Dream World

Thanyaburi, Thailand

“Thailand’s alternative for Disneyland”

Thailand is one of the world’s premier tourist destinations. Nevertheless, you won’t find any large theme park chains in this part of Asia. You’re out of luck if you’re looking for Six Flags Pattaya, Universal Studios Chiang Mai or Siam Disney Resort. With just 18 operational roller coasters, the country doesn’t appeal to coaster enthusiasts like China or Japan do. Still, we managed to visit two different theme parks during our trip to Bangkok. Our first stop was Dream World, which is approximately 35 kilometres north of the capital.

The journey to Dream World can be made by public transport, but I wouldn’t recommend it. You’ll have to rely on local buses and the travel time is rather long. Grab (a local alternative to Uber) offers a considerably more pleasant journey and the costs aren’t excessive. The travel time from our hotel to Dream World was over an hour, but it only cost 13 euros. Drivers also get a bonus when they sell tickets for Dream World, so they’ll be happy to escort you to the park’s ticket desk. By the way: admission is relatively cheap. During our visit, we paid 600 baht (about 16 euros) for standard admission. The park also offers a more expensive option that grants access to the bumper boats, go-karts and a snow palace.

ROLLER COASTERS

One of Dream World’s roller coasters immediately reminded me of Belgium. Sky Coaster is an exact copy of Dreamcatcher at Bobbejaanland. This is a 600-metre long Vekoma suspended coaster that mainly consists of helixes. If you’ve ridden Dreamcatcher, you probably know that the ride isn’t spectacular at all. The lift hill offers a nice view of the surrounding area and the seats are comfortable, but the layout is far from surprising. Local park-going crowds seemed to find the ride more than intense enough, though.

Dream World’s two largest roller coasters have striking similarities. Both were built by Vekoma and they both started their careers Down Under. These two rides were part of the world exhibition in Brisbane in 1988. They moved to Thailand a few years later, where they opened in 1994. I’m talking about Sky Coaster and Black Hole Coaster. This is a custom MK-900, just like Vogel Rok and Crazy Bats. In terms of smoothness and intensity, Black Hole Coaster is quite comparable to its European siblings. It’s a typical family roller coaster that mainly consists of curves and helixes. Unfortunately, theming appeared to be rather weak. The station and lift hill are fitted with a nice retro space theme, but that’s it. In fact, I really missed some extra decoration or light effects during the actual ride. Black Hole Coaster lives up to its name too literally.

Credit hunters can complete their coaster bingo near the entrance of the park. The park’s third and final coaster is Speedy Mouse, a kiddie coaster manufactured by Cavazza Diego. The ride’s engineers don’t seem to know how to bank curves, which results in a ride full of high lateral g-forces. And although the train looks rather cute, it all feels rather rickety and unsafe.

WATER RIDES

Bangkok enjoys a tropical climate year-round. Therefore, it shouldn’t come as a surprise that Dream World offers quite a few ways to cool down. They offer a small-sized water park and a classic shoot-the-chutes, but my personal favourite is a rapid river called Grand Canyon. Although the attraction seems a bit hidden in a remote corner of Dream World, the park put a lot of effort in the decoration. The huge Grand Canyon-sign is photogenic and the attraction’s Far West decoration looks excellent. The ride itself is refreshing, to say the least. Actually, I’ve rarely gotten this soaked on a water ride. The heat managed to dry my clothes within less than 30 minutes, though.

OTHER EXPERIENCES

An amusement park isn’t complete without a good dark ride. Unfortunately, Dream World doesn’t offer a classic one. Still, there are some attractions that come pretty close. We can admire a lot of over-acting during a 4D film that was developed especially for Dream World. In addition, we also discover two walk-throughs: Giant House and Haunted Mansion. The former depicts (as the name suggests) a giant’s home and it includes some fine photo opportunities. Haunted Mansion is a pretty spooky walk-through haunted house.

Surprisingly, Haunted Mansion isn’t the most creepy ride at Dream World. This title goes to Alien, a show with special effects. The attraction starts with a pre-show that explains the story line. In short: we are recruited as researchers and we will soon enter a lab with a dangerous alien monster’s eggs. We are assured that everything’s perfectly safe, but of course, this turns out differently. In the main show we then witness how an alien breaks its eggshell and manages to bypass all security systems. This is followed by a horror scenario in which light, air and sound effects simulate the presence of the creature. Does this all sound vaguely familiar? Then you may have visited Stitch’s Great Escape at Magic Kingdom at some point. This show had similar ingredients and even the seats (including awkward shoulder restraints) are identical. Although Dream World’s budget can’t be compared with Disney’s, I actually enjoyed Alien a lot. The attraction contains a number of strong effects and delivers a convincing overall experience. Please keep in mind that Alien is not for the faint of heart, due to its very dark nature.

Some parts of Dream World reminded me of multiple well-known international theme parks. The park’s entrance, for example, shows striking similarities with the facade of It’s a Small World. Besides, there’s a Universal-like globe on the central square. A little further in the park, we also spot a copy of Parc Astérix‘s famous medieval gate, an talking tree like the one at Efteling and a budget version of Sleeping Beauty Castle. These decorative elements are all part of Photopia, a garden filled with photo opportunities. This part of the park is especially popular with Instagram queens and vloggers.

WORTH A VISIT?

We didn’t enter Dream World with high expectations, but we were pleasantly surprised. The park has a large selection of attractions, excellent landscaping, a lot of good photo opportunities and staff are genuinely friendly. However, you should keep in mind that Thailand does not have a distinct theme park culture. While locals may describe Dream World’s roller coasters as ‘thrilling’, they’re quite tame to European and American standards. And does the theming look rather tacky to you? Then keep in mind that people in Asia have a completely different taste. In short… I appreciated Dream World and I left the park with a positive feeling. Definitely worth the trip from Bangkok.

Would you spend a day at Dream World during a trip to Thailand? What would be the best addition to the park’s lineup? What do you think about the park’s theming? Share your opinion in the comments section at the bottom of this page.

This article reflects my personal experience at Dream World during a visit in November 2022.

Dream World

Thanyaburi, Thailand

“Het Thaise alternatief voor Disneyland”

Als het over verre reizen gaat, is Thailand een van de populairste bestemmingen voor Europeanen. Hoe dat komt? Het immer zomerse weer en de wuivende palmbomen spelen ongetwijfeld een rol, maar vooral de diversiteit van het land lijkt voor velen een overtuigende factor. Die veelzijdigheid wordt trouwens al onderstreept wanneer je naar een verblijfsaccommodatie zoekt. Je vindt in Thailand namelijk alles: overnachten kan in een hangmat onder de sterren, in een stoffige hostel tussen tientallen backpackers of in een luxueus vijfsterrenresort. Van daaruit ga je vervolgens op verkenning in een al minstens even divers land. Luieren op een strand, hiken, jezelf volproppen met streetfood of tempels bezoeken tot je erbij neervalt… Het kan hier allemaal. En heb je een onweerstaanbare drang om Thaise credits aan je achtbaanteller toe te voegen? Ja, zelfs in dat geval biedt dit land exact wat je zoekt.

Misschien moeten we de verwachtingen al meteen temperen. Want wie zoekt naar Six Flags Pattaya, Universal Studios Chiang Mai of Siam Disney Resort komt helaas bedrogen uit. Themaparken van grote ketens vind je vooralsnog niet in Thailand. Met amper achttien operationele rollercoasters scoort het land sowieso eerder zwak. Toch wilden we de twee grootste Thaise pretparken graag een eerlijke kans gunnen tijdens een trip naar Bangkok. Onze eerste halte is Dream World, dat zowat 35 kilometer ten noorden van de hoofdstad ligt.

Hoewel de rit naar Dream World met behulp van openbaar vervoer afgelegd kan worden, lijkt het geen aanrader. Je moet in dat geval namelijk vertrouwen op reguliere lijnbussen en de reistijd is relatief lang. Met Grab (het plaatselijke alternatief voor Uber) geraak je in ieder geval sneller ter plaatse en de kosten zijn allesbehalve buitensporig. Want hoewel we ruim een uur in de wagen zitten, betalen we omgerekend amper 12 à 13 euro. Chauffeurs krijgen bovendien een bonus wanneer ze toegangskaarten voor Dream World verkopen, dus ze begeleiden je met plezier naar de kassa van het park. Vanuit ons Europese perspectief zijn de tickets trouwens relatief goedkoop. Een standaard kaartje kost tijdens ons bezoek 600 baht, ongeveer 16 euro. Er is ook een duurdere optie met toegang tot de bumper boats, de go-karts en een sneeuwpaleis, maar wij hebben daar weinig interesse in.

Hoewel Thailand geen eigen Disneyland heeft, deed Dream World duidelijk wel inspiratie op bij Mickey. Dat begint al bij de toegangspoort, die verdacht hard op de façade van It’s a Small World lijkt. Het centrale plein heeft met z’n wereldbol dan weer Universal-achtige trekjes. Verderop in het park gaat het feest der herkenning onverminderd voort. We spotten bijvoorbeeld een kopie van Parc Astérix’ beroemde middeleeuwse poort, een Eftelings aandoende Sprookjesboom en een budgetversie van Sleeping Beauty Castle. Deze decoratieve elementen maken deel uit van Photopia, een tuin vol fotogelegenheden. In dezelfde categorie zijn er ook de Dreamy Garden, de Love Garden, een kinderboerderij en een serie wereldwonderen in miniatuur. De zuidelijke helft van het park voelt bijgevolg aan als een soort Instagram-park, net zoals Sun World Ba Na Hills en Mystic Mountain. Echt legendarisch blijkt het allemaal niet, maar het straalt wel een zekere charme uit.

Het wordt stilaan tijd voor onze eerste Thaise achtbaan, toch? En hoewel die op ruim 9.200 kilometer van mijn voordeur staat, doet deze machine me instant terugdenken aan België. Sky Coaster is namelijk een exacte kopie van Dreamcatcher in Bobbejaanland. We spreken dus over een 600 meter lange suspended coaster van Vekoma die voornamelijk uit helix-bochten bestaat. Ontzettend spectaculair is Sky Coaster bijgevolg niet. De trage lifthill biedt weliswaar een leuk uitzicht over de nabije omgeving en de zitjes zijn comfortabel, maar de lay-out verrast niet. Als ik het gegil van onze medebezoekers hoor, lijkt het lokale pretparkpubliek deze baan echter al ruim intens genoeg te vinden.

Een goede dark ride is voor mij onmisbaar tijdens een dagje pretpark. Helaas biedt Dream World op dit vlak niet helemaal wat ik zoek. Een klassieke dark ride met karretjes of doom buggies, die vind je hier immers niet. Toch zijn er enkele troostprijzen, om het gemis draaglijker maken. We bewonderen bijvoorbeeld heel wat over-acting tijdens een 4D-film, waarvan ik vermoed dat die speciaal voor Dream World ontwikkeld werd. Daarnaast ontdekken we ook twee walk-throughs: Giant House en Haunted Mansion. De eerstgenoemde beeldt (zoals de naam doet vermoeden) de woonplaats van een reus uit, wat een paar fijne fotogelegenheden oplevert. Haunted Mansion is dan weer een behoorlijk duister doorloopspookhuis, al blijkt dit niet de meest angstaanjagende attractie van Dream World.

Die eer is weggelegd voor Alien, een voorstelling met special effects. De attractie start met een pre-show waarin de verhaallijn verduidelijkt wordt. In een notendop: wij zijn nieuwe onderzoekers en betreden zodadelijk een labo met eieren van gevaarlijke buitenaardse monsters. Men verzekert ons dat het allemaal veilig zal verlopen, maar (surprise surprise!) dat draait uiteraard anders uit. In de hoofdshow zien we namelijk hoe een alien z’n eierschaal breekt en alle veiligheidssystemen weet te omzeilen. Daarop volgt een horrorscenario waarin licht-, lucht- en geluidseffecten de aanwezigheid van het creatuur simuleren. Klinkt dit allemaal vaag bekend? Dan heb je misschien ooit Stitch’s Great Escape in Magic Kingdom bezocht. Deze show had gelijkaardige ingrediënten en zelfs de zitplaatsen (inclusief onhandige schouderbeugels) zijn identiek. Hoewel Dream World geen Disney-budget ter beschikking heeft, doorstaat Alien de vergelijking overigens met glans. De attractie bevat een aantal sterke effecten en levert een overtuigende totaalervaring. Omwille van de duistere sfeer is Alien echter niet voor bange zieltjes weggelegd, dus je bent gewaarschuwd.

De twee grootste rollercoasters van Dream World hebben opvallende gelijkenissen. Ze werden bijvoorbeeld allebei gebouwd door Vekoma én ze begonnen hun loopbaan Down Under. Beide banen waren namelijk onderdeel van de wereldtentoonstelling in Brisbane in 1988. Enkele jaren later verhuisden ze dan naar Thailand, waar ze in 1994 (tezamen met de rest van Dream World) openden. Sinds dat jaartal kan je hier dus niet alleen genieten van Sky Coaster, maar ook van Black Hole Coaster. Deze baan is een op maat gemaakte MK-900, net zoals Vogel Rok en Crazy Bats. Qua soepelheid en intensiteit is Black Hole Coaster trouwens goed vergelijkbaar met de Europese broertjes: het is zo’n typische familieachtbaan die het vooral van bochtenwerk moet hebben. Helaas blijf ik qua thema een beetje op mijn honger zitten. Het station heeft weliswaar een leuke retro-ruimtesfeer en de lifthill werd met simpele kerstlichtjes opgesmukt, maar veel verder gaat het niet. Tijdens de rit had er gerust wat meer decoratie mogen zijn, want Black Hole Coaster maakt zijn naam haast te letterlijk waar.

Transportattracties zijn een soort guilty pleasures van me. Treintjes, monorails of trammetjes die een rondje door het park rijden… ik hou ervan. En als het over zulke rides gaat, bedient Dream World me op m’n wenken. De voorste helft van het park biedt namelijk de zogenaamde Sightseeing Train en de Cable Car, terwijl we verderop de ouderwetse Monorail spotten. Toch hebben deze attracties hun eigenaardigheden. De monorail en de trein hebben bijvoorbeeld amper één halte, dus je kan ze helaas niet gebruiken om afstanden te overbruggen. De kabelbaan, daarentegen, heeft wel twee stations. Toch maakte men ook bij deze attractie een gekke operationele keuze. Passagiers mogen namelijk alleen in het zuidelijke station opstappen. In het noordelijke station krijgt men vervolgens de keuze om te blijven zitten of uit te stappen. Dream Worlds kabelbaan brengt je zodoende van punt A naar punt A of van A naar B, maar de optie B naar A lijkt taboe. Ziet iemand de logica?

We bezoeken Dream World tijdens het laagseizoen en dat wordt zowel in de positieve als negatieve zin merkbaar. Het goede nieuws: we belanden nergens in wachtrijen van betekenis. Bij de achtbanen staan de treintjes bijvoorbeeld vaak met geopende beugels klaar in het station. Het slechte nieuws: hier en daar moeten we iets missen. De groots aangekondigde stuntshow Hollywood Action speelt tijdens ons bezoek niet en ook Super Splash houdt z’n deuren dicht. Deze vijftien meter hoge shoot-the-chute van Hopkins Rides ondergaat een opknapbeurt, dus waterratten moeten hun plezier vandaag elders zoeken.

Mogelijke alternatieven zijn een kleinschalige waterspeelplaats en Grand Canyon, een klassieke rapid river. Hoewel de attractie zich een beetje verstopt in een uithoek van Dream World, stak het park verrassend veel moeite in de aankleding ervan. Het enorme naambord is fotogeniek en de Far West-decoratie oogt uitstekend. En de rit, die is – op z’n zachtst gezegd – verfrissend. Van op de oever lijkt Grand Canyon niet veel wilder dan een doorsnee Europese rapid river, maar ik werd nog maar zelden zo drijfnat in een waterattractie. Er landen immers een paar hoge golven in m’n schoot en we varen rechtstreeks onder een klaterende waterval door. Een strategisch geplaatste waterbom maakt het plaatje helemaal compleet, dus ik kan mijn kledij letterlijk uitwringen. In het Thaise klimaat is zoiets geen ramp, voor alle duidelijkheid.

Dream World is met z’n 25 hectare ongeveer even groot als Phantasialand. Dat is niet gigantisch, maar toch pronkt men met een mooi aantal attracties. Liefhebbers van flat rides kunnen bijvoorbeeld hun hartje ophalen bij Tornado (een inverterende Frisbee), Raptor (een Tagada), Viking (een schommelschip) of een Top Spin met de naam Hurricane. Creditjagers mogen hun lijstje dan weer vervolledigen nabij de ingang van het park. Aan de oevers van het centrale meer staat namelijk Speedy Mouse, een kinderachtbaan van constructeur Cavazza Diego. Banking lijken de ontwerpers van dit mysterieuze bedrijfje niet te kennen, dus het blijkt een rit vol hoge laterale g-krachten. En hoewel we er een schattig vormgegeven treintje bij krijgen, voelt het allemaal toch eerder gammel en onveilig aan. Maar ach… de coaster-bingo is officieel binnen.

Tijdens rustige periodes is Dream World niet meteen een dagvullend pretpark. Rond een uur of vier houden we het dus stilaan voor bekeken en treffen we onze Grab-chauffeur opnieuw aan de uitgang. Hij vraagt in z’n beste Engels of we een fijne dag beleefden, waarop we alleen maar positief kunnen antwoorden. Bram en ik stapten Dream World vanochtend niet met de grootste verwachtingen binnen, maar toch kregen we een prima ervaring voorgeschoteld. Het park heeft een ruim attractieaanbod, prima landscaping, een hoop geslaagde fotogelegenheden en het personeel blijkt bovendien oprecht vriendelijk. Toch moet je in het achterhoofd houden dat Thailand geen uitgesproken pretparkcultuur heeft. Hoewel de achtbanen van Dream World in een westers park allesbehalve sensationeel zouden zijn, ervaart het Thaise publiek dat wellicht anders. En oogt de thematisering in jouw ogen behoorlijk kitscherig? Weet dan dat men in Azië een totaal ander smaakpatroon heeft.

Kortom… Ik waardeer Dream World, verlaat het park met een positief gevoel en hoop van ganser harte dat ons tweede Thaise pretparkbezoek even fijn wordt. Morgen gaan we immers naar een plek met een veelbelovende naam. Of Siam Amazing Park ook echt amazing is? Je leest het hier.

Dit artikel weerspiegelt mijn persoonlijke mening over Dream World, gebaseerd op een bezoek in november 2022.