Switch to English version

Disneyland Park

Chessy, Frankrijk

“Visueel meesterwerk dat dringend een nieuwe attractie nodig heeft”

Zin in een roadtrip van New York naar het dichtstbijzijnde Disney-themapark? Voorzie dan op z’n minst zestien uur reistijd. En een inwoner van Peking? Die mag twaalf uur in de wagen doorbrengen om het Chinese Disneyland te bezoeken. Ook voor een Disney-liefhebber uit Sydney heb ik geen al te best nieuws. Een vlucht naar Tokyo of Hong Kong duurt van hieruit namelijk ruim negen uur. Het mag dus duidelijk zijn: niet iedereen heeft een Disney-resort achter de spreekwoordelijke hoek. Als Antwerpenaar mag ik echter absoluut niet klagen. De autorit naar ons Europese Disneyland duurt immers minder dan vier uur en er bestaan zelfs treinen die ons letterlijk aan de toegangspoort afzetten. Het is een luxe waar Bram en ik graag gebruik van maken. We reizen dus regelmatig naar Chessy, om daar één of meerdere dagen ondergedompeld te worden in het Disney-universum.

HET RESORT

Disneyland Paris zag het levenslicht op 12 april 1992. Het complex – toen nog bekend als Euro Disney Resort – opende met één themapark, een uitgaanszone en zeven on-site accommodaties. Deze hotels hebben allemaal een link met de Verenigde Staten. Je kan onder andere overnachten in een nagebouwd cowboydorp, in een New England-achtig landgoed of in een superheldenversie van New York. Een tijdje geleden kozen wij zelf voor een verblijf in Disney’s Sequoia Lodge, dat gethematiseerd werd naar de Amerikaanse National Parks. Qua sfeer werkt dat prima: de lobbybar met z’n open haard is erg gezellig en het is fijn dat de verschillende lodges zich in een prachtige, bosrijke omgeving bevinden. Helaas bleek het hotel niet helemaal mee met de tijd. De kamers en gangen hebben immers een oubollige uitstraling en er zijn wat te weinig stopcontacten rondom het bed. Je betaalt een aanzienlijke prijs om op Disney-terrein te slapen, dus ik had het eerlijk gezegd moeilijk met deze tekortkomingen. Qua locatie blinkt Sequoia Lodge echter wel uit. Het bevindt zich immers aan de oever van Lake Disney, op een tiental minuten lopen van de beide themaparken. Er wordt ook een shuttlebus ingelegd, al geloof ik oprecht dat die service eerder tijdverlies in plaats van tijdswinst oplevert.

DISNEYLAND PARK

De meeste pretparkfans houden van lijstjes. Lijstjes met favoriete attracties, lijstjes met achtbaancredits en… lijstjes met pretparkbezoeken, netjes gerangschikt per datum. Het praktische nut ervan is beperkt, dat geef ik meteen toe. Toch kan ik dankzij dat lijstje nagaan hoeveel dagen ik in een themapark doorbracht. En Disneyland Park, dat is de plek waar ik tijdens de voorbije twintig jaar het vaakst te vinden was. Ik was jarenlang abonnementhouder en in 2011 mocht ik zelfs enkele maanden een Cast Member-badge dragen. Het voelt dus telkens weer als thuiskomen in Disneyland Park. De eerste indrukken worden daarbij geleverd door het Disneyland Hotel, dat sinds een langdurige onderhoudsbeurt straalt als nooit tevoren. Onder dat schitterende hotelgebouw scannen we onze tickets, waarna we de wondere wereld van Main Street USA betreden.

Europa-Park heeft de Deutsche Allee, Epic Universe heeft Celestial Park en in Parc Astérix vind je de Via Antiqua. Het principe van een Main Street is in de pretparkwereld tegenwoordig doodgewoon, maar niemand levert zo’n volmaakt plaatje als de Disney-parken. En als ik heel eerlijk ben, doet Disneyland Park het zelfs nóg beter dan de Amerikaanse en Aziatische zusterparken. De Parijse versie van Main Street USA is immers de knapste hoofdstraat die een themapark zich kan wensen. Ik hou van het prachtige treinstation, de gedetailleerde gevels en het knusse interieur van de souvenirshops. Daarnaast maakt Main Street USA indruk met de Liberty Arcade en Discovery Arcade. Deze overdekte wandelgangen bieden niet alleen een shortcut tijdens parades, maar ze vormen ook een ideale schuilplek tijdens regenachtige dagen. Aan het einde van Main Street vinden we dan weer le Château de la Belle au Bois Dormant. Haast niemand verlaat het park zonder een foto van dit roze prinsessenkasteel te maken, en da’s helemaal begrijpelijk. Het stulpje van Doornroosje is namelijk een waar meesterwerk. We kunnen wel stellen dat Disneyland Paris niet alleen de meest indrukwekkende Main Street, maar ook het mooiste kasteel van alle Disney-parken kreeg.

ACHTBANEN

Het Franse Disney-resort heeft tegenwoordig een mooi aantal rollercoasters te bieden. Toch was er in het prille begin slechts één achtbaan en dat was Big Thunder Mountain. Het ding is inmiddels bijna 35 jaar oud, maar het blijft een eersteklas familieattractie die zowel qua theming als qua locatie de concurrentie stevig aftroeft. De ride straalt grootsheid uit en hij biedt een immersieve, van top tot teen gethematiseerde belevenis. En heeft er sinds 1992 iemand anders het aangedurfd om een achtbaan op een soort privé-eiland te bouwen? Ik denk van niet. Ondanks de sterke theming en unieke setting houd ik gemengde gevoelens over aan de rit. Misschien beeld ik het me in, maar sinds de renovatie van 2016 lijkt de baan een beetje bedeesder. Bovendien wordt de trein nog vaker afgeremd dan voorheen, wat het out-of-control-gevoel dan weer teniet doet. Vooral in de afsluitende tunnel – ooit een intense climax – is het verschil voelbaar. Big Thunder Mountain werd daardoor heus geen slechte achtbaan, maar ik geniet tegenwoordig eigenlijk meer van de versies in de Amerikaanse Disney-resorts.

Een beetje verderop ligt Adventureland, een exotisch themagebied met kronkelende paadjes, grillige rotsformaties en krakende hangbruggen. Ik zou durven beweren dat Adventureland het mooiste themagebied in het Europese pretparklandschap is, want de schoonheid is hier werkelijk buitengewoon. Zelfs een relatief eenvoudige achtbaan als Indiana Jones et le Temple du Péril werd geïntegreerd in een fraaie tempelruïne. We vinden deze attractie middenin de jungle, we zigzaggen door een avontuurlijk ogende wachtruimte en we bereiken het station via een monumentale trap. Na zoveel uiterlijk vertoon valt de eigenlijke rit helaas tegen. Indiana Jones bestaat vooral uit lomp bochtenwerk en enkele flauwe afdalingen. Een intense looping (overigens de eerste die ooit in een Disney-park gebouwd werd) maakt de lay-out nog enigszins verrassend, maar daarna is het alweer uitbollen richting uitgang. Geen topper, zoveel is zeker.

De Imagineers zorgden voor een evenwichtige ervaring door ieder themagebied (behalve Main Street USA) exact één achtbaan te geven. Het kleinste exemplaar is te vinden in Fantasyland en heet Casey Jr – Le Petit Train du Cirque. Deze kleurrijke powered coaster van Vekoma hanteert geen minimumlengte voor z’n rijders, waardoor heel wat jonge bezoekers hier hun eerste achtbaanervaring opdoen. Het hoeft bijgevolg niet te verbazen dat Casey Jr een heel tamme rollercoaster is. Het hoogteverschil bedraagt een meter of vijf en ik schat dat de topsnelheid niet hoger dan 30 kilometer per uur ligt. Desalniettemin is dit een prima opstapje naar het grotere achtbaangeweld.

Dat grotere achtbaangeweld kan onder andere gevonden worden bij Space Mountain. Diehard Disney-fans kijken nu misschien vol afgrijzen naar hun beeldscherm, want de naam Space Mountain wordt in Europa inderdaad niet meer gebruikt. De rollercoaster onder die reusachtige koepel wordt op de website van Disneyland officieel beschreven als Star Wars Hyperspace Mountain. De ritervaring is echter belangrijker dan de naam… en op dat vlak mag ik een hoge score uitdelen. Hyperspace Mountain krijgt wel eens kritiek omwille van z’n ruwheid, maar met de huidige treinen vind ik het eigenlijk prima te doen. Daarnaast heeft deze baan een goede lengte en uitstekende lichteffecten. Wat Hyperspace Mountain trouwens nog sterker maakt, is zijn exterieur. Andere parken doen vaak angstvallige pogingen om grote gebouwen te camoufleren. Hier in Disneyland staat die enorme koepel echter in het middelpunt van de aandacht. En wát een eersteklas schoonheid! Wanneer je een foto maakt van Hyperspace Mountain, het Columbiad-kanon en die borrelende waterpartij… dan wil je dat toch automatisch op een postkaart laten afdrukken?

DARKRIDES

Hyperspace Mountain bracht ons naar Discoveryland, waar ruimtereizen en de toekomst centraal staan. Het gebied werd oorspronkelijk gebaseerd op de boeken van Jules Verne, maar helaas verdwijnen zijn invloeden steeds een beetje verder naar de achtergrond. Het retro-futuristische Visionarium werd in 2004 al ingeruild voor Buzz Lightyear Laser Blast. Deze interactieve darkride is geen onbekende voor zij die vertrouwd zijn met de Disney-parken. Je vindt immers kopieën in vier verschillende resorts. De versie in Shanghai Disneyland is een beetje hipper dan de rest, maar op andere plekken krijgen bezoekers een vergelijkbare ervaring voorgeschoteld. Een saaie attractie wil ik het niet noemen, maar echt legendarisch is ie evenmin. Als de wachttijd meer dan twintig minuten bedraagt, kan je deze ride dus met een gerust geweten overslaan.

Star Wars is niet meer weg te denken uit de Disney-themaparken. Het begon allemaal in 1987, toen Star Tours geïntroduceerd werd in Disneyland Anaheim. De attractie werd een succes en al snel volgden er kopieën in Florida, Japan en Frankrijk. Inmiddels ondergingen al deze versies een enorme make-over, waardoor je tegenwoordig aan boord gaat bij Star Tours – The Adventures Continue. Ik moet eerlijk toegeven dat simulatoren doorgaans niet mijn favoriete attracties zijn. Ik ervaar ze vaak als misselijkmakend en de beeldkwaliteit laat soms te wensen over. Toch moet ik Disney complimenteren, want men wist deze beide klachten netjes te counteren. Haarscherpe beelden, overtuigende 3D-actie en een fijne dosis humor zijn de basisingrediënten van Star Tours. Bovendien beleef je dankzij de willekeurig samengestelde films eigenlijk altijd weer iets nieuws. Star Tours zal nooit mijn favoriete Disney-attractie worden, maar ik sla ‘m zelden over.

Zouden mensen Fantasyland en Phantasialand vaak verwarren? Zouden ze beseffen dat de spectaculairste achtbaan van Fantasyland niet Taron, maar wel Casey Jr is? Laat ons hopen van wel, want anders kom je toch een beetje bedrogen uit. Daarmee wil ik niet beweren dat Fantasyland geen leuke plek is. Wel integendeel… de Imagineers verwenden ons Europeanen zelfs met het mooiste Fantasyland ter wereld. Een blikvanger in dit geheel is It’s a Small World. Deze beroemde darkride zit verscholen achter een kleurrijke voorgevel en werd in eerste instantie bekend dankzij de catchy soundtrack. It’s a Small World is een van m’n favoriete guilty pleasures, en een in 2023 afgeronde renovatie doet deze attractie weer stralen als vanouds. Om de hoek van deze klassieker vinden we trouwens Le Pays des Contes de Fées, een attractie die ik durf beschrijven als een light-variant van It’s a Small World. Deze boottocht is kleinschaliger en vindt plaats in openlucht, maar de decors zijn minstens even schattig.

Fantasyland is niet ontworpen voor een dertiger, dus ik breng er doorgaans niet veel tijd door. Toch wil ik nogmaals benadrukken dat het Europese Fantasyland een ware schoonheid is. Het is een coherente zone vol gedetailleerde huisjes, speels ontworpen waterpartijen en frivole tuintjes. Dat is een heel ander zicht dan het grijze Fantasyland in Japan, de (te) uitgestrekte versie in China of de vreemde clash tussen Old en New Fantasyland in Walt Disney World. Qua attracties hoort dit gebied dan weer bij de middenmoot. Peter Pan’s Flight is bijvoorbeeld goed, maar minder indrukwekkend dan de moderne tegenhanger in Shanghai. Ook de blacklight-darkrides Les Voyages de Pinocchio en Blanche-Neige et les Sept Nains zijn fijn, zonder meer.

Het is in de wereld van Disney-themaparken heel gebruikelijk om attracties te copy-pasten. Toch is er anno 2024 slechts één ride die in de zes verschillende resorts te vinden is: Dumbo the Flying Elephant. Daarnaast zijn er heel wat concepten die een vijf op zes scoren en Pirates of the Caribbean hoort daarbij. Deze darkride is al een Disney-klassieker sinds het origineel in Anaheim opende en de populariteit blijft enorm. Disney gaf dit concept namelijk een nieuwe impuls door figuren uit de gelijknamige filmreeks aan de attractie toe te voegen. Wij moesten er wat langer op wachten dan de Amerikanen en Japanners, maar sinds 2017 is ook onze Pirates of the Caribbean uitgerust met pompeuze filmmuziek en audio-animatronics van Jack Sparrow en Hector Barbossa. Vanuit mijn standpunt hebben deze wijzigingen de attractie niet noodzakelijk beter, maar ook niet slechter gemaakt. Ik vond Pirates of the Caribbean altijd al een van Europa’s meest volmaakte darkrides en dat is nog steeds zo. Vooral de eerste paar minuten (die substantieel verschillen van de andere versies) vind ik in Parijs echt ijzersterk uitgevoerd.

Franstalige bezoekers praten niet over Pirates of the Caribbean, maar over Pirates des Caraïbes. En wanneer zij iets over le Manoir Hanté vertellen, gaat dat eigenlijk over Phantom Manor. Laat ons vooral hopen dat ze Phantom Manor niet gelijkstellen aan het doorsnee spookhuis dat je op de Franse kermis tegenkomt, want dat zou een grove belediging zijn. Deze darkride behoort namelijk tot de allerbeste van Europa. Alleen al in de voorshow proeven we van uitmuntende sfeerschepping, en tijdens de eigenlijke rit gaat het niveau eigenlijk alleen maar omhoog. In onze Doom Buggy schuiven we langs wondermooie scènes. Hierbij zijn vooral de befaamde Ballroom-scène en het spookachtige westernstadje vermeldenswaardig. Het geheel wordt bovendien op volmaakte wijze gecomplementeerd door de muziek van John Debney. Phantom Manor is een stuk duisterder en mysterieuzer dan zijn tegenhangers in andere Disney-parken, maar dat verandert niets aan de genialiteit.

ANDERE ATTRACTIES

Perfectie heeft z’n prijs… en het vergt veel onderhoud. Disneyland Paris is dus bekend als een themapark waarin attracties vaak maandenlange renovaties ondergaan. In een niet zo ver verleden bleven zowel Phantom Manor als de aangrenzende mijntreinachtbaan ruim een jaar gesloten, terwijl ze klaargemaakt werden voor de toekomst. Het gevolg van die renovaties mag gezien worden, want Frontierland ligt er beter bij dan ooit tevoren. Tijdens onze rustige vaartocht op raderboot Molly Brown genieten we namelijk van pure schoonheid. Het uitzicht op de rotsformaties van Big Thunder Mountain is ongeëvenaard en de natuur ligt er prachtig bij. Zelfs de geisers achter Boot Hill borrelen opnieuw aan volle kracht. Mooi om te zien.

In Fantasyland kunnen we terecht voor een ritje op Dumbo The Flying Elephant of de prachtige theekopjesmolen die Mad Hatter’s Tea Cups is. In dit sprookjesgebied zijn het echter vooral de meet & greets die extreem populair zijn. Bereid je dus voor op lange rijen indien een bezoek aan Princess Pavilion of Meet Mickey Mouse hoog op je verlanglijstje staat. In Discoveryland ben ik dan weer verrast door de vreselijk lange rijen die er bij Orbitron en Autopia ontstaan. Orbitron is een molen met vintage ruimtescheepjes, terwijl Autopia een vierdubbele car ride doorheen de wereld van morgen is. Hoewel ik met geen van beiden een probleem heb (ik zou Orbitron zelfs classificeren als een van de mooiste rides in z’n soort), snap ik echt niet wat het grote publiek er zo bijzonder aan vindt. Het blijkt tijdens dit bezoek relatief kalm in Disneyland Park, maar je moet voor zo’n ritje Orbitron of Autopia toch al snel op een wachttijd van 45 à 60 minuten rekenen. En neen, dat zijn deze simpele ervaringen echt niet waard.

Bij Mickey et son Orchestre PhilharMagique tref je eigenlijk nooit een wachtrij aan, maar het is dan ook geen attractie om over naar huis te schrijven. In Hong Kong, Japan en Florida ervoer ik PhilharMagic nochtans als een schitterende 4D-film, dus wat ging er exact mis? Wel… Disneyland Paris deed gewoonweg te weinig moeite om het Discoveryland Theatre aan deze film aan te passen. Ik mis bijvoorbeeld de geureffecten en ook de grappige Donald-animatronic ontbreekt. Bovendien beschikt de zaal niet over het uitdeinende scherm dat eigenlijk onmisbaar is bij deze film. Jammer dat Disney genoegen nam met half werk. 

