Plopsaland De Panne

Plopsaland De Panne

Adinkerke, België

Waardering: 4 uit 5.

“Laat je vooral niet misleiden door Plopsa’s kinderlijke imago”

September van het jaar 2004. Je weet er ongetwijfeld niet veel over, maar ik kan je vertellen dat deze maand veel miserie bracht. Een verwoestende orkaan raasde over Florida, de Aarde beefde in Japan en er vielen tientallen doden bij terreuraanslagen over de hele wereld. Dit alles maakt een mens niet vrolijk en dat is nog een understatement. Toch herinner ik me vooral dat september 2004 m’n leven in de positieve zin veranderd heeft. Op 4 september 2004 ging ik namelijk voor de allereerste keer op stap met de Rollercoasterfriends. Een beetje onwennig en stilzwijgend zette ik mijn eerste stappen in de Belgische pretparkcommunity. Ik had nooit durven dromen dat diezelfde groep me later mee naar Stockholm, Florida en Californië zou sleuren, maar het gebeurde toch. Ik kan dus wel concluderen dat m’n leven op 4 september 2004 voor altijd veranderde. En die heuglijke gebeurtenis vond plaats in Plopsaland De Panne.

Je leest het goed. Ik werd lid van een achtbaanclub, maar zette mijn eerste stappen in… een kinderpretpark. Toentertijd was Plopsaland namelijk nog een bestemming van bescheiden proporties. Anubis of het imposante inkomplein bestonden nog niet, terwijl De Draak fungeerde als de topachtbaan van het park. Maar tijden veranderen. Anno 2021 ben ik ruim dubbel zo oud als het Glenneke van toen (ja, dat doet pijn om te typen), maar ook Plopsaland is volwassen geworden. En wanneer de Rollercoasterfriends opnieuw naar De Panne afzakken, schrijf ik mezelf met een nostalgische mindset weer in.

De Plopsaland-trip van 2004 kreeg welgeteld twaalf inschrijvingen. Wanneer we op 4 juli 2021 in De Panne arriveren, is er opmerkelijk meer volk op de been. Sterker nog: met 107 aanwezige deelnemers blijkt dit de grootste RF-trip ooit te worden. Dat is wellicht niet geheel toevallig. Omwille van dat verdomde virus is dit de eerste trip sinds lange tijd, en bovendien zorgde de organisatie voor een aantrekkelijk programma. Wanneer we uitgenodigd worden voor een uitgebreid ontbijt in het Plopsa Hotel, dan gaan we daar met plezier op in. Dit extraatje begint voor vele leden met kleine oogjes, maar het is heerlijk om de dag hier te starten. Daarnaast beschouw ik dit ook als een handige manier om dat gloednieuwe on-site hotel eens van dichtbij te bewonderen. De kamers zal ik (omwille van de behoorlijk stevige tarieven) wellicht niet snel zien, maar de lobby en het restaurant stralen alvast pure grandeur uit. Knap werk van Plopsa.

Dankzij de toevoeging van het hotel heeft Plopsaland een reusachtig masterplan voltooid. Het resort biedt inmiddels verblijfsaccommodaties, een indoor zwembadcomplex, een gigantische evenementenlocatie en een themapark. De statige hotelgevel was bovendien de laatste ontbrekende schakel op het zogenaamde Dorpsplein. Dit is het hart van Plopsaland, maar jarenlang voelde het onaf aan. Rondom dit enorme plein spot ik de meest kleurrijke façades, de ene nog komischer afgewerkt dan de andere. Het is een prachtig gezicht, zeker wanneer de zon komt piepen. In het report over Toverland bombardeerde ik Port Laguna tot de mooiste inkomzone van de Lage Landen, maar na de voltooiing van het Dorpsplein begin ik aan die keuze te twijfelen. Visueel kan Plopsa duidelijk mooie dingen creëren.

