Switch to English version

The Land of Legends

Belek, Turkije

“Grootschalig vrijetijdsresort onder de Turkse zon”

Ik heb niks met all-in hotels, strandvakanties of zwembaden. Glenn die z’n vrije tijd aan de Turkse Riviera doorbrengt, dat lijkt dus al bij voorbaat een mismatch. Toch konden spotgoedkope vliegtickets me overtuigen om voor enkele dagen naar Antalya te reizen. En daar, aan de zonovergoten kust van de Middellandse-Zee, ontdekte ik enkele verrassende dingen. Ik was bijvoorbeeld verbaasd om te zien dat er nog steeds passagiers bestaan die geloven dat ze moeten applaudisseren na een vlucht. Verder bleek dat Turkse locals ongelooflijk klantgericht zijn en je doorgaans met een gemeende glimlach verder helpen. Ten slotte merkte ik dat je in en rond Antalya behoorlijk wat vermaak kan vinden… en daar horen zelfs een paar rollercoasters bij. Ik probeer dus subtiel in te blenden bij de zomers gebruinde (en soms vuurrood verbrande) toeristen met één doel: m’n eerste Turkse credits aanvinken.

Hoewel je in de hoofdstad ooit een pretpark met zeventien rollercoasters kon bezoeken, zou ik Turkije geen rasecht achtbaanland noemen. Met 111 operationele exemplaren telt het land immers slechts één achtbaan per 770.000 Turken. Ter vergelijking: in België behalen we een mooie 1 op 328.000 en Nederland doet het met 1 op 318.000 inwoners zelfs nog beter. Daarnaast moet je in Turkije doorgaans niet de grootste of meest kwalitatieve banen verwachten. Een meerderheid van de lokale coasters is immers op jonge kinderen gericht en ze staan vaak op semi-permanente kermissen. Toch zijn er ook een paar interessantere plekken. Nabij Istanboel vinden we bijvoorbeeld twee leuk uitziende attractieparken, die toevallig allebei een rode LSM Launch Coaster van Intamin te bieden hebben. En wanneer je een vakantie in Antalya doorbrengt, dan ligt The Land of Legends binnen handbereik.

Hoewel ik vooral aandacht heb voor de achtbanen en andere rides, zou het fout zijn om Land of Legends een doodgewoon pretpark te noemen. In realiteit is dit namelijk een heuse entertainmentbestemming, die voor haast iedereen wel iets leuks te bieden heeft. Fashionista’s kunnen bijvoorbeeld terecht in Shopping Avenue. Dit moderne winkelcentrum is duidelijk op kapitaalkrachtige bezoekers gericht, want we zien vooral peperdure merkboetieks en chique horecazaken. Ook een verblijf in het aanpalende Kingdom Hotel, waarvan het exterieur als een soort Romeins paleis vormgegeven werd, is verre van goedkoop. Gelukkig hoef je geen cent uit te geven om gewoon door Shopping Avenue te kuieren. Je kan dus naar hartelust foto’s maken van het Disney-achtige sprookjeskasteel, dat met z’n hoogte van 70 meter het opvallendste gebouw van de wijde omgeving is. Bovendien zorgt men voor gratis entertainment. Er zijn meerdere fonteinshows en rond tien uur ‘s avonds vindt er op de kanaaltjes van Shopping Avenue zelfs een heuse botenparade plaats. Ik blijf zelf niet lang genoeg om die parade bij te wonen, maar het ziet er vooral een kitscherige bedoening uit.

Je hebt geen ticket nodig om Shopping Avenue te betreden. Voor de andere onderdelen van Land of Legends moet je echter wel een toegangskaart kopen. Die toegangskaart is niet goedkoop: online tarieven variëren tussen 70 en 90 euro, terwijl je aan de kassa maar liefst 100 euro neertelt. Da’s stevig, maar je krijgt er gelukkig wel wat voor terug. Het Land of Legends Theme Park is immers gigantisch en bestaat uit vier onderdelen. Deel één en twee zijn Aqua Park en Tropic Lagoon, die tezamen een indrukwekkend waterpretpark vormen. Als je me kent, weet je dat zulk vermaak me weinig doet. Toch neem ik vlug een kijkje in dit waterparadijs, dat een goede indruk maakt. Dat is niet alleen te danken aan het exotische groen, maar ook aan de ruime selectie attracties. Thrillseekers vinden heel wat spectaculaire glijbanen, maar ook families met jonge kinderen worden niet vergeten. De populairste attractie van het hele waterpark blijkt de Turtle Coaster, vernoemd naar z’n schildpadvormige stationsgebouw. Het ding is bijna een halve kilometer lang en valt vooral op omwille van het regenboogachtige kleurenschema. Een portie geduld is trouwens vereist: de rij van Turtle Coaster loopt vandaag op tot 60 minuten, terwijl er bij de andere glijbanen nooit langer dan een kwartier aangeschoven moet worden.

Het waterpark is uitgestrekt en er valt een heleboel te beleven. Het attractiepark, daarentegen, zou ik eerder met het woord ‘compact’ beschrijven. Toch werd dit gedeelte alsnog opgesplitst in twee aparte zones: Adventure Land en Masha and the Bear – Land of Laughter. De aankleding van Adventure Land heeft Mediterrane invloeden, maar ik zie ook enkele attracties in een Steampunk-thema. Een van die rides is een Splash Battle met de naam WaterMania. Je vindt gelijkaardige attracties in tal van andere parken, dus ik zou WaterMania beslist geen vernieuwende ervaring noemen. Toch verdient The Land of Legends een pluim voor de aankleding van deze attractie. De ride ligt er namelijk stralend bij en alle watereffecten lijken naar behoren te werken. Dankzij z’n centrale locatie brengt WaterMania bovendien heel wat kinetische energie naar dit parkgedeelte.

The Land of Legends mag zichzelf de trotse eigenaar van ‘s lands langste, hoogste en snelste achtbaan noemen. Het hoeft dus niet te verbazen dat ik m’n vliegticket naar Antalya vooral boekte met een ritje op Hyper Coaster in het achterhoofd. En het mag gezegd: qua looks kan de baan me zeker overtuigen. De blauw-groene kleurstelling is prachtig, terwijl de 61 meter hoge lifthill en gigantische looping prominent aanwezig zijn in de skyline van het park. Het is weliswaar een beetje gek dat de ingang van Hyper Coaster enkel via een souvenirwinkel bereikt kan worden, maar al bij al is de eerste indruk prima. En de rit? Ook daar valt weinig op aan te merken. De ervaring start met een behoorlijk steile, gedraaide first drop, die vooral in de achterste helft van de trein heel wat airtime oplevert. Het meest intense moment van de rit is echter de looping, die omwille van z’n vorm (eerder rond in plaats van druppelvormig) telkens sterretjes voor mijn ogen doet verschijnen. De rest van de lay-out is gevuld met airtime-heuvels, snel bochtenwerk en een verrassend toffe zero-g roll. Ik wil niet verzwijgen dat de trein lichtjes vibreert terwijl hij door de elementen raast, maar storend is dat nooit. Hyper Coaster vormt dus een prima signature ride voor The Land of Legends en het is fijn om te zien dat Mack Rides zulke briljante rollercoasters kan afleveren. 

Je vindt in dit park een uitstekende thrill-achtbaan, maar ook aan kinderattracties is er geen gebrek. Ik spot bijvoorbeeld een molen met luchtballonnen, een knap geïntegreerd mini-reuzenrad en een vliegend tapijt vol onsubtiele referenties naar Disney’s Aladdin. Het zwaartepunt van het kindervermaak ligt in de noordelijke uithoek van het domein. Hier staan namelijk een klassieke zweefmolen, een carrousel, een kleinschalige openluchtshow en Zippy Zappy Coaster. Dit is een standaard kinderachtbaan van de SBF Visa Group, identiek aan Junior Red Force in Ferrari Land. Net zoals z’n Spaanse broertje is Zippy Zappy Coaster een simpele en themaloze attractie die letterlijk in de schaduw van een veel grotere achtbaan staat. Toch is er een opvallend verschil: terwijl men er in Ferrari Land geen probleem van maakt wanneer volwassen creditjagers een ritje maken, kan je deze Turkse versie alleen bezoeken indien je een kind meebrengt.

Het is vanzelfsprekend dat The Land of Legends zich, omwille van z’n locatie, vooral op internationale bezoekers richt. Het aantal Turkse gasten lijkt me dus beperkt, maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door toeristen. Vooral de Russen zijn in groten getale aanwezig en het resort is daar duidelijk op voorbereid. Vele personeelsleden lijken een woordje Russisch te spreken en ook de informatieborden zijn aangepast. Bovendien leverde de Russische animatieserie Masha and the Bear de inspiratie voor Land of Laughter, een kindergebied dat in 2020 gepresenteerd werd. Hoewel deze zone een beetje verscholen ligt, zou ik je absoluut aanraden om hier een kijkje te nemen. Het themaniveau van Land of Laughter ligt namelijk verrassend hoog en je vindt hier de mooiste familieattractie van het hele park. A Joyful Journey is een rustige bootvaart waarin we tezamen met de characters uit Masha and the Bear vier verschillende seizoenen beleven. Ikzelf ken de serie en de figuurtjes niet, maar desalniettemin weet A Joyful Journey te overtuigen dankzij de kleurrijke decors en een tweetal sfeervolle darkride-scènes. Deze attractie tovert sowieso een glimlach op je gezicht, da’s beloofd.

Rond het middaguur begeef ik me naar het Waterfront Kingdom Theater, dat zich centraal tussen het attractiepark en het waterpark bevindt. Twee maal daags staat hier de Waterfront Kingdom Show op het programma. In hoofdzaak is dit een dolfijnshow, zoals je die kent uit menig dolfinarium. Toch valt deze Waterfront Kingdom Show vooral op omwille van de randanimatie, die geen enkele link met dolfijnen of de zee heeft. Er zijn twee mimespelers die een voorspelbaar applaus-duel leiden en vervolgens gaat er tien minuten lang een Kiss Cam door het publiek (awkward!). Tot slot zijn er nog een tiental dansers die zichzelf helemaal laten gaan op popsongs uit het vorige decennium. Pas daarna, zowat twintig minuten na de geafficheerde starttijd van de show, komen de dolfijnen tevoorschijn. Opmerkelijk: hoewel er bij gelijkaardige shows in andere parken veel over conservatie en bescherming van dolfijnen gesproken wordt, zie ik hier gewoon een circusachtig tafereel met ouderwetse kunstjes. Indien je het fantastisch vindt om dolfijnen door een hoepel te zien springen of met hun staart te zien zwaaien, dan vind je hier ongetwijfeld wat je zoekt. Mag er echter net iets meer diepgang zijn? Dan is de Waterfront Kingdom Show een nogal teleurstellend schouwspel.

Er zijn dolfijnen die twisten en zwaaien, maar ook als parkbezoeker kan je dergelijke capriolen maken. The Land of Legends biedt namelijk een mooie selectie flatrides, die variëren van ouderwets tot modern. De meer klassieke exemplaren zijn een Tagada en de zogenaamde Sky Walker, die je kan vergelijken met de op Belgische kermissen reizende Rotor. Beide attracties zijn leuk geïntegreerd, al zien de hedendaagse flatrides er nog beter uit. Een van die attracties is Sky Fighter, een vliegtuigmolen van Gerstlauer. Deze machine komt je ongetwijfeld bekend voor indien je recentelijk naar Toverland of Holiday Park reisde. Het leuke aan deze Turkse versie is de ritduur, want die lijkt een beetje langer dan bij de soortgenoten. En hoewel ik zelf niet de grootste thrillseeker ben, blijkt het doodeenvoudig om een aantal keren over de kop te gaan. Bezoekers die nog meer omwentelingen willen maken, kunnen terecht bij Galeon. Deze inverted top spin blinkt vooral uit dankzij z’n setting. Het ding wordt immers omgeven door enkele antiek uitziende waterwielen, een tempelmuur en een waterpartij vol fonteinen. Galeon verdient dus een schoonheidsprijs, maar ik kan ‘m tijdens dit bezoek helaas niet in werking zien. Een langdurige storing houdt deze draaiende bank namelijk aan de grond.

