Yomiuriland

NEDERLANDS // ENGLISH

Ik verlaat het treinstation en voel mezelf in the middle of nowhere. Ik sta in een doodse woonwijk met gesloten winkels en lege straten. De wegrijdende trein vormt het enige teken van leven. Of wacht: een spandoek maant me aan de trappen op te wandelen om daarboven te arriveren bij een al even verlaten, doch draaiende kabelbaan. Het creepy sfeertje wordt vervolledigd door een stokoud Japans mannetje (natuurlijk inclusief de witte sik en de kastanjebruine wandelstok, die het cliché voorschrijven) als enige levende ziel. Zonder zijn hulpvaardigheid – zo creepy was ie uiteindelijk toch niet – had ik echter nooit begrepen hoe de ticketautomaat werkt en had ik bijgevolg nooit de kabelbaan kunnen nemen. Waar die kabelbaan heen gaat? Naar Yomiuriland, een behoorlijk groots pretpark in een buitenwijk van Tokyo!

DSC06225
DSC06132
DSC06134
DSC06183
DSC06135

Woef! Noem ons gerust het Studio 100 van Japan, want ’t begon hier allemaal met ’n hondje. En nee hoor, geen gewoon hondje. Mijn park is immers de thuishaven van het enige echte triest kijkende, doch vrolijk gekleurde hondje. Werkelijk òveral kom je het beestje tegen en je kan er voor honderd yen zelfs een ritje op maken. Voor wie het net iets minder braaf mag zijn: je zal al vlug merken dat onze favoriete hond zich op zaterdagavond zelfs als vrouw durft te verkleden. Ja ja, Japanse parken zijn heus niet zo preuts als de onze.

DSC06138
DSC06139
DSC06143
DSC06145
DSC06178

Net zoals dat in vele Japanse parken het geval is, kan je hier ook voor 100 yen op de rug van een enorm pluchen beest rondrijden. Het stoort hier niet zo fel als in Asakusa Hanayashiki (Yomiuriland is twintig keer groter en er loopt vandaag twintig keer minder volk rond dan in Hanayashiki) en bovendien is deze versie beter gethematiseerd. Yomiurland gebruikt namelijk z’n triest kijkende, doch vrolijk gekleurde hondje voor deze typisch Japanse betaalattractie.

DSC06171
DSC06155
DSC06154

Yomiuriland heeft nog meer betaalspelletjes, maar die zien er helaas wat minder cool uit dan het triest kijkende, doch vrolijk gekleurde hondje.

DSC06174
DSC06172

Oké oké, we zijn hier natuurlijk niet voor de betaalspelletjes… geef ons maar achtbanen! Het park heeft drie rollercoasters en die hebben allemaal een ander doelpubliek. De baan met de leukste naam is Wan Wan Coaster Wandit, die (niet toevallig) gethematiseerd werd naar de hipste pretparkmascotte van de 21ste eeuw. Je raadt het al… ons fameuze triest kijkende, doch vrolijk gekleurde hondje.

DSC06179

Natuurlijk is er ook een achtbaan voor thrill seekers en dat is zelfs een voormalige recordhouder. Bandit was ooit ’s werelds snelste rollercoaster en ook vandaag blijft dit best een stevige baan. Z’n hoogte van 51 meter is behoorlijk, hij haalt 110 kilometer per uur en de tracklengte van bijna 1,6 kilometer is ronduit imposant. Probeer dus effe te negeren dat het bochtenwerk niet honderd procent soepel is en dat je als westerling zowat met de knieën in de nek moet plaatsnemen. Op de vele rechte stukken is dit namelijk een heerlijke coaster met subtiele airtime, geslaagd snelheidsgevoel en een panoramisch zicht op Downtown Tokyo. Een bescheiden toppertje!

DSC06148
DSC06208
DSC06187
DSC06200
DSC06201
DSC06222

En dan is er nog een achtbaan voor twijfelgevallen. Ben jij zo’n wispelturig figuur? Iemand die nooit weet wat hij of zij wil? Dan is Momonga Standing & Loop Coaster iets voor jou. Deze unieke baan levert immers twee aparte ervaringen op een enkele track. Het geheim: een ingenieus station waarin een sit-down en een rechtstaande achtbaantrein elkaar afwisselen. Terwijl de ene trein z’n rondje maakt, wordt de andere geladen (of wordt er gewacht op een levende ziel). Vervolgens verschuift men de track, waarna de treinen elkaars job overnemen. De korte lay-out en de oncomfortabele stand-up variant vergeet je dus al vlug dankzij de doeltreffendheid van dit best unieke concept.

DSC06156
DSC06157
DSC06159
DSC06185

Japanners zijn eerlijke mensen. Tijdens het bezoek van die twee bizarre Belgen was het park weliswaar uitgestorven, maar ook tijdens drukke dagen hebben ze hier geen crowd control nodig. Wanneer de wachtrij voor de triest kijkende, doch vrolijk gekleurde hondjescarrousel te lang dreigt te worden, laten de bezoekers immers spontaan een opening voor de passanten. Probeer dit maar eens in Europa…

DSC06207
DSC06152

Hoewel Yomiuriland de afgelopen twee jaar helaas twee credits naar de schroothoop bracht, is dit alsnog een erg compleet park met enkele toffe rides. Dit park moet ’t niet hebben van de thema’s en komt op sommige punten zelfs verloederd over, maar er hangt best een leuk sfeertje en de attracties zijn prima. Over de geslaagde Bandit had ik het al, maar verder is dit park ook de thuishaven van een inverterend schommelschip, een groots reuzenrad, een fantastische raftride à la Oxygénarium en een bijzondere interactieve darkride waarin zowel goede als slechte doelen zitten. Onze strategie ‘We schieten op alles wat beweegt!’ leverde dus bedroevend weinig punten op. Ook ode aan de heerlijke crew van deze darkride, die twee Belgische bezoekers duidelijk als een erg exotisch tafereel beschouwen.

DSC06169
DSC06205
DSC06163
DSC06175
DSC06176
DSC06177
DSC06149
DSC06151
DSC06137

Het vriendelijke personeel en het door de wolken piepende lentezonnetje leverde ons alleszins enkele fijne uurtjes op in dit quasi uitgestorven pretpark, waar je vanuit Tokyo Station in iets meer dan een uur heen reist. Een reis die zichzelf meteen de moeite waard maakt wanneer je oog in oog staat met het schattige triest kijkende, doch vrolijk gekleurde hondje!

DSC06213

Bye bye hondje, ik kom ooit terug! Beloofd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: