Tokyo DisneySea

Wanneer ik dit schrijf, zit ik op een vliegtuigstoel. Ik staar naar een schermpje waarop zich ‘The Big Bang Theory’ afspeelt en ik geniet van de knabbels en van de drankjes die charmante stewardessen me regelmatig aanreiken. Het entertainment en de in plastieken bakjes verpakte catering doen me echter niet vergeten dat deze vlucht lang duurt. En met lang bedoel ik ook echt làng. We stegen op in Brussel, vlogen via Scandinavië naar Rusland en we bevinden ons inmiddels boven het oneindige niemandsland van Siberië. Tien uur en vijftig minuten zal het uiteindelijk gaan duren om onze bestemming te bereiken. Dat is namelijk de tijd die vlucht NH232 nodig heeft om ons van een Belgische avond naar een Japanse namiddag te brengen. De tijd kruipt voorbij, maar geloof me: mooie vooruitzichten zijn er in overvloed. Negen dagen lang verblijf ik tezamen met Steven, Phaedra, Nick en Carrie in Azië. We azen daar op de Disney-parkenbingo die ik sinds juni verloor, maar we bezoeken tevens ’s werelds grootste metropool en we (her)ontdekken een van de meest volmaakte themapark-resorts op deze planeet. Onze eerste halte is de luchthaven van Narita nabij Tokyo. Een schermpje leert me dat het nog zowat vier uur duurt vooraleer we daar arriveren. Slik.

dsc01435

Wanneer ik dit schrijf, overhandig ik m’n paspoort aan een Japanse douanebeambte. Hij scant m’n gegevens en kijkt me met een indringende blik aan. Het zou best kunnen dat ik momenteel niet op m’n pasfoto lijk; ik sloeg zonet namelijk een nachtje over en ik draaide m’n horloge acht uur vooruit. Hallo jetlag, hallo joekels van wallen. Maar ehm… ook hallo Tokyo! Nadat meneer het felbegeerde stempeltje in m’n paspoort drukt, ben ik immers officieel met de beide voeten in Japan. Het land waar zowel de begrippen vending machine als toiletervaring een eigen leven gingen leiden. Het land waar we op een shuttlebus stappen die tot op de minuut stipt rijdt. Het land waar diezelfde bus ons naar een plek brengt waar Mickey Mouse zich verschuilt achter een brommende vulkaan.

dsc01125

Wanneer ik dit schrijf, heb ik kippenvel en slaak ik inwendige vreugdekreetjes. We zitten op de bus en aan de horizon fonkelen de lampjes van het ‘Disneyland Hotel’ terwijl de contouren van ‘Cinderella Castle’, ‘Mount Prometheus’ en ‘Tower Of Terror’ steeds duidelijker zichtbaar worden. We reisden zonet de halve wereld rond en we zijn doodmoe, maar plots verdwijnt die vermoeidheid als sneeuw voor de zon. Hoewel het de derde keer is dat we Tokyo Disney Resort bezoeken op een tijdspanne van nauwelijks vier jaar tijd, blijft het namelijk een kick om hier te arriveren. Net zoals de vorige keren, checken we in bij ‘Hilton Tokyo Bay’, een officieel partnerhotel van Tokyo Disney Resort. Het hotel ligt op de hoek van een schiereilandje en wordt ingeklemd tussen een Disney-parking en de baai van Tokyo. Knappe uitzichten op de aanpalende themaparken of op de skyline van Tokyo zijn dus gegarandeerd, maar het is voornamelijk het hoge serviceniveau dat ons opnieuw voor Hilton doet kiezen. Bovendien geraak je vanuit dit hotel binnen no-time in de Disney-parken, die je bij voorkeur met de monorail bereikt. De zogenaamde ‘Disney Resort Liner’ cirkelt in een oneindige lus rond de parken en stopt tevens bij de partnerhotels. ‘Bayside Station’ is onze halte en we zullen er tijdens de komende dagen vaak passeren. We hebben immers een vierdagenkaart voor ‘Tokyo Disney Resort’ besteld en die moet verdorie renderen. Bijvoorbeeld morgen al, wanneer ‘Tokyo DisneySea’ op de planning staat.

Wanneer ik dit schrijf, is het vroeg. Erg vroeg zelfs, maar het was zelden zo eenvoudig om op te staan. M’n mobieltje wekt me standaard met het catchy ‘Templo de Fiesta’ van de ‘Chiapas’-soundtrack; hyperkinetische vrolijkheid die ik doorgaans best kan missen om halfzeven ’s ochtends. Tenzij ik die dag naar een themapark ga dat ik al jaren als m’n wereldwijde favoriet beschouw, natuurlijk. Bovendien wordt het vandaag nog leuker omdat ik zowel boyfriend Steven als pretparkbuddy Phaedra in dit Aziatische Disney-paradijs mag introduceren. Mijn eerste taak: hen ervan overtuigen dat ‘Tokyo DisneySea’ het waard is om op te staan rond halfzeven. Het park opent immers al om acht uur ’s morgens en in Tokyo geldt de ongeschreven regel dat we (net zoals de locals) voor openingstijd aan de poorten moeten staan. Het opstaan vormt echter geen probleem en we komen na een stevig ontbijtbuffet netjes op tijd aan. Klaar voor veertien uur avontuur van de allerhoogste plank.

dsc01452dsc01081dsc01084

Wanneer ik dit schrijf, is het klokslag acht uur. Ik vertelde het in m’n reports van 2013 en 2015 al, maar vertel het nu graag opnieuw: ‘Tokyo DisneySea’ is een heksenketel vlak na parkopening. Er ontstaat hier een chaos waar je als nuchtere Europeaan eigenlijk heel weinig van begrijpt. Japanners kamperen uren voor de toegangspoorten om vervolgens meteen de winkelrekken van souvenirshops te plunderen of om hun zitplaats op de eerste rij van een parkshow te garanderen. Locals rollen hun meegebrachte matjes uit, kopen een emmer popcorn en ze wachten zonder morren drieënhalf (!) uur op de start van een spektakel. Quasi elke bezoeker die niet onmiddellijk z’n plaats aan de oever van ‘Mediterranean Harbor’ claimt, die is op weg naar Toy Story Mania. Deze darkride is zoals ‘Crush’s Coaster’ in Walt Disney Studios en ‘Radiator Springs Racers’ in California Adventure zo ontzettend populair dat er ’s ochtends een heuse stormloop ontstaat. Duizenden bezoekers proberen een Fastpass te bemachtigen, iets wat echter uitsluitend voor de allersnelste lopers weggelegd is. Anderen moeten zich noodgedwongen tevreden stellen met een plekje in de standby-wachtrij. Een display geeft al vlug een wachttijd van 160 minuten aan, wat pure waanzin is. Wij zouden ‘Toy Story Mania’ uiteindelijk ’s avonds laat bezoeken en we brengen nog steeds tachtig minuten in de wachtruimte door, maar met een first-timer kan je simpelweg niet anders. We concluderen dat ‘Toy Story Mania’ nog steeds een heel amusant attractieconcept met een hoog fungehalte is. Het ding werd in Tokyo bovendien van een oogstrelend exterieur voorzien, maar of het de hele gekte verantwoordt? Nope… dat ook weer niet.

Wanneer ik dit schrijf, heb ik een plan. De gekte rond ‘Toy Story Mania’ gaat beyond words, maar je kan er heus wel voordeel uit halen. Terwijl een massa Japanners zich op dat uitvergrote computerspel focust, blijft het namelijk heerlijk rustig bij andere rides. We ontwikkelden tijdens onze vorige bezoeken een heus DisneySea-aanvalsplan dat ook vandaag weer z’n nut bewijst. We halen ’s ochtends een Fastpass voor ‘Tower of Terror’, we begeven ons vervolgens naar de westelijke parkzijde en we ontdekken daar de ene wachttijdloze topper na de andere. Onze eerste stop is bijvoorbeeld Journey to the Center of the Earth, de attractie die in ‘Mount Prometheus’ geïntegreerd werd. Deze vulkaan is niet louter het visuele pronkstuk van Tokyo DisneySea, maar bevat tevens een darkride om je duimen en vingers bij af te likken. Je moet hier even alles vergeten wat je over pretparkattracties denkt te weten. ‘Journey to the Center of the Earth’ gaat immers verder dan zowat elke andere darkride ter wereld. Het begint al bij de ingang en de wachtruimte, die in een mysterieuze grot geïntegreerd werden. Je voelt jezelf niet meer in een themapark, maar je lijkt effectief een gevaarlijke tocht naar het middelpunt van de aardbol te ondernemen. Die reis gaat verder in een zogenaamde Terravator, een lift die ons naar het opstapperron vervoert. Ook daar is de uitwerking absurd sterk: een gigantische boormachine lijkt zich vastgewerkt te hebben in het onderaardse gesteente en er ontsnapt regelmatig een wolk stoom uit de spelonken. Wanneer we ons uiteindelijk vastklikken in een van de expeditievoertuigen, twijfelen we er niet meer aan: dit is een totaalervaring van topniveau. Die ervaring wordt verder gekenmerkt door schitterende scènes die variëren van lieflijk en kleurrijk tot angstaanjagend en mysterieus. Verwacht jezelf gerust aan een van de beste darkrides van onze planeet, want het is moeilijk om bij ‘Journey to the Center of the Earth’ een minpunt te ontdekken. Daarvoor is deze attractie simpelweg te perfect uitgewerkt. Het exterieur, de ingang, de wachtruimte, het station, de rit en de krachtige finale… elke factor van deze ride klopt. Staar jezelf dus niet blind op de relatief korte ritduur, want Disney pompte deze ride zo boordevol actie dat indrukwekkend de enige correcte conclusie zou mogen zijn.

dsc01377dsc01159dsc01428

Wanneer ik dit schrijf, werd ik zonet omver geblazen. ‘Journey to the Center of the Earth’ bezorgt me nog steeds dat kippenvel dat ik drie jaar geleden voor ’t eerst ervoer. Themazone ‘Mysterious Island’ vult het plaatje trouwens perfect aan: tussen de vulkanische rotsformaties van ‘Mount Prometheus’ ligt een oogstrelende lagune vol borrelende waterpoelen en futuristische architectuur. Noem dit gebied een soort ‘Best of Jules Verne’ en laat jezelf verbazen door de visuele levendigheid die er heerst. Het attractieaanbod wordt gedomineerd door die onderaardse expeditie van daarnet, maar bevat tevens 20.000 Leagues Under the Sea. Deze darkride is minder bekend dan z’n buurman en dat heeft zo z’n redenen. Zo imposant ‘Journey to the Center of the Earth’ is, zo kleinschalig oogt ‘20.000 Leagues Under the Sea’. Wat beide attracties echter gemeen hebben, is het feit dat naamgeving de lading mooi dekt. Je neemt hier met zes personen plaats in een ietwat claustrofobisch duikbootje en je staart door een klein raam naar de oceaanbodem. Het is vermakelijk, al is daarmee alles gezegd. ‘20.000 Leagues Under the Sea’ heb je na een enkel keertje namelijk wel gezien.

dsc01426

Wanneer ik dit schrijf, ben ik verbaasd. Want weet je wat ik cool vind? Dat ‘20.000 Leagues Under the Sea’ en ‘Under the Sea’ in dit park quasi buren zijn. Naast ‘Mysterious Island’ ligt namelijk ‘Mermaid Lagoon’, het themagedeelte van DisneySea dat gewijd werd aan ‘The Little Mermaid’. In de wereld van Ariel, Triton en Sebastian vinden we een kleinschalige familieachtbaan (creditmateriaal voor Steven!) en een enorm indoorcomplex vol vrolijke kinderattracties. Als de Plopsa-groep of Toverland ooit eens wil ontdekken hoe ze een hal succesvol moeten thematiseren, raad ik hen aan om hier een kijkje te nemen. Deze kleurrijke onderwaterwereld overtuigt in elk opzicht, maar is voornamelijk op de allerkleinsten gericht. Het enige vermaak waarvoor wij in aanmerking komen, is King Triton’s Concert. Omwille van de grote populariteit van deze show, nemen we hier een Fastpass. Wanneer we een uurtje later terugkeren, moet ik helaas besluiten dat het allemaal een beetje tegenvalt. In 2013 zagen we in ditzelfde theater een krachtige performance vol special-effects, maar deze vervanger doet het opvallend braver. Bovendien verdwenen ook de draagbare schermpjes waarop we een Engelse vertaling konden lezen. Al bij al valt ‘King Triton’s Concert’ dus tegen, maar de lange wachttijden maken duidelijk dat het Japanse publiek er anders over denkt.

dsc01425dsc01067dsc01068

Wanneer ik dit schrijf, kan ik de conclusie van hierboven eigenlijk rechtstreeks copy-pasten. Een ietwat flauwe show plus vertalingsapparaten die sinds ons vorige bezoek op mysterieuze wijze verdwenen; dat is immers ook van toepassing op The Magic Lamp Theater. Sla deze voorstelling gerust over als je geen Japans begrijpt, want het is een moeilijk te volgen en kinderlijk tafereel als je puur op het visuele moet afgaan. Spendeer liever wat extra tijd in de zone rondom deze attractie; die zogenaamde ‘Arabian Coast’ is namelijk oogverblindend mooi. Bekijk het als een soort Agrabah meets Fata Morgana meets Bollywood. Minaretten glimmen onder een herfstzonnetje en palmbomen wuiven in de koele bries. Net zoals elke andere themazone in DisneySea, verdient ook ‘Arabian Coast’ dus een staande ovatie. Dus bij deze… applaus!

dsc01420dsc01415

Wanneer ik dit schrijf, zweeft er een catchy muziekje door m’n hoofd. Dat is te danken aan Sindbad’s Storybook Voyage, de grootste en meest indrukwekkende attractie binnen de ‘Arabian Coast’. Ik kan er maar moeilijk aan wennen dat deze vaartocht in vele reports wordt beschreven als een Arabische variant op ‘It’s a Small World’, want in realiteit staat deze darkride mijlen boven die beroemde Disney-klassieker. Laat me het zo stellen: het ritsysteem met bootjes en de herkenbare soundtrack zijn opvallende gelijkenissen, maar verder mag je ‘Sindbad’s Storybook Voyage’ echt niet onderschatten. Deze darkride duurt verrassend lang en bevat ruim 160 animatronics die met een ongelooflijke souplesse het bijhorende verhaal uitbeelden. Ik zou letterlijk uren in zo’n vaartuigje willen zitten om elk detail ten volle te bewonderen, want deze ervaring klopt echt van A tot Z. Het is dus leuk voor ons (maar tegelijkertijd ook een tikje jammer) dat ‘Sindbad’ quasi walk-on is, terwijl sommige andere rides tegen het middaguur ruim honderd minuten wachttijd op de teller hebben. ‘Sindbad’s Storybook Voyage’ is met voorsprong de meest ondergewaardeerde attractie binnen het volledige resort. Als je ‘Tokyo Disney Resort’ zegt, denkt iedereen immers spontaan aan ‘Pooh’s Hunny Hunt’, ‘Journey to the Center of the Earth’ en ‘Tower of Terror’. Velen lijken echter te vergeten dat een van de sterkste darkrides in ‘Arabian Coast’ te vinden is. Mis ‘m niet!

Wanneer ik dit schrijf, zou ik op de vingers getikt moeten worden. Ik wilde jullie namelijk meteen meenemen naar het avontuur van ‘Lost River Delta’, maar ik zou jullie zodoende vergeten te melden dat je in ‘Arabian Coast’ een peperdure molen met vliegende tapijtjes kan vinden. Voor tweeëntwintig miljoen dollar koopt elk doorsnee pretpark een kanjer van een achtbaan, maar DisneySea investeerde dat monsterbedrag in de vrij eenvoudige ‘Jasmine’s Flying Carpets’. Gewoon… omdat het kan. De aanpalende achtbaan werd in 2005 trouwens voor het drievoudige aangeschaft en ook hier is het bedrag schokkender dan de attractie zelf. Raging Spirits sleurt ons mee naar een mystieke tempelsite in de Mexicaanse jungle. Je herkent de lay-out van deze Intamin wellicht uit Parijs, want de baan is quasi identiek aan onze eigen ‘Indiana Jones’. Gelukkig voor de Japanners rijdt het ding opvallend soepel en zijn de zitjes comfortabeler dan in Europa. Op zich is ‘Raging Spirits’ (mede dankzij het sterk uitgevoerde thema) dus helemaal geen slechte rollercoaster, maar ’t is evenmin de topper die Tokyo DisneySea verdient. Dit superieure themapark zou best een goeie achtbaan met schitterend thema kunnen gebruiken. De twee huidige exemplaren zijn immers niet al te legendarisch.

dsc01148dsc01146

Wanneer ik dit schrijf, ben ik chronologisch niet helemaal correct bezig. Ik vertelde je daarstraks immers dat we ’s ochtends een vaste wandelroute hanteren binnen DisneySea en daar ben ik danig van afgeweken. Na het Fastpassje van ‘Tower of Terror’ en het ritje ‘Journey to the Center of the Earth’ sjezen we doorgaans namelijk meteen naar Indiana Jones and the Temple of the Crystal Skull. Op die manier kan je de Big 3 van DisneySea binnen no-time aanvinken en deze ‘Indiana Jones’ is beslist niet de minste uit het rijtje. Velen kennen de attractie misschien uit Anaheim, al krijgt de Japanse versie mijn duidelijke voorkeur. Ik hou van het imposante exterieur, van de grootschalig aangepakte wachtruimte en van de subtiele details die de Amerikaanse en Aziatische versies van elkaar onderscheiden. Met een terreinwagen door een vervloekte tempel knallen en daar achtereenvolgens belaagd worden door skeletten, krioelende insectenkolonies, een tornado, een bloeddorstige slang, een vuurbal en een rollend rotsblok… het is allemaal niet niks. Net zoals het bij die darkride in ‘Mount Prometheus’ gaat, kan je ook hier nauwelijks verbeterpunten op papier zetten. De ervaring klopt van het moment waarop je de tempel betreedt tot je met gierende banden ontsnapt aan de laatste valstrik. Deze ervaring alleen zou eigenlijk al voldoende moeten zijn om iedereen een vliegticket naar Tokyo te laten bestellen. Ik concludeer daaruit bijgevolg dat ‘Indiana Jones and the Temple of the Crystal Skull’ een plek in m’n wereldwijde attractie-top-5 wegkaapt. Hij is daar in het charmante gezelschap van ‘Journey to the Center of the Earth’, ‘Mystic Manor’, de Californische ‘Indiana Jones Adventure’ en van een darkride die ik nauwelijks een week later in Shanghai Disneyland zou ontdekken.

Wanneer ik dit schrijf, ben ik aanzienlijk door elkaar geschud. De twee hoofdattracties in ‘Lost River Delta’ zijn behoorlijk intense belevenissen, maar je kan in deze exotische zone gelukkig ook inschepen voor een rustige vaartocht door Tokyo DisneySea. Het park wordt (en dat mag omwille van haar naamgeving geen verrassing zijn) bepaald door meren en waterlopen. Op die riviertjes fungeert de DisneySea Transit Steamer Line als een vervoermiddel dat de verscheidene ports of call vanuit een totaal nieuw perspectief toont. Ik vind het alvast een heerlijke manier om even uit te blazen, want de drukte in DisneySea blijkt begin november een stuk heftiger dan verwacht. Wachttijden voor de grootste publieksfavorieten worden in drie cijfers uitgedrukt en ook voor een snack of een flesje cola moeten we onverbiddelijk in de rij staan. Gelukkig maakt het prachtige najaarsweer veel goed (dat voelt beter dan de regen van deze ochtend) en ook het Fastpass-systeem helpt ons op zulke dagen aardig vooruit.

