Asian Easter – Nagashima Spa Land

De toerist uithangen in Japan zonder daarbij een bezoek te brengen aan Tokyo, het is zoals een dagje Walibi zonder hangjongeren. Of zoals Disneyland Paris zonder geïrriteerde personeelsleden. Kortom: het voelt niet volledig. Daarom sporen we na ons verlengde weekend Osaka in de richting van de machtige hoofdstad. Maar vooraleer we ons acht dagen lang onderdompelen in de exotiek en de onmetelijkheid van Tokyo, houden we een etmaal halt in Nagoya. Jezelf ooit afgevraagd hoe grauw een zakendistrict kan aanvoelen? Dan levert de stationsbuurt van Nagoya het antwoord dat je zoekt. Het kille straatbeeld wordt gedomineerd door kantoren en mannen in maatpak. De regen – die al sinds onze middag in ‘Universal Studios’ onafgebroken uit de hemel valt – maakt het plaatje vanavond helaas niet idyllischer, net zoals onze plaatselijke accommodatie. ‘Meitetsu New Grand’ klinkt dan wel als een luxehotel van de hoogste categorie, maar op de kamer kan enkel het piepkleine origami-vogeltje een glimlach op ons gezicht toveren. Neen, dit is niet het vakantiegevoel waar we naar zoeken.

De volgende ochtend. Het hotel verrast ons met een ontzettend uitgebreid ontbijtbuffet en het receptiepersoneel is de Japanse vriendelijkheid zelve. Dat is aangenaam wakker worden, maar buiten stroomt de regen nog steeds met bakken uit de hemel. Zakelijk Nagoya verschuilt zich onder tientallen paraplu’s tegen de hardnekkige neerslag en de hoogste kantoorgebouwen verdwijnen in laaghangende bewolking. Je zou op zo’n moment liefst de hele dag binnen blijven of van het ene winkelcentrum naar het andere hollen. We maakten echter een strakke planning voor onze reis en die planning zegt: dinsdag 14 april naar ‘Nagashima Spa Land’. Bovendien moeten er sowieso grotere rampen gebeuren vooraleer we een pretparkbezoek cancellen. Zo gezegd, zo gedaan. We wapenen ons zo goed als mogelijk tegen het afschuwelijke weer en zigzaggen door de hectiek van Nagoya Station naar het ‘Meitetsu Bus Center’. Daar kopen we op de eerste etage een 1.900 yen kostend heen-en-terugticket voor ‘Nagashima Onsen’. De bus in kwestie vertrekt nog een verdieping hoger aan halte nummer 22 en rijdt ongeveer elke twintig minuten. De rit naar het ‘Nagashima Spa Resort’ duurt iets minder dan een uur. Op die tijdspanne ruilen we de ochtendspits en de binnenstad in voor uitgestrekte rijstvelden, slaperige dorpjes en coasterstaal. Véél coasterstaal.

Ook in Nagashima is het weer niet al te best, maar toch doen we alsof er geen vuiltje aan de lucht is. Vandaag is immers een feestelijke dag: we ronden die befaamde lijst van de twintig drukste pretparken op onze planeet af. Bijna zes miljoen mensen komen er jaarlijks in dit resort, dat naast het amusementspark tevens een waterpark en een verrassend tof vormgegeven outlet-winkelcentrum huisvest. We doen het vandaag met ongeveer 0,008 procent van dat bezoekersaantal, want we schatten dat er hooguit vijftig gasten in ’t park zijn. Dubbel feest dus! We scoren niet alleen de langverwachte parkenbingo, maar we zullen tevens aan sneltempo onze coastercounter de hoogte in kunnen jagen. Zullen we elf credits later helemaal soaked zijn? Absoluut, maar dat deert een beetje achtbaanfan toch niet?

De lieftallige (en vandaag bovenal ontzettend eenzame) dame aan de kassa prikt ons idealistische droombeeld helaas in luttele seconden kapot. Op een Engelstalige parkmap schrapt ze elke attractie die vandaag gesloten zal blijven. Ze doorstreept de ene klinkende naam na de andere, tot er uiteindelijk nog een vijftal rides overblijven. De draaimolen, een kinderachtbaan, de ‘Star Flyer’, een klassieke ‘Corkscrew’ en – dat lees je we degelijk goed – de gigantische splash zijn vandaag ter onzer beschikking. We hebben echter weinig zin in doorweekte zwier- en draaipret, bedanken vriendelijk voor de groteske vloedgolf van de splashboot en verliezen opeens ook elke interesse in de allesbehalve boeiende credits die er te rapen vallen.

M’n meest deprimerende pretparkdag ooit lijkt zich te voltrekken. Onder het motto ‘We zijn hier nu toch…’ leggen we alsnog een kleine tien euro neer om een rondje door het park te maken. We willen immers wel eens zelf uitzoeken hoe dit thrillpark er binnenin uit ziet en de kans om drie (!) schommelschepen op één foto te zetten, is gewoonweg te uniek. Het levert een aantal niet zo alledaagse plaatjes op van een desolaat ‘Nagashima Spa Land’, al is dat een schrale troost wanneer er coastertestosteron door je lijf stroomt. Ongewild lijkt dit dus een van m’n kortste tripverslagen aller tijden te worden. Vergeet gerust onze teleurstelling en geniet vooral van de foto’s.

Pssst… dacht je nu echt dat we het hierbij zouden laten? Dat we genoegen zouden nemen met half werk en een ronduit zielige voltooiing van ons oorspronkelijke reisdoel? Think again! We zitten op dinsdagmiddag weliswaar reeds rond het middaguur op de Shinkansen naar Tokyo en we verzachten ons verdriet daar dankzij de check-in bij het luxueuze ‘Hilton Tokyo Bay’, maar ergens blijft ‘Nagashima Spa Land’ in onze gedachten zweven. We komen immers niet jaarlijks in Japan en we zagen tijdens dat uitgeregende fotorondje verrassend veel toffe attracties de revue passeren. Drie dagen later beslissen we dus om voor één dagje op en neer te reizen naar Nagashima. Is dat een beetje gek? Ja. Is dat freaky? Zeker. Is dat tijdrovend? Absoluut. Levert het ons na vier uur reizen echter een stralend blauwe hemel boven een quasi uitgestorven ‘Nagashima Spa Land’ op? Opnieuw yes!

Weg met de regen en weg met het eindeloze geleuter; tijd voor actie. Zet me zo snel mogelijk in een achtbaan, zodat ik plotsklaps vergeet hoeveel tijd en moeite we al in dit park investeerden. ‘Kom erin!’ roept het personeel van Shuttle Loop ons in uitnodigend Japans toe. Of althans, dat denken we te verstaan. We merken echter al vlug dat ze ons in realiteit aanmanen om de rugzakken in een locker te stoppen. We nemen vervolgens plaats in een klassiek eighties-treintje en trekken met luid geratel een iele heupbeugel in onze schoot. ‘Shuttle Loop’ katapulteert ons enkele seconden later naar het rooskleurige verleden van ons eigen ‘Walibi Belgium’. Letterlijk zelfs. Nooit de legendarische ‘Sirocco’ in zijn oorspronkelijke versie gedaan? Dan is ‘Nagashima Spa Land’ jouw place to be. We kennen het principe van een dergelijke achtbaan en ik hoef je dus niet uit te leggen dat dit type even eenvoudig als geniaal is. Minimaal plaatsgebruik ten opzichte van maximaal genot. Dat zeg ik overigens niet louter uit nostalgisch oogpunt, want dit is gewoonweg een sterk achtbaanconcept. Dat de Japanners niet aan overbodige poespas doen, wordt in de verf gezet door de inspiratieloze fabrieksnaam en het doodsimpele stationsgebouwtje.

Het is op z’n zachtst gezegd bizar dat Anton Schwarzkopf nog geen zaligverklaring op zijn naam heeft, want de man wordt zelfs jaren na z’n laatste verwezenlijking nog steeds op handen gedragen binnen de branche. De meeste achtbanen waar z’n label op plakt, zijn dan ook stokoud. Pretparken zien dat als een geldige reden om de bewuste rides voor eeuwig te stockeren in stoffige magazijnen of – deze is wat drastischer – om er de staalschaar in te zetten. ‘Nagashima Spa Land’ is de softie der pretparken en durfde haar bejaarde coasters voorlopig nog niet te liquideren. Je beleeft hier dus niet één, maar twee standaardmodellen van Schwarzkopf. Na ‘Shuttle Loop’ hossen we naar de buurman die met een even doordachte zin van originaliteit Looping Star gedoopt werd. We blikken vol weemoed terug op de traag takelende ketting, de bizarre banking op rechte stukken track en het feit dat we onze knieën tegen een schuimrubberen stootkussen duwen. Ja, dit is ‘Looping Star’ zoals ik ‘m altijd kende. Eenvoudige klasse en er valt weinig op aan te merken. Of toch… Ehm, waar is dat iconische naambord op de looping heen?

I love the eighties. You love the eighties. We love the eighties. Everybody loves the eighties! Het nostalgische gevoel wordt in ‘Nagashima Spa Land’ niet enkel door dubbel Schwarzkopf-achtbaanplezier verzekerd. Wel integendeel: zowat drievierde van het aanbod voelt aan alsof het ruim dertig jaar ongewijzigd bleef. Het park bestaat grotendeels uit vage molentjes in een standaard kermisuitvoering, rollercoasters zonder één grammetje overbodig thema en oubollige horecapunten inclusief typerend gietijzeren tuinmeubilair met tientallen sierlijke krulletjes. Voor het bescheiden toppertje in dit gedateerde segment moeten we echter once again naar een ride die qua naamgeving niks aan de verbeelding over laat: Free Fall. Het concept van een vrijevaltoren is allesbehalve uniek en zowat elk pretpark ter wereld heeft wel een eigen versie. De befaamde first generation-exemplaren werden inmiddels echter een zeldzaamheid en we zijn dus laaiend enthousiast wanneer we het stalen gevaarte zien opdoemen. Zo’n oude ‘Free Fall’ bewijst dat je simpele dingen moeiteloos tot hopeloos complexe materie kan omtoveren. Enkele tientallen jaren geleden dacht men immers dat je voor de ultieme vrije valervaring nood had aan oncomfortabele gondels die door middel van ingewikkelde techniek zowel rechtstaand als liggend, voor- en achterwaarts over de track kunnen rijden. Helemaal to-the-point is dat niet, maar het gaf dit attractietype inmiddels wel een cultstatus van jewelste. De voertuigen bewegen zich met het nodige geknal en gedonder door de baan en we voelen een soort g-krachten waarvan we het bestaan niet kenden. Wees dus voorbereid op lichamelijk lijden en een streng overheersend waarom-gevoel, maar besef eveneens dat het een waar voorrecht is om in een dergelijke machine plaats te nemen. Oh trouwens… om blijvend letsel te voorkomen, pas je bij voorkeur wel voor een tweede rondje.

Nagashima’s liefde voor standaardmodellen uit vervlogen tijden kent geen grenzen. Men kocht niet enkel uitvoerig uit de cataloog van Schwarzkopf en Intamin, maar sprak tevens Arrow aan voor de klassieke Corkscrew en de Mackjes mochten een dubbele Wild Mouse neerpoten. Het draait in beide gevallen om doodsimpel creditmateriaal dat met weinig zin voor innovatie neergepoot werd. De muisachtbaan doet letterlijk denken aan het Faller-modelbouwpakket dat ik in m’n hobbykamer heb staan. Van het kenmerkende naambord en de kitscherige lichtmasten tot aan de geel-groene kleurstelling en het (hier totaal overbodige) schreeuwerige kassahokje; ‘Wild Mouse’ lijkt rechtstreeks van een Duitse kermis geplukt. Maar alsnog geldt: beter een gratis bijgeleverde setting dan helemaal geen setting. ‘Corkscrew’ kreeg nog net een afdakje boven het station, daarmee hebben we alles gezegd. Koel staal tussen kale betonvlaktes, het lijkt de trend waar ‘Nagashima Spa Land’ op teert. Geen probleem wanneer dat gecompenseerd wordt door fijne achtbaanervaringen, maar zelfs daar schieten de laatstgenoemde exemplaren te kort. ‘Corkscrew’ test onze pijngrens dankzij een hoop foute knikken en een ‘Wild Mouse’ doet me gewoonweg niks meer. Erg jammer, maar tevens geheel terecht: de rechterzijde blijft vandaag gesloten. Dat kost ons dus niet enkel de vreugde van zo’n cool duellerend effect, maar tevens een credit waar we stiekem op hoopten. Bye bye coasterbingo. Jammer.

Eerlijk is eerlijk: zelfs indien de rechtse ‘Wild Mouse’ geopend was, hadden we geen bingo gescoord. Omwille van de strakke wind houdt ‘Nagashima Spa Land’ vandaag immers haar sterachtbaan Steel Dragon 2000 aan de grond. Correct als de Japanners zijn, had men ons hierover reeds aan de kassa geïnformeerd. Dat is bijzonder netjes, maar toch betrap ik mezelf erop dat m’n blik ongewoon vaak in de richting van dat bizar grootse bouwwerk afdwaalt. Telkens wanneer de windsterkte enkele seconden schijnt te verzwakken, hoop ik stiekem een testritje te zien. Tevergeefs overigens. Zowel op rainy tuesday als op windy friday geraken we geen stap verder dan de gesloten toegangspoort. ’s Werelds langste rollercoaster is vandaag namelijk tevens ’s werelds meest gesloten rollercoaster. Ik kan je dus niet vertellen hoe het voelt om met een gekke B&M-tweezitter over Morgan-spoor te sjezen of hoe indrukwekkend ik het uitzicht van op een honderd meter hoge lifthill vind. Maar dat ‘Steel Dragon’ er zelfs zonder racende treintjes imposant uit ziet, daar bestaat geen twijfel over.

Op een schaal van één tot tien: hoe spijtig vind ik het dat we een wereldberoemde baan moeten overslaan die ooit zowat elk mogelijk record wegkaapte? Dat wordt dan ongeveer een acht. Op dezelfde schaal: hoe totaal crazy is het idee achter de wèl operationele Ultra Twister van Togo? Twaalf! Het is zo’n achtbaantype waarover je als beginnende liefhebber denkt dat Chris Sawyer het op een dronken avond in Rollercoaster Tycoon integreerde. Zulke dingen bestààn toch niet in het echt?! Maar kijk: plots staat er zo’n bizarre constructie voor je neus en stap je in een voertuig dat rechtstreeks uit een science-fiction film geplukt lijkt. Vervolgens worden we verticaal richting hemel gericht en starten we aan een duik in het onbekende. Het onbekende, dat bestaat hier in Nagashima uit een pittige first drop, voorwaartse en (vreemd aanvoelende) achterwaartse inline twists en ingenieuze kantelsystemen waar dat Robocop-achtige treintje met de nodige slagen en knallen doorheen manoeuvreert. Onvergetelijk is ‘Ultra Twister’ alleszins, maar of ik het een ramp vind dat het model met uitsterven bedreigd wordt? Niet meteen. Als ik opnieuw m’n score moet geven, verdient de ritervaring van deze pipeline coaster namelijk hooguit een zesje. De naastgelegen ‘Bobkart’ valt onder dezelfde noemer en ziet er helaas spectaculairder uit dan ie in realiteit is.

Een beetje verder bouwen de Japanners volop aan de nieuwste aanwinst in het coasteraanbod. Acrobat wordt de eerste B&M van het park en men opteerde voor een alom geprezen ‘Flying’-model. Ze houden hier duidelijk niet van diepgaand teken- en rekenwerk, waardoor ‘Nagashima Spa Land’ alweer voor een bestaand ontwerp kiest. De expertise van ‘Sea World Orlando’ lijkt een betrouwbare bron en men gaat bijgevolg voor een kopie van ‘Manta’. Dat zou in Florida zelfs zonder de waanzinnige aquaria een steengoeie baan zijn en dit lijkt dus de ideale uitbreiding voor het thrillparadijs van Nagashima. We wisten al maanden op voorhand dat ‘Acrobat’ tijdens ons bezoek nog onder constructie zou zijn en we ervaren dus geen teleurstelling. Maar wanneer ik zo’n hoop glimmend B&M-staal aan de horizon zie, kriebelt het logischerwijs altijd wel een beetje.

Het mag inmiddels duidelijk zijn dat ‘Nagashima Spa Land’ geen wereldtopper is op vlak van thematisering en opbouw. Het park bestaat voornamelijk uit grote betonvlaktes waarop standaardattracties gedropt werden. Niks om over naar huis te schrijven. Toch moet ik toegeven dat het aanbod kwantitatief sterk scoort, dat het er allemaal kraaknet bij ligt en dat het onderhoudsteam (gezien de respectabele leeftijd van sommige rides) grondig werk levert. Het mooiste bewijs wordt wellicht geleverd door ‘Jet Coaster’, een stokoude familieachtbaan die haar gemoedelijke rondjes door een klein stukje bos rijdt. Autogordels vervangen bij deze ouwe rakker de klassieke veiligheidsbeugel en dat vinden we best cool. Nog meer coasterplezier voor de jonge generatie in de rechterhelft van het park, waar we een uitgebreide kinderzone ontdekken. Het werd typisch op z’n Nagashima’s aangepakt: beton en koel staal domineren terwijl minuscule pogingen tot inkleding eerder fout dan geslaagd ogen. Er is vandaag werkelijk niemand, waardoor de operatoren van een Zierer keverbaan en een met schattige konijntjes uitgevoerde powered coaster de grap wel inzien van twee westerlingen op creditjacht.

Je kan in ‘Nagashima Spa Land’ ontzettend veel kilometers afleggen op achtbaanrails. ‘Steel Dragon 2000′ evenaart op z’n eentje reeds de hoeveelheid coastertrack van een gemiddeld pretpark, al doet ook de gigantische White Cyclone het met een indrukwekkende lengte van 1,7 kilometer. Op drukke dagen mag je trouwens eerst een equivalent aan zigzag-wachtrijen doorkruisen, maar wij wachten vandaag letterlijk op een handvol medepassagiers. En je kent ongetwijfeld dat gevoel: wanneer je wacht, begin je na te denken. Over het feit dat je zo dadelijk een twintig jaar oude houten achtbaan gaat doen, bijvoorbeeld. En dat het gevaarte door Intamin gebouwd werd. Goede voortekenen lijken dat op het eerste zicht niet en ik check alvast of zware rug- en nekblessures gedekt worden door mijn reispolis. Het antwoord is positief – pfiew! – en de ritervaring is dat verrassend genoeg al evenzeer. ‘White Cyclone’ levert geen gebroken botten, doch een bijzonder authentiek woodie-gevoel op. Een heerlijk diepe first drop, heuvels met subtiele airtime en langgerekte bochten met de nodige punch; dat zijn de hoofdelementen van dit monster. Daar hoort op een goeie wooden coaster uiteraard een typerende ruwheid bij en die is er ook. Maar nergens neigt ‘White Cyclone’ naar het agressieve smijtwerk dat een gelijkaardige baan met dergelijke statistieken meestal aflevert. Zonder twijfel de beste achtbaan van de dag en dat geldt trouwens ook voor de visuele prestaties. ‘White Cyclone’ is een lust voor het oog en vanuit het nabijgelegen reuzenrad staren we dan ook met veel bewondering naar het gele treintje dat gracieus door zo’n witte berg hout dondert.

Afgelopen dinsdag waren we op een uurtje uitgekeken op het grotendeels gesloten park, vandaag doen we er tweeënhalf uur over om de quasi volledig operationele versie te checken. De vraag die dan opborrelt: is dit park de moeite waard? Hebben we er geen spijt van dat we vandaag zes uur op Japanse treinen zitten en dat we twee uur op een shuttlebus doorbrengen voor een dergelijk beperkt pretparkbezoek? Neen, allerminst. Ik zou het zelfs veel teleurstellender gevonden hebben om onze Japanse reis te beëindigen zonder een volwaardig bezoek aan ‘Nagashima Spa Land’. Als liefhebber van beklijvende thematische ervaringen doet een dergelijk coasterpark me in de regel niet veel, maar ik ervoer het alsnog als een fijne plek. De sfeer was gedurende deze zonnige middag ideaal en het personeel ontving ons hartelijk, zelfs ondanks de enorme taalbarrière. Gebarentaal en achtbaanstaal, daaruit bestond ons bezoek. Het park – dat overigens prachtig gelegen is op een schiereilandje in havengebied – trakteerde ons op rollercoasters in de meest uiteenlopende categorieën. Van geniale witte woodies en meedogenloze Arrow-misbaksels tot nostalgische Duitse bouwsels en excentriekelingen die je doen inline twisten in een stalen buisvorm. We vermaakten ons prima en ik kan me inbeelden dat ‘Steel Dragon 2000’ en de gloednieuwe ‘Acrobat’ de ervaring nog completer maken. ‘Nagashima Spa Land’ verdient dus een bezoekje van elke pretparkliefhebber en het park zal je achtbaanteller danig de hoogte in jagen. Geen slechte deal toch?

Anderhalve week na ons vertrek uit België mogen we onze partyhoedjes, de confetti en het glaasje bubbels bovenhalen. We bezochten inmiddels de twintig populairste pretparken ter wereld en ons oorspronkelijke reisdoel is dus bereikt. Voel ik me anders dan voorheen? Ehm… niet meteen. Toch ben ik ervan overtuigd dat deze prestatie een bescheiden feestje verdient. Dat feest laten we trouwens met plezier plaatsvinden in de nummer twee en vier van die bewuste lijst. We stappen dus opnieuw op de Shinkansen richting Tokyo en we maken ons klaar voor een vierdaagse in één van de meest legendarische themapark-bestemmingen van de planeet. Het aftellen duurde maanden, maar ein-de-lijk zijn we opnieuw in het enige echte ‘Tokyo Disney Resort’. Kippenvel.

2 gedachtes over “Asian Easter – Nagashima Spa Land

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s