Switch to English version

Universal Studios Japan

Osaka, Japan

“Een van ‘s werelds meest complete themaparken”

Japan spreekt tot de verbeelding en dat is eigenlijk nog een understatement. Ieder jaar reizen miljoenen toeristen naar Japan voor hun portie tempels, noedels en oogverblindende natuur. Hoe torenhoog het cliché ook klinkt; dit Aziatische land heeft werkelijk voor ieder wat wils. Dat geldt trouwens ook wanneer je jezelf een pretparkliefhebber noemt. Als we de Roller Coaster Database mogen geloven, telt Japan op het moment van schrijven bijna 200 operationele achtbanen. En hoewel het merendeel van deze rollercoasters zich in regionale amusementsparken bevindt, kan je hier ook enkele internationaal geroemde themaparken bezoeken. Wist je dat drie Japanse adresjes zelfs een notering in de top tien van ‘s werelds drukst bezochte pretparken behaalden? Ereplaatsen zijn weggelegd voor de beide parken van Tokyo Disney Resort en voor Universal Studios Japan.

Universal Studios Japan opende op 31 maart 2001 als het eerste Universal-themapark buiten Noord-Amerika. Sindsdien werden er nog twee andere Aziatische vestigingen toegevoegd, maar die veranderden niets aan de populariteit van het park in Osaka. Volgens de recentste cijfers wandelen er ieder jaar 16 miljoen gasten door de poorten en daarmee presteert Universal zelfs straffer dan de hyperpopulaire parken van het 400 kilometer verderop gelegen Tokyo Disney Resort. Fantastisch nieuws voor het management van Universal Studios Japan, maar voor jou en mij hangt er een logische consequentie aan vast: je deelt het park doorgaans met tienduizenden medebezoekers. Maakte je ooit al een extreem volle dag mee in Disneyland Paris, Parc Astérix of de Efteling? Wel, zulke drukte is eigenlijk dagelijkse kost en business as usual hier in Universal Studios Japan.

Geen zin meer om Universal Studios Japan te bezoeken na het lezen van voorgaande alinea? Geen nood! Het park gaat extreem goed om met drukte en die mensenmassa hoeft jouw langverwachte dagje Universal dus heus niet te verknallen. Het kan alvast helpen om zo dicht mogelijk bij het park te verblijven. Universal Studios Japan ligt weliswaar niet ver van Osaka en is prima bereikbaar met de lokale JR-treinen, maar een hotel in het stadscentrum kan je reistijd ‘s ochtends toch behoorlijk verlengen. Kies dus liever voor een van de accommodaties rondom Universal CityWalk, die zich allemaal op enkele wandelminuten van de parkingang bevinden. Ik wil niet verzwijgen dat deze hotels niet bepaald binnen de budgetcategorie vallen, maar dankzij vroegboekdeals kan je hier alsnog voordelige tarieven scoren. Onze keuze valt ditmaal op The Park Front Hotel, een viersterrenresort dat zowat 110 meter boven CityWalk en Universal Studios uittorent. Onze kamer is voorzien van al het nodige comfort en aan de zuidkant genieten we van een duizelingwekkend uitzicht op Universal Studios. Het prijskaartje voor twee nachten bedraagt in ons geval ongeveer 300 euro.

HET OCHTENDRITUEEL

Lekker lang uitslapen vooraleer we aan ons dagje Universal Studios Japan beginnen? Dat doen we niet… en daar is een goede reden voor. Japanse pretparkbezoekers zijn immers geen langslapers en velen staan al ruim vóór openingstijd aan de poorten van het park. Wie pas later arriveert, plaatst zichzelf dus automatisch in een nadelige positie. Het is op vakantie weliswaar niet fijn om je wekker in te stellen op half zeven, maar voor bezoekjes aan Universal is het toch aan te raden. Het is hier allesbehalve uitzonderlijk om wachttijden van 90, 120 of 180 minuten bij de topattracties aan te treffen, maar tijdens het eerste uur na parkopening kan je vaak nog van beduidend kortere rijen genieten. Tijdens ons bezoek in 2023 openden de poorten van Universal Studios bovendien bijna een volledig uur vroeger dan aangekondigd, maar in 2026 is daar helaas geen sprake van.

De drukte is in Japan weliswaar iets extremer dan in Hollywood, Orlando of Singapore, maar verder herkennen we heel wat elementen uit de andere Universal-resorts. Luid weerklinkende filmmuziek? Check. Een gigantische ronddraaiende wereldbol met Universal-letters? Check. Een main street in Hollywood-thema? Nogmaals check. Universal Studios Japan maakt een ijzersterke eerste indruk en dat is vooral aan de grootschaligheid te danken. De hoofdstraat bestaat uit een reeks prachtige façades en tijdens minder mooie dagen beschermt een bijbehorende overkapping je tegen de regenbuien. Langs de rand van dat sierlijke dak zien we overigens elke minuut een B&M-achtbaantrein voorbijrazen. En dat trekt onze aandacht natuurlijk wel.

ACHTBANEN

Hollywood Dream – The Ride werd in 2007 geopend en is tegenwoordig een van de meest opvallende attracties van Universal Studios Japan. De baan kronkelt schilderachtig door het halve park en levert daardoor een heerlijke dynamiek op. Deze coaster is de Japanse voorganger van Hollywood Rip Ride Rockit en oogt dankzij z’n stijlvolle liftkoker en subtiele kleurstelling een stuk chiquer dan z’n – inmiddels afgebroken – Amerikaanse tegenhanger. Als we Hollywood Dream met andere Hyper Coasters van B&M vergelijken, vallen de statistieken echter behoorlijk tegen. Met zijn hoogte van 44 meter, de tracklengte van 1.200 meter en een topsnelheid van 90 kilometer per uur presteert de baan immers opmerkelijk zwakker dan soortgenoten zoals Silver Star, Shambhala en Nitro. Toch moet de uiteindelijke ritervaring niet onderdoen voor die van de grote broers. Hollywood Dream heeft namelijk een buitengewoon hoog fungehalte. Dat fungehalte is deels te danken aan de sterke lay-out en de leuke shotjes airtime, maar ook (en vooral) aan de on-board audio. Inzittenden krijgen immers vijf verschillende songkeuzes voorgeschoteld en iedereen mag individueel zijn of haar favoriete nummer kiezen.

Het Hollywood-themadeel bevat nog een andere rollercoaster en ook die blijkt meer dan geslaagd. Overdekte achtbanen met een ruimtethema zijn weliswaar niet uniek, maar Space Fantasy – The Ride pakt het zo vernieuwend aan dat ik er telkens weer met een brede glimlach uitstap. Dit is een spinning coaster van Mack Rides die gekenmerkt wordt door kleurrijke planeten en een oorverdovende finale die ik als een soort big bang zou omschrijven. Space Fantasy wordt tegenwoordig overigens veelvuldig gebruikt voor tijdelijke overlays. In 2023 konden we onze teleurstelling niet verbergen toen we een aardedonkere Halloween-variant voorgeschoteld krijgen, maar in 2026 is er gelukkig minder reden tot klagen. Deze keer ontdekken we de attractie namelijk als Space Fantasy – Club Zedd Remix. Deze versie bevat alle theming en effecten van de originele Space Fantasy, en de onboard-muziek werd samengesteld door de Russisch-Duitse DJ Zedd.

Fans van Vekoma’s Junior Coasters mogen zichzelf gelukkig prijzen, want de Nederlandse constructeur mocht z’n twee populairste modellen allebei aan Universal Studios Japan leveren. De ‘grote’ variant van 335 meter (vergelijkbaar met de K3 Roller Skater in Plopsaland Belgium) belandde in The Wizarding World of Harry Potter. Hij is bekend als Flight of the Hippogriff en levert een plezierige, doch absoluut niet wereldschokkende belevenis. De kleinere versie van 207 meter (die bijvoorbeeld ook in Movie Park Germany staat) heeft qua theming eigenlijk meer te bieden. Snoopy’s Flying Ace Adventure is onderdeel van Snoopy Studios, een overdekt speelparadijs dat geheel aan de Peanuts gewijd is. De baan simuleert een vlucht langs wereldberoemde landmarks en er werden een paar geslaagde near-misses gecreëerd. Geen must-do, wel een prima ride voor beginnende achtbaanfans.

