Wiener Prater

Bij schilderachtige kastelen denk ik aan Frankrijk. Zou onderstaande foto in de Loire gemaakt zijn?

DSC08427

En deze prachtige zuil… staat die misschien ergens in Stockholm of een andere Scandinavische hoofdstad?

DSC08434

Zou dit de Seine in Centrum-Parijs zijn?

DSC08435

Een tuin vol perfect gesnoeide buxushaagjes, is dat Versailles?

DSC08428

Barokke hotelkamers wijzen dan weer op Rome…

DSC08433

… en dit kerkje doet me aan een of andere Baltische stad denken. Toch waren al die veronderstellingen fout. Want als je dat kasteel, die zuil, rivier, tuin, hotelkamer of kerk wil zien, moet je ergens anders heen. Spring dus snel in de wagen of reserveer een goedkoop vliegticket richting…

20190522_114931

… de stad van dit iconische reuzenrad: Wenen!

DSC08483

Juist ja, de Oostenrijkse hoofdstad is een pareltje als het op stralende gebouwen en fotogenieke tuintjes aan komt. Toch wist ik tot 21 mei 2019 maar weinig van deze plaats. Ik hoorde wel ‘ns van vrienden dat het stadscentrum prachtig is, maar ik wist nooit hoe de blikvangers van Wenen er exact uit zagen. De enige sight die ik meteen zou herkend hebben, is dat reuzenrad op de vorige foto. Het Wiener Riesenrad komt vaak terug in toeristenfoto’s en op reisgidsen. Het is, net zoals de Singapore Flyer en het London Eye, immers meer dan alleen een middel om de omgeving vanuit de hoogte te bewonderen; het is een symbool. Wie in Wenen verblijft, hoort daarom gewoonweg een foto van dit gevaarte te maken. En weet je wat het extra leuk maakt? Aan de voet van ’t Wiener Riesenrad ligt een pretpark met even veel credits als Europa-Park. Daar kunnen ze in Singapore en Londen nog een puntje aan zuigen, hè?

DSC08494

DSC08456

Zij die dachten dat pretparken middenin de stadskern een louter Scandinavische aangelegenheid waren, mogen inpakken. Het fenomeen bestaat namelijk ook in Parijs, in Tokyo en hier in de hoofdstad van Oostenrijk. Het zogenaamde Wurstelprater bestaat al sinds 1766 en werd een waar monument in de Europese pretparkwereld. In de loop der jaren werd er trouwens een erg indrukwekkend attractieaanbod opgebouwd: ik spot vandaag een zestal spookhuizen, een evenwaardig aantal Autoscooter-pistes en er vallen maar liefst dertien coaster-credits te rapen. Als Prater in ’t verleden nooit een coaster verwijderd had, zouden er vandaag maar liefst 36 exemplaren staan. Daar mogen Six Flags Magic Mountain en Cedar Point dan weer een puntje aan zuigen.

DSC08452

DSC08451

DSC08465

We gaan op dit moment vooral niet aan puntjes zuigen. Laat ons daarentegen vlug een eerste credit aanvinken. Wanneer ik het terrein langs westelijke zijde betreed, sta ik immers meteen oog in oog met de Super 8er Bahn. De naam van deze ride belooft me een superieure topervaring, maar ik heb zo m’n redenen om dat te betwijfelen. Super 8er Bahn werd namelijk opgetrokken door Pinfari en deze Italiaanse constructeur werd niet bekend omwille van z’n soepele achtbanen. M’n twijfels blijken terecht, want het worden twee pijnlijke minuten. Super 8er Bahn haalt veel snelheid, wat in combinatie met de lomp ontworpen voertuigen geen aangename rit oplevert. De lay-out en de intensiteit zijn nochtans prima, maar voor ’t comfort hoef je deze coaster zeker niet te doen.

DSC08489

De aanpalende Dizzy Mouse heeft nog weinig commentaar nodig. Wanneer je al een Belgische of Nederlandse kermis van enig formaat bezocht hebt, weet je immers hoe zo’n draaiende Wild Mouse van Reverchon er uit ziet. Je weet misschien ook dat de rit alles behalve legendarisch is. De lay-out vertoont een overvloed aan haarspeldbochten en je kan hier makkelijk met blauwe plekken uit stappen. Niemand met gezond verstand zou daar ooit vier euro aan spenderen, tenzij… je op achtbaancredits jaagt. Ik pleit schuldig: ik kon niet aan de verleiding weerstaan en telde dat bedrag zonder blikken of blozen neer.

DSC08491

Super 8er Bahn kostte me 4,50 euro en Dizzy Mouse haalde 4,00 euro uit m’n portefeuille. Voor twee slechte achtbanen betaalde ik dus het equivalent van één heerlijke cocktail. Schandalig eigenlijk, maar het is wel de harde realiteit hier in Wiener Prater. Dit is namelijk geen pretpark zoals wij dat kennen; het is eerder een permanente kermis waarop tientallen uitbaters hun eigen kraam of ride draaiende houden. Er zijn wel wat combitickets verkrijgbaar, maar een all-in optie voor de coasters is er helaas niet. Ik betaal hier dus letterlijk voor elke credit die ik wil, waardoor een bezoek aan Prater relatief duur uit komt. Ik kom hier echter niet wekelijks en tel enkele minuten later alweer vijf euro neer voor m’n volgende achtbaan. Dat is Insider, een indoor coaster in een blits vormgegeven hal. En het mag gezegd worden: ik krijg hier veel meer waar voor m’n geld dan bij die vorige achtbanen. De wachtruimte is een soort walkthrough met een duister spiegeldoolhof en een lasergame, waarna ik met een vette technobeat de beugel naar beneden trek. Daarna volgt een klassieke Spinning Wild Mouse van Maurer Rides, maar dankzij de pompende muziek en de hippe lasereffecten is de totaalervaring van Insider stiekem fantastisch.

DSC08440

Ik denk dat er maar weinig pretparken de attractie-dichtheid van Prater evenaren. Het barst hier niet alleen van de coasters, maar er staan ook een enorme hoop flat rides. In dit segment pakt het kermisachtige karakter van Prater trouwens positief uit. Omdat de operatoren in Prater voor hun eigen inkomsten werken, wordt er bij die thrillrides soms een behoorlijk toffe show gemaakt. Omwille van m’n zwakke maag en het best wel dure pay-per-ride principe sla ik ze allemaal over, maar ik toon je graag wat Prater in de aanbieding heeft. Dat zijn onder andere een klassieke Break Dance, de bizarre Air Maxx

DSC08447

… en een van de weinige kermisattracties waarbij het aangemoedigd wordt om recht te staan. De Tagada is op deze foto weliswaar niet populair, maar ’s avonds trekt deze ouderwetse klassieker best veel volk.

DSC08453

Er is ook deze Extasy, een flat ride die gethematiseerd werd naar… zichzelf. Een koffietje drinken terwijl je in zo’n schommelende gondel zit; het is mogelijk in de voortuin van deze attractie.

Wie geen koffie lust, kan natuurlijk ook voor een shotje tequila gaan bij Sombrero. Ik denk geen moment aan zo’n afschuwelijk drankje of aan een rit op deze kotsmachine, maar Sombrero brengt wel wat denkbeeldige warmte naar de kille weersomstandigheden van vandaag.

Er zijn bovendien een heleboel attracties die in de hoogte werken. Wiener Prater heeft bijvoorbeeld twee reuzenraden, een standaard Booster, een vrijevaltoren, een Space Shot en een 117 meter hoge Star Flyer.

DSC08466

De meest sensationeel ogende hoogte-expeditie is echter Black Mamba. De naam doet je misschien denken aan een hemelse B&M Inverted Coaster met Afrikaans thema, maar dat is in dit geval (helaas) niet correct. Deze attractie, die net zoals de Star Flyer door het Oostenrijkse bedrijf Funtime geleverd werd, wordt daarentegen een Chaos Pendle genoemd. Het is niet veel meer dan een doorontwikkelde Booster, maar ’t ziet er wel imposant uit. Zal ik hier ooit in stappen? Mijn God, nee. Maar geniet ik ervan om anderen kotsmisselijk te zien worden? Oh ja.

DSC08477

Ik zei het al… er hangt vandaag een dik wolkenpak en er staat een frisse wind in Wenen. Dat weer nodigt niet uit voor een ritje op een waterattractie, maar tijdens de warme dagen heeft Prater wel wat opties beschikbaar. En hoewel de twee belangrijkste exemplaren een kermisachtig uiterlijk hebben, zijn ze wel een stuk uitgebreider dan ik verwachtte. Boomstammenbaan Aquagaudi heeft maar liefst drie afdalingen, een kleine airtime-heuvel en werd van een summier Mexicaans thema (inclusief de gewillige zus van The Little Mermaid) voorzien. Bij waterattractie nummer twee is het thema al minstens even bedenkelijk (wat doet die zwaardvis-achtige dolfijn in een Alpentafereel?), al is ook deze ride behoorlijk imposant. Wildalpenbahn is namelijk een dertig meter hoge waterglijbaan met verticale lift. Beide attracties kosten overigens 4,50 euro per persoon.

DSC08437

DSC08442

Bij Dizzy Mouse definieerde ik mezelf nog als een creditjager. Maar ehm… blijkbaar ben ik dat toch niet. Wanneer ik de geel-rode Volare zie opdoemen, weigert letterlijk elke hersencel om hier vijf euro aan te spenderen. Ik hou nochtans van Flying Coasters. Ik geniet met volle teugen van een ritje op Manta in SeaWorld Orlando en ik bekijk Galactica als de allerbeste achtbaan die Alton Towers te bieden heeft. Maar dit model van Zamperla is echt een pure marteling. Ik onderging de pijn reeds in het Finse Särkänniemi en organiseerde een herkansing in Canada’s Wonderland, maar beide keren moest ik besluiten dat Volare het meest afschuwelijke coastermodel aller tijden is. Ik sla deze horror vandaag dus zonder spijt over.

DSC08444

Een horrorachtbaan als Volare brengt ons naadloos bij… spookhuizen. En die zijn in groten getale aanwezig in ’t Praterpark. De Oostenrijkse griezelfetisjisten kunnen zich vergapen aan exemplaren met zwarte douchegordijnen…

DSC08443

… antieke exemplaren…

DSC08457

… exemplaren die er ronduit aftands bij liggen…

DSC08460

… exemplaren die op een of andere manier Eftelings aanvoelen…

DSC08462

… exemplaren met draaiende karretjes…

DSC08476

… en exemplaren die vernoemd werden naar Britse seriemoordenaars. Ben ik trouwens de enige die dacht dat er in de voorgrond enkele echte personen stonden? Spooky effectje.

DSC08458

Of het zogenaamde Urgewalt der Giganten daadwerkelijk een spookhuis is, weet ik niet. De façade van deze attractie zag er echter zo imposant uit dat ik er sowieso een foto van wilde maken.

DSC08480

Je hebt het ondertussen waarschijnlijk gemerkt: Wiener Prater maakt er geen probleem van wanneer bepaalde attractietypes meer dan één keer vertegenwoordigd zijn. Dat is zo bij de spookhuizen, dat is zo bij de Autoscooters en dat is ook zo bij de Wild Mouse-achtbanen. Er staan in totaal maar liefst vier dergelijke coasters. Dankzij Dizzy Mouse en Insider zijn we al halfweg, maar Die Wilde Maus en Maskerade staan nog op het programma. Die eerstgenoemde is logischerwijs de meest standaardversie. Deze Wild Mouse heeft de klassieke lay-out, het klassieke thema en geeft dezelfde voorspelbare rit als al z’n soortgenoten. Maskerade is gelukkig wat unieker: deze draaiende achtbaan van Gerstlauer werd grotendeels indoor geplaatst en baadt in een origineel cabaret-achtig thema. Het is daardoor beslist de meest LGBT-vriendelijke rollercoaster van het ganse park, al blijft de uiteindelijke ervaring zwak. Met z’n tracklengte van amper 240 meter en een hoogte van 10 meter is er simpelweg weinig ruimte voor sensatie. Insider was een uitstekende poging om een Wild Mouse boeiender te maken, maar Maskerade is een minder geslaagd experiment.

DSC08475

DSC08467

Mijn koppige beslissing om Volare over te slaan, kostte me logischerwijs een coaster-bingo. Toch zou die vreselijke Zamperla-brol niet de enige gemiste credit worden, want een heleboel attracties zijn tijdens deze doordeweekse dag helaas dicht. Vooral in de zuidelijke helft van het park heerst een doodse stilte. Zowel de Vekoma Boomerang als de twee kindvriendelijke achtbanen blijven hier gesloten, maar ook bij Hochschaubahn valt er geen levende ziel te bekennen. Dat is jammer, want ik had me eigenlijk wel verheugd op deze houten klassieker. Hij werd geopend in 1950 en het is een van de weinige overblijvende side friction coasters op onze planeet. Het is zo’n heerlijk ouderwetse rollercoaster waarbij een brakeman je in de trein vergezelt en het Alpenlandschap ziet er erg schattig uit. Jammer genoeg blijft het daarbij, want zowel tijdens m’n middag- als tijdens m’n avondbezoek blijft het station op slot.

DSC08470

DSC08459

Der Zug Des Manitu is wel open, maar hier is m’n schaamtegevoel sterker dan de wil om credits te scoren. Deze overdekte powered coaster is zo kinderlijk dat ik er echt geen ritje op wil maken.

DSC08478

Neen, geef me dan maar een extra rondje op Megablitz. Deze achtbaan lijkt op ’t eerste zicht gelijkaardig aan Super 8er Bahn, maar Vekoma kan zulke compacte lay-outs duidelijk beter benutten dan Pinfari. Ik word hier namelijk positief verrast door de soepelheid, de hoge g-krachten en het intense bochtenwerk. Ik wil niet beweren dat Megablitz me een blackout geeft, maar tijdens de lage helix-bochten verschijnen er wel enkele sterretjes voor m’n ogen. De treintjes zijn trouwens identiek aan die van Revolution in Bobbejaanland, al zijn ze letterlijk tien keer korter.

DSC08461

DSC08464

Men heeft hier de fijne gewoonte om regelmatig gastattracties in te huren. Prater is een grote kermis, dus die tijdelijk geplaatste kermisattracties vallen zelfs niet eens uit de toon. In 2016 en 2018 draaide de legendarische Olympia Looping bijvoorbeeld het hele zomerseizoen mee en in 2017 was de reusachtige Höllenblitz zes maanden te gast. Ook dit jaar plukte men een bekende rollercoaster van de Duitse kermis: Teststrecke. Deze baan heeft al heel wat afgereisd. Hij stond in de jaren tachtig in Brazilië, verhuisde vervolgens naar het Amerikaanse Dorney Park en sinds een jaar of tien is hij op Europese kermissen beland. De rit is wat minder speciaal dan die van Olympia Looping of Höllenblitz, maar Teststrecke is niets minder dan een prima achtbaan. Ondanks z’n gezegende leeftijd rijdt ie soepel en de loopings zijn intenser dan verwacht. Geen nieuwe credit voor mij – ik kwam Teststrecke ooit al tegen op de Sommerdom in Hamburg – maar ’t is een plezier om opnieuw een ritje gemaakt te hebben.

20190521_202532

Wat in Amerika de normaalste zaak van de wereld lijkt, is bij ons eerder uitzonderlijk. Pretparken met minstens tien achtbanen zijn immers schaars op het Europese vasteland. Daarom is ’t enigszins bizar dat ik Wiener Prater – een van de weinige plaatsen met zo’n uitgebreid coasteraanbod – pas in 2019 voor ’t eerst bezoek. Toch heeft dit park me nooit aangesproken zoals Europa-Park of Alton Towers dat bijvoorbeeld wel doen. Terecht, zo kan ik nu besluiten. Want hoewel het Prater wereldberoemd is, mist dit park veel dingen die ik noodzakelijk vind tijdens een pretparkbezoek. Er is weinig decoratie, de sfeer is soms triest en de lay-out van ’t park is rommelig. Verder springt geen enkele achtbaan er echt uit; het zijn bijna allemaal standaardmodellen die een allesbehalve onvergetelijke rit bezorgen. Insider en Megablitz waren weliswaar vermakelijk, maar of ze de reis naar Wenen verantwoorden? Neen, helemaal niet.

20190521_201023

Ik had het tijdens dit verslag voortdurend over coaster-credits en een eventuele coaster-bingo. Toch moet ik tijdens m’n terugvlucht naar België besluiten dat m’n teller geen onmetelijke impuls gekregen heeft. Van de dertien achtbanen in Prater heb ik er slechts zeven kunnen (of willen) aanvinken. Dat wil niet zeggen dat ik teleurgesteld huiswaarts keer. Ik ben blij dat Wiener Prater tegenwoordig eindelijk op m’n CV staat en de Oostenrijkse hoofdstad was inderdaad het pareltje dat men mij beloofd had. Ook wanneer je niet in spookhuizen, botsauto’s of achtbanen geïnteresseerd bent, is het tripje naar de Loire Stockholm Parijs Versailles Rome Tallinn Wenen dus de moeite waard. Tschüss!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: