Kuala Lumpur

Kuala Lumpur

“De thuishaven van de imposante Petronas Towers”

Het is vroeg wanneer de wekker me op maandag 28 oktober van m’n slaap berooft. Heel vroeg zelfs. Om vijf uur springt de radio aan en vraagt een nieuwslezer me om vandaag alsjeblieft binnen te blijven. Het stormt namelijk in Europa en nog geen klein beetje ook. De wind blaast over West-Europa met een snelheid van ruim 100 kilometer per uur en het aantal omgewaaide bomen is nauwelijks te tellen. Ieder logisch denkend persoon negeert op zulke momenten de wekker, slaapt nog enkele uurtjes en maakt er een dag met dekentjes, films en warme chocolademelk van. Maar helaas… ik denk niet logisch na.

10.240 kilometer. Tienduizend tweehonderdveertig kilometer! Best een eindje, hè? En dat is het al helemaal wanneer de weerman zelfs een bezoekje aan de supermarkt categoriseert als een riskante onderneming. Toch is die 10.240 kilometer de afstand van thuis tot aan m’n volgende bed. Het grootste deel van deze reis wordt overbrugd door een indrukwekkende Boeing 777 uit de vloot van Singapore Airlines. De weerman krijgt dus een subtiele, doch gemeende middelvinger. Ik ga naar Azië! Of, zoals men het in de Efteling zou zeggen… Storm of geen storm, 28 oktober of geen 28 oktober, als is het tot in de eeuwigheid. Ik zal vliegen!

De eeuwigheid reduceren we naar een beter houdbare zestien uur, maar dat is ruim voldoende om de storm achter ons te laten. De dames en heren van Singapore Airlines ruilden het grijze wolkendek boven Schiphol namelijk in voor een zonnige ochtend aan KLIA, de internationale luchthaven van Kuala Lumpur. Na een korte tussenstop in Singapore is dit immers het einddoel van onze heenreis. We draaien de horloges zeven uur vooruit, beseffen dat we een nacht overgeslagen hebben en leggen de resterende 80 kilometer in een comfortabele sneltrein af. Een eindeloze zee van exotische vegetatie suist aan het raampje voorbij en probeert ons iets duidelijk te maken. Wie heel goed luistert, hoort immers hoe de palmbomen fluisteren: bye bye herfstachtig Europa, hallo jetlag, hallo Maleisië, hallo Kuala Lumpur.

Maleisië… wat gaat ie dààr nu weer zoeken?! Je gedachten zijn terecht, want dit is geen voor de hand liggende keuze. Een half jaar geleden kende ik het land zelfs nauwelijks. Ik wist dat het ontzettend ver weg is en dat er in de exotisch klinkende hoofdstad twee megatorens staan. Dat staaltje architectuur is bijzonder imposant, maar zou er nooit in slagen me ruim tienduizend kilometer te laten reizen. Het geldige excuus om Kuala Lumpur te ontdekken, ligt echter enkele honderden kilometers verder. Daar (op het meest zuidelijke puntje van continentaal Azië) ligt namelijk Singapore. Dit minilandje wordt soms liefkozend het oosterse Manhattan genoemd, wat me altijd een goeie reden leek om het in drukletters op m’n wishlist te noteren. We reizen dus voornamelijk naar Zuidoost-Azië voor het hypermoderne Singapore, maar vinden acht dagen ruim voldoende om een extra bestemming aan te vinken. Die bestemming is Kuala Lumpur.

TRADERS HOTEL

Auto’s, vliegtuigen, sneltreinen en taxi’s… Het is geen sinecure om in Kuala Lumpur te geraken. Wie al deze hindernissen overwint, maakt ’t dus maar beter de moeite waard. Met een kamertje in een heel leuk hotel bijvoorbeeld. Wij opteren voor het beroemde Traders, wat volgens verschillende bronnen tot de topadressen van de stad gerekend mag worden. Zoek de reden hiervoor niet enkel bij fancy suites of een unieke cocktailbar, maar denk ook aan de drie L’en van de hotelbranche: location, location, location. Traders vestigde zich immers in de hypermoderne wijk Kuala Lumpur City Centre en torent hoog boven het gelijknamige park uit. Wie een kamer aan de noordzijde van het gebouw bemachtigt, geniet dus van adembenemende panorama’s op het levendige KLCC Park en de daaraan grenzende Petronas Twin Towers.