Een achtbaan die absoluut niet voor beginners geschikt is, is The Flying Dinosaur. Laat me met het slechte nieuws beginnen: deze B&M Flying Coaster is visueel geen hoogvlieger. Hoewel de baan er vanaf een afstandje erg imposant uit ziet, hebben de wachtruimte en het stationsgebouw een ronduit saaie vormgeving. Bovendien moest er heel wat tropisch groen wijken om deze reus van staal te bouwen. Ten slotte hangt de hele Jurassic Park-zone tegenwoordig vol veiligheidsnetten, die moeten verhinderen dat passanten geraakt worden door vallende items. Ik begrijp dat veiligheid voorop staat en ik zou niet graag een losgekomen schoen tegen m’n gezicht krijgen, maar als amateurfotograaf ervaar je zulke netten vooral als storend. Ik wens je dan ook veel succes indien je een leuke foto van de iconische Jurassic Park-poort wil maken.

De overvloed aan netten is jammer, maar met z’n custom lay-out en onconventionele inversies ziet The Flying Dinosaur er ronduit sensationeel uit. En de rit stelt absoluut niet teleur. Na een wachttijd van zowat 20 minuten beleven we namelijk een van de meest intense rollercoasters van de planeet. Vooral de tweede en derde inversie (zo’n legendarische pretzel loop) leveren ongelooflijk heftige g-krachten, wat extra scherp aanvoelt omdat er tussen beide elementen eigenlijk geen adempauze zit. Ik ben er bijgevolg van overtuigd dat deze machine heus niet voor iedereen weggelegd is. Persoonlijk kan ik ‘m wel smaken, maar hou er rekening mee dat The Flying Dinosaur heel wat meer punch bevat dan gelijkaardige rides als F.L.Y. en Galactica. Personen met een zwakke maag gaan dus beter op zoek naar softer vermaak.

Universal investeert de laatste jaren hard in z’n parkendivisie en Super Nintendo World is een van de nieuwste paradepaardjes. Deze bonte zone is een hit in Californië en Florida, maar de wereldpremière was in 2021 weggelegd voor Universal Studios Japan. We betreden het gebied langs het kasteel van Princess Peach en zien vervolgens een waanzinnig panorama verschijnen. De blikvanger van het gebied is Mount Beanpole, een blokkerig vormgegeven berg waarop ontzettend veel leuke details te ontdekken zijn. Wie ooit Super Mario speelde, herkent meteen de tollende schildpadden, de ronddraaiende gouden coins en de rode, vleesetende planten. Werkelijk overal is er beweging, er weerklinken blitse jingles en we spotten ook enkele hoofdrolspelers uit de Super Mario-wereld, die klaarstaan voor meet & greets. Hou er rekening mee dat Super Nintendo World druk, chaotisch en luid is. Ik vind het prachtig en fascinerend, maar kan niet ontkennen dat hier een zware sensory overload heerst.

Het hoeft niet te verbazen dat de attracties van Super Nintendo World bijzonder populair zijn. Wanneer we met de smartphone-app de wachttijden checken, vinden we Mine Cart Madness haast altijd helemaal bovenaan. Amper drie kwartier na parkopening staat er bijvoorbeeld al 230 minuten op de display. Wij hebben op dat moment onze rit gelukkig net afgerond, na een veel comfortabelere wachttijd. En het mag gezegd: die rit is leuk. Mine Cart Madness doet ons dankzij het unieke transportsysteem meermaals geloven dat we gruwelijk ontsporen, waarna de mijnkar – godzijdank – toch weer netjes op de rails te belandt. In Japan zien we trouwens alle speciale effecten in werking, iets wat bij de identieke attractie in Epic Universe helaas niet lukte. Ik geef Mine Cart Madness graag nog een paar pluspunten voor het beeldschone jungle-gebied en de gouden tempel waar de voertuigen doorheen razen, maar helemaal perfect is deze attractie niet. Nadeel één is de geringe capaciteit en de lange rijen die daaruit voortvloeien. Nadeel twee is de ruwheid, want je moet als passagier zeker tegen een stootje kunnen.

DARKRIDES

We blijven nog even in Super Nintendo World, want het gebied heeft ook twee (semi-)darkrides in de aanbieding. Het voorprogramma wordt geleverd door Yoshi’s Adventure, een thematische rondrit met een kort indoor-gedeelte. Ik ben gecharmeerd door de schattig vormgegeven voertuigen en de minstens even aaibare poppetjes langs het traject, maar de ritduur blijkt lachwekkend kort. Het interactieve zoekspelletje is dan weer geschikt voor kinderen tot zes jaar. Als je deze attractie wil skippen, is dat absoluut niks om je over te schamen.

De infantiele simpelheid van Yoshi’s Adventure staat in schril contrast met de high-tech ervaring van Mario Kart – Koopa’s Challenge. Ik heb als kind heel wat uren met een Nintendo-console doorgebracht en Mario Kart was toentertijd mijn favoriete game. Het is bijgevolg heerlijk om die surrealistische wereld vertaald te zien worden naar een hedendaagse pretparkattractie. En daar komt behoorlijk wat techniek bij kijken, zo blijkt. Koopa’s Challenge bestaat immers niet alleen uit klassieke darkride-scènes, maar er is ook een interactief spel en er wordt gebruikgemaakt van Augmented Reality. Vooral dat laatste component is bijzonder: je draagt in deze attractie namelijk een bril, waar van binnenuit extra projecties op verschijnen. Je kijkt door die bril naar de reële scènes, terwijl er in de voorgrond virtuele elementen toegevoegd worden. Via de AR-projecties krijg je bovendien instructies, die je vervolgens moet uitvoeren op het stuurwiel dat iedere rijder individueel voor zich heeft.

Klinkt het bovenstaande allemaal nogal ingewikkeld en overweldigend? Wel… dat is het ook. Er gebeurt ontzettend veel en er komen prikkels vanuit elke mogelijke richting, waardoor deze ride haast stressvoller aanvoelt dan de drukste werkshift die ik ooit beleefde. Er zit nochtans wel schoonheid in deze attractie: de darkride-scènes op zichzelf zijn best indrukwekkend en vooral de legendarische Rainbow Road werd op prachtige wijze tot leven gewekt. Helaas is het lastig om van alle pracht te genieten wanneer de interactieve gameplay voortdurend je volledige aandacht opeist. Hierdoor staat Koopa’s Challenge tegenwoordig niet meer hoog op ons prioriteitenlijstje wanneer we Super Nintendo World bezoeken.

Drie themagebieden aan de zuidelijke parkzijde hebben een merkwaardige gelijkenis. Zowel Super Nintendo World, Universal Wonderland als de Harry Potter-zone zijn namelijk doodlopende parkgedeelten met één ingang. De algemene flow van het park lijdt daaronder, want de toegangspaden zijn vaak overvol met heen- en weer lopende bezoekers. Toch heeft deze keuze ook een positief gevolg voor de immersie. Super Nintendo World creëert bijvoorbeeld een wow-gevoel doordat de skyline zich pas op het allerlaatste moment ontplooit en ook The Wizarding World of Harry Potter bereik je via een spanningsopbouwende, mysterieuze wandelroute. Qua sfeerschepping scoort deze kopie van Hogsmeade dus stukken beter dan de Amerikaanse versies.

Wanneer de toegangspoort van Hogsmeade opdoemt, maakt haast iedere bezoeker minstens één foto voor zijn/haar social media. Ik doe vrolijk mee, maar besef vooral dat het allemaal wel erg herkenbaar oogt. Een stomende locomotief aan de rechterzijde, een uit z’n voegen barstende snoepwinkel links, een Butterbeer-stand centraal en een imposant kasteel aan het uiteinde van de steeg. Hogwarts vormt het decor voor Harry Potter and the Forbidden Journey, een ride die evenmin verrassend uitpakt voor ervaren Universal-bezoekers. Zwaaiende robotarmen, vliegende scènes voor bolle schermen en de duistere setting maken Forbidden Journey veel heftiger dan je doorgaans van een darkride verwacht. Jammer genoeg spot ik tussen die brokken intensiteit ook enkele pijnlijke onnauwkeurigheden. Onsubtiele scène-overgangen, onafgewerkte plafonds en een vluchtige blik op de techniek… ‘t Zijn schoonheidsfoutjes die je bij een dergelijk bejubelde ride eigenlijk liever niet ziet. Begrijp me niet verkeerd: The Forbidden Journey is een krachtige attractie met een transportsysteem dat blijft verbazen. Maar de perfectie van Spider-Man of die van Disney’s betere darkrides evenaren, dat lukt in mijn ogen niet.

Ooit was Disney een alleenheerser op het vlak van animatiefilms, maar die tijd is voorbij. Ook Universal heeft met DreamWorks en Illumination immers twee succesverhalen geschreven. Deze beide studio’s leverden ons niet alleen Shrek, Kungfu Panda en How To Train Your Dragon, maar ook Despicable Me. Het grote publiek kent Despicable Me vooral omwille van de Minions. De populariteit van deze gele wezentjes is immens en ‘t is dus logisch dat ze in de Universal-parken sterk vertegenwoordigd zijn. Hier in Osaka kan de Minion-fanbase terecht in Minion Park, een vrolijk straatje vol shops, horeca en fotogelegenheden. Naast een origineel gedecoreerde flatride wordt het voornaamste attractievermaak geleverd door Despicable Me – Minion Mayhem. Het ritsysteem van deze motion simulator is weliswaar een beetje anders dan in de Verenigde Staten, maar de film en de bijhorende effecten zijn gelijk. Geen topper, wel een prima familieattractie. Het is alleszins stukken beter dan Villain-Con Minion Blast, een exacte kopie van die chaotische stand-up schietattractie die ook in Universal Studios Florida te vinden is.

WATERATTRACTIES

Niet alleen de Minions zijn onlosmakelijk verbonden met Universal; ook Jurassic Park/World is een onmisbare franchise. Dit fictieve dinopretpark kreeg bijgevolg in ieder Universal-resort een plekje. Zo ook in Osaka, waar het gebied gekenmerkt wordt door een jungle-achtige setting, live rondlopende dinosauriërs en John Williams’ magistrale soundtrack. Een andere blikvanger in dit geheel is Jurassic Park – The Ride. De ervaring begint als een rustige boottocht langs ongevaarlijke dino’s, maar even verderop slaat de sfeer om. Plots ontmoeten we iets minder vriendelijke creaturen en de climax van de rit is een 26 meter hoge afdaling. Het is een attractie die sprankelt dankzij z’n rechttoe rechtaan-aanpak. Je hoeft als passagier niet na te denken, maar je mag gewoon rondkijken en de (verrassend natmakende) splash ondergaan. Eenvoud siert, ook in pretparkland.

ANDERE ATTRACTIES

Als het over oude attracties gaat, is Universal minder behoudsgezind dan de concurrentie bij Disney. Regelmatig verdwijnen er klassieke rides om plaats te maken voor moderner materiaal. De weinige overblijvers uit de begindagen van Universal Studios Japan zijn bovenvermelde Jurassic Park-attractie en Jaws. Jaws zit ergens in de grijze zone tussen nostalgie en waardeloos antiek. Met een toeristenbootje langs rubberen haaienkoppen en ontploffende waterbommen varen… echt vernieuwend is dat niet. Toch hangt er een bepaalde feel-good vibe rondom de attractie en zo’n vaartuig vol extatisch gillende Japanners draagt bij aan de sfeervolle belevenis. Wanneer we ten slotte de wondermooie setting in havenplaatsje Amity in rekening brengen, kan ik Jaws eigenlijk alleen maar liefhebben. Cult in pretparkland, het bestaat en het moet gekoesterd worden. Toch geloof ik niet dat deze boottocht er over tien jaar nog zal staan. De attractie neemt een aanzienlijke lap grond in beslag en wordt omsingeld door de hyperpopulaire zones van Nintendo en Harry Potter. Vroeg of laat zal een van beide franchises deze locatie wellicht kunnen gebruiken voor een uitbreiding…

In Universal Wonderland spotten we geen dreigende haaien of vlijmscherpe tanden, maar wel een zee van kleurrijke schattigheid. Deze zone is er voor de jongste bezoekers en werd gebaseerd op Snoopy, Hello Kitty en Sesame Street. Qua attracties mag je de klassiekers verwachten die je in zowat ieder kindergebied van ieder pretpark tegenkomt, maar de hoogwaardige decoratie levert hier wel een pluspunt op. Bovendien geeft Universal Wonderland een goede reden om Universal Studios Japan met jonge kinderen te bezoeken, en dat missen sommige andere Universal-parken een beetje.

ENTERTAINMENT

Het is logisch dat Universals populairste kaskrakers een grote zichtbaarheid krijgen in de parken. Waarom men in vier van de vijf resorts een stuntshow wijdt aan een geflopte film uit 1995, is daarentegen een raadsel. WaterWorld kreeg een prominente plek in Hollywood, Osaka, Singapore en Beijing, en dat is op z’n zachtst gezegd merkwaardig. Is er tijdens de afgelopen dertig jaar geen andere film gemaakt die inspiratie biedt voor een stuntshow? Begrijp me niet verkeerd… WaterWorld is op zichzelf een best vermakelijke voorstelling, al dank ik dat voornamelijk aan de splash zone. Toeschouwers op de voorste rijen krijgen immers regelmatig enkele emmers water over hun hoofd gekieperd en dat zorgt voor leedvermaak.

Er is in Universal Studios Japan overigens nog meer te beleven voor fans van live entertainment. We genieten van verbazend sterke zang bij Universal Monsters Rock and Roll Show en we wonen ook een kleurrijke middagparade bij. Het leukste entertainment zien we echter in het Illumination Theater, waar Sing On Tour speelt. De voorstelling bestaat uit knappe decors, overtuigende animatronics en live acteurs. De show wordt in mijn ogen echter vooral gestolen door de zaalmedewerkers, die gedurende de hele voorstelling vol enthousiasme meedansen. Deze show geeft me oprecht zin om de gelijknamige animatiefilm nog eens te bekijken.

Tot slot zijn er rondom de inkomzone van het park een behoorlijk aantal shows met 3D-effecten te vinden. Deze zijn doorgaans gebaseerd op Japanse IP’s en logischerwijs is Japans er ook de voertaal. Wij slaan ze daarom over, maar deze voorstellingen blijken bij de locals verrassend populair.

EEN BEZOEK WAARD?

Dat we een aangenaam gevoel aan ons bezoek overhouden, spreekt voor zich. Er zijn goeie themaparken en superieure themaparken, en Universal Studios Japan mag zonder twijfel in die tweede categorie geplaatst worden. Het park bevat meerdere attracties van wereldklasse, het themaniveau ligt erg hoog en de personeelsleden zijn (naar goede Japanse gewoonte) fantastisch. Ik gun Universal Studios Japan bijgevolg z’n sterrenstatus en ik kan er ook mee leven dat we zelfs op doordeweekse dagen met grote drukte geconfronteerd werden. Het ziet er overigens niet naar uit dat Universal’s populariteit binnen afzienbare tijd zal afnemen. Super Nintendo World blijft tienduizenden bezoekers naar Osaka trekken en de voormalige Spiderman-attractie wordt ongetwijfeld vervangen door een andere publieksfavoriet. Als er één ding me tegenvalt, is dat het gebrek aan een grootschalige avondshow. Het centrale meer biedt een perfecte locatie voor iets zoals CineSational in Florida, dus het is jammer dat de dag hier zonder spektakel eindigt.

Het was een plezier om Universal Studios Japan opnieuw te bezoeken. We beleefden een race in een mijnkarretje, we proefden een vleugje nostalgie in Amity Village en we lieten een Japanse monsterhit door de speakers knallen tijdens een ritje Hollywood Dream. Stuk voor stuk topervaringen, dus ik reken Universal Studios Japan sowieso bij ‘s werelds beste themaparken. Maar hoe denk jij erover? Wat is jouw favoriete achtbaan in dit park? Ben ik te streng voor Koopa’s Challenge? En is Jaws een onmisbare attractie in het aanbod of vind je dit ouderwetse rommel? Ik ontdek graag je mening via het onderstaande invulveld.