Wanneer ik dit schrijf, heb ik enkele felbegeerde Fastpassen op zak. In m’n portefeuille zitten kartonnen kaartjes die bisnummertjes op ‘Journey to the Center of the Earth’ en ‘Indiana Jones Adventure’ garanderen, maar we worden eveneens bij het ‘Hightower Hotel’ verwacht om onze eerder opgehaalde Fastpass te verzilveren. Dit statige hotelgebouw is de blikvanger van ‘American Waterfront’ en torent boven een levendig stadsdeel van New York City uit. Van zodra we de lobby betreden, belanden we in het ietwat grimmige sfeertje van Tower of Terror. Je linkt deze attractie als Europeaan misschien onmiddellijk aan Hollywood en ‘The Twilight Zone’, maar DisneySea kreeg een geheel nieuwe verhaallijn. We bezoeken vandaag het leegstaande hotel van Harrison Hightower II, een verwaande hotelmagnaat. Toen de man het afgodsbeeld Shiriki Utundu ontvreemdde van een traditionele Afrikaanse stam, ging het goed mis. Shiriki Utundu bleek vervloekt en Mr Hightower verdween spoorloos. Het verhaal wordt knap uitgebeeld in een van de meest overtuigende voorshows in pretparkland. Het special effect dat hierbij Shiriki Utundu laat ontsnappen, is zelfs een pure mindfuck. Het werkt allemaal mee aan een ijzersterke sfeerschepping, maar helaas is de uiteindelijke ritervaring minder intens dan je vanuit Amerika of Parijs gewend bent. De valsequentie duurt korter en voelt bedeesder. Jammer, dat zeker. Het fraaie exterieur en de sublieme spanningsopbouw beloven immers een attractie van wereldniveau, waardoor die beperkte thrill toch een behoorlijke domper vormt.

dsc01437dsc01170dsc01440

Wanneer ik dit schrijf, weerklinkt er een liedje over The Big Apple door m’n hoofd. Als zowel Sinatra als Alicia Keys erover zongen, dan zal New York City echt wel de moeite zijn. En inderdaad: hier in Tokyo DisneySea werd de Noord-Amerikaanse metropool prachtig uitgebeeld zoals die vroeg in de twintigste eeuw geweest moet zijn. Oldtimers tuffen door de straten, antieke trammetjes schuiven over een stalen viaduct en een big band zorgt voor een swingende show in het ‘Broadway Music Theatre’. Zoals je het in DisneySea verwacht, is het water bovendien nooit veraf. Zo liggen er aan de oever van New York Harbor heel wat schepen voor anker. De meest iconische uit het rijtje is de S.S. Columbia, een machtig passagiersschip dat met stomende schoorstenen klaar lijkt voor een lange reis. Het is wellicht een van de gekste ideeën die Disney-Imagineers ooit uitwerkten: een Titanic-lookalike bouwen en daarin een upscale restaurant, een cocktailbar en een attractie integreren. Je kan bovendien rustig flaneren over de dekken van dit enorme stoomschip, om zo van het schitterende uitzicht over DisneySea te genieten. De ‘S.S. Columbia’ is – net zoals wel meerdere elementen in dit park – eerder visueel spektakel dan een noodzaak, maar net dit type decadente uitspattingen transformeert DisneySea van een themapark tot een plek der superlatieven.

dsc01447dsc01137dsc01174dsc01182

Wanneer ik dit schrijf, waan ik mezelf haast in Las Vegas. Een molentje kopen voor ruim twintig miljoen en een stoomboot bouwen voor de fun, dat is eigenlijk pure waanzin. Ook themagebied ‘Mediterranean Harbor’ kan je perfect onder de Vegas-mentaliteit categoriseren. Een eigen variant van de ‘Ponte Vecchio’ bouwen? Kan best. Een enorme lagune creëren waarin enkele malen per dag een botenparade plaatsvindt? Tuurlijk. Een hotel optrekken dat met haar pastelkleurige gevels zo uit een Italiaanse stad geplukt lijkt? Ook dat is mogelijk. Ik heb de reserveringspagina van dat ‘Hotel Miracosta’ uiteraard ook dit jaar weer bekeken, maar daar houdt het op. Voor een basiskamer in dit zuiderse paleis zouden we immers de prijs betalen die we nu voor een week in het (ook van vijf sterretjes voorziene) Hilton neertellen. Reken gerust op een extra nulletje als je een kamer aan de parkzijde en het daarbij inbegrepen uitzicht wil. We passen voor dat peperdure pleziertje en we scoren ons Venetiaanse moment bij de gondels die langs de oevers van ‘Mediterranean Harbor’ varen. Het is plezierig om Aziaten Buongiorno te horen roepen en om hen vervolgens O Sole Mio te horen zingen. Als je die bedenkelijke zangkunsten en de gondeltocht wil meemaken, moet je wel een portie geluk hebben. Bij het minste zuchtje wind en tijdens de shows op ‘Mediterranean Lagoon’ gaat de attractie immers dicht. En dat is ehm… quasi altijd.

dsc01433dsc01430dsc01129dsc01093dsc01100

Wanneer ik dit schrijf, draai ik doelloos in het rond. Tokyo DisneySea is een van de meest doordachte themaparken ooit gebouwd. Geen rotsblok of dakpan ligt hier zonder reden; over elk element werd minstens tien keer nagedacht. Het is bijgevolg grappig dat we in DisneySea Aquatopia terugvinden. ‘Aquatopia’ is immers niets meer dan een potje hersenloze fun. We klikken ons met z’n tweeën vast in een gek vaartuig en varen/rijden een GPS-gestuurd rondje over een ondiepe waterplas. Meer stelt het niet voor, maar ik vind ‘Aquatopia’ stiekem geweldig. Deze eenvoudige ride ziet er dankzij haar futuristische design namelijk erg cool uit. De aanpalende simulator ‘StormRider’ vervolledigde tot voor kort het aanbod van themazone ‘Port Discovery’, maar wordt momenteel omgebouwd naar een ride rond ‘Finding Dory’. Of dat een goeie zet is, valt af te wachten. ‘StormRider’ heeft me nooit echt kunnen bekoren en het zal dus heus wel een betere attractie worden. Maar of ‘Finding Dory’ thuishoort in ‘Port Discovery’? Ik heb zo mijn twijfels…

dsc01139

Wanneer ik dit schrijf, waan ik mezelf in een schattig vissersdorpje in New England. Niet elk gebied in DisneySea is bombastisch, wel integendeel. ‘Cape Cod’ is een rustgevende uitloper van ‘American Waterfront’ en straalt doorgaans een zalige kalmte uit. Op zich is ’t logisch dat het hier rustig is, want een grote attractie is er niet. ‘Cape Cod’ is voor Japanners voornamelijk bekend als de thuishaven van Duffy, de behoorlijk inhoudsloze teddybeer van Mickey Mouse. Je kan met het beestje op de foto (de wachttijd daarvoor zakt zelden onder het uur) of je kan in een souvenirshop heel veel geld uitgeven aan Duffy-knuffelberen in alle formaten en de bijhorende outfits. Geldklopperij vanuit ons standpunt, een big deal voor de aan Disney verslaafde Japanners.

dsc01133

Wanneer ik dit schijf, slurp ik aan een smakelijk drankje. Disney-parken met fancy cocktailbars hebben een streepje voor en Tokyo DisneySea heeft met de ‘Teddy Roosevelt Lounge’ een schitterend exemplaar in huis. Het is heerlijk om hier neer te vleien in een fauteuil om de knagende vermoeidheid te omzeilen. Terwijl we van onze cocktail genieten, merken we trouwens dat het in Tokyo wel erg vroeg donker wordt. Vanaf vier uur begint het te schemeren en een uurtje later is het pikdonker. Moet ik je nog vertellen dat DisneySea er in de duisternis nog waanzinniger uit ziet dan overdag?

Wanneer ik dit schrijf, ben ik betoverd. Om acht uur ’s avonds is het tijd voor Fantasmic. Projecties, tientallen acteurs, vuurwerk, vlammenwerpers en een gigantische draak… DisneySea bespaart niet als het over (nachtelijk) entertainment gaat. Ruim twintig minuten sta je daar aan de rand van ‘Mediterranean Lagoon’, met je mond wijd open van verbazing. ‘Fantasmic’ gaat over Mickey Mouse z’n droom en brengt ons langs beroemde Disney-scènes en de daarbij horende liedjes. Dat begint lieflijk, maar uiteindelijk komen ook de slechteriken tevoorschijn in een waanzinnige climax. Maleficent zet het wateroppervlak in de fik en Mount Prometheus barst tegelijk met volle kracht uit. Dat is in DisneySea de normaalste zaak van de wereld, maar ik ben er zelfs na de zoveelste keer nog helemaal ondersteboven van. ‘Fantasmic’ is de max en alleen de Californische avondshow ‘World of Color’ kan deze perfectie evenaren.

dsc01358

Wanneer ik dit schrijf, heb ik m’n collectie superlatieven opgebruikt. Het is lastig om over DisneySea te schrijven zonder daarbij constant terug te vallen op woorden als wow, fantastisch en schitterend. De rides zijn hier absurd goed, het entertainment is ijzersterk en je loopt de ganse dag in een decor dat eigenlijk te mooi is voor woorden. Is er dan niets negatiefs te melden? Wel ehm… niet echt. Of wacht: wanneer we om half tien de wachtrij voor ‘Toy Story Mania’ willen betreden, worden we daar helaas weggestuurd. Hetzelfde tafereel bij ‘Tower of Terror’, waar men ons vertelt dat de wachtruimtes vroeger afgesloten worden bij drukte. En dat vind ik jammer. Het is een gebruik dat je bij de Efteling gewend bent, maar dat je in een Disney-themapark eigenlijk liever niet ziet. Gelukkig is onze gemiste laatste rit slechts een kleine domper op een verder meer dan geslaagde dag.

dsc01351

Wanneer ik dit schrijf, val ik uitgeput op m’n hotelbed neer. Veertien uur lang door een themapark lopen, dat is vermoeiend. Onze stappenteller draaide overuren en ook de lange vlucht van gisteren laat z’n sporen na. DisneySea is echter een park waarvoor ik gerust een week wil recupereren, want oh wat blijft dit een geweldige plek. Tokyo DisneySea is niet enkel visueel het meest oogverblindende themapark op deze planeet; het presenteert ook een handvol rides die in m’n favorietenlijst verschijnen. Met één enkele toegangskaart kan je hier ‘Journey to the Center of the Earth’, ‘Indiana Jones Adventure’, ‘Tower of Terror’, ‘Sindbad’s Storybook Voyage’ en ‘Fantasmic’ beleven. Da’s crazy, toch? Tel daarbij het ontzettend toegewijde personeel en de kwalitatief hoogstaande horeca om de conclusie te maken. Het is echt niet in woorden te beschrijven wat deze plek met mij doet. Ik durf zelfs luidop te zeggen dat er wellicht nooit meer een themapark gebouwd gaat worden dat hieraan kan tippen. Daarvoor leunt Tokyo DisneySea simpelweg te dicht aan bij dat ene begrip: perfectie.

dsc01366

Wanneer ik dit schrijf, stel ik de wekker alweer vroeg in. Morgen gaan we immers opnieuw naar Tokyo Disney Resort om het park te bezoeken waar het in 1983 allemaal mee begon: Tokyo Disneyland. Voor ik m’n ogen sluit, vraag ik nog aan first-timer Steven wat hij exact van DisneySea vond. Er komt geen antwoord. Is hij sprakeloos of slaapt hij al? Het maakt niet uit, maar ik weet een ding: hij droomt vannacht wellicht van vulkanen, vervloekte hoteltorens en vuurspuwende draken. Net zoals ik.

Wordt vervolgd

9 gedachtes over “Tokyo DisneySea

  1. Zalig verslag!

    Dat principe van “Fastpass-only” tegen de avond vond ik ook zeer hinderlijk in het Tokyo Disney Resort. Al is het misschien niet onbegrijpelijk met al die overenthousiaste Japanners die met veel plezier nog een wachtrij van +150 minuten willen binnenwandelen vlak voor sluitingstijd 🙂

    Like

    1. Tja, het is inderdaad ergens begrijpelijk en de openingsuren zijn sowieso al extreem langgerekt. Maar toch… de vorige keren mochten wij om 21h55 altijd nog netjes aansluiten bij Toy Story Mania, zowat het enige uur waarop je zonder Fastpass op een haalbare wachttijd kan rekenen 🙂

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s