ENTERTAINMENT

Entertainment in Disneyland Paris… het was ooit een pijnpunt, maar tegenwoordig worden showliefhebbers op hun wenken bediend. Het programma van Disney Adventure World bevat meerdere schitterende shows en ook in het Frontierland Theater word ik aangenaam verrast. We zien hier Rhythms of the Pride Lands, een muzikale voorstelling die in 2019 in première ging. De show bevat geen dialogen, maar brengt een gestileerde versie van het welbekende Lion King-verhaal aan de hand van songs en acrobatie. Het resultaat is oogverblindend: Rhythms of the Pride Lands pronkt met sterke live zang, knappe acteerprestaties en sfeervolle decors. De show haalde duidelijk inspiratie bij de Broadway-adaptatie van The Lion King, waardoor men hier een zeer matuur uitziend spektakel neerzet. Het feit dat de songs volledig Engelstalig gebracht worden, maakt het totaalplaatje helemaal perfect. 

Ook op het plein voor Sleeping Beauty Castle valt er heel wat entertainment te zien. We kunnen hier bijvoorbeeld terecht voor Disney Stars on Parade en A Million Splashes of Colour, een show die meermaals per dag opgevoerd wordt. Deze voorstelling bevat een hele resem characters en Disney-muziek, maar we ervaren het als een behoorlijk chaotisch tafereel. De muziekstukken volgen elkaar veel te snel op en we kunnen geen verhaallijn ontdekken. A Million Splashes of Colour probeert duidelijk een vervolg te breien aan het succesverhaal dat Dream and Shine Brighter tijdens de 30ste verjaardag was, maar slaagt daar helaas niet in. Tegen sluitingstijd komen we trouwens opnieuw naar deze locatie voor avondshow Disney Tales of Magic. Het spektakel werd in 2025 geïntroduceerd en ik had de indruk dat de eerste reacties overwegend positief waren. We bekijken Tales of Magic dus met bepaalde verwachtingen, maar die worden jammer genoeg niet ingelost. Ondanks toffe projecties en slim gemixte muziekstukken blijkt de show namelijk een beetje saaier dan verwacht. De reden daarvoor: amper vijftien maanden na de première draait Disney Tales of Magic al in een soort B-versie. Scènes met oplichtende drones werden definitief geschrapt, waardoor het extra opvalt dat de eigenlijke vuurwerkdisplay helemaal niet zo imposant is. Een paar maanden voor dit bezoek aan Disneyland Park stonden we nog naar Happily Ever After in Magic Kingdom te kijken… en da’s toch heel andere koek.

EEN BEZOEK WAARD?

Je kan vele dingen zeggen over Disneyland Paris. Dat een toegangskaart peperduur is of dat je hier in een zee van kinderwagens belandt, bijvoorbeeld. Je kan ook zeggen dat Disneyland Park al jarenlang nood heeft aan nieuwe attracties. Al die beweringen zijn waar, maar toch wordt het park soms iets te negatief beoordeeld. Als je naar het attractie- en showaanbod kijkt, ligt de kwaliteit immers op een ontzettend hoog niveau. Het entertainment behoort bij de wereldtop en ook de darkrides spelen mee in een klasse die je nergens anders in Europa terugvindt. Als ik een specifiek verbeterpunt voor Disneyland Park moet aanhalen, is dat het feit dat de linkerhelft van het park smeekt om een nieuwe E-Ticket. We merkten namelijk dat Disneyland Park eigenlijk geen al te uitgebreid attractieaanbod heeft. In Frontierland en Adventureland zijn er zeeën van ruimte om nieuwe rides te bouwen, al lijkt het investeringsgeld voorlopig allemaal richting Disney Adventure World te vloeien.

Er wordt vaak gezegd dat Disneyland Park het mooiste Magic Kingdom van de planeet is. Vijftien jaar geleden had ik die uitspraak omwille van achterstallig onderhoud betwist. Tegenwoordig zeg ik echter: ja, dat park in Parijs is echt oogverblindend mooi. Je beleeft hier twee van Europa’s strafste darkrides, je kuiert door oogverblindende themagebieden en je kan zelfs genieten van een Broadway-achtige theatershow. Ik mag zeggen dat mijn liefde voor het Europese Disney-resort langzaam maar zeker terug aan het komen is, vooral omdat men tegenwoordig blijkbaar ook de miljarden gevonden heeft om in het aangrenzende themapark een Disney-waardig totaalplaatje te creëren. Je leest er meer over in het volgende report.