Toeristen zijn pussies. Al onze voorgangers waarschuwden voor de extreme hitte en de nauwelijks te harden vochtigheid die Kuala Lumpur in hun greep houden. Vlaamse zever en Hollandse larie, want ik merk er helemaal niks van. Van de luchthaven en trein tot de taxi en het hotel… er lijkt hier een aangename twintig graden te heersen. Aan de ene kant van het vensterglas dan toch. De kant waar airconditioning op maximaal vermogen draait. Van zodra we ons twee seconden aan de andere zijde van het glas begeven, wordt het echter een zweterige bedoening. Als een plasje gesmolten Glenn sta/lig ik voor de eerste uitdaging van de trip: een klim van 276 treden. Juist ja, in de buitenlucht. Zonder lift. Zonder airco. Welkom in de Batu Caves.

BATU CAVES

De Batugrotten zijn een toeristische highlight en liggen een dikke tien kilometer ten noorden van Kuala Lumpur. Je bereikt deze religieuze site per metro of – zoals wij – met een taxi. Vanuit de wagen zien we de exotisch begroeide kliffen reeds van ver opdoemen. Ook verschijnt er aan de horizon een reusachtig gouden standbeeld, dat de ingang van het domein markeert. Wanneer we arriveren, valt trouwens meteen op dat een enorme duiven- en makakenkolonie de (overwegend westerse) toeristen gezelschap houdt tijdens hun bezoek.

Of dat primatengezelschap gewenst is, laat ik in het midden. Terwijl wij zo vlug mogelijk naar boven willen klauteren, lijkt de agressieve apenfamilie zich voornamelijk op mogelijke snacks, sieraden en camera’s te focussen. Schrik er dus vooral niet van wanneer een makaak tientallen meters mee omhoog klautert via de wel erg steile trap. Opvallend: van zodra we de eigenlijke grot betreden, houdt de beestenboel het voor bekeken, wellicht afgeschrikt door de vreemde gezangen die voortdurend door de ruimte galmen. Batu Caves is immers meer dan louter toeristenplezier; het is op de eerste plaats een hindoeïstische hotspot. Hindoes komen er dus om te bidden, wij beperken ons tot het verplichte beeldmateriaal. Want eerlijk gezegd… in onze Belgische Ardennen kan je beslist mooiere grotten zien zonder daarvoor liters zweet te moeten verliezen. We staan dus relatief snel opnieuw bij onze taxichauffeur, die ons meteen naar de volgende bestemming mag brengen. Could you drive us to Berjaya Times Square please?

BERJAYA TIMES SQUARE

Neen, Berjaya Times Square is geen plein en het ligt niet in New York City. Toch zal deze naam bij sommige achtbaanfans wellicht een belletje laten rinkelen. Berjaya Times Square heeft namelijk een notering op de Roller Coaster Database dankzij Supersonic Odyssey. Er zijn in de wereld wel meer shoppingcentra waarin achtbanen geïntegreerd werden, maar meestal gaat het om kleinschalige versies voor kinderen. Supersonic Odyssey is een maatje groter: met een tracklengte van 800 meter, een hoogte van 38 meter en drie inversies is dit een meer dan respectabele shoppingcenterachtbaan. Als dat woord al mocht bestaan, uiteraard. Een ritje leert ons dat de coaster verrassend soepel loopt, maar dat het aanwezige potentieel helaas niet geheel benut wordt. De hoge snelheid waarmee je de remsectie bereikt, maakt immers duidelijk dat Supersonic Odyssey gerust nog een extra inversie of helix aan kan. Dit neemt gelukkig niet weg dat het sowieso een knappe prestatie is om een dergelijk grootse coaster indoor te bouwen.

Supersonic Odyssey is meer dan zomaar een achtbaan voor shopaholics. Dit is het middelpunt van een heus overdekt pretpark. Berjaya Times Square Theme Park staat volledig los van het winkelgedeelte en opereert ook zoals een doorsnee pretpark. Je betaalt dus een vaste toegangsprijs, waarna alle rides onbeperkt inbegrepen zijn. Positief voor gezinnetjes, want met een prijs van 48,00 Maleisische ringgit (een kleine 11 euro) biedt het park veel waar voor relatief weinig geld. Europese coasterfans die op een vrij unieke credit jagen, zijn echter minder goedkoop af. De overige attracties – waaronder enkele standaard flatrides en heel wat kleurrijk kinderentertainment – kunnen me namelijk niet overtuigen tot een ritje.