Als men bij The Land of Legends vergaderingen organiseert om attractienamen te bedenken, duren die volgens mij amper een paar minuten. Een achtbaan van ruim zestig meter hoog, die noemt men hier gewoon Hyper Coaster. En als een achtbaan voor de hele familie geschikt is, dan vindt men Family Coaster een prima naam. Die familieachtbaan werd geleverd door Gerstlauer en is qua lay-out gelijk aan Dragon Fly (Duinrell) en Cobra des Amun Ra (Belantis). Eerlijk is eerlijk: dat zijn prima coasters. Er zou weliswaar een diepere afdaling in het baanverloop mogen zitten, maar qua soepelheid en bochtenwerk is er niks verkeerds over te zeggen. De inkleding van Family Coaster is helaas allesbehalve wereldschokkend. Hoewel het stationsgebouw er nog best oké uit ziet, bevindt de eigenlijke rollercoaster zich namelijk op een dor stukje niemandsland. Enkele extra bomen en/of thema-elementen zouden meer dan welkom zijn.

Wanneer ik schrijf dat Antalya een aangenaam klimaat heeft, is dat nog een understatement. Als je hier tijdens de zomermaanden heen reist, mag je er dan ook zeker van zijn dat het warm is. Ook ik bezoek het park vandaag bij een stevige 34 graden en kan dus wel wat verkoeling gebruiken. Die is niet alleen te vinden in het waterpark of bij de Splash Battle, maar ook bij Typhoon Coaster. Deze Intamin-machine is vergelijkbaar met de waterachtbanen die je in Mirabilandia en Energylandia vindt, maar dan in een iets compactere en lagere versie. Herkenbare elementen zijn de verticale lift, de snelle helix en het enorme waterbassin. Qua rit blijkt Typhoon Coaster alvast een leuk ding en ik vind het fijn dat de splash verkoelend, doch niet kletsnat is. Qua thema is er helaas minder reden om te juichen, want deze attractie is net zo kaal als z’n Italiaanse en Poolse broertjes. De waterpartij oogt te uitgestrekt en ook het gigantische stationsgebouw geeft een wel erg kille aanblik. Ook in het korte darkride-gedeelte (dat tussen het perron en de verticale lift zit) krijg ik een willen-maar-niet-kunnen-gevoel. Een ervaren pretparkbezoeker ziet bij Typhoon Coaster dus wel een paar pijnpunten, maar de doorsnee toerist lijkt zich daar weinig van aan te trekken. Omwille van de hitte is dit immers de enige ride binnen het pretparkgedeelte waar (weliswaar kort) aangeschoven moet worden. En opgelet: ook bij deze attractie vind je de ingang in een souvenirshop. 

The Land of Legends blijft tijdens mijn bezoek geopend tot 19.00 uur, maar ik houd het al vroeger voor bekeken. Na nog een tweetal ritjes op Hyper Coaster is mijn pretparkhonger immers wel gestild. Laat dat meteen een waarschuwing zijn voor achtbaanfans die hierheen reizen: The Land of Legends is een gigantisch domein, maar het eigenlijke pretparkgedeelte is relatief beperkt. Desondanks heb ik me hier uitstekend geamuseerd. Het attractieaanbod is prima en de achtbanen vormen mooie headliners in die collectie. Daarnaast werd ik aangenaam verrast door het sfeervolle Masha and the Bear-gedeelte en de knappe vormgeving van het waterpark. Tot slot mag ook een complimentje voor de vriendelijke crew niet ontbreken, want zij deden (ondanks de hitte) echt hun best om iedereen met een glimlach verder te helpen. Jammer genoeg wil dit niet automatisch zeggen dat de operations top zijn. Hier en daar worden er rare procedures gehanteerd, waardoor er bij de achtbanen geen al te vlot werktempo behaald wordt. Geen probleem op een dag met een paar honderd bezoekers, maar op drukkere momenten moet je bij de topattracties wellicht rekening houden met aanzienlijke wachttijden.

Ik heb nog steeds niks met all-in hotels, strandvakanties of zwembaden. Ik vind het nog altijd gek dat men een piloot met applaus beloont omdat hij driehonderd toeristen veilig op een landingsbaan kan zetten. Maar of ik spijt heb van dat tripje naar Antalya? Neen, helemaal niet. Het was tof om het kwakkelende Belgische lenteweer even te ontvluchten en bovendien beleefde ik een heerlijke dag in The Land of Legends. Je bent snel klaar als je enkel voor het pretparkgedeelte komt, maar dankzij het aangrenzende waterpark en Shopping Avenue staat hier alsnog een zeer compleet vrijetijdsresort. En dat resort is zeker een bezoekje waard indien je in de buurt bent.