman, Shrek, Pirates of the Caribbean en Titanic ontleende. Er zijn zoveel minder bekende soundtracks die het verhaal even vlot kunnen overbrengen. Deze hyperpopulaire deuntjes gebruiken, ervaar ik dus een beetje als de makkelijke weg.

DSC05357

Nog meer dol fijn vermaak bij onze laatste stap naar de coaster-bingo. Delfinexpressen is een standaard Vekoma junior coaster en het was in 2009 de eerste achtbaan van Kolmården. Tegenwoordig wordt Delfinexpressen onsubtiel overschaduwd door z’n buurman Wildfire, maar dat lijkt het grote publiek niet te deren. Sterker nog: deze kleine familieachtbaan scoort ’s middags langere wachttijden dan die wereldberoemde RMC. Over de beleving moet ik je wellicht weinig extra info geven, want de rit van Delfinexpressen is identiek aan die van z’n soortgenoten in Plopsaland, Fårup Sommerland en Slagharen.

DSC05348

Zo, de achtbanen van Kolmården zijn allemaal de revue gepasseerd. Wil dat zeggen dat ik het nu moet hebben over… ehm… dieren? Da’s voor mij een lastige opgave. Ik kan jullie uiteraard vertellen dat de verblijven in dit park groots opgevat zijn, dat je vaak even moet zoeken om de beestjes te vinden en dat de decoratie er vaak prachtig uit ziet. Maar daar houdt het eigenlijk wel op. Zo’n dierenpark blijft in mijn ogen vaak een nogal passieve belevenis. Het is wel tof om even die uitgestrekte savanne te bewonderen en olifanten blijven machtige dieren, maar ik ben er simpelweg niet uren mee zoet. Er moet toch een attractievere manier zijn om naar dieren te kijken?

DSC05362DSC05365DSC05367

Ja, die attractievere manier is er zeker. Net zoals Disney’s Animal Kingdom, is Kolmården namelijk de trotse eigenaar van een heuse Safari. Disney doet dat op de gebruikelijke manier met safaritrucks, deze Zweedse variant pakt het origineler aan met een kabelbaan. Safari is zonder enige twijfel de topattractie van Kolmården (in your face, Wildfire!) en wachttijden kunnen hier aardig oplopen. Wij staan in de vroege namiddag slechts vijfentwintig minuten in de rij, maar de enorme meandering verraadt dat het ook anders kan. In ruil voor de wachttijd krijgen we gelukkig een privécabine met z’n vieren, wat deze rit van een halfuur een stuk aangenamer maakt. Het leuke van zo’n kabelbaan is dat je de dieren vanuit een totaal nieuw perspectief ziet. Bij een klassiek dierenverblijf sta je quasi altijd aan de zijkant en ook met zo’n safaribus blijf je soms ver van de actie verwijderd. Deze Safari is daarentegen een muisstil, rustgevend en vernieuwend alternatief. We moeten nog altijd goed rondkijken om de leeuwen en de beren te spotten, maar toch voelt het allemaal minder geforceerd aan. Kolmården krijgt wat mij betreft dus de maximumscore voor deze attractie en het idee mag gerust naar andere dierenparken gekopieerd worden. Tip voor diegenen die geen beestjes willen zien: sla Safari alsnog niet over, want ook het uitzicht op de nabijgelegen Wildfire is briljant.

DSC05360DSC05379DSC05414DSC05413DSC05401DSC05398DSC05394DSC05411DSC05389DSC05399

We zien vanmiddag quasi elk dier in de zoo en we maken wat extra rondjes op Wildfire. Rond een uur of vijf hebben we het echter wel gezien en zetten we tezamen met Hjälmar en Niek opnieuw koers naar Stockholm (nogmaals hartelijke dank voor de lift). Tijdens de terugrit kunnen we concluderen dat Kolmårdens Djurpark een fijne plek is. Niet alleen omdat er hier toevallig een achtbaan staat waar menig park van Six Flags of Cedar Fair jaloers op kan zijn, maar ook omdat de zoo er prachtig bij ligt. Kolmården is zo’n typisch modern dierenpark met natuurlijk ogende verblijven, veel ruimte en oogstrelende natuur. Ik ga mezelf na vandaag heus geen zoo-freak noemen, maar ik genoot wel enorm van deze dag. Wildfire is bovendien een erg mooie nieuwe credit op m’n curriculum en de Safari was een verrassend staaltje dierenparkperfectie. Tel daarbij het leuke gezelschap en je kan het besluit al raden: deze dag was quasi volmaakt.

DSC05426

Later die avond nippen we in Stockholm aan een Aperol-Spritz op een zwoel terras. Ideaal drankje met deze temperaturen, dat wel. Wanneer je er echter bijna 17 euro voor moet neertellen (ik verzin het niet), smaakt dit oranje spul opeens wat minder goed. Als we in dat peperdure Zweden draaierig willen zijn, lijken achtbaanritten dus voordeliger dan cocktails. Die achtbanen staan gelukkig ook de komende dagen op onze planning. Na het compacte vermaak van Gröna Lund en die beruchte zero-g-stall van Kolmården, brengen we het weekend door in die andere grootmacht van de Zweedse pretparkwereld. Morgen springen we immers op de sneltrein naar Göteborg, waar we quasi onmiddellijk door de poorten van Liseberg zullen wandelen.

DSC05351

Wordt quasi meteen vervolgd

5 reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: