Disney’s Animal Kingdom

Disney’s Animal Kingdom

Lake Buena Vista, Florida, USA

Waardering: 4 uit 5.

“Het mooiste themapark in Florida”

Het Walt Disney World Resort in Florida. Voor de ene een opgepompt allegaartje vol zoetsappige nepheid, voor de andere een ideale wereld der superlatieven. Ik herken mezelf vooral in die tweede beschrijving. Pretparken hebben me van kleins af aan geïntrigeerd, en Disney levert in dit domein simpelweg een superieure ervaring. Hun parken staan bekend om kwalitatieve attracties, sterk uitgevoerde thema’s en entertainment van topniveau. Genoeg redenen om jaarlijks minstens één internationaal Disney-resort te bezoeken, dus. Helaas dwong corona me om een break van twee (veel te lange) jaren te nemen, maar in 2022 zijn er eindelijk opnieuw mogelijkheden. En de beste plek om een inhaaldosis Disney te krijgen, dat is ongetwijfeld Walt Disney World. Mickey Mouse viert op dit moment trouwens de vijftigste verjaardag van zijn Floridiaanse thuisbasis, dus we zijn erbij tijdens The World’s Most Magical Celebration.

Stokstaartjes en leeuwen zijn beste vrienden. Olifanten met grote oren kunnen vliegen. Australische meeuwen roepen massaal ‘Mine mine mine’. Disney heeft ons tijdens de afgelopen decennia veel bijgeleerd over dieren. Het is bijgevolg niet verwonderlijk dat men ook dieren naar de themaparken wilde brengen. En neen, dan praat ik niet over geanimeerde characters en vrolijk kwetterende Donalds en Mickeys. Men wilde een echt dierenpark; een zoo op z’n Disney’s. Walt had het idee ooit geopperd terwijl men aan de originele Jungle Cruise-attractie werkte, maar toentertijd was dat helaas een stap te ver. In de jaren negentig beschikten de Imagineers echter over andere middelen. Toen er in Walt Disney World aan een vierde themapark gedacht werd, bleek dat dierenpark dus een logische keuze. Disney’s Animal Kingdom werd aangekondigd in 1995 en zou uiteindelijk drie jaar later zijn eerste bezoekers ontvangen.

In het vorige verslag vertelde ik dat het transport binnen Walt Disney World goed geregeld is. Magic Kingdom, EPCOT en Disney’s Hollywood Studios zijn onderling verbonden met ferryboten, monorails en de gloednieuwe Disney Skyliner. De afstanden zijn groot, maar hoppen tussen deze parken is relatief eenvoudig. Wanneer je naar Disney’s Animal Kingdom wil, ben je daarentegen genoodzaakt om de wagen of bus te nemen. Dit park ligt in de zuidwestelijke uithoek van het resort, een stevig eind van de meeste hotels en andere themaparken. Hoewel dit misschien niet praktisch lijkt, voelt de locatie gepast aan. Het park simuleert reizen naar exotische oorden en zelfs de heenrit is dus al een reis op zichzelf. Bovendien geeft Animal Kingdom bij aankomst nauwelijks geheimen prijs. We spotten weliswaar het topje van Mount Everest en de zwevende rotsen van Pandora zijn in de verte zichtbaar, maar that’s it. Zelfs wanneer we het park betreden, blijft het allemaal ietwat mysterieus aanvoelen. We scannen onze tickets onder een bescheiden (doch stijlvolle) toegangspoort en belanden vervolgens op een wandelpad door de dichtbegroeide jungle.

Met 230 hectare is Disney’s Animal Kingdom zonder discussie het grootste themapark van Florida. Ter vergelijking: dat is ruim drie keer groter dan de Efteling. En omdat een megapark een megasymbool kan gebruiken, bedachten Disney’s Imagineers de zogenaamde Tree of Life. Deze 45 meter hoge boom staat centraal in het park en hij vormt een icoon om U tegen te zeggen. Het wordt nog mooier wanneer we dichterbij komen, want in de stam van deze reusachtige baobab zijn tientallen dieren uitgehouwen. Tussen de wortels van de Tree of Life kunnen we trouwens afdalen naar het ondergrondse theater van It’s Tough to be a Bug. Deze 4D-film werd gebaseerd op A Bug’s Life, een van de allereerste animatiefilms van Pixar Animation Studios. Het concept is simpel, maar fijn: we wonen een voorstelling bij waarin insecten ons vertellen dat hun leven allesbehalve simpel is. Wanneer de show halverwege gekaapt wordt door slechterik Hopper, begint een knappe opeenvolging van (schrik)effecten. Ik vind 4D-films meestal saai en hun herhalingswaarde ligt doorgaans laag, maar deze versie is een mooie uitzondering. Ondanks zijn 24 levensjaren weet It’s Tough to be a Bug dus nog steeds te overtuigen.

Ik herinner me dat Disney’s Animal Kingdom een van ’s werelds mooiste themaparken is. Toch weet ik ook dat één zone dat fabelachtige plaatje bruusk verstoort: Chester & Hester’s Dino-Rama. In dit gebied treffen we een kermisachtig omgeving met felgekleurde plastieken dinosauriërs, asfalt en kartonnen thema-objecten. Dit totaalplaatje zou in zowat elk themapark een aanfluiting zijn, maar vooral in de quasi-perfecte setting van Animal Kingdom voelt het pijnlijk aan. Bovendien is dit niet alleen visueel een misser, maar ook qua attracties hoef je geen wonderen te verwachten van Dino-Rama. Dit lelijke plein werd gevuld met betaalspelletjes en TriceraTop Spin, een simpele draaimolen à la Dumbo. Toch is er ook goed nieuws. Een van Walt Disney World’s zwakste attracties werd recent namelijk met de grond gelijk gemaakt. Primeval Whirl was een dubbele spinning coaster die (negatief) opviel omwille van zijn simpele aankleding en standaard lay-out. En hoewel Disney’s Animal Kingdom een nijpend tekort aan attracties heeft, zal ik er geen seconde om treuren dat men Primeval Whirl verwijderde. Ik hoop van ganser harte dat deze locatie binnenkort een kwalitatief sterkere invulling krijgt. Fingers crossed.

Het is niet alleen maar kommer en kwel in Dinoland USA. Achter de hoek van dat kermisplein staat namelijk DINOSAUR. Waarom ik opeens in hoofdletters typ? Omdat Disney dat zelf ook doet wanneer het deze ride beschrijft. Niet geheel onterecht, zo blijkt. Want achternagezeten worden door een bloeddorstige dino terwijl je door een nachtelijke jungle hobbelt; da’s tof. Die dreigende verhaallijn wordt knap uitgewerkt tijdens ons bezoek aan het Dino Institute. Officieel zijn we hier om vredig terug in de tijd te reizen met een zogenaamde Time Rover. De minder officiële – doch tien keer leukere – missie: een Iguanadon uit een allesvernietigende meteorietenstorm redden. Het steeds dreigender wordende sfeertje van DINOSAUR wordt uitstekend uitgevoerd en het verhalende aspect komt mooi naar voren. Zo overdonderend als Indiana Jones Adventure (een attractie die qua ritsysteem identiek is) wordt DINOSAUR helaas niet, maar verder is er weinig op aan te merken. Ik beschouw dit als een van de beste attracties van het ganse park.

Ik wil me excuseren bij de achtbaanfans die dit lezen. In het vorige verslag liet ik jullie op je honger zitten, want EPCOT had op het moment van schrijven nog geen rollercoasters. En ik moet je alvast waarschuwen: in dit report kan ik de schade niet inhalen. Primeval Whirl is foetsie en de enige andere credit van Animal Kingdom wordt tijdens ons bezoek gerenoveerd. Tussen Kerst en Spring Break gaan er regelmatig topattracties in onderhoud en dit jaar is Expedition Everest aan de beurt. Toen deze gigant in 2006 opende was het een instant hit en ook vandaag blijft Expedition Everest een van de iconen van Walt Disney World. Het is dus jammer dat we deze legendarische achtbaan vandaag moeten missen, maar ik merk met blijdschap dat de bijhorende cocktailbar wel geopend is. Ik bestel er een Himalayan Ghost en slurp dit delicieuze drankje leeg terwijl ik de ongebruikelijke stilte rondom Mount Everest bewonder. Toch geïnteresseerd in de ritervaring van Expedition Everest? Dan blik ik meteen even terug naar mijn report uit 2017:

Verwacht thematisch gezien het meest van de wachtruimte, die dankzij haar rijkelijke detaillering een passende sfeer creëert. Vervolgens neem je tezamen met drieëndertig anderen plaats in een treinstel van de Anandapur Rail Service. Wanneer deze stoomtrein zich in beweging zet, gaat het er aanvankelijk vrij gemoedelijk aan toe. Pas na lifthill nummer twee slaat de sfeer om. Je ondervindt vanaf dat moment dat Expedition Everest best een krachtige rollercoaster is. Helaas verdwijnt daardoor het verhalende aspect richting achtergrond, met een pikdonkere passage door The Forbidden Mountain als het thematische dieptepunt. Zelfs een integrale confrontatie met de Yeti kan maar moeilijk camoufleren dat Expedition Everest eerder een achtbaan dan een totaalervaring is. Ik besef dat de huidige Yeti-animatronic niet presteert zoals de Imagineers het ooit bedoelden, maar ’t is jammer dat een dergelijk imposante ride daardoor een beetje in mineur eindigt. De grootse finale waar men al een hele wachtrij en rit op anticipeert, blijkt uiteindelijk niet meer dan een harige pop waar een stroboscoop op schijnt. Indien je me echter vraagt of Expedition Everest een goeie attractie is, antwoord ik resoluut ja. Disney’s Animal Kingdom had gewoonweg een thrill ride nodig en dat doel werd absoluut bereikt.

Expedition Everest bracht ons naar de Aziatische zone, die er ronduit fantastisch uit ziet. Schijnbaar eeuwenoude tempels en pagodes zorgen voor een bijzonder geloofwaardig geheel, dat met een hele resem fijne details afgewerkt werd. En zelfs ondanks de tijdelijke sluiting van Everest kunnen sensatiezoekers hier hun gading vinden. Diep in de Aziatische jungle stroomt immers Kali River Rapids, een waterattractie die z’n passagiers trakteert op een ethisch verantwoord nat pak. Ethisch verantwoord? Jep! Kali River Rapids is zo’n ijzersterk uitgevoerde rapid river dat ie zelfs een verhaal te vertellen heeft. Ontbossing rondom de rivier zorgt ervoor dat de stroom geblokkeerd geraakte door een massa boomstammen. Een ramp voor de plaatselijke fauna en ook ons vlot zit gevangen tussen smeulende boomstronken. Onze enige uitweg? Een tien meter hoge waterval, die logischerwijs met een reusachtige splash eindigt. Ik had m’n voorzorgen genomen en werd dankzij m’n poncho gelukkig niet nat, maar genoot wel met volle teugen van deze rapid river. Hoewel Kali River Rapids eerder kort blijkt, creëerde Disney een thematische topervaring om duimen en vingers bij af te likken.

Wanneer ik zou typen dat dieren een belangrijke rol spelen in Disney’s Animal Kingdom, word ik ongetwijfeld uitgemaakt voor Captain Obvious. Laat ik het dus op een alternatieve manier verwoorden: geen enkel ander Disney-park heeft zoveel permanente bewoners als Animal Kingdom. En deze bewoners van naderbij bekijken, dat kan op meerdere plekken. Rondom Tree of Life vind je bijvoorbeeld enkele kleinschalige habitats, nabij Kali River Rapids ligt een oogstrelend mooi apeneiland en Rafiki’s Planet Watch gaat de educatieve tour op. Het meeste leven valt echter te bewonderen op de Gorilla Falls Exploration Trail en de Maharajah Jungle Trek, twee prachtig aangelegde wandelroutes. Deze trails transporteren ons respectievelijk naar de Afrikaanse jungle en een Aziatische tempelruïne. Thematisch gezien zijn beide routes van absoluut wereldniveau, al komt Gorilla Falls wel een beetje claustrofobisch over omwille van z’n smalle paadjes. Maharajah Jungle Trek is daarentegen groots in alle opzichten. Deze trail is zo waanzinnig mooi dat hij elke andere zoo doet verbleken. Absoluut een bezoekje waard, zelfs wanneer je weinig met wildlife hebt.

Rond de millenniumwisseling werden alle bestaande Disney-resorts uitgebreid met een extra park. Disney’s Animal Kingdom, Disney California Adventure, Tokyo DisneySea en Walt Disney Studios openden binnen een tijdspanne van amper vier jaar. Toch waren er gigantische verschillen in kwaliteit en uitvoering. Twee van deze vier themaparken belandden zelfs in de geschiedenisboeken als pure fiasco’s. Disney’s Animal Kingdom en Tokyo DisneySea werden daarentegen geprezen als twee van de mooiste themaparken ooit gebouwd. Imagineers spaarden kosten noch moeite om exotische werelden vol detail te creëren. Het Afrikaanse themagebied van Disney’s Animal Kingdom is een van de plekken waar dit het best tot z’n recht komt. Deze zone werd vormgegeven als het levendige havenstadje Harambe. Dat stadje is niet alleen fraai om te zien, maar het legt ook een logische link tussen alle verschillende attracties die er te vinden zijn. Let bijvoorbeeld zeker eens op de vele posters en muurschilderingen, die haast allemaal verwijzen naar nabijgelegen rides of entertainment.

De headliner van het Afrikaanse themagebied is Kilimanjaro Safaris… en dat merk je aan de wachttijden. Vooral tijdens de ochtend en rond het middaguur heerst er een drukte van jewelste rondom de toegangspoort van deze attractie. Gelukkig zijn zulke lange rijen relatief makkelijk te omzeilen. Wanneer ik rond 16 uur terugkeer, staan de safaritrucks namelijk letterlijk op passagiers te wachten. Ik neem dus vlug plaats en vervolgens trakteert Animal Kingdom me op een flashback naar november 2021. Toen ging ik namelijk op een echte safari in het Zuid-Afrikaanse Pilanesberg. Het was een fantastische belevenis en geloof het of niet… deze attractie benadert dat safarigevoel met een ongekende precisie.

Enerzijds is dat te danken aan Kilimanjaro Safaris’ ongelooflijke omvang (deze ride is twee keer zo groot als Phantasialand!), anderzijds toont de attractie waar Imagineering toe in staat is. Geen mens die nog beseft dat dit een pretpark in Centraal-Florida is. Neen, dit voelt aan als een echte jeepsafari door de Afrikaanse savanne. Natuurlijk worden de gevaarlijkste katachtigen met slimme trucjes van de toeristenbussen afgeschermd, maar je moet al verdomd goed kijken om Disney’s werkwijze te doorgronden. Ik kan dus alleen maar concluderen dat Kilimanjaro Safaris een van de kroonjuwelen van dit park is. Eén minpuntje: het voelt allemaal nogal gehaast aan. Je merkt dat de drivers een torenhoge capaciteit moeten behalen, waardoor er nauwelijks tijd is om even stil te staan. Rustig foto’s maken zoals we dat in Pilanesberg National Park deden, dat blijkt hier nagenoeg onmogelijk.

Wanneer men in de Disney-universum over Afrika praat, wordt de link met The Lion King al vlug gelegd. Deze kaskraker uit 1994 is in haast elk Disney-themapark vertegenwoordigd, en da’s hier niet anders. Het Harambe Theatre vormt sinds 2014 de thuishaven van Festival of the Lion King, een dans- en acrobatievoorstelling. De wereldberoemde soundtrack van The Lion King levert een gedroomde leiddraad voor het spektakel, maar toch kan het geheel me niet bekoren. Men probeert regelmatig het publiek bij de show te betrekken en dat zorgt voor een vrij geforceerde sfeer. De Lion King-shows in Hong Kong Disneyland en Disneyland Paris scoren wat mij betreft veel beter, net omdat men de publieksparticipatie daar achterwege laat. Het werkt ook niet mee dat Disney’s Animal Kingdom momenteel een budgetversie van deze voorstelling presenteert. Na de coronasluiting van 2020 keerde de show terug als Celebration of Festival of the Lion King. Dat is weliswaar een langere naam, maar de eigenlijke voorstelling is korter en bevat minder acteurs.

Festival of the Lion King speelt inmiddels acht jaar in het Harambe Theatre. Toch was dit ook voordien al een vaste waarde in Animal Kingdom. Toen vond de show plaats in Camp Minnie-Mickey, maar dit themagebied sloot in 2014 om plaats te maken voor Pandora – The World of Avatar. Pandora zou uiteindelijk een half miljard dollar kosten en werd in mei 2017 aan het publiek gepresenteerd. Of het een succes werd? Ik zou zeggen van wel. Toen ik Disney’s Animal Kingdom in de herfst van 2017 bezocht, was dit duidelijk het drukste themapark van het ganse resort. En ook wanneer ik vandaag de Walt Disney World-app check, worden er voor de beide attracties in Pandora lange wachttijden voorspeld. Geen zin om aan te schuiven? Weet dan dat je de buitenaardse schoonheid van deze zone ook gewoon van op de wandelpaden kan bewonderen.

Disney’s Animal Kingdom is voor vele bezoekers een ochtendbestemming. Zeker nu je pas mag park-hoppen vanaf 14.00 uur, blijkt Animal Kingdom een populaire keuze om de dag te starten. Tijdens de namiddag wordt het park voelbaar kalmer en wachttijden voor attracties dalen snel. Helaas vormen de attracties van Pandora hierop een uitzondering. Wanneer we tijdens de vooravond Na’vi River Journey bezoeken, staat daar dus nog steeds een wachttijd van 55 minuten tegenover. Heel bijzonder is de zigzagrij niet, maar gelukkig krijgen we er een behoorlijk toffe dark ride voor terug. Na’vi River Journey doet me terugdenken aan de eerste twee scènes van Journey to the Center of the Earth in DisneySea en da’s positief. Disney haalt enkele doordachte effecten boven (die diertjes die van boomblad naar boomblad springen… geniaal!) en men integreerde succesvol enkele beeldschermen en projecties. Ten slotte bevat Na’vi River Journey een audio-animatronic waar je van gaat duizelen, al blijkt die tijdens onze rit helaas onvindbaar. Disney World voorziet weliswaar een alternatieve projectie, maar het is toch enigszins teleurstellend om die fameuze sjamaan niet te spotten. Daarnaast valt me op dat Na’vi River Journey zowel letterlijk als figuurlijk een beetje voortkabbelt, zonder daarbij naar een hoogtepunt op te bouwen. Hoewel deze dark ride qua sfeerschepping bij de wereldtop hoort, scoort hij dus behoorlijk zwak wanneer het op storytelling aankomt.

Walt Disney World gebruikt tegenwoordig Genie+, een betalende variant van de voormalige Fastpass. Als je bereid bent om de extra dollars op tafel te leggen, kan je daar in Pandora veel tijd mee uitsparen. Na’vi River Journey behoort tot de reguliere Genie-selecties (inbegrepen in het dagtarief van 15 dollar), maar voor buurman Avatar – Flight of Passage is een individuele Lightning Lane vereist. Je betaalt hier 14 dollar voor een eenmalige toegang via de versnelde wachtrij. Goedkoop is dat allerminst, maar zonder Lightning Lane wordt je geduld aardig op de proef gesteld. Wachttijden van twee uur zijn bij Flight of Passage namelijk niet uitzonderlijk. Ook ik beland in een rij van 80 minuten, al geef ik toe dat aanschuiven hier niet bepaald een straf is. Deze attractie werd immers uitgerust met een van de knapste wachtruimtes van het hele resort. De rij kronkelt eerst langs de wondermooie rotsformaties en vegetatie van Pandora, waarna we de laboratoria van Alpha Centauri Expeditions betreden. Datzelfde ACE nodigt ons vervolgens uit om een vlucht te maken op de rug van een Banshee, een draakachtig creatuur uit de Avatar-film.

Attractie-ervaringen worden gemaakt of gekraakt door verwachtingen. Wanneer je verwachtingen laag liggen, word je soms positief verrast. Liggen je verwachtingen daarentegen hoog, dan is teleurstelling vaak onvermijdelijk. Exact daarom kon Flight of Passage me in 2017 niet helemaal overtuigen. Ik ontdekte de ride toen een half jaar na opening en op dat moment had ik alleen maar laaiend enthousiaste reviews gelezen. Men sprak over een totaal immersieve belevenis en sommige fans bombardeerden het zelfs tot de beste Disney-attractie aller tijden. Toen ik het ACE-hoofdkwartier betrad, verwachtte ik bijgevolg een rijkelijk gethematiseerde dark ride die een vlucht boven Pandora simuleerde. Een soort XXL-versie van Peter Pan’s Flight, zeg maar. Het viel me een beetje tegen dat ik uiteindelijk in een Soarin’-variant belandde. Een hele goeie Soarin’-variant natuurlijk, maar ik had stiekem gehoopt om geen schermen en 3D-brillen tegen te komen. Anno 2022 weet ik wel wat me te wachten staat. En surprise surprise… Flight of Passage maakt deze keer een veel straffere indruk. De preshows blijven weliswaar een beetje futiel en de hoofdshow vertelt geen duidelijk verhaal, maar indrukwekkend is deze ride sowieso. De beelden blijken haarscherp, de bewegingen zijn intens en het Banshee-zadel zit vol leuke snufjes. Combineer dat met James Horners magistrale soundtrack en je creëert een attractie om bij weg te dromen. Hoewel hij nog steeds niet in m’n wereldwijde top tien belandt en ik niet meteen opnieuw 80 minuten zou aanschuiven, is mijn appreciatie voor Flight of Passage dus wel aanzienlijk gestegen. Dit is de blikvanger die Disney’s Animal Kingdom nodig had.

Een groots avondspektakel à la Harmonious of Disney Enchantment hoef je in Disney’s Animal Kingdom niet te verwachten. Tijdens ons vorige tripje had het park echter een alternatief in de aanbieding: Rivers of Light. Deze voorstelling bevatte alles wat je van een Disney-avondshow verwacht, behalve… vuurwerk en herkenbare Disney-muziek. Helaas bleken die beide elementen onmisbaar om bezoekers van Walt Disney World te entertainen. Rivers of Light werd matig beoordeeld en dat vond ik terecht: ondanks de knappe decors was de show te ingetogen en zelfs een tikkeltje saai. Het theater van Rivers of Light wordt momenteel gebruikt voor Disney KiteTails, maar een vooruitgang is dat allerminst. Hoewel deze show meer Disney-figuren bevat, komt het geheel ronduit kinderachtig en amateuristisch over. Laat ons hopen dat deze A-locatie binnen afzienbare tijd een kwalitatief sterkere invulling krijgt.

We nemen vlug een kijkje bij de dromerige projecties op Tree of Life (een van Disney’s vier Beacons of Magic) en besluiten vervolgens dat het mooi geweest is. Wanneer we Animal Kingdom verlaten, is het moeilijk te besluiten welke indruk het park vandaag maakte. Momenteel is dit namelijk het minst tot de verbeelding sprekende themapark van Walt Disney World. Het vijftigste jubileumjaar zet Magic Kingdom in de spotlights, EPCOT is in volle ontwikkeling en Disney’s Hollywood Studios teert voort op de talrijke nieuwigheden van afgelopen jaren. Animal Kingdom, daarentegen, heeft sinds Pandora weinig toevoegingen gekend. Als we eerlijk zijn, is het aanbod op dit moment zelfs kariger dan enkele jaren terug. Finding Nemo – The Musical staat nog steeds op non-actief en er werd voorlopig geen vervanger voor Primeval Whirl aangekondigd. Daardoor valt nog harder op dat Disney’s Animal Kingdom eigenlijk een bijzonder klein attractieaanbod heeft. Zeker nu Expedition Everest een paar maanden dicht blijft, valt er een bepaalde leegte. Animal Kingdom is geen dagvullende bestemming, zelfs niet wanneer je alle trails ontdekt en lange wachttijden voor de topattracties trotseert. Hoewel ik besef dat Pandora heus nog niet zo oud is, voelt het dus aan alsof Animal Kingdom alweer snakt naar één of twee grote nieuwe attracties.

Ondanks bovenstaande kritiek wil ik één ding nogmaals benadrukken: Disney’s Animal Kingdom is een van ’s werelds mooiste themaparken. De themazones die de Imagineers voor dit park creëerden, zijn absoluut van wereldniveau (vergeet alsjeblieft effe dat Dino-Rama bestaat). Disney staat natuurlijk bekend omwille van sterke thema’s, maar de diepgang is hier van een ongekend niveau. Harambe transporteert me werkelijk naar een chaotisch marktplein in Afrika, terwijl Serka Zong echt aanvoelt als een mythisch dorpje in de Himalaya. Dankzij al deze pracht en praal wil Disney’s Animal Kingdom dus graag vergeven dat het attractieaanbod nog niet helemaal op punt staat. Ik zeg alleszins graag tot ziens tegen dit unieke themapark, en ik bereid me voor op nog meer Disney-plezier tijdens de volgende dagen. Wordt vervolgd… in Magic Kingdom.

Disney’s Animal Kingdom

Fotogalerij 2014, 2017 & 2022

OASIS

DISCOVERY ISLAND

DINOLAND U.S.A.

ASIA

AFRICA

PANDORA – THE WORLD OF AVATAR

TERUG IN DE TIJD

Bedenkingen? Vragen? Commentaar? Laat gerust een berichtje achter via het invulveld onderaan deze pagina.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: