Switch to English version

Universal Epic Universe

Orlando, Florida, USA

“Het gloednieuwe hoogtepunt van iedere trip naar Orlando”

Er zijn zo van die momenten waarvan je meteen weet dat je ze voor altijd zal herinneren. Een van die momenten beleefde ik eind januari 2026, toen ik met een cocktail op het panoramaterras van Bar Helios zat. Het totaalplaatje was op dat ogenblik perfect tot in de kleinste details. Mijn drankje bleek heerlijk, ik werd omringd door reuzefijne mensen en we genoten met z’n allen van een fenomenaal uitzicht. Bar Helios bevindt zich namelijk op de tiende verdieping van het Helios Grand hotel, een van de blikvangers van het gloednieuwe Universal Epic Universe. In de schemering bewonderden we de duellerende achtbaantreinen van Stardust Racers, de dansende fonteinen van Celestial Park en het levendige vikingdorp Berk. Het voelde behoorlijk surreëel om dit plots allemaal met m’n eigen ogen te zien, nadat we ruim vijf jaar lang haast iedere fotoreportage over de bouw van het park gevolgd hadden. Maar toch… op 22 mei 2025 zwaaiden de poorten van Epic Universe officieel open voor het grote publiek. En eindelijk was het nu ook onze beurt om de nieuwste parel aan de kroon van Universal Orlando Resort te ontdekken.

In tegenstelling tot Walt Disney World is Universal best compact. Universal Studios, Islands of Adventure en Volcano Bay liggen kort bij elkaar en je kan deze bestemmingen vanuit meerdere on-site hotels gewoon te voet bereiken. Nog een extra themapark in het bestaande complex persen, dat bleek echter onmogelijk. Voor Epic Universe week men dus uit naar een nieuwe locatie, die zowat vier kilometer ten zuidoosten van de ‘oude’ parken ligt. Je vindt daar niet alleen Epic Universe, maar ook het luxueuze Helios Grand Hotel en het budgetvriendelijke hotelduo Terra Luna en Stella Nova. Er liggen ideeën op tafel voor een high-tech ondergronds transportsysteem om alles met elkaar te verbinden, maar vooralsnog gebeurt het vervoer tussen beide Universal-clusters door middel van bussen. De rit duurt net geen 15 minuten, dus wat mij betreft valt er niets te klagen over deze huidige situatie.

DE EERSTE INDRUK

Universal Epic Universe spreekt ons niet aan als bezoekers, maar wel als reizigers. En de reis start vanochtend aan de voet van The Chronos, de groen-gouden toren die we als het symbool van het park mogen beschouwen. Volgens het achtergrondverhaal verzamelt The Chronos alle energie die nodig is om de portalen van Epic Universe te openen. We hebben het in dit park namelijk niet over doodgewone themazones, maar wel over Portals. Het eerste portaal bevindt zich meteen onder The Chronos en leidt naar Celestial Park, het levendige middelpunt van Epic Universe. Het gebied bestaat uit klaterende watervallen, imposante standbeelden en een heleboel brede wandelboulevards. De designers kozen voor een eclectische bouwstijl die zowel klassieke, moderne als natuurlijke elementen bevat. In dit geheel zijn er glansrollen weggelegd voor het gigantische Helios Grand Hotel, de opvallende koepel van Constellation Carousel en een aantal grootschalige waterpartijen.

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: ik vind Celestial Park fantastisch. Het is de enige zone van Epic Universe die niet op bekende IP’s of characters gebaseerd werd, en dat voelt anno 2026 sowieso verfrissend aan. Bovendien is dit niet zomaar een Main Street waar je louter doorheen loopt om het park te betreden of te verlaten. Neen, Celestial Park doet dienst als een soort rustgevende thuishaven waar we in de loop van de dag regelmatig op adem kunnen komen. De andere vier portalen zijn allemaal druk en intens, dus het vredige intermezzo van Celestial Park wordt absoluut gewaardeerd. Met wat extra schaduwplekken zou het gebied trouwens helemaal perfect aanvoelen, al zal de groeiende vegetatie daar tijdens de komende jaren ongetwijfeld een handje mee helpen.

ACHTBANEN

Epic Universe opende in 2025 met elf mechanische attracties. Op het eerste zicht lijkt dat niet veel. Toch kunnen achtbaanliefhebbers op hun beide oren slapen, want je vindt in dit park niet minder dan vijf credits. De blikvanger in dit segment is Stardust Racers, een duellerende lanceerachtbaan van Mack Rides. Hij staat in Celestial Park en vertelt een verhaal over Celestials die per komeet tussen verschillende werelden reizen. Prima idee, maar verwacht vooral niet dat er diepgaande theming aan vasthangt. Naast een reusachtig kometenstandbeeld, een hip naambord en de oogstrelend mooie treinstellen is er namelijk weinig decoratie zichtbaar. Toch mag een achtbaan soms ook gewoon een achtbaan zijn, vooral wanneer die baan zo briljant is als deze.

Stardust Racers’ geel-groene staalconstructie claimt een prominente plek in de skyline van Epic Universe en de statistieken zijn ronduit imposant. Beide circuits zijn 40 meter hoog en ruim anderhalve kilometer lang, en de treinen worden gelanceerd naar een topsnelheid van 100 kilometer per uur. Over die lanceringen gesproken… Stardust Racers is geen typisch Mack-product, want de acceleratie is verbazend krachtig. Vooral de eerste lanceerstrook (waar halverwege nog een extra versnelling in geïntegreerd werd) verraste me volledig. Daarnaast heeft de baan een fantastische opbouw: in het eerste deel is er een hoofdrol weggelegd voor heftige airtime-momenten, terwijl de tweede helft voornamelijk focust op interactie met de andere trein. Dankzij dat tweede gedeelte van de lay-out reken ik Stardust Racers trouwens bij de beste rollercoasters van de planeet. De timing van het race-effect is immers ongeëvenaard en in de zogenaamde Celestial Spin (twee in elkaar verstrengelde inversies) zie je de tegenstander plots van wel heel dichtbij. Het zorgt ervoor dat ik Stardust Racers opnieuw en opnieuw en opnieuw wil beleven… en dat blijkt dankzij de torenhoge capaciteit gelukkig perfect mogelijk.

Stardust Racers is met voorsprong de grootste thrill in het huidige aanbod van Epic Universe. Toch wil dit niet zeggen dat de andere rollercoasters automatisch saai zijn. Wel integendeel. Ondanks z’n meer familiale karakter is ook Hiccup’s Wing Gliders bijvoorbeeld een pareltje. Dit is de opvallendste attractie in Isle of Berk, het portaal dat in het teken van de How To Train Your Dragon-animatiefilms staat. De voertuigen razen langs de houten vikinghuisjes en over de centrale lagune, wat tot een bijzonder fotogeniek tafereel leidt. Toch is Hiccup’s Wing Gliders voornamelijk de moeite dankzij z’n geslaagde, ongecompliceerde storytelling. Door middel van onboard audio en een tweetal showscènes vertelt deze familieachtbaan namelijk een duidelijk verhaal. In dit geheel zijn een schattige Toothless-animatronic en John Powell’s fenomenale filmsoundtrack zeker een extra vermelding waard. Wing Gliders is dus een rollercoaster die een brede glimlach op m’n gezicht tovert.

Je zag bovenaan deze pagina misschien al dat ik Epic Universe een maximumscore van vijf sterren gaf. Dat is te danken aan de immersieve themawerelden en het buitengewoon kwalitatieve attractieaanbod. Maar perfectie bestaat niet. Aan de westkant van het park ligt bijvoorbeeld een achtbaan waarvan ik me afvraag wat ie in godsnaam in dit park te zoeken heeft. Curse of the Werewolf is een spinning coaster van Mack Rides waar weinig positiefs over te zeggen valt. De acceleraties zijn tam en zelfs een tijdrekkende swing launch kan niet verhullen dat de rit belachelijk kort is. Tot overmaat van ramp is Curse of the Werewolf ook vanuit visueel standpunt een misser. De gehele lay-out is omgeven door zware netten en in de slotrem staan we oog in oog met een paspop die rechtstreeks uit je lokale Zeeman-vestiging geplukt lijkt. Ik kan me echt niet voorstellen dat Universal deze attractie met trots presenteert.

Nergens ter wereld worden achtbaanpassagiers zo vaak gelanceerd als in Universal Orlando. Iedere thrill coaster in dit resort bevat namelijk minstens één launch. Epic Universe zet die traditie voort, want alle eerdergenoemde banen bevatten acceleraties. Mine-Cart Madness is de enige baan in dit park die klassieke lifthills bevat, al wil dat allerminst zeggen dat het een ‘klassieke achtbaan’ is. Bij deze naar Donkey Kong gethematiseerde coaster kunnen de voertuigen namelijk over ‘gebroken’ stukken spoor springen. Het is een illusie die men opwekt door gebruik te maken van een zichtbare nep-rail en een gecamoufleerde echte track. Het idee erachter is geniaal en qua originaliteit krijgt Mine-Cart Madness dus een 10/10. Vooral in de overdekte gedeeltes wordt het trucje slim toegepast. M’n hart gaat tijdens onze eerste rit dan ook razendsnel tekeer omdat het meermaals lijkt alsof we gaan ontsporen. Toch is er helaas ook een minpunt aan dit innovatieve ritsysteem verbonden en dat is het gebrek aan comfort. Hoewel de mijnkarretjes geen bijster hoge snelheden halen, krijg je als passagier een flinke dosis gerammel te verduren. Hoe cool het concept achter Mine-Cart Madness dus ook is; de herhalingswaarde ligt eerder laag.

DARKRIDES

Enkele alinea’s terug typte ik dat Celestial Park een moment van rust brengt na de ontdekking van portalen vol actie en energie. Dat laatste is in het bijzonder van toepassing op Super Nintendo World. In Donkey Kong Country raast er bijvoorbeeld iedere vijftien seconden een mijnkarretje voorbij, terwijl het aangrenzende Mario Bros-gebied ons trakteert op een explosie van kleur en geluid. Overal is beweging en om de paar tellen weerklinkt er ergens wel een blitse jingle. Het is een sensory overload van de hoogste graad, maar ik geef graag toe dat de zogenaamde Mount Beanpole en z’n omgeving een spektakelstuk vormen. Ik ben trouwens blij dat Orlando’s Super Nintendo World een kopie is van de versie in Osaka, en niet van die in Hollywood. Deze variant heeft niet alleen meer attracties, maar dankzij de verschillende niveaus straalt het gebied ook net wat meer diepgang uit.

Net zoals in Japan en Californië schuilt er een grootschalige darkride achter de kleurrijke façades. Mario Kart – Bowser’s Challenge vertaalt de virtuele werelden van het gelijknamige racespel naar de realiteit. Die game is wereldberoemd en geliefd, dus het spreekt voor zich dat de bijhorende attractie uitgroeide tot een publieksfavoriet. Wachttijden schommelen tijdens ons bezoek bijgevolg een hele dag lang tussen de 60 en 90 minuten. Gegadigden schuifelen in die tijdspanne weliswaar door een van de mooist gethematiseerde wachtruimtes van het hele Universal Orlando Resort, maar het blijft làng. En het mag een unpopular opinion zijn, maar ik vind dat Bowser’s Challenge z’n hoge wachttijden niet waard is. Toen ik in 2023 mijn eerste ritje maakte, kon ik de ride nog appreciëren omwille van het vernieuwende concept. In de loop der jaren ben ik me echter meer en meer gaan storen aan het augmented reality-brilletje, dat schokkerige beelden aan de (nochtans fantastische) darkride-scènes toevoegt. Het feit dat je ondertussen tevens rij-instructies krijgt én op je concurrenten moet schieten, zorgt ervoor dat ik deze ride eigenlijk eerder als stressvol dan als plezierig ervaar. Mario Kart – Bowser’s Challenge mag dan wel een technisch huzarenstukje zijn, maar de ritervaring voelt overprikkelend en rommelig.

Universal Orlando Resort wordt al jarenlang geroemd omwille van z’n groots aangepakte Halloween-event. Tegenwoordig worden de griezels na 31 oktober niet meer verbannen, want ze blijven jaarrond ronddwalen in Dark Universe. Dit portaal bestaat uit het duistere dorpje Darkmoor, de Instagram-waardige Burning Blade Tavern en een tweetal rides. Curse of the Werewolf blijkt een misser, maar het andere lid van dit duo slaagt er gelukkig wel in om onze hoge verwachtingen in te lossen. We zeggen dus ‘dankjewel’ tegen Victoria Frankenstein, achter-achterkleindochter van de legendarische Henry Frankenstein en gastvrouw in Monsters Unchained – The Frankenstein Experiment.

Dat Victoria in een kast van een villa woont en ons persoonlijk verwelkomt tijdens een (spectaculaire) voorshow, vinden we tof. Dat ze ons vervolgens trakteert op een van de meest unieke nieuwe darkrides van het afgelopen decennium, vinden we zelfs te gek. Het heeft een tijdje geduurd, maar eindelijk lijkt men bij Universal te beseffen dat een overdosis schermen meestal nefast is voor de beleving van een darkride. Het is een plezier om waar te nemen dat men bij deze attractie volop inzette op reële decors en geavanceerde, soepel bewegende animatronics. Er zijn in Monsters Unchained weliswaar schermen en projecties te ontdekken, al zijn die er louter ter ondersteuning van de fysieke scènes. Bezoekers beleven deze ride trouwens op een erg intense wijze, want het transportsysteem met robotarmen (bekend van Harry Potter and the Forbidden Journey) brengt je ontzettend dicht bij alle actie. Ondanks het feit dat ik totaal niks met Universal’s Classic Monsters heb, maakt Monsters Unchained dus een ijzersterke indruk. Universal wist het oubollige en stoffige concept van een spookhuis met succes te upgraden naar een 21ste-eeuwse attractie.

Harry Potter maakte in 2010 z’n intrede in Islands of Adventure en vier jaar later volgde een uitbreiding in Universal Studios. Een normaal persoon zou dan denken dat de Britse tovenaar voldoende vertegenwoordigd is in Orlando. Het Universal-management leek daar echter niet van overtuigd, want in Epic Universe ontstond er een derde onderdeel van The Wizarding World. Dit portaal neemt ons mee naar het Parijs van pakweg honderd jaar geleden. We lopen onder een monumentale boog en belanden vervolgens in een bruisend stadsdeel vol levensgrote gebouwen. Het klimaat is weliswaar prettiger, het ruikt frisser en de mensen zijn merkbaar vriendelijker dan in het echte Parijs, maar verder wanen we onszelf letterlijk in de Franse hoofdstad. Klinkt het gek wanneer ik zeg dat het misschien té realistisch oogt? Hoewel deze themazone oogverblindend mooi en grootschalig is, moet ik alleszins toegeven dat ik de fantasiewerelden van Hogsmeade en Diagon Alley net iets sterker vindt.

Universal Orlando heeft met Forbidden Journey, Escape From Gringotts en Hagrid’s Magical Creatures Motorbike Adventure al een hele reeks sterke attracties neergezet. In 2025 werd Harry Potter and the Battle at the Ministry aan dat rijtje toegevoegd. De ride speelt zich af in het Britse Ministry of Magic, maar euhm… waren we daarnet niet in Parijs? Het geografische sprongetje is enigszins bizar, maar wordt wel op een visueel aantrekkelijke wijze opgelost. Je maakt de verplaatsing namelijk met behulp van het zogenaamde Floo Network en da’s een element dat haast iedere bezoeker meteen op zijn/haar sociale media deelt. Daarachter vinden we dan dat fameuze Ministry of Magic, een ronduit indrukwekkend tafereel vol grandeur en schoonheid. Wees gerust: je krijgt uitgebreid de tijd om dit geheel te bewonderen. Battle at the Ministry is namelijk berucht omwille van de lange wachttijden, dus je brengt hier wellicht een hele poos door.

Dertig, zestig of honderdvijftig (schrappen wat niet past) minuten later bereik je dan het opstapplatform. De voertuigen die je daar ziet, vertonen merkbare gelijkenissen met die van Disney’s Tower of Terror. Da’s geen toeval, want ook in deze attractie gaan we per lift op verkenning. We gebruiken die lift aanvankelijk om ons naar de rechtszaal te begeven waar slechterik Dolores Umbridge terechtstaat. Zoals het hoort in een pretparkattractie, gaat dit echter niet volgens plan. Umbridge ontsnapt en passagiers worden meegezogen in een heftige strijd tussen het goede en het kwade. Verhaaltechnisch doet deze ride geen dingen die we nog niet kenden, maar qua effecten ligt dat anders. De lift zweeft immers van de ene indrukwekkende scène naar de andere. Ik wil overigens meteen mijn eerdere kritiek op schermattracties temperen. Een geschatte 75 procent van deze ride speelt zich op schermen af, maar die dingen zijn zó haarscherp dat je nauwelijks het verschil tussen de echte en virtuele werelden kan onderscheiden. Toch zijn het alweer de animatronics en reële thema-elementen die de attractie werkelijk naar een hoger niveau tillen. Ik heb Battle at the Ministry in ieder geval met open mond beleefd. Van de drie klassieke Harry Potter-darkrides is dit ongetwijfeld m’n favoriet!

ENTERTAINMENT

We blijven nog even in The Wizarding World voor een portie vermaak bij Le Cirque Arcanus. Ondanks die naam wordt al vanaf de eerste seconde duidelijk dat dit veel meer dan ‘zomaar een circusvoorstelling’ is. Ten eerste is de sfeer mysterieus en zelfs een tikkeltje duister. Ten tweede is er een hoofdrol weggelegd voor de Demiguise en andere bijzondere figuren uit de Fantastic Beasts-filmreeks. Ten derde bevat de show speciale effecten die je nergens ter wereld in een gewone circustent zal zien. Ik wil niet te veel verklappen, maar ergens op de helft van de voorstelling ondergaat het podium bijvoorbeeld een plotse, zeer verrassende metamorfose. Hoewel mijn respect voor de acrobaten en artiesten van Cirque Arcanus groot is, steelt deze show dus vooral m’n hart dankzij de techniek en de ontzettend goede sfeerschepping. Niet te missen.

Universal Orlando Resort heeft z’n showaanbod geruime tijd stiefmoederlijk behandeld. De zalen van Islands of Adventure staan leeg en in Universal Studios is The Bourne Stuntacular de enige écht spectaculaire voorstelling. Epic Universe luidde echter een nieuw tijdperk in. Je vindt hier namelijk niet één, maar twee kwalitatieve theatershows. En toeval of niet: beide voorstellingen draaien rond fabelwezens. In Isle of Berk speelt The Untrainable Dragon, een show die we herkennen uit Universal Studios Beijing. Zelfs met dialogen en liedjes in het Mandarijn vonden we dit spektakel al briljant, dus het spreekt voor zich dat ook deze Engelstalige versie in de smaak valt. Het grootste kippenvelmoment is – net zoals in Beijing – de introductie van Hiccup en Toothless, maar ook daarna blijft de voorstelling beklijven dankzij goeie acteerprestaties en fijne zang. Indien je Toothless en de Vikings wil ontmoeten, kan dat trouwens in dezelfde hoek van het park. Wel opletten, want wachttijden van ruim een uur zijn niet uitzonderlijk voor deze meet & greet.

Dankzij Le Cirque Arcanus en The Untrainable Dragon zou ik Epic Universe’s entertainment-afdeling eigenlijk een maximumscore moeten toekennen. Toch geef ik voorlopig slechts een acht op tien en dat ligt aan het avondspektakel. Rond sluitingstijd presenteert men The Cosmos Fountain Show op de waterpartij nabij het Helios Grand Hotel. De locatie is wondermooi en ‘t is fijn om te zien hoe alle lampjes in Celestial Park meedeinen op de tonen van de muziek. Maar… meer stelt het niet voor. Epic Universe pakt niet uit met projecties en men voegde geen vuurwerk of drones toe. Het geheel voelt bijgevolg tamelijk simpel aan en da’s jammer in Amerika’s modernste themapark. Toeristen reizen naar Orlando om weggeblazen te worden, niet om naar een soort Aquanura te staren.

ANDERE ATTRACTIES

Een Amerikaan zou de bovenvermelde show als slightly underwhelming beschrijven. Diezelfde Amerikaan staat echter met plezier 40 minuten in de rij voor een draaimolen. Toegegeven… Constellation Carousel is allesbehalve een alledaagse draaimolen. Het ding kreeg een toplocatie middenin Celestial Park en valt op omwille van het iconische koepeldak. Daaronder ontvouwt zich een dromerig tafereel waarin kleurrijke wezens kriskras door elkaar heen lijken te zweven. Het levert niet alleen een plezante rit op, maar Constellation Carousel is bovenal een attractie die extreem Instagrammable is. Hetzelfde geldt min of meer voor Yoshi’s Adventure in het Mario Bros-gebied. Doe deze rondrit niet voor het interactieve zoekspel (waar niets uitdagends aan is) of omwille van de ritduur (die te kort blijkt), maar geniet vooral van de prachtige panoramische uitzichten over Super Nintendo World.

Het attractieaanbod van Epic Universe wordt vervolledigd door Dragon Racer’s Rally en Fyre Drill, die beiden in Isle of Berk te vinden zijn. We praten over een dubbele Sky Fly (zoals Pixarus in Toverland) en een splash battle met cartoonesk vormgegeven decors. Ik zou geen van beiden als een must-do bestempelen, maar het zijn wel rides die Isle of Berk meer kinetische energie en body geven. Toch vind ik het jammer dat men voor de enige waterattractie van dit park een banale splash battle koos. De weersomstandigheden van Orlando zijn uitermate geschikt voor waterplezier, maar dit voelt enigszins als de gemakkelijke oplossing. Indien Mack Rides tijdens de komende jaren een Rocking Boat in Orlando mag bouwen, hoop ik van ganser harte dat het in Epic Universe is.

HORECA

Vele mensen associëren pretparken met hamburgers, kleffe frieten en een occasionele braadworst. En hoewel je zulke snacks nog steeds in een heleboel parken terugvindt, zijn er tijdens het afgelopen decennium ook een hoop prima alternatieven verschenen. Universal Orlando Resort liftte mee met de revolutie en biedt tegenwoordig een enorme verscheidenheid aan kwalitatieve restaurants. Het valt vooral op dat het ouderwetse fastfoodkraam haast volledig verdween. Thematische horeca is de nieuwe standaard en Universal maakte de beleving ook een pak aangenamer. Bij de meeste quick service-locaties krijg je tegenwoordig namelijk een tafel toegewezen. Je bestelt vervolgens via de smartphone-app, waarna de maaltijd naar de tafel gebracht wordt. Ken je dat verschrikkelijke gevoel waarbij je met een vol dienblad door een eetzaal loopt, maar nergens een vrije tafel vindt? Wel… dat is in het merendeel van de Universal-restaurants niet meer aan de orde.

Voor onze snelle hap nemen we plaats in het Victoriaanse theater van Pizza Moon en bij Meteor Astropub genieten we van een uitstekend slaatje met kip. Daarnaast nippen we van een cocktail in Bar Helios en schuiven we de voetjes onder tafel bij het chique Atlantic Restaurant, dat vormgegeven werd als een reusachtig aquarium. Het interieur bevat haast iedere mogelijke blauwtint en aan het plafond schuift een soort vissenparade voorbij. De reusachtige raampartij biedt bovendien een schitterend uitzicht op Celestial Park, dus ik vind Atlantic een grandioze plek om te dineren. Je bent hier behoorlijk wat dollars kwijt, maar de ervaring is dat in mijn ogen honderd procent waard.

UNIVERSAL EXPRESS & EARLY PARK ADMISSION

Op het moment van schrijven behaalt Epic Universe op TripAdvisor een ondermaatse waardering van 2,3/5. Ter vergelijking: Islands of Adventure scoort 4,6/5 en de collega’s van Magic Kingdom krijgen een mooie 4,4/5. Een blik op de commentaren over Epic Universe leert ons dat vele reviewers hinder ondervinden van extreme drukte en frequente storingen bij attracties. Wij hebben echter niets te klagen, al is het positieve gevoel deels te danken aan onze Universal Express Pass. Dit voorkruipkaartje garandeert een eenmalige versnelde toegang bij alle attracties (behalve Dragon Racer’s Rally) en de twee theatershows.

Het mag gezegd worden: wachttijden blijken inderdaad minimaal voor Express-gebruikers. Bij Battle at the Ministry en Mine-Cart Madness worden er tijdens ons bezoek bijvoorbeeld wachttijden van 120 tot 180 minuten geafficheerd, iets wat wij in beide gevallen mogen herleiden tot een comfortabel kwartiertje. Het enige belangrijke nadeel dat ik bij de Express Pass moet vernoemen, is de investering die het vergt. Wij kopen ‘m voor ongeveer 170 dollar per persoon, maar ik zie in de kalender ook dagen verschijnen waarop je een wansmakelijke 330 dollar moet neertellen. Dit is – voor alle duidelijkheid – de prijs zonder belasting en zonder parktoegang. Beschouw de Express Pass dus als een soort business class-ticket. Je koopt de gemoedsrust en de (relatieve) zekerheid dat je alle operationele attracties van Epic Universe binnen één dag kan ontdekken, maar je betaalt voor deze stressvrije ervaring wel een premiumprijs.

Een Universal Express voor Epic Universe is peperduur. Gelukkig bestaat er ook een manier om van dit park te genieten zonder zulke voorkruipprivileges. Een goede dagplanning is daarbij cruciaal en die dag start bij voorkeur met Early Park Admission. Dit is een cadeautje voor gasten die in Universal’s eigen hotels verblijven. Zij krijgen 60 minuten vervroegde toegang tot Epic Universe en tijdens dat uur zijn er doorgaans twee à drie portalen geopend. De exacte line-up van operationele attracties wijzigt regelmatig en kan nagekeken worden op de website van Universal Orlando Resort. Geef tijdens Early Park Admission uiteraard prioriteit aan rides waar later op de dag de langste rijen ontstaan. Dat zijn bijvoorbeeld Battle at the Ministry, Mine-Cart Madness en Mario Kart – Bowser’s Challenge. Om het maximale uit Early Park Admission te halen, raad ik trouwens aan om minstens een halfuur vantevoren aanwezig te zijn. Da’s vroeg opstaan, maar het levert een voorsprong op waar reguliere parkbezoekers alleen maar van kunnen dromen.

EEN BEZOEK WAARD?

De glans van de nieuwigheid speelt hoogstwaarschijnlijk mee in mijn eindoordeel, maar ik vind Epic Universe ronduit sensationeel. Het park pronkt met een aantal attracties van wereldniveau, er worden aantrekkelijke shows gepresenteerd en de portalen zijn stuk voor stuk pareltjes. Hoewel de ontwerpers van Universal ook vóór 2025 reeds hadden getoond dat ze immersieve themawerelden konden creëren, werd dat concept in Epic Universe naar geheel nieuwe hoogtes getild. De mooiste resultaten werden naar mijn gevoel bereikt in Isle of Berk en Celestial Park. De How To Train Your Dragon-zone haalt z’n kracht uit de uitgestrektheid en de dynamiek. Het gebied is letterlijk rondom de rides gebouwd en daardoor is er overal wel beweging te zien. Celestial Park betovert me dan weer met z’n oogverblindende landscaping en subtiele thematische touches. Zet me hier gerust een hele dag op een bankje; ik beloof je dat ik mezelf geen seconde zal vervelen.

Ondanks alle positieve woorden wil ik niet ontkennen dat er in Epic Universe ruimte voor verbetering is. Zou Celestial Park nog wat extra groen kunnen gebruiken? Absoluut. Vind ik het jammer dat je vanuit Stardust Racers en Hiccup’s Wing Gliders een beetje ongelukkig met Epic Universe’s backstage-gebieden geconfronteerd wordt? Natuurlijk. Is het enigszins pijnlijk om tijdens een rit op Mine-Cart Madness te merken dat meerdere effecten kapot of uitgeschakeld zijn? Sowieso. Bovendien heeft Epic Universe een duidelijk tekort aan familieattracties. Een rustige boottocht (zoals Merlin’s Quest en Voyage to the Crystal Grotto) had bijvoorbeeld perfect in Celestial Park gepast. Daarnaast zouden ook een mooie Omnimover in het thema van Fantastic Beasts of een bootjesdarkride rond How To Train Your Dragon het park mijns inziens een stuk completer maken.

Epic Universe is niet perfect, maar dat is geen enkel themapark op deze planeet. Tokyo DisneySea heeft een tegenvallende collectie achtbanen, Disneyland Anaheim moet dringend de oostelijke parkhelft updaten, in Islands of Adventure heerst er entertainment-schaarste en Europa-Park presenteert soms kwalitatief ondermaatse nieuwigheden. Desalniettemin zijn dit allemaal heerlijke vrijetijdsbestemmingen die me telkens weer een ultiem vakantiegevoel bezorgen. Epic Universe presteert in mijn ogen op hetzelfde niveau. Ik kan mezelf dus niet vinden in de vele negativiteit die online circuleert. Je leest tientallen horrorverhalen over de operations en de attractiecapaciteit, maar wij treffen Epic Universe blijkbaar op twee goeie dagen. Langdurige storingen zijn er niet en ook tijdens ons Express-loze bezoek slagen we erin om alle topattracties af te vinken.

Universal beloofde een Episch Universum en dat vergt lef. Vijf lange jaren moesten we geduld oefenen en daardoor klommen m’n verwachtingen voor dit themapark naar astronomische hoogtes. Zoiets leidt vaak tot teleurstelling, maar niet in dit geval. Ik durf dit nu reeds het beste themapark van Florida noemen en Epic Universe heeft zichzelf eveneens verzekerd van een plek in m’n wereldwijde top tien. De vijf sterren die ik bovenaan deze pagina uitdeelde, zijn alleszins dubbel en dik verdiend. Maar hoe denk jij erover? Is dit nieuwe themapark het beste dat Orlando kon overkomen? Wat is jouw favoriete portaal? En is Stardust Racers de beste achtbaan van het hele resort? Deel zeker jouw mening in het invulveld onderaan deze pagina.