Het leven van een cultuurbarbaar is niet zo lastig. Ik reis naar Azië, ben niet geheel ondersteboven van de plaatselijke hindoegrotten, bezoek dan maar een bizar groot winkelcentrum en opteer daar voor een typisch Amerikaanse lunch. En hoewel de roots van fastfoodketen Wendy’s zowat vijftien tijdzones verder liggen, kan ik alleen maar concluderen dat het ook in Kuala Lumpur garant staat voor goddelijke burgers. Goddelijkheid die Berjaya Times Square hard nodig heeft om onze kritische quotering te doorstaan. Want hoewel het exterieur en de inkomhal pure grandeur en luxe uitstralen, puilt de binnenzijde uit van crappy shops met kwaliteitsloze rommel. En dat op zowat tien etages.

BUKIT BINTANG

Over winkelen gesproken… we zullen tijdens deze dubbele citytrip meer shoppingcentra dan coastercredits afstrepen en daar heeft Kuala Lumpur een aanzienlijk aandeel in. Op het coasterende winkelplezier van Berjaya Times Square na, zijn de meeste winkelparadijzen trouwens netjes naast elkaar gelegen in de wijk Bukit Bintang. Dit drukke knooppunt van chaotische hoofdstraten vormt het kloppende hart van de uitgaans- en entertainmentbusiness. Bars en restaurants zijn er in overvloed, al dan niet geïntegreerd in shoppingtempels met klinkende namen als Pavilion, Starhill Gallery of Fahrenheit 88, wat trouwens verwijst naar de gemiddelde temperatuur in de stad. Mis in die laatstgenoemde mall vooral de Japanse department store niet en laat je verbazen door een hele hoop knotsgekke en kitscherige gadgets. Voor de beste shopping-ervaring verwijs ik je dan weer door naar Pavilion, dat zich voornamelijk richt op de beroemde westerse concerns. Tijdens onze allereerste Maleisische onweersstorm blijkt het alvast een dankbare schuilplaats.

TRADERS SKY BAR

’s Avonds duiken we de beroemde Sky Bar van ons hotel in. Wereldwijd zijn er tientallen cocktailbars die zichzelf deze naam aanmeten en een originaliteitsprijs deel ik hier dus niet uit. Maar als er één exemplaar zich terecht Sky Bar mag noemen, is het wel deze versie in Kuala Lumpur. Het uitzicht op KLCC Park en de beroemde tweelingtorens is immers ongeëvenaard wanneer je op de 33ste verdieping aan een Singapore Sling slurpt. Opgepast trouwens na cocktail nummer twee of drie, want centraal in deze fancy bar ligt een zwembad. En hoewel de wagenwijd geopende ramen zelfs laat op de avond nog steeds een zwoele dertig graden naar binnen laten, is dit zwembad ’s avonds een louter visueel object. We houden ons bijgevolg bezig met geestrijkere vloeistoffen en vinden Sky Bar helemaal te gek. Licht in het hoofd (ik leg de schuld uiteraard bij m’n jetlag) eindigt een dag van een slordige veertig uur. Tijd om de dag af… te… sl… zzzzz.

PETRONAS TOWERS

Dag twee. De dag waarop ‘Malaysia Truly Asia’ ons nieuwe motto wordt. Maleisië benut de slogan alvast om toeristen van heinde en ver te lokken en dat is exact wat wij vandaag gaan doen: de toerist uithangen. Als je het woordje cultuurbarbaar onthouden hebt, weet je wellicht dat ik daarmee niet doel op diepgaande museumbezoeken of audiotours langs eeuwenoude hoopjes stenen. Neen, wij gaan voor een simpele wandel- en fotoroute langs de meest prominente highlights van Kuala Lumpur. Nummer één is Petronas, het bouwwerk dat Kuala Lumpur tot een wereldberoemde metropool omtoverde. De iconische twin towers moeten nauwelijks onderdoen voor landmarks à la Big Ben, de Eiffeltoren en het Vrijheidsbeeld. Dankzij z’n gigantische hoogte van 452 meter stond dit gebouw trouwens een tijdje garant voor het absolute wereldrecord. Voor ’s werelds hoogste gebouw moet je inmiddels naar Dubai, maar Petronas verloor haar legendarische status niet tezamen met het record. De twee spitse torens prijken nog steeds op talrijke sleutelhangers, T-shirts en andere prullaria. We zijn ons toeristenstatuut helaas slechts deels waard. We kopen geen string of toiletrolhouder met de contouren van Petronas en de binnenkant van de torens zien we niet. Want wat heb je aan een panorama over Kuala Lumpur als je óp het icoon van de stad staat en je dat icoon dus niet eens kan bewonderen?

MENARA KL

Kuala Lumpur heeft werkelijk aan alles gedacht, zelfs aan veeleisende Vlamingen en moeilijke Antwerpenaren. Voelt meneertje zich te goed om in de Petronas Towers van het uitzicht te genieten? Geen probleem. We hebben nog een andere toren – quasi even hoog en prominent, doch een beetje minder fotogeniek – om aan je verlangens te voldoen. Betaal een stevige toegangsprijs, stap in een pijlsnelle lift, haal je camera boven et voilà… Foto’s van Kuala Lumpurs chaotische stratenplan, inclusief een leuk zijaanzicht van de daar bovenuit torenende Petronas Towers. Nu tevreden? Ja hoor… het uitzicht is erg mooi.

Blitsheid is er in vele vormen en maten. Een monorail die hoog boven drukke straten door de stad sjeest, is echter een ultiem voorbeeld. Elke vezel in m’n lijf denkt onmiddellijk aan de monorail-episode van The Simpsons en ik neurie uiteraard ook iets te luid het daarbij horende liedje. Ja, dit is toch wel erg cool. En hoewel dit niet de futuristische versie is die je door imaginaire metropolen ziet zweven, is het een zaligheid om deze vorm van openbaar vervoer te benutten. De niet zo futuristische, doch erg coole monorail brengt ons bovendien in no-time naar het andere uiteinde van de stad. Oh yes, the monorail can!

MERDEKA SQUARE

Als ik over een onderdeel van ons bezoek weinig boeiends te melden heb, is het de sightseeing in het westelijke deel van de stad. We kuieren door het verloederde Petaling Street (een ghetto die symbool staat voor het plaatselijke China Town), betreden de kleinschalige Sri Mahamariamman Temple (een hindoeïstische antischoenentempel) en ontdekken Merdeka Square, het beroemde plein waar de Maleisische onafhankelijkheid in 1957 uitgeroepen werd. En hoe blij ik ook ben dat de Britten hier inmiddels al jaren verdwenen zijn; met de ganse historische achtergrond wil ik jullie noch mezelf vervelen. De fotograaf in mij is gelukkig al even fanatiek als de cultuurbarbaar, dus aan beeldmateriaal ontbreekt het dan weer niet. Ook zonder geschiedenisles is Malaysia dus wel degelijk Truly Asia. Zo, en nu opnieuw naar de coole monorail.

Eindig in schoonheid. Eindig in stijl. Eindig met een hoogtepunt. Of in ons geval: herbeleef een hoogtepunt. De hoogte van dat punt bedraagt ruim honderd meter, het uitzicht is er fantastisch en de drankjes zijn zonder enige twijfel nog beter. Sky Bar is het laatste hoofdstuk van ons Maleisische avontuur en laat me terugblikken op een geslaagd blitzbezoek. Kuala Lumpur wint weliswaar geen prijzen als ’s werelds netste, modernste of meest onvergetelijke stad, maar het is fijn om de tropische metropool af te vinken op m’n stedenteller. Die drie awards zouden we trouwens nog hard nodig hebben tijdens het volgende deel van de reis. Om dat tweede gedeelte te bereiken, stappen we laat in de avond op een internationale trein richting het zuiden. Acht uur, een slapeloze nacht en 300 kilometer later hobbelen we Maleisië uit. Bye bye Truly Asia, goedemorgen Aziatisch Manhattan. We zijn klaar om Singapore te ontdekken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: