Switch to English version

EPCOT

Lake Buena Vista, Florida, USA

“Experimenteel, educatief en… énorm”

Wonder Island, Phantasialand of Dreamworld… Als een themapark een vrolijk klinkende naam heeft, krijg ik automatisch meer zin om erheen te reizen. Wanneer het park in kwestie de naam Experimental Prototype Community of Tomorrow draagt, ben ik daarentegen geneigd om vriendelijk te bedanken. Het voelt gewoonweg niet aan als de ultieme plek om een dagje plezier te beleven. Toch slaagde deze experimentele gemeenschap erin om een van ‘s werelds bekendste pretparken te worden. EPCOT opende in 1982 en werd het tweede themapark binnen de grenzen van Walt Disney World. We zijn inmiddels bijna vijfenveertig jaar verder en EPCOT groeide uit tot een heus fenomeen. Waar het park z’n legendarische status aan dankt? Het heeft iets te maken met festivals, wereldreizen, ruimtevluchten, racewagens en een serre vol exotische plantjes.

ACHTBANEN

Is een themapark compleet wanneer het geen achtbaan heeft? Impulsief zou ik daar neen op durven antwoorden. Wanneer ik verder nadenk, besef ik echter dat EPCOT het veertig jaar zonder rollercoasters redde. Dat achtbaanloze tijdperk kwam tot een einde met de opening van Guardians of the Galaxy – Cosmic Rewind. Deze ride verrees op de voormalige locatie van Ellen’s Energy Adventure, al moest het paviljoen eerst danig uitgebreid worden. Het gebouw van deze nieuwigheid is dan ook prominent aanwezig in de EPCOT-skyline en de afmetingen ervan zijn spectaculair. De ervaring van Cosmic Rewind start in Wonders of Xandar, een indoor wachtruimte die vermomd werd als een expo. Deze rij is met z’n hypermoderne looks erg imposant, dus het is helemaal geen straf om hier even aan te schuiven. Vervolgens worden we op twee voorshows getrakteerd. Nummer één verduidelijkt het achtergrondverhaal en nummer twee transporteert ons naar het Nova-ruimteschip, waar zich een groot deel van de verhaallijn afspeelt. In die tweede ruimte zien we een zeer knap effect, maar na tal van ritjes beginnen de voorshows wel behoorlijk langdradig aan te voelen.

Het Marvel-universum doet me weinig. Concludeer echter niet automatisch dat ook de bijhorende attracties me niet boeien. In Hong Kong Disneyland ontdekte ik bijvoorbeeld een prima attractie rond Iron Man, terwijl Guardians of the Galaxy – Mission Breakout een verfrissende variatie op Tower of Terror bleek te zijn. Aangezien Cosmic Rewind zich op dezelfde filmfranchise baseert, merk ik een gelijkaardige vibe op. Ook hier in EPCOT kregen de Guardians of the Galaxy een famievriendelijke thrill ride die een goeie dosis humor en een aantal onsterfelijke popsongs bevat. En hoewel de muziek een grote meerwaarde biedt, wordt de show vooral gestolen door de indrukwekkende hardware van Vekoma. Het Nederlandse bedrijf leverde een 1,7 kilometer lange achtbaan die de passagiers met een ongelooflijke souplesse door het heelal transporteert. Bovendien kunnen de voertuigen gecontroleerd draaien, wat Disney in staat stelt om het verhaal op een heel doeltreffende manier uit te beelden. Een groot deel van de actie speelt zich op schermen af, maar bij deze ride is dat geen negatief punt. De schaal van deze projecties is namelijk amper in woorden te vatten. Het resultaat is een immersieve belevenis die z’n gelijke niet kent. Sommige doorgewinterde Disney-fans bekritiseren Cosmic Rewind omdat hij ver van het oorspronkelijke EPCOT-idee staat, maar ik zie gewoon een fantastische indoor-achtbaan die het attractieaanbod van dit park nieuwe impulsen geeft.

DARKRIDES

Er zijn maar weinig themaparken in de wereld die zo’n herkenbaar icoon hebben als EPCOT. De zilveren bol is zichtbaar wanneer je landt op de luchthaven van Orlando, wanneer je iets drinkt in een lokale rooftop-bar of wanneer je het hoogste punt van Expedition Everest bereikt. Het 55 meter hoge gevaarte fungeert bovendien niet louter als een symbool. Achter de ruim 11.000 driehoekige tegeltjes zit ook een darkride van indrukwekkende proporties. Spaceship Earth vertelt over de evolutie van communicatie en doet dat op een fantastische manier. De scènes werden groots aangepakt, terwijl Judi Dench’ vertelstem voor interessante achtergrondinformatie zorgt. Een ritje op Spaceship Earth duurt maar liefst een kwartier, maar geen seconde daarvan voelt overbodig aan. Zo lang je deze attractie ‘s voormiddags vermijdt, zijn de wachttijden trouwens minimaal.

Niet minder dan zes darkrides mogen EPCOT hun thuis noemen, maar lang niet ieder exemplaar is even grootschalig of interessant. Journey into Imagination with Figment is bijvoorbeeld vreselijk verouderd, zelfs ondanks de aaibaarheid van het hoofdpersonage. Deze rondrit gaat over de menselijke zintuigen en brengt ons langs verschillende belevingslaboratoria. Journey into Imagination geeft daarmee een kijkje in de (educatieve) geschiedenis van EPCOT, maar een hoogvlieger blijkt het niet. In The Seas with Nemo and Friends treffen we dan weer een darkride die reële aquaria combineert met projecties van de characters uit Finding Nemo. Op zichzelf is dit geen must-do, al doet deze attractie eerder dienst als een soort binnenkomer. Aan de uitgang van de darkride ligt immers The Seas, een paviljoen met aquaria, een onderzoekscentrum en een interactieve show met zeeschildpad Crush.

Wie EPCOT tijdens de afgelopen jaren bezocht, weet ongetwijfeld dat er heel wat werkzaamheden plaatsvonden. In 2024 was de metamorfose eindelijk compleet en de opvallendste veranderingen vonden plaats in het noordelijke parkgedeelte. Daar vond je vroeger Future World, maar die zone was – hoe tegenstrijdig het ook klinkt – een soort ode aan het verleden geworden. Tegenwoordig zien we hier echter een modern gebied met veel ruimte voor groen, dus we mogen op z’n minst van een verbetering spreken. Toch maakte Disney één blunder: het grootste paviljoen in deze zone bleef onaangeroerd en doet qua looks nog steeds aan de jaren ’80 denken. Ik heb het over The Land, een hal met het sex-appeal van een biologische appel. En als je wil checken waar die appel exact vandaan komt, kan dat bij Living with the Land. Deze bootvaart legt de focus op (moderne) landbouw en doet dat op een bijzondere manier. Na de inleidende darkride-scènes varen we immers dwars door enkele hypermoderne serres. Nooit gedacht dat je in een pretparkattractie met irrigatiesystemen en kweekplantjes te maken zou krijgen? Wel… EPCOT bewijst dat alles mogelijk is.

Op 1 oktober 2021 vierde Walt Disney World zijn vijftigste verjaardag en dat werd gevierd met de opening van Remy’s Ratatouille Adventure. Dit is een exacte kopie van de bijna-gelijknamige darkride in ons eigen Disney Adventure World. Voor een Europeaan is de ritervaring bijgevolg allesbehalve opzienbarend. De voertuigen, de scènes en de decoratie zijn allemaal identiek. Zelfs de Franse narratie werd niet aangepast, wat in de Verenigde Staten toch enigszins gek aanvoelt. En of het nu in Frankrijk of Florida is… Ratatouille blijft in mijn ogen een eerder matige ervaring. De schermen zijn te dominant aanwezig en bovendien mist de verhaallijn een duidelijk hoogtepunt. Om deze alinea toch met een positieve noot te eindigen, wil ik echter melden dat Remy’s Ratatouille Adventure prachtig geïntegreerd werd. De attractie bevindt zich in een knap gethematiseerd straatje en de toegangspoort (vormgegeven als een klassieke Metropolitain-boog) is erg fotogeniek.

We staan inmiddels in World Showcase, een gigantisch wandelgebied waar elf verschillende landen vertegenwoordigd worden in evenveel paviljoenen. Ratatouille behoort uiteraard tot de Franse wijk, terwijl Frozen Ever After dienst doet als de headliner van het Noorse gedeelte. De attractie verving in 2016 de klassieke darkride Maelstrom en dat leverde een aanzienlijke populariteitsboost op. Ook tien jaar later blijft de gemiddelde wachttijd hoog, maar ik sla Frozen Ever After over van zodra er langer dan 40 minuten aangeschoven moet worden. Je kan elders in de wereld namelijk betere versies van deze ride beleven. Hong Kong Disneyland en Disney Adventure World bouwden hun Frozen Ever After from scratch, terwijl de EPCOT-versie in een reeds bestaand gebouw gepropt moest worden. Je merkt dat de Imagineers hierdoor op bepaalde limieten botsten. In 2026 kregen de animatronics weliswaar een uitstekende (en welgekomen) upgrade, maar qua decors blijven de Frozen-darkrides in Parijs, Hong Kong en Tokyo duidelijk superieur.

De derde en laatste ride van World Showcase vinden we in de indrukwekkende trappenpiramide van het Mexicaanse paviljoen. Je kan daar regelmatig over de koppen lopen, al lijkt een meerderheid van de bezoekers vooral geïnteresseerd in taco’s en margarita’s. Bij de eigenlijke attractie kunnen we meteen instappen en da’s een aangename afwisseling na de lange wachttijden van Ratatouille en Frozen. Toch vind ik het ook enigszins jammer, want Gran Fiesta Tour Starring The Three Caballeros verdient in mijn ogen meer krediet. Tijdens deze bootvaart ontdek ik verschillende Mexicaanse bestemmingen en dat blijkt best fijn. Vooral de eerste scène, waarin we langs een tempelsite in de nachtelijke jungle varen, is verrassend indrukwekkend. Daarna wordt Gran Fiesta Tour een soort Mexicaanse It’s a Small World met Donald Duck in de hoofdrol. Het is allemaal ontzettend schattig en genietbaar, al besef ik dat deze ride niets meer dan een fijn tussendoortje is. Ik ben benieuwd hoe lang het duurt vooraleer Disney hier een Coco-overlay aankondigt…

AUTO’S, VLIEGMACHINES EN RUIMTESCHEPEN

De gratis FastPass is definitief uit de Disney-parken verdwenen. Tegenwoordig is voorkruipen een betalende aangelegenheid, al zijn er ook alternatieve manieren om wachtrijen te omzeilen. Bij een paar attracties in het resort kan je bijvoorbeeld voordeel behalen via een single rider line. Een van die attracties is Test Track, en onze strategie werkt verbazend goed. De gewone rij puilt uit en men voorspelt een wachttijd van 70 minuten, maar als soloreiziger is het na 10 minuten al speeltijd. Geen slechte deal voor de snelste Disney-attractie ter wereld, toch? Test Track bereikt op de outdoor-racebaan een topsnelheid van 104 kilometer per uur en da’s een indrukwekkende prestatie. Het leukste onderdeel van de attractie is echter de darkride die eraan voorafgaat. Hier worden verschillende tests uitgevoerd in een stijlvol gethematiseerde omgeving. Dit indoor-gedeelte onderging in 2025 overigens een grootschalige upgrade en de uitvoering ervan verdient een duim omhoog. Het steriele sfeertje van de vorige versie verdween en maakte plaats voor een soort stadstafereel vol fijne effectjes, inclusief enkele verwijzingen naar de World of Motion-attractie die ooit op deze locatie te vinden was. Ik begrijp dus waar Test Track zijn populariteit vandaan haalt en ik mag mezelf bij de fans van deze ride rekenen.

Naast auto’s doen ook vliegende vervoersmiddelen het goed in Walt Disney World. De Millennium Falcon kan bestuurd worden in Hollywood Studios, Magic Kingdom heeft de vliegende tapijtjes van Aladdin en in EPCOT kan je een rondje deltavliegen. Soarin’ Around The World stond ooit garant voor wachttijden van meer dan een uur, maar dat tijdperk lijkt voorbij. Enerzijds is dat te danken aan de toevoeging van een derde zaal, anderzijds heeft Soarin’ helaas wat aantrekkingskracht verloren. Flying theaters zijn namelijk lang niet meer zo uniek als twintig jaar geleden, toen Disney het concept presenteerde. Het feit dat men zelfs binnen Walt Disney World al een doorontwikkelde variant bouwde, toont aan dat de gloriejaren van Soarin’ achter ons liggen. Toch zal je me nooit horen zeggen dat dit een slechte attractie is. Wel integendeel. Soarin’ blijft een toffe ervaring met prachtig beeldmateriaal en een magistrale soundtrack. En hoewel de bestemmingen wel heel willekeurig gekozen lijken, levert Soarin’ een weergaloze ode aan de schoonheid van onze planeet.

Indien de zweefvlucht van Soarin’ nog niet ver genoeg gaat, kunnen we ook gaan ruimtereizen bij Mission SPACE. Deze attractie pronkt met een monumentale façade die rechtstreeks uit een sciencefictionfilm geplukt lijkt, maar er is meer. Binnen belanden we in een trainingscentrum voor vluchten naar de planeet Mars. En voor die training hebben we nodig: een simulator met centrifuge-functie en de keuze tussen een familiale variant (Green Team) en het intensere Orange Team. Wij kiezen natuurlijk voor die tweede optie en nemen vervolgens plaats in een claustrofobische capsule. Is Mission SPACE alle commotie waard? Absoluut. Het is een buitengewone thrill ride die me met haar befaamde slingshot around the moon even naar adem doet happen. De g-krachten zijn immens en het totaalplaatje ziet er levensecht uit. Het hele gedoe rond de functies aan boord vind ik nogal nutteloos en geforceerd, maar verder levert Mission SPACE echt een heel intense ervaring.

WORLD SHOWCASE

Het noordelijke gedeelte van EPCOT is the place to be voor zij die van rides houden. In de zuidelijke parkhelft proeven we dan weer van de gezelligheid van World Showcase. De elf landenpaviljoenen in dit gedeelte bestaan uit boetiekjes vol lokale snuisterijen, restaurants met typische gerechten en straatjes vol authentieke architectuur. We spotten er onder andere een Japanse tempel, een Beiers stadje en een schilderachtig Venetiaans plein. En ben je op zoek naar een Franse crêpe of een maaltijd uit de tajine? Baan jezelf dan respectievelijk een weg naar de halve Eiffeltoren en naar de Marokkaanse zone. Het is allemaal ontzettend mooi en gezellig, maar ik kan me best voorstellen dat je World Showcase niet met het woord ‘pretpark’ associeert. Deze gigantische lap grond doet immers veeleer aan een expo denken. Op het eerste zicht zijn er weinig attracties, tenzij je de plaatselijke filmvoorstellingen mee rekent. Technologisch ongelooflijk vernuftig zijn de dingen niet: in China en Canada vergapen we ons weliswaar aan een 360°-projectie, maar van 3D of 4D is er nergens sprake. Dat hoeft ook niet, want de beelden spreken voor zich. Met Canada – Far and Wide en Reflections of China maken de desbetreffende landen immers volmaakte reclame voor zichzelf. Beide films zitten prima in elkaar en ze gunnen je een welgekomen break, weg van de drukte in het park.

Het is volkomen begrijpelijk dat men de Verenigde Staten een centrale locatie in World Showcase gunde. Het is evenzeer logisch dat Disney een staaltje pure vaderlandsliefde voorziet voor haar bezoekers. Als je The Hall of Presidents in Magic Kingdom fantastisch vindt, zal je ook de duimen en vingers aflikken bij The American Adventure. Deze animatronic-voorstelling neemt z’n bezoekers mee op een 30 minuten durende tijdreis door de Amerikaanse geschiedenis. Mijn mening over The American Adventure is tweeledig. Enerzijds ervaart een nuchtere Belg dit als een tenenkrommend tafereel. Wij kennen in ons land geen patriottisme en ik voel dus plaatsvervangende gêne wanneer ik deze verheerlijking van Amerika aanschouw. Anderzijds zit ik een half uur lang met open mond te staren naar de techniek achter het hele gebeuren. The American Adventure zit boordevol briljante animatronics en scènewissels die je doen afvragen hoe ze het in godsnaam klaarspelen. Als je tijdens het afsluitende muziekstuk even je oren bedekt, is er dus heus wel een manier om The American Adventure te appreciëren.

ANDERE BELEVINGEN

EPCOT vierde in 2023 z’n veertigste verjaardag. En zoals dat hoort in de pretparkwereld, werd er bij dat jubileum een nieuwe attractie gepresenteerd. Adrenalinefreaks bleven echter op hun honger zitten, want het park niet koos voor een nieuwe rollercoaster, boomstammenbaan of darkride. Neen, EPCOT opteerde voor een educatieve walk-through met water als centraal thema. Hoewel dat in eerste instantie doodsaai klinkt, moet ik toegeven dat Journey of Water – Inspired by Moana een brede glimlach op ons gezicht tovert. Het themaniveau ligt waanzinnig hoog, er speelt dromerige achtergrondmuziek en de exotische vormgeving matcht perfect met Orlando’s immer zomerse klimaat. En hoewel wij de meeste interactieve waterspelletjes overslaan, blijken ze een hit bij het grote publiek. Journey of Water bewijst dat heus niet elke toevoeging een E-ticket moet zijn.

EPCOT fungeert als het festivalterrein van Walt Disney World. Het International Food & Wine Festival (dat telkens in de zomer en het najaar plaatsvindt) is zonder twijfel het bekendste evenement uit de reeks, maar ook tijdens andere seizoenen vinden er festivals plaats. Tijdens het International Flower and Garden Festival wordt EPCOT bijvoorbeeld gevuld met schitterende bloemtapijten en florale sculpturen van Disney-figuren, terwijl er bij de kraampjes aangepaste snacks en drankjes geserveerd worden. Er wordt zelfs een tijdelijke vlindertuin aangelegd! Januari en februari brengen dan weer het EPCOT International Festival of the Arts, waarin een opvallend grote rol weggelegd is voor de Disney-musicals. Tijdens deze periode vinden er iedere avond concerten plaats waarin buitengewoon getalenteerde Broadway-artiesten hun bekendste nummers brengen.

ENTERTAINMENT

Vanaf de late namiddag speelt de meeste actie zich af in World Showcase. De restaurants zitten vol en ook de kraampjes trekken lange rijen. Met een gesterkte maag is het daarna vooral aftellen naar negen uur, het tijdstip waarop men Luminous – The Symphony of Us presenteert. Deze avondshow ging eind 2023 in première en vindt dagelijks plaats op World Showcase Lagoon. Het voordeel aan zo’n EPCOT-show is de waanzinnig grote viewing area. Je kan namelijk vanuit de hele World Showcase meegenieten, dus je hoeft geen uren op voorhand een ideaal plekje uit te zoeken. Kom gewoon 10 à 15 minuten voor showtijd en je zal een prima uitzicht hebben. En de voorstelling op zich? Die is meer dan uitstekend. Luminous is qua storytelling vergelijkbaar met Momentous in Hong Kong Disneyland, want ook hier wordt de levensloop van een mens uitgebeeld in een tiental Disney-songs. Men gaat bovendien niet spaarzaam om met vuurwerk: de lagune wordt 20 minuten lang haast onafgebroken verlicht door immense vuurpijlen. De show is minder in-your-face-Disney dan pakweg Fantasmic of Happily Ever After, maar dat vind ik in een park als EPCOT eigenlijk eerder een zegen dan een straf. Indrukwekkend spektakel!

EEN BEZOEK WAARD?

Ik kan me best voorstellen dat sommige toeristen in Centraal-Florida op een gegeven moment iets als pretparkmoeheid ervaren. Het lijkt me zelfs onvermijdelijk indien je twee weken aan een stuk tussen Universal Orlando Resort, SeaWorld, Busch Gardens en Walt Disney World pendelt. Wanneer die moeheid optreedt, kan ik je echter aanraden om een dagje EPCOT in te plannen. EPCOT verschilt namelijk substantieel van de andere parken in de regio. Je vindt hier weliswaar thrills (waaronder de coolste achtbaan van Florida) en Disney-figuren, maar de kracht van EPCOT schuilt tevens in de festivals, de landenpaviljoenen en de horeca. Je zou dit park eigenlijk prima kunnen bezoeken zonder één attractie te doen, om vervolgens alsnog met een voldaan gevoel te vertrekken. Wel even opletten voor je portemonnee en je lever. De snacks in World Showcase zijn allesbehalve goedkoop en in geen enkel ander Disney-themapark vloeit de alcohol zo rijkelijk als in EPCOT.

Ik herinner me dat EPCOT tijdens m’n allereerste Orlando-reis een enigszins teleurstellende indruk op me maakte. Een heel aantal tripjes en zestien jaar later is dat gevoel echter helemaal gedraaid. EPCOT is namelijk anders, en dat kan ik wel waarderen. Maar hoe denk jij erover? Deel je m’n mening over Cosmic Rewind? Wat is jouw favoriete paviljoen in World Showcase? En gaat jouw voorkeur naar de originele Test Track, versie 2.0 of versie 3.0? Laat zeker een berichtje achter in het onderstaande invulveld.