Het management van de meeste themaparken deelt een droom: 365 dagen per jaar rendabel de deuren openen. In België horen daar overdekte faciliteiten bij, want anders wordt het lastig om de natte dagen en/of lange winters te overleven. Plopsa beseft dit maar al te goed. Het Hasseltse indoor-pretpark draait jaarrond en ook in De Panne heeft men enkele slimme investeringen gemaakt. Een van die investeringen is Mayaland Indoor. Dit speelparadijs grenst rechtstreeks aan het Dorpsplein en er is veel te beleven… voor de kids, althans. Ik leer dankzij een RF-quiz dat er maar liefst tien attracties in Mayaland staan, maar daar is voor een volwassene niet veel boeiends bij. De enige uitzondering hierop is de zogenaamde Bloemenmolen. Deze attractie maakt niet alleen visueel een sterke indruk, maar ook de rit en de bijhorende song zijn tof. Interactiviteit op z’n best.

Ik vertoef vandaag in het gezelschap van twee Plopsa-maagden. Cynthia en Jan kwamen hier nog nooit en ze hebben dus een missie: nieuwe achtbanen aan hun teller toevoegen. Negentig procent van de aanwezige Rollercoasterfriends loopt na parkopening onmiddellijk richting de gloednieuwe Ride to Happiness, maar wij starten de dag op een meer bescheiden manier. Aan de achterzijde van het park ontdekken we namelijk Viktor’s Race en K3 Roller Skater, twee oudjes in het parkaanbod. Hoewel beide banen dateren uit het Meli-tijdperk, voelen ze fris en hedendaags aan. Viktor’s Race werd enkele jaren geleden grotendeels voorzien van nieuwe rails en Roller Skater kreeg onlangs nog een flinke decoratieve update. Natuurlijk blijven dit twee standaard familieachtbanen uit de catalogi van Zierer en Vekoma, maar al bij al liggen ze er prima bij. En als ik zie hoe populair die K3 Roller Skater is, komt er wellicht niet snel vervanging.

Het is algemeen geweten dat de Plopsa-parken zich voornamelijk op families met kinderen focussen. Met een dergelijk doelpubliek zijn molentjes een onmisbaar attractietype. Zowat elke familievriendelijke draaimachine die je jezelf kan inbeelden, staat dan ook in Plopsaland De Panne. Je hebt molens met eendjes, met houten dieren, met brandweerwagens, met piratenscheepjes en nog zoveel meer. De jonge gezinnetjes smullen ervan, maar een doorsnee thrill seeker heeft er weinig aan. Ik maak echter graag een uitzondering voor de Nachtwacht-Flyer (een 70 meter hoge zweefmolen die al meer verschillende thema’s dan passagiers heeft gehad) en de Mega Mindy Jetski. Hoewel die laatstgenoemde geen buitengewone thrill genereert, leveren die jetski-molens altijd een tof ritverloop. Ik ben fan.

De eerste RF-trip van het jaar… dat verdient eigenlijk een stralende zon en 25 graden. Helaas dachten de weergoden daar anders over. Het is een grijze voormiddag en na ons potje jetskiën gaan de hemelsluizen open. We besluiten te schuilen in de wachtruimte van De Draak, maar merken helaas dat die rij vlot doorloopt. Het gevolg: we zitten al snel in de trein en we worden op een behoorlijk natte achtbaanrit getrakteerd. Die regen was niet noodzakelijk, maar verder is De Draak een familieachtbaan comme il faut. In de wereld van de familieachtbanen heeft hij net genoeg pit en de lay-out is tamelijk lang. Ik ben enigszins verbaasd door het feit dat deze coaster vandaag slechts één rondje rijdt, maar met de huidige weersomstandigheden is dat eigenlijk eerder een zegen dan een straf.

De Draak heeft een van de mooiste stationsgebouwen van België. Het interieur is weliswaar niet zo indrukwekkend, maar de buitengevel ziet er schitterend uit. Vroeger was dit kasteel trouwens de blikvanger van een heus middeleeuws plein. Jammer genoeg blijft er van dat themagebied tegenwoordig niet veel over. Rondom het plein spotten we tegenwoordig niet alleen een ridderkasteel, maar ook Zwitserse berghutten en grommende dinosauriërs. Het is een probleem dat ik op meerdere plekken in het park ontdek: men wil ontzettend veel verschillende thema’s introduceren, maar daardoor lijkt de samenhang verdwenen. Plopsaland De Panne is inmiddels zo gefragmenteerd dat er nauwelijks nog sprake is van themazones. Begrijp me niet verkeerd… het decoratieniveau ligt hoog, maar in z’n geheel oogt Plopsaland De Panne nogal kakofonisch.

Dino’s in de middeleeuwen? Ach… we’ll take it. Dino Splash is een van de meer recente toevoegingen, al is het eigenlijk fout om er het label nieuw op te plakken. Deze boomstammenbaan van Mack staat namelijk al sinds 1989 in het park, maar werd twee jaar geleden grondig gerenoveerd. Het kasteeldecor verdween en maakte plaats voor een brommende vulkaan en enkele prehistorische bewoners. Het resultaat mag gezien worden: Dino Splash ligt er piekfijn bij en de wachtruimte werd aangenamer dan vroeger. Daarenboven blijft ook de hardware van deze attractie prima. De vaartocht duurt best lang en de beide drops leveren uitstekend vermaak voor de hele familie. Dankzij de beperkte natheid kan je Dino Splash zelfs op niet-tropische dagen uitproberen. Dat is in België geen overbodige luxe.

We hebben de drie minst legendarische rollercoasters van het park achter de rug. Tijd voor het boeiende werk, dus. En aangezien ik al een hele tijd niet meer in Plopsaland kwam, kan ik vandaag zelfs twee nieuwe credits binnenhalen. Numero uno is Heidi – The Ride, een houten achtbaan van Great Coasters International. Deze Amerikaanse bouwer heeft z’n naam niet gestolen, want ze leveren doorgaans inderdaad great coasters af. Ze hebben ons onder andere verwend met pareltjes als Joris en de Draak, Troy en Wodan. Heidi is van een kleiner kaliber, maar ik ben alsnog benieuwd naar de ritervaring. Rond één uur ’s middags verzamelen 107 Rollercoasterfriends in het (gezellige!) Zwitserse straatje, om vervolgens de wachtrij van deze wooden coaster op te vullen. Een Ride Take-Over, noemt men zoiets. We schuiven een halfuurtje aan en ik stap met gezonde verwachtingen in. Helaas moet ik twee minuten later concluderen dat Heidi me niet helemaal overtuigt. Deze Zwitserse babe levert weliswaar een uitmuntend woodie-gevoel, maar van airtime is er amper sprake. Ligt het aan m’n zitplaats in het midden van de trein? Was de baan niet helemaal warm gelopen? Of presteert Heidi inderdaad enkele graadjes lager dan haar Europese GCI-collega’s? Ik maak binnenkort graag een tweede rondje om uitsluitsel te geven.

Een Ride Take-Over is het niet, maar ook rond Anubis – The Ride spotten we vanmiddag een heleboel Rollercoasterfriends. Het is dankzij deze coaster dat Plopsaland in 2009 op de radar van een gemiddelde achtbaanfan verscheen. Een gelanceerde Gerstlauer met drie inversies was immers een heuse openbaring voor dat kinderparkje van weleer. Ook vandaag blijft Anubis een prima thrill-achtbaan, maar helaas is het ook gedeeltelijk een tril-achtbaan. Afhankelijk van je zitplaats kan Anubis namelijk best ruw uit de hoek komen. Vooral vanuit de achterste zitjes hoor ik regelmatig iemand auw roepen terwijl we door de lay-out razen. Desalniettemin vind ik Anubis een prima ding. Het station oogt mooi, de acceleratie is fors en het snelheidsgevoel van deze baan ligt hoog.

Wanneer ik mensen vertel dat mijn hobby bestaat uit pretparken bezoeken, zijn de reacties vaak gelijkaardig. Een van de vaakst terugkomende commentaren: maar Glenn, kost dat dan geen fortuin?! En misschien hebben ze ook wel gelijk… ik wil inderdaad niet uitrekenen hoeveel euro’s ik reeds in de wereldwijde pretparkbusiness pompte. Ook in Plopsaland kan je maar beter niet nadenken over je centjes, want goedkoop is dit park niet. Het toegangstarief is pittig (er zijn gelukkig tientallen online deals te vinden), voor souvenirs tel je een premiumprijs neer en ook bij de horeca rekent men stevig door. Na ons middagmaal in de Piratengrill mag ik gelukkig concluderen dat je er kwaliteit voor terugkrijgt. M’n vol-au-vent is smakelijk en de portie is ruim. Ik klaag niet.

Als je enigszins in pretparken geïnteresseerd bent (en die kans is reëel wanneer je dit report aan het lezen bent), ken je ongetwijfeld de Roller Coaster Database. Ik beschrijf het graag als een Bijbel voor achtbaanfanaten. Deze website bevat namelijk informatie over alle achtbanen die je in de wereld kan vinden. Toch is ‘achtbaan’ blijkbaar een rekbaar begrip. Volgens Coaster-Count (een andere online autoriteit in pretparkland) staan er namelijk acht rollercoasters in Plopsaland, terwijl Roller Coaster Database slechts zes exemplaren oplijst. En daar begint de wereld van eindeloze discussies tussen coaster junkies. Definieer je een Disk’O Coaster als een achtbaan? Dan bezorgt De Grote Golf in Wickieland je een extra credit. Ik wil deze Plopsaland complimenteren voor de integratie van deze attractie en ook de aangrenzende Splash Battle ligt er oogverblindend bij. Maar of ik deze veredelde kermisattractie als een achtbaan beschouw? Neen, dat niet.

De tweede discutabele credit is Supersplash, waar we ’s namiddags een rondje op wagen. Wordt een waterattractie plots een achtbaan wanneer men een airtime-heuvel integreert? Het valt te betwisten. Roller Coaster Database vindt de grote broer in Europa-Park wèl een achtbaan, maar de versie van Plopsaland haalde de selectie niet. Eerlijk gezegd zou ik ze allebei niet als rollercoaster aanrekenen. In realiteit zijn het immers gemoderniseerde shoot-the-chutes zoals Niagara in Bellewaerde Park. Ondanks zijn beperkte omvang blijkt Supersplash trouwens een publieksfavoriet binnen het aanbod van Plopsa. Het weer kwakkelt, maar toch moeten we ongeveer een halfuur aanschuiven. In ruil daarvoor trakteert deze attractie ons op een unieke lift, een fijne afdaling en een net-iets-nattere splash dan we hoopten.

Ik ben een groot fan van dark rides. Het is dus een plezier om te weten dat Plopsaland volop aan een dark ride rond Bumba werkt, maar voorlopig moeten we ons tevreden stellen met het Bos Van Plop. Met enige schaamte moet ik toegeven dat we vandaag niet naar het kabouterbos reizen. Tijdens een enorme plensbui was de rij te lang en ’s namiddags blijkt onze tijd opeens vrij beperkt. Een vage herinnering vertelt me echter dat we er weinig aan missen. Het Bos Van Plop pronkt niet met waanzinnige scènes, de animatronics zijn doodsimpel en de geïntegreerde splash is amper drie meter hoog. De attractie blijft bijzonder populair bij het grote publiek, maar eigenlijk heeft ie z’n beste tijd stilaan wel gehad.

De meeste leden van Rollercoasterfriends hebben enkele dingen gemeen. De liefde voor pretparken is natuurlijk een binnenkopper, maar ook drankjes en gezelligheid worden door velen hoog in het vaandel gedragen. Plopsa en tripleider Joris hadden daarom het fabuleuze idee om een receptie te organiseren. Rond half vijf worden we weerom verwacht in het Plopsa Hotel, om daar de innerlijke mens/pens te sterken. Ik spot een heleboel nieuwe gezichten, ik hef het glas met een hoop oude bekenden en ik baal ervan dat ik nét geen wiel van Pirates of the Caribbean win. Chapeau voor de organisatie van dit leuke vriendenmoment, dat tijdens zo’n drukke pretparkdag van harte welkom is.

Ook van de partij op dat borreluurtje: Steve Van den Kerkhof, alias het gezicht van de Plopsa-parken. Hij komt ons op een tiental minuten vertellen dat hij ooit naar Missouri reisde. En dat Missouri in de letterlijke middle of nowhere ligt. En dat je wel een hele tijd moet reizen om daar te geraken. Tot hiertoe gaat er misschien geen belletje rinkelen, maar dat verandert snel wanneer Steve begint over een prachtig pretpark in dat verre Missouri. Silver Dollar City staat al jaren op mijn verlanglijstje en de fan community is doorgaans dolenthousiast wanneer het over dit afgelegen themapark gaat. Mijn interesse in Silver Dollar City werd bovendien nog extra aangewakkerd toen het park in 2018 Time Traveler presenteerde. Deze baan, een Xtreme Spinning Coaster van Mack Rides, combineert immers heel wat elementen die je niet verwacht. Lanceringen, meerdere inversies en draaiende karretjes in één achtbaan? Dat leek tien jaar geleden toch ondenkbaar? Van den Kerkhof en zijn team beseften echter dat ze een unieke topachtbaan nodig hadden om hun vlaggenschip in De Panne verder op de kaart te zetten. De rest is geschiedenis en op 1 juli 2021 opent Plopsaland ’s werelds tweede Xtreme Spinning Coaster.

Foto: Rollercoasterfriends // Plopsaland De Panne

Wanneer een Belg topcoasters wilde doen, moest hij/zij vroeger naar het buitenland reizen. Er heerst bijvoorbeeld al lang een heuse achtbaancultuur in Duitsland, Spanje en Zweden. Tijdens het vorige decennium kwamen zelfs onze noorderburen op de proppen met een heleboel indrukwekkende apparaten. Maar België bleef achter… helaas. Het is daarom bizar dat ons kleine Belgenlandje in 2021 plots in het middelpunt van de belangstelling staat. Dat is te danken aan Kondaa in Walibi, maar zeker ook aan The Ride to Happiness by Tomorrowland. Plots wil elke coasterfan een vliegticket naar Zaventem boeken, om vervolgens onze twee nieuwe topbanen uit te proberen. Kondaa werd twee maanden geleden al getest en goedgekeurd, vandaag is The Ride to Happiness aan de beurt. Rollercoasterfriends en Plopsaland De Panne trakteren ons zelfs op een volledig uur Exclusive Ride Time. Zes, zeven of acht ritjes zonder daarvoor te moeten aanschuiven? Het is na parksluiting perfect mogelijk.

First things first… de omgeving van deze nieuwe Tomorrowland-achtbaan mag gezien worden. De waterpartij oogt op dit moment nog wat artificieel en het horecapunt kan finetuning gebruiken, maar dit zijn details die in de loop der tijd ongetwijfeld veranderen. De blikvangers van de nieuwe minizone zijn het stationsgebouw en de remise van de sterattractie. Hun prominente façades werden met een kleurrijk Tomorrowland-sausje overgoten en ik kan het dromerige sfeertje wel smaken. Ook de wachtruimte (een mix van industriële elementen met fantasy) en het ruim opgevatte station maken indruk. Het grootste minpunt dat ik kan bedenken bij de inkleding van deze ride, is eigenlijk de naam. The Ride to Happiness klinkt gewoonweg niet lekker. Wanneer ik naar de Tomorrowland-edities van afgelopen jaren kijk, kan ik meteen een handvol namen opnoemen die fijner klinken. Ik denk maar aan Planaxis, Spectaculum, Melodia of iets dergelijks.

Van zodra de beugels automatisch sluiten, begint er een Engelstalige spiel die veel Happiness belooft. Die beugels worden overigens al direct uitvoerig getest met een eerste inversie, die de meest ultieme hangtime oplevert. Vervolgens komt de trein kortstondig tot stilstand, waarna een krachtige lancering ons naar het hoogste punt van 33 meter katapulteert. Opvallend is het feit dat de karretjes een flinke draai krijgen tijdens deze acceleratie, waardoor ik eigenlijk al meteen de oriëntatie verlies. Dat gevoel wordt nog feller in de zogenaamde Banana Roll, waar het verschil tussen boven/onder en links/rechts helemaal vervaagt. Ook de overige inversies voelen bijzonder, vooral omdat je zelden recht vooruit kijkt. Eerlijk gezegd… ik was bang dat het omwille van deze onvoorspelbaarheid een kotsmisselijke bedoening zou worden. Toch valt dat allemaal reuze mee, wat wellicht aan de soepelheid van Happiness te danken is. Ik kan de ride niet op één onaangenaam rammeltje betrappen en dat maakt de ervaring fenomenaal. Na een tweede lancering wordt het trouwens nog beter: we suizen door een te gekke inversie en daarop volgen maar liefst drie (!) knallende airtime-momenten. Een luid applaus weerklinkt vanuit elke trein die de eindremmen bereikt en dat is ook het enige terechte besluit. Damn, wat een briljant apparaat.

Twee maanden geleden leek het erop dat The Ride to Happiness hopeloos overschaduwd zou worden door Kondaa. Walibi kon z’n nieuwe topcoaster openen bij de start van het pretparkseizoen en leek daarmee het momentum van Plopsa af te snoepen. Nu ook Happiness (semi-officieel) geopend is, hoop ik echter dat de aandacht evenredig verdeeld wordt. Want hetgeen Plopsa hier neergezet heeft, dat is wereldniveau. Ik heb m’n drie ritten even laten bezinken en kan alleen maar concluderen dat weinig rollercoasters zoveel fun opleveren als deze. Het is vernieuwend, het is intens en bovenal… het is plezierig. Het voelt niet aan alsof men geforceerde toeren uithaalt, gewoon om uniek te zijn. Neen, in mijn ogen hebben Mack en Plopsa een quasi-perfecte achtbaan uit hun mouw geschud. De bijzondere lay-out, het comfort, de geniale airtime en de dreunende soundtrack aan boord… het zijn allemaal elementen die Happiness onderscheiden van andere grote rollercoasters. Ik moet nog even nadenken of hij in m’n wereldwijde top tien belandt, maar op Europees niveau krijgt The Ride to Happiness sowieso een torenhoge notering. Mijn welgemeende complimenten aan Plopsaland De Panne.

Het lijkt wel magie. Het kille herfstweer van daarstraks maakte tijdens de ERT plaats voor een zomers aanvoelende avond. Plots lijkt de naam Ride to Happiness bovendien wat minder vaag, want ik zie inderdaad 107 lachende gezichten richting de uitgang van Plopsaland wandelen. En lieve Rollercoasterfriends… wat heb ik jullie gemist. Het is omwille van m’n job helaas onmogelijk om regelmatig deel te nemen aan de trips, maar deze 4de juli voelde als thuiskomen. Zeventien jaar na m’n eerste trip opnieuw in Plopsaland staan met dezelfde (weliswaar ietwat uitvergrote) groep; dat was kicken. En zeventien jaar later merken dat Plopsaland zich ontpopt heeft tot een eersteklas familiepretpark, dat was een heus plezier. Ik zeg dus bedankt, tot ziens en kijk al reikhalzend uit naar de volgende trip. Dus ehm… wanneer opent de volgende Belgische topachtbaan?

Plopsaland De Panne

Fotogalerij 2021

GROEPSFOTO ROLLERCOASTERFRIENDS

Foto: Rollercoasterfriends // Plopsaland De Panne

PLOPSALAND DE PANNE

Bedenkingen? Vragen? Commentaar? Laat gerust een berichtje achter via het invulveld onderaan deze pagina.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: