Knoebels Amusement Park

Voor een weekje naar Noord-Amerika. Niks mis mee, hoor ik je denken. Een citytrip New York of een pretpark-break in Florida; dat moet best kunnen voor zo’n korte periode. Een roadtrip die via Toronto, Sandusky en Pittsburg uiteindelijk naar de luchthaven van Newark leidt, dat is echter een ander verhaal. Deze honderden kilometers lange autoreis is echter wel de vakantie die Steven en ik in augustus 2017 ondernemen. Natuurlijk hadden we er met plezier wat extra tijd voor willen nemen, maar helaas raken m’n vakantiedagen ooit eens op. Acht dagen, langer kreeg ik niet. Gelukkig geraakte ik tijdens de afgelopen jaren behoorlijk bedreven in het uitdenken van dagplanningen en ideale routes. Soms merk je bijvoorbeeld dat een beperkte omweg je naar plekken kan brengen waar je ooit wel ‘ns vaag van hoorde, maar waarvan je dacht er nooit te komen. En vandaag, dinsdag de 22ste, bezoeken we een adresje dat helemaal aan die voorwaarde voldoet. Vriendelijke groeten uit Elysburg.

DSC03360

Als je nog nooit van Elysburg gehoord hebt, is dat geen probleem. Ik leerde dit plaatsje immers ook pas vanochtend kennen, terwijl we ons navigatiesysteem instelden. Oorspronkelijk was het überhaupt niet de bedoeling om hierheen te komen. In ’t aanvankelijke plan zouden we deze dag namelijk in het zestig kilometer zuidelijker gelegen Hersheypark doorbrengen. Dankzij knip- en plakwerk hebben we dat schitterende park met z’n afschuwelijke chocolade (beter dat dan omgekeerd, natuurlijk) echter al tijdens onze eerdere USA-trip van dit jaar kunnen inplannen. De vrijgekomen dag spenderen we dus hier, tussen de glooiende heuvels van Elysburg. Op ’t eerste zicht lijkt het hier doods en zelfs een tikkeltje creepy, maar dat valt best mee. Ergens middenin de dichte bossen vinden we zelfs een authentiek pretpark vol charme: Knoebels Amusement Resort.

DSC03272DSC03282

M’n spellingcontrole maakt van Knoebels al meteen knoeiers. Niet meteen het beste voorteken, maar eigenlijk kan er vandaag weinig mis gaan. Omdat ik het park nauwelijks ken, liggen m’n verwachtingen namelijk op een zeer bescheiden hoogte. Ik hoop hier gewoon een fijne middag te beleven en enkele achtbaan-credits te halen. Omdat we Knoebels eerder als een tussenstop dan als een bestemming zien, is het bovendien plezierig dat we geen zeventig dollar moeten neertellen om binnen te komen. Sterker nog: de toegang is gratis! Je betaalt in Knoebels pas van zodra je attracties bezoekt. Dat kan met een all-in wristband die een hele dag onbeperkt plezier geeft bij alle rides, maar je kan ook losse kaartjes kopen. Omdat we slechts enkele uurtjes zullen blijven, kopen we bij een ontzettend lieve oma zo’n ouderwets boekje coupons ter waarde van twintig dollar. En da’s voldoende om elke achtbaan minstens één keer af te strepen.

 

 

Knoebels is voor Europese pretparkfans niet über-populair, al heeft een meerderheid wellicht ooit over dit park gelezen. Je vindt hier immers de legendarische Flying Turns. Het ding heeft geen statistieken om van achterover te vallen, maar toch gaat een doorsnee pretparkhart er automatisch sneller door slaan. ‘Flying Turns’ is een reïncarnatie van de antieke houten bobsleebanen die decennia geleden in meerdere Amerikaanse amusementsparken te vinden waren. Het is sowieso knap dat een pretpark tegenwoordig wil investeren in zo’n klassiek vermaak, maar het wordt nog indrukwekkender als je weet dat Knoebels deze ‘Flying Turns’ volledig in eigen beheer ontwikkeld heeft. Men heeft er trouwens z’n tijd voor genomen: de bouw begon vroeg in 2006 en pas tijdens het najaar van 2013 zou de attractie eindelijk officieel openen. Die acht jaar vol tegenslagen en aanpassingen gaven ‘Flying Turns’ reeds een kult-status nog voor er één betalende bezoeker een rit gemaakt had. Ik stap vandaag dan ook met een bijzonder gevoel de wachtruimte in.

DSC03296DSC03291

Zo indrukwekkend het achtergrondverhaal van ‘Flying Turns’ is, zo belabberd is de capaciteit. Er rijden hooguit zes passagiers per keer mee en er gaat bovendien een behoorlijk tijdrovend ritueeltje aan de rit vooraf. We worden immers eerst gewogen (je gaat hier dus maar beter complexloos door het leven) en vervolgens stelt de operator een optimale gewichtsindeling per trein op. We belanden in het middelste wagentje – dat lijkt me noch een compliment, noch een verwijt – en zijn dan eindelijk klaar voor die iconische achtbaan. En wat blijkt? ‘Flying Turns’ was dat halfuur tergend traag schuifelen meer dan waard. De baan is kort en niet overdreven snel, maar de krappe draaiingen leveren alsnog een portie thrill. Je zwiept soms aardig omhoog in de bochten en het is zelfs desoriënterend om door zo’n enorme hoop hout te razen. Hoewel ik er niet noodzakelijk opnieuw voor zou aanschuiven, ben ik stiekem toch erg trots dat dit achtbaan-monument nu op m’n teller staat. Wat een onvergetelijk begin van de dag!

DSC03293

Over achtbaan-monumenten gesproken… om de hoek van ‘Flying Turns’ staat de wooden coaster Phoenix. Ook aan deze baan hangt een zekere historie vast: hij opende in 1948 ergens in Texas en werd pas tijdens de jaren tachtig naar Elysburg verhuisd. Het verplaatsen van woodies lijkt me een ingewikkelde bezigheid, maar men deed het duidelijk goed. Ondanks de niet al te grootse statistieken, is ‘Phoenix’ immers een pareltje van een achtbaan. De rit is verrassend soepel en het snelheidsgevoel ligt hoog, maar vooral de intense airtime valt me positief op. Het beugelsysteem van ‘Phoenix’ geeft me een geschatte twintig centimeter speling; goed genoeg om het gevoel van vliegen akelig dicht te evenaren. Beoordeel deze coaster dus niet op z’n leeftijd of op z’n beperkte hoogte, want dit is eigenlijk een van de geniaalste woodies in Noord-Amerika.

DSC03301DSC03305

Hoewel het pleintje aan ‘Phoenix’ en de plaatselijke oldtimerbaan er gezellig bij ligt, mag je Knoebels zeker geen themapark noemen. Vele attracties lijken gewoon van een kermis geplukt en ze werden vervolgens op een random stuk grond in een bos geplaatst. Gooi er willekeurig wat antieke souvenirshops en restaurantjes tussen om de opbouw van dit park in te schatten. Het ademt tonnen sfeer uit, maar oogstrelend als in Disney- of Efteling-oogstrelend is het allerminst. Onze lunch past helemaal in dat plaatje: we eten aan een lange rij houten banken die onder een schrale golfplaat opgesteld werden. Aan het uitgiftepunt roept er op datzelfde moment een bejaarde kokkin door een krakende microfoon wanneer bestelling nummer zoveel klaar is. Wees er snel bij: indien je jezelf niet binnen de tien seconden aanmeldt, krijg je immers gegarandeerd een boze blik toegeworpen. Het auditieve vermaak (inclusief een geïrriteerde ‘last call for number 87’) tovert ons middagmaal om tot een vreselijk grappig tafereel. En eerlijk gezegd: we eten lekker, snel en verrassend goedkoop.

 

 

Ik beweerde zonet dat Knoebels geen themapark is, maar misschien concludeerde ik dat iets te vlug. We staan inmiddels namelijk voor Black Diamond, een heuse darkride alias indoor coaster. Ook deze ride stond tijdens een vorig leven op een andere plek, dus ik vermoed stilaan dat Knoebels een soort reservaat voor afgedankte achtbanen is. Het park vervult z’n rol echter goed, want ook deze ‘Black Diamond’ is een heel fijne attractie. Het is exact datgene wat je van een darkride in een dergelijk antiek pretpark verwacht: de decors zijn kleinschalig, de effecten simpel en de poppen lijken elk moment uit elkaar te kunnen vallen. Maar oh wat hangt er een leuke sfeer in deze mijn-rondrit. Het doet me in zekere zin terugdenken aan ‘Blazing Fury’ in Dollywood, maar dan in een nog goedkopere versie. Knap dat Knoebels hier enkele jaren geleden in durfde investeren.

DSC03308DSC03310

Er is wel wat volk aanwezig in Knoebels, maar we kunnen (op ‘Flying Turns’ na) overal meteen instappen. Bij Twister staan de personeelsleden ons zelfs letterlijk op te wachten. Die lage populariteit ligt wellicht grotendeels aan de afgelegen locatie van deze woodie, want de ritervaring is weerom schitterend. ‘Twister’ heeft niet alleen een duizelingwekkend goeie first drop, maar ook de rest van de lay-out is origineel en pijlsnel. Zoals de naam van deze rollercoaster reeds doet vermoeden, is het één langgerekte opeenvolging van bochten en richtingswissels. Indien je hiervan wil genieten, moet je trouwens wel tegen een stootje kunnen. ‘Twister’ is wild en soms zelfs een tikkeltje te ruw, al vind ik dat bij een dergelijk sterke woodie eigenlijk nauwelijks een probleem. Ook cool: ‘Twister’ maakt z’n naam niet alleen waar tijdens het kronkelende parcours. Zelfs het perron en de slotrem (!) verlopen namelijk in een bocht. Dat is een gekke gewaarwording, al maakt het mijn bewondering voor dit heftige achtbaangeweld alleen maar groter. Topper.

DSC03318DSC03322

Het openluchtzwembad naast ‘Twister’ wordt vandaag drukker bezocht dan die knallende coaster. Zo gek is dat niet: met temperaturen rond 35 graden celcius is dit zelfs de warmste dag van ons weekje in Noord-Amerika. Wij laten het zwemplezier echter aan ons voorbij gaan en ook de twee waterattracties skippen we. De log flume ziet er niet zo boeiend uit en passagiers van splashboot ‘The Sklooosh’ zijn zo doorweekt dat het niet leuk meer lijkt. Bovendien moeten we straks nog twee uur in de wagen doorbrengen en dat doe ik nu eenmaal liever niet met zompige schoenen en een klamme jeans.

DSC03283DSC03358

Geen verfrissend waterballet voor the Belgian boys, maar een coaster-bingo interesseert ons des te meer. En we staan inmiddels op twee credits van dat heuglijke moment. Gelukkig voor ons is Knoebels zo’n typisch familiepark waar heel veel kan en mag. In tegenstelling tot vele andere Amerikaanse pretparken, doet men hier bijvoorbeeld absoluut niet moeilijk als een volwassene de kinderachtbaan wil doen. Als je jezelf in het zitje kan wringen, dan mag je gewoon mee, redeneert men hier. En zo zitten we al snel in het nogal lompe voertuig van Kozmo’s Kurves. Deze paarse kiddiecoaster ziet er stokoud uit, al blijkt het een bouwsel uit 2009 te zijn. Het ding bevat een aanzienlijk risico op blauwe plekken, maar ach… voor 1,75 dollar mag je daar eigenlijk niet over klagen.

 

 

Kabelbanen zijn leuk, dat is een feit. In de Duitse bergen brengen kabelbanen je bovendien vaak naar het startpunt van een rodelbaan en in Ocean Park Hong Kong ligt er zelfs een groot deel van het pretpark aan het andere station. Kortom: als ik zulke kabelbanen zie, ben ik geïntrigeerd en wil ik graag een rondje maken. Zo ook in Knoebels, waar ik verwacht dat de cable car me naar een uitzichtpunt bovenop een groene heuvel zal brengen. M’n verbazing is echter groot wanneer ik merk dat de zetellift daarboven gewoon omdraait. Je kan niet uitstappen en je gebruikt deze attractie dus louter om van het panorama te genieten. Bouw dan gewoon een panoramatoren, zou je kunnen denken. Maar we weten intussen dat Knoebels een beetje anders is en dat bevestigt deze attractie dus met verve. Het uitzicht is trouwens behoorlijk imposant.

DSC03337DSC03343

We hebben na ons rondje op de kabelbaan nog drie dollar aan Knoebels-bonnen over en dat is exact genoeg om aan te sluiten in de rij van Impulse. Dit is ongetwijfeld de meest opvallende achtbaan van het park. ’t Is niet alleen de eerste ride die je ziet van op de parkeerplaats, maar hij past met z’n blitse uiterlijk ook niet volledig in het totaalplaatje van dit park. De typische Knoebels-attractie is kneuterig en ietwat ouderwets, terwijl deze in 2015 geopende coaster vooral in het oog springt met felle kleuren en een hip logo. Ook de ritervaring voelt hedendaags. ‘Impulse’ is Zierers antwoord op de Eurofighters van Gerstlauer, weliswaar in een geüpdatet jasje. De zitjes zijn comfortabeler, de baan loopt vlotter en die lompe schouderbeugels werden ingeruild voor fijnere heupbeugels. Al die elementen maken van ‘Impulse’ een verbazend leuke coaster. Het is geen concurrentie voor een doorsnee looping coaster van de grote constructeurs, maar voor een middelgroot park als Knoebels is dit echt een ideale keuze. Dus indien Plopsa Coo of Hellendoorn ooit een passende thrillcoaster zoekt, geef dan gerust effe het telefoonnummer van Zierer.

DSC03277DSC03356DSC03336

Onze bonnetjes zijn opgebruikt, de coaster-bingo is binnen. We kunnen met een gerust geweten opnieuw naar de auto wandelen. Het was weliswaar een blitzbezoek, maar ik heb me alsnog reuze geamuseerd in Knoebels. Het voelt als een privilege om zelf eens die befaamde ‘Flying Turns’ te mogen beleven, de twee klassieke woodies zijn steengoed en het park bevat tevens een aantal attracties die je niet vaak ziet. Dit is een ontzettend fijne plek omdat het park een beetje… tja, anders is. Dat blijkt nog maar eens wanneer we ons GPS-systeem volgen om de parking te verlaten. Waze stuurt ons namelijk via een piepklein weggetje dat dwars door het eigenlijke pretpark snijdt. Bizar en quasi ondenkbaar in Europa, maar hier in Elysburg kan het allemaal best. Niks mis mee natuurlijk: zo’n drive-through is zelfs de ideale manier om afscheid te nemen van Knoebels. Komen we hier ooit nog opnieuw? Ik acht de kans op dit moment klein, maar dat wil niet zeggen dat ik niet met volle teugen van dit bezoek genoot.

DSC03348

En zo zijn we opnieuw onderweg. We komen inmiddels al aardig in de buurt van New York City, waar we morgenmiddag (helaas) op een vliegtuig richting Brussel zullen stappen. Maar voor Steven en ik deze intense coaster-trip afsluiten, willen we nog één keer genieten van onze Cedar Fair Platinum Pass. We rijden dus naar het stadje Allentown, waar we onze achtbaanteller nog eens met acht punten kunnen verhogen. Wordt vervolgd in Dorney Park.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s