Switch to English version

Fuji-Q Highland

Fujiyoshida, Japan

“Thrill-paradijs aan de voet van de machtige Mount Fuji”

Wat is je favoriete Japanse vulkaan? Het is een bizarre, vreselijk specifieke vraag die je in het dagelijkse leven maar zelden zal horen. Desalniettemin heb ik een duidelijk antwoord klaar: Mount Prometheus in Tokyo DisneySea. De 58 meter hoge kolos staat niet alleen mooi op foto’s, maar achter de grillig gevormde rotswanden kunnen we eveneens een spectaculaire onderaardse expeditie ondernemen. Mount Prometheus lijkt bijgevolg de meest logische keuze, maar toch zal het gros van de toeristen een andere ‘favoriete Japanse vulkaan’ aanduiden: Mount Fuji. Het ding is bijna zeventig keer hoger dan Mount Prometheus en de (meestal besneeuwde) bergtop prijkt op zowat iedere postkaart en elke magneet in Japanse toeristenwinkels. Volgens sommigen ben je zelfs niet in het land van de rijzende zon geweest wanneer je Fuji-san niet met eigen ogen gezien hebt. Zo ver wil ik niet gaan, maar ‘t is een feit dat een plaatje van de berg je fotoalbum net wat completer maakt. Daarom besluiten ook wij om tot aan de voet van Mount Fuji te reizen. En als daar dan toevallig een pretpark ligt, beschouwen we dat als een leuke bijkomstigheid.

Fuji-Q Highland ligt in Fujiyoshida, een middelgrote stad op ongeveer 110 kilometer ten westen van Tokyo. Je kan die afstand uiteraard met een huurwagen of trein overbruggen, maar de bus lijkt ons de handigste optie. Er zijn namelijk rechtstreekse buslijnen vanaf meerdere transporthubs in de hoofdstad. Wij zelf vertrekken vanaf de Yaesu Bus Terminal aan Tokyo Station. De zogenaamde Highway Bus naar Fuji-Q vertrekt hier ‘s ochtends om de 30 minuten en de rit duurt een kleine twee uur. Het is mogelijk om tickets ter plaatse te kopen, maar omwille van de populariteit zou ik eerder aanraden om ze vooraf online te bestellen. Dat kan zowel op de website van de busmaatschappij als op site van Fuji-Q Highland. In dat tweede geval is het bovendien mogelijk om meteen een One Day Pass (je entreekaart voor het park en de attracties) aan de bestelling toe te voegen.

HIGHLAND RESORT

Vanaf Fuji-Q’s busstation wandel je in een paar minuten naar La Ville de Gaspard et Lisa, een retailzone met bakkerijtjes, een draaimolen en een kleinschalig replica van de Eiffeltoren. Dit Franse straatje leidt niet alleen naar de ingang van Fuji-Q Highland, maar fungeert eveneens als de achtertuin van het Highland Resort Hotel & Spa. Daar houden we een korte tussenstop, want dit on-site hotel is meteen onze verblijfplaats voor de komende nacht. Goedkoop is deze accommodatie niet, maar de gunstige locatie ten opzichte van Fuji-Q en de inbegrepen wellness-faciliteiten zijn elke yen waard. Daarenboven genieten we van een zeer uitgebreid ontbijtbuffet en adembenemend mooie uitzichten op Mount Fuji. Hou echter in je achterhoofd dat dit geen doorsnee pretparkhotel is. Theming is er niet en qua interieur herinnert het gebouw ons dus eerder aan een doodgewone vestiging van Marriott of Hilton. Enkel het panoramische raam achter de receptiedesk – waarachter zich een skyline vol achtbaanrails aftekent – bewijst dat we wel degelijk aan het juiste adres zijn voor thrills.

ACHTBANEN

Als we over het aantal credits spreken, moet Fuji-Q Highland tegenwoordig duidelijk het onderspit delven tegen het 200 kilometer westelijker gelegen Nagashima Spa Land. Toch mogen we de positie van Fuji-Q niet onderschatten, want het park heeft behoorlijk wat sensatie in de aanbieding (gehad). In het verleden was dit bijvoorbeeld de thuishaven van de extreem snel accelererende Do-Dodonpa en Moonsault Scramble, een shuttle coaster die z’n passagiers maar liefst 6,5 G deed ervaren. In het huidige aanbod is er dan weer een sleutelrol weggelegd voor Eejanaika, een 4th Dimension Coaster van S&S Worldwide. Dit is een net iets langere, net iets hogere en net iets snellere variant van X2 in Six Flags Magic Mountain. Eejanaika creëert bijgevolg een nog groter out-of-control-gevoel dan z’n Californische broer. Het is bij momenten zelfs moeilijk om boven, onder, rechtop en over de kop te onderscheiden. Het allermooiste moment delen beide versies met elkaar en dat is de first drop. Het is ongelooflijk om verticaal de diepte in te donderen met je gezicht naar beneden gericht. Toch zou ik Eejanaika geen perfecte achtbaan noemen en dat ligt aan het ritcomfort. Het ding lijkt me weliswaar iets soepeler dan X2, maar het blijft een behoorlijk turbulente ervaring. Niet geschikt voor zwakke zieltjes.

Bij een heftig rondje Eejanaika hoort een heftig rondje veiligheidscontroles. Er wordt niet alleen verwacht dat we onze rugzakken opbergen, maar we moeten ook onze schoenen en horloges in een kluisje achterlaten. Er wordt meerdere keren vriendelijk gevraagd of we onze broekzakken geleegd hebben, wat daarna nog ‘ns met een metaaldetector geverifieerd wordt. Deze checks zijn weliswaar het meest diepgaand bij Eejanaika, maar ook bij Fuji-Q’s andere attracties heerst er een streng beleid rond losse voorwerpen. Zelfs bij een kinderachtbaan als Voyage dans le Ciel moeten we eerst een luchthavenachtige controle ondergaan. Dat voelt enigszins gek, want deze inverted coaster is allesbehalve heftig. Passagiers nemen plaats in schattig ogende wolkentreintjes en worden vergezeld door Gaspard en Lisa, twee Franse hondjes. De lay-out bestaat uit zachte dalingen en relatief traag bochtenwerk, al raad ik aan om jezelf schrap te zetten wanneer je een remsectie nadert. De trein komt namelijk tot twee maal toe met een brute schok tot stilstand.

Ook Fujiyama trakteert ons op een soort Voyage dans le Ciel, want dit is een hyper coaster met een hoogte van maar liefst 80 meter. Je kan jezelf echter afvragen of Fujiyama z’n ondertitel King of Coasters vandaag de dag nog waarmaakt. Van de vier wereldrecords die Fujiyama bij de opening brak, blijft er immers geen enkele meer overeind. Toch is het dankzij de enorme tracklengte, minder alledaagse lay-out en de glimmende treinstellen nog steeds een baan die tot de verbeelding spreekt. Na het opbergen van onze spullen trekken we dus met een gezonde dosis spanning de (wel erg zware) beugel naar beneden, om vervolgens een rollercoaster met twee gezichten te ontdekken. Fujiyama’s eerste helft blijkt top: hoewel de first drop gerust wat steiler mocht zijn, ervaren we een uitstekend snelheidsgevoel en tijdens een hoge bocht genieten we van een onbetaalbaar uitzicht op Mount Fuji. Helaas valt er tijdens het tweede deel van de rit veel minder fun te rapen. In dit bochtige gedeelte word je als passagier namelijk ruw heen en weer gegooid. Dat smijtwerk en de rare g-krachten werken weliswaar op de lachspieren, maar wat mij betreft is het allemaal niet voor herhaling vatbaar.

Fuji-Q Highland biedt tegenwoordig minder credits dan tijdens ons eerste bezoek in 2013. Toen konden we nog plaatsnemen in de verrassend toffe Mad Mouse en de legendarische Dodonpa, maar beide banen verdwenen enkele jaren later. We ontdekken vandaag slechts één nieuwe rollercoaster en dat is Zokkon. Deze Family Launch Coaster opende in 2023 en het lijkt Fuji-Q’s versie van Juvelen (Djurs Sommerland), inclusief een beperkte invloed van Hagrid’s Magical Creatures Motorbike Adventure (Universal Islands of Adventure). Ik reken zowel Juvelen als Hagrid’s bij mijn favoriete familieachtbanen, dus het spreekt voor zich dat ook Zokkon prima scoort. Dat is grotendeels te danken aan het extreem soepele verloop en aan het plezierige bochtenwerk. Toch moet je zeker geen grote thrills verwachten. De acceleraties zijn namelijk relatief tam en halverwege de rit wordt het momentum totaal verbroken door een traag werkende switch track. Perfect is deze ride dus niet, maar Zokkon brengt wel een welgekomen familieachtbaan naar een park dat verder vooral op heftige sensatie focust.

Fuji-Q Highland wordt door fans en op views beluste vloggers wel eens afgeschilderd als het pretpark met ‘s werelds slechtste operations. In 2013 was ik daarmee akkoord gegaan, maar deze keer hebben we een positievere ervaring. Hoewel we het park op een zonnige weekenddag bezoeken, zijn Eejanaika en Zokkon de enige attracties waarbij de wachttijd hoger klimt dan een uur. Bij de andere grote achtbanen verschijnt er doorgaans iets van 30 tot 45 minuten op de display, en dat vind ik absoluut acceptabel. Ook bij Takabisha wordt de dispatch-knop aan een vlot tempo ingedrukt, wat resulteert in een wachttijd van amper 25 minuten. Gelukkig maar, want veel langer zou ik niet willen aanschuiven voor deze machine. Een Gerstlauer Euro-Fighter is sowieso niet m’n favoriete achtbaanmodel, en al helemaal niet wanneer die in een XXL-variant uitgevoerd wordt. Takabisha bestaat weliswaar uit een pittige lancering, zeven inversies en een meer-dan-verticale afdaling, maar in z’n geheel voelt deze baan tamelijk geforceerd aan. Bovendien knallen onze hoofden meermaals tegen de lompe schouderbeugels en ik blijf zulke verticale lifthills ronduit vreselijk vinden. Om toch met een positieve noot te eindigen, wil ik echter melden dat Takabisha en Mount Fuji een wel zeer fotogeniek duo vormen.

DARKRIDES

Voor knap gethematiseerde rollercoasters ben je in Fuji-Q niet aan het juiste adres. Voor jonge gezinnetjes valt er echter wel schoonheid te ontdekken, want kindergebied Thomas Land ziet er verbazend goed uit. Deze zone werd gebaseerd op tekenfilmreeks Thomas the Tank Engine, over een lieftallig blauw locomotiefje. Zijn themaland bestaat uit Britse architectuur en er is merkbaar meer groen dan in de andere delen van Fuji-Q Highland. Je vindt er enkele molentjes, rondritten, een mini-boomstammenbaan, een piepkleine kinderachtbaan en een leuk uitgewerkte darkride. Thomas’ Treasure Hunt kan het hoge niveau van de darkrides in Tokyo Disney Resort uiteraard niet evenaren, maar er hangt wel een bepaalde feel-good-vibe aan vast. De scènes zijn schattig, de muziek weerklinkt vrolijk en de ontwerpers wilden blijkbaar koste wat het kost uitpakken met een draaischijf én een wissel. Tof gedaan.

Een ander thema-eilandje in Fuji-Q Highland is het zogenaamde Naruto × Boruto Fuji Hidden Leaf Village. Het dorpje werd gebaseerd op een anime-serie rond ninja’s en kreeg dus een uitgesproken Japanse vormgeving. Hoewel wij de figuren niet kennen, is het fijn om te zien dat Fuji-Q bij de recentere uitbreidingen toch enigszins in aankleding probeert te investeren. ETF Ride Systems werd dan weer ingeschakeld om een interactieve darkride à la Toy Story Mania te leveren, weliswaar passend in het ninja-thema. Een hoogstaande ervaring levert deze Naruto × Boruto Ninja Voltage 3D Shooting Ride niet, maar het is fijn om tussen alle achtbaanritten te kunnen plaatsnemen in zo’n rustige attractie.

Tot slot is er Fuji Airways, een Flying Theater van Brogent Technologies. Dit Taiwanese bedrijf profileerde zich tijdens het afgelopen decennium als dé referentie op het vlak van virtuele vliegervaringen. Ze zijn onder andere verantwoordelijk voor This is Holland, FlyOver America en Voletarium in Europa-Park. Fuji-Q Highland koos voor een middelgrote versie en die werd geïntegreerd in een bestaande (redelijk aftands ogende) hal nabij Takabisha. De film toont Mount Fuji tijdens vier seizoenen vanuit alle mogelijke perspectieven. Dat is een prima idee en aanvankelijk geniet ik met volle teugen van de prachtige beelden, maar… Deze zweefvlucht duurt ruim zeven minuten, waardoor er tijdens de tweede helft van de rit wel een zekere vulkaanmoeheid optreedt. Men had wat mij betreft dus gerust wat selectiever mogen omspringen met het beeldmateriaal.

ANDERE ATTRACTIES

Een virtuele vlucht rondom Mount Fuji is prima, maar je kan die berg natuurlijk ook gewoon in levenden lijve bewonderen. We hebben het geluk om een prachtige, heldere dag in Fuji-Q Highland door te brengen, dus Fuji’s besneeuwde top lonkt altijd wel ergens aan de horizon. De meest volmaakte foto’s nemen we trouwens vanaf het 55 meter hoge Fujiyama Sky Deck. Dit panoramische platform ligt buiten de parkgrenzen, maar toegang is wel inbegrepen in een standaard Ride Pass. Neem ‘s namiddags dus beslist een kleine break van de pretparkdrukte om hierheen te wandelen, want het uitzicht is echt fenomenaal. Het Sky Deck ligt trouwens ter hoogte van Fujiyama’s eerste bocht, dus je ziet hier ook regelmatig de treinen van die reuzenachtbaan voorbij razen. Heel tof om te zien.

Moeten er nog flatrides zijn? Ondanks het feit dat Fuji-Q veel van z’n faam aan de achtbanen dankt, zijn er ook heel wat draaiende en schommelende attracties te vinden. In het familiale segment zijn dat onder meer een reuzenrad met de naam Shining Flower, een Wave Swinger en een klassieke theekopjesmolen. Aan de intensere kant van het thrill-spectrum staan dan weer de over de kop draaiende Panic Clock, Tentekomai (een Sky Roller van Gerstlauer), een Star Flyer en een Giant Frisbee met de naam Tondemina. Het aanbod is erg ruim, maar Fuji-Q deed helaas weinig moeite om deze machines aan te kleden. De meeste exemplaren staan op een kil betonplaatje en de Giant Frisbee wordt zelfs ontsierd door onsubtiele reclame voor afhaalpizza’s.

Tot slot nog een woordje over twee attracties die we zelf niet bezoeken. Labyrinth of Fear wordt op de website van Fuji-Q Highland beschreven wordt als het langste en engste spookhuis ter wereld. Dat lijkt deels een marketingpraatje, maar met een totale duurtijd van 50 minuten is dit inderdaad een van de langste walk-throughs die ik ken. Wij vinden zulke spookhuizen maar niks en Labyrinth of Fear is bovendien niet inbegrepen in een standaard entreekaart, dus we slaan deze ervaring over. Ook Nagashimasuka kan ons vandaag niet overtuigen om een ritje te maken. Dit is een originele waterattractie die kenmerken van een rapid river combineert met elementen van een waterglijbaan. Het ziet er een vermakelijke ride uit, die dankzij de twee oversized goudkleurige katjes ook nog ‘ns prettig om naar te kijken is. Toch zetten we hier onze joker in, want we hebben echt geen zin in natte kleren.

EEN BEZOEK WAARD?

Het staat buiten kijf dat Fuji-Q Highland een iconische bestemming voor achtbaanfans is. Hoewel het park met de afbraak van Do-Dodonpa een van z’n sterkhouders verloor, blijft de thrill-collectie ronduit indrukwekkend. Eejanaika en Fujiyama zijn de meest klinkende namen, maar ook Zokkon, Takabisha en de flatrides staan garant voor de nodige sensatie. Bovendien valt er dankzij Thomas Land ook voor de allerjongsten veel leuks te beleven, dus het attractieaanbod is naar mijn gevoel mooi uitgebalanceerd. Toch zijn er verschillende redenen waarom je dit park maar beter met gematigde verwachtingen betreedt. Ondanks de waanzinnige backdrop die Mount Fuji levert, is dit bijvoorbeeld niet bepaald een mooi park. Grijs is de hoofdkleur en op meerdere plekken zie je haast alleen maar beton en asfalt. Verder zijn de veiligheidsmaatregelen soms buitensporig, want zelfs op die familieachtbaan van Lisa & Gaspard is het taboe om m’n horloge aan te houden. Tot slot is er de snelheid van operations. Want hoewel er op dit vlak duidelijk progressie gemaakt werd ten opzichte van ons vorige bezoek, blijft Fuji-Q een park waar je zeker niet op een zeer drukke dag wil zijn. Geen slecht woord over het personeel – ze voeren hun job met een glimlach uit – maar extreme veiligheidsprotocollen weerhouden hen ervan om de rijen echt snel vooruit te laten gaan.

Het beste achtbaanpark van Japan, dat blijft Nagashima Spa Land. Het aanbod is er uitgebreider, er is wat meer groen en het park herbergt daarenboven de allerbeste rollercoaster van het hele land. Toch bezorgde ook Fuji-Q ons een vermakelijke pretparkdag. Maar wat is jouw mening over dit pretpark in de schaduw van Mount Fuji? Beschouw jij jezelf als een fan van Eejanaika? Wat vond je van het uitzicht op Fujiyama Sky Deck? En werd je ook een beetje verliefd op die darkride in Thomas Land? Deel je mening in het onderstaande invulveld.

Dit artikel is gebaseerd op een bezoek aan Fuji-Q Highland dat plaatsvond in april 2026.