Parque Nacional Iguazú

Als er iemand beweert dat ie alle antieke wereldwonderen gezien heeft, is die persoon heel oud of een leugenaar. De Grote Piramide van Gizeh is namelijk al geruime tijd de enige overblijver uit dat lijstje van zeven. Leuk is dat niet. Iedereen wil immers kunnen vertellen dat hij of zij de zeven wereldwonderen gezien heeft. Gelukkig heeft men daar recent iets op gevonden. In 2007 werden namelijk de zogenaamde New7Wonders of the World bekend gemaakt. En kort daarna begon dezelfde organisatie een campagne rond natuurwonderen: de New7Wonders of Nature. Aan de authenticiteit van dergelijke lijstjes valt te twijfelen – iedereen kan immers zo’n poll opstellen – maar het zijn hoe dan ook plekken waar je ooit geweest wil zijn. Als we de New7Wonders of the World en New7Wonders of Nature combineren, geeft dat dus veertien must-do reisbestemmingen. Veertien plaatsen die torenhoog op ieders bucket list horen te staan. En mijn huidige score is… één.

20190228_153541

Dat lees je goed. Ik heb tijdens de afgelopen jaren behoorlijk wat mooie reizen gemaakt, maar verder dan één van die veertien nieuwe wereldwonderen kwam ik niet. Het Colosseum in Rome, daar bleef het voorlopig bij. Daar moest en zou dit jaar verandering in komen… en die kwam er ook. Dinsdag 26 februari 2019 was uiteindelijk de magische dag waarop ik een nieuw streepje op m’n muur mocht kerven. Na ons verblijf in het wondermooie Patagonië reisden we toen immers naar het uiterste noorden van Argentinië. Het was een verplaatsing van ruim 3.000 kilometer en dat liet zich merken. De uitgestrekte steppegronden werden ingeruild voor een exotische jungle en de kille Patagonische wind maakte plaats voor een tropische 33 graden. Onze bestemming: Puerto Iguazú.

20190227_113604

20190227_113856

Dat Puerto Iguazú is niet de meest spannende plek ter wereld is, mag je een understatement noemen. Het is een typisch toeristenstadje met een kleinschalige luchthaven, een overvloed aan restaurants en tientallen reisbureaus die je proberen te overtuigen om met hen een daguitstap te maken. De belangrijkste trekpleister binnen de stadskern is het drielandenpunt van Argentinië, Paraguay en Brazilië. Er is een viewpoint, er staan wat souvenirkraampjes en ’s avonds organiseert men er een soort World of Color van den Aldi. Leuk om even te passeren, maar na tien minuten heb je het wel weer gezien. Als je me vraagt of dit kan fungeren als een wereldwonder, antwoord ik dus resoluut nee.

20190301_120106

20190227_120022
20190227_120442

20190227_115829.jpg
Over het reuzenrad aan de Braziliaanse kant van het drielandenpunt kan ik niks meer vertellen. Het staat er, laat ons het daar bij houden.
20190227_122558
Wat ze in Pattaya kunnen, dat kunnen ze in Puerto Iguazú duidelijk ook.

Ook Hotel Amayal is niet dat wereldwonder waarover ik daarstraks sprak. Zoals dat hoort in een toeristisch oord, is Puerto Iguazú volgebouwd met hotels. Die variëren van poepchique tot belabberd en onze verblijfplaats bevindt zich helaas aan de onderste helft van het laddertje. Amayal wordt gerund door een Aziatische familie die nauwelijks weet waar men mee bezig is. Het gebouw heeft een bizarre indeling, Engels spreekt men niet en het ontbijt wordt aan een slakkentempo bijgevuld. De locatie tegenover het busstation is een dikke plus, maar toch zou ik dit hotel niet aanraden. We zijn dus blij dat privéchauffeur Omar ons op woensdagmiddag komt ophalen, om vervolgens naar het enige juiste wereldwonder te rijden: Iguazú Falls.

20190227_113137

20190227_165554

Toen voormalige first lady Eleanor Roosevelt de watervallen van Iguazú voor ’t eerst zag, was ‘Poor Niagara!’ blijkbaar de reactie die in haar op kwam. Dat belooft goede dingen, want tijdens m’n bezoek aan Niagara Falls was ik al aardig onder de indruk. Toch spreekt het cijfermateriaal inderdaad ruimschoots in het voordeel van Iguazú. De hoogste watervallen zijn ruim 80 meter hoog (versus 53 meter bij Niagara) en met een totale breedte van 2,7 kilometer scoort Iguazú ruim het dubbele van z’n Amerikaans-Canadese concurrent. Het debiet is hier verrassend genoeg kleiner dan bij Niagara, al valt er weinig te klagen: er stort per anderhalve seconde een volledig olympisch zwembad naar beneden. Iguazú is dus een natuurfenomeen van fenomenale proporties. Het is zelfs zo indrukwekkend dat er niet één, maar twee nationale parken rond opgebouwd werden. Dat is Parque Nacional Iguazú in Argentinië en het Parque Nacional Do Iguaçu in Brazilië.

20190227_141333

De Iguazú-rivier (en bijgevolg dus ook de waterval) vormt in deze regio de grens tussen Argentinië en Brazilië. Het feit dat beide landen hun eigen National Park uitbaten, wil zeggen dat bezoekers automatisch gaan vergelijken. De ene vindt de Argentijnse kant mooier, een andere zegt daarentegen dat Brazilië het allerbeste overzicht geeft. Het zorgt ervoor dat je gaat twijfelen… welke zijde moet ik in godsnaam bezoeken?! Vele toeristen zijn maar een dag in de buurt en dan moeten ze wellicht keuzes maken. Wij zijn tijdens deze vakantie gelukkig in een luxueuze positie: we blijven drie nachten en kunnen daardoor twee volledige dagen aan Iguazú Falls spenderen. Ik zoek in dit report dus graag uit wat de eindstand van Brazilië – Argentinië wordt. En dat is voor één keer geen wedstrijd met Neymar en Messi in de hoofdrol.

1. Er geraken

Over het algemeen krijgt het Argentijnse park de meest positieve commentaren. Het park is beduidend groter en schijnt qua indeling ook beter in elkaar te zitten. Of althans, dat is wat het internet me wil laten geloven. Exact daarom bewaren we het Argentijnse Parque Nacional Iguazú voor morgen en steken we op dag één de grens over. Omar staat netjes op tijd aan ons hotel en van daaruit geraken we op minder dan tien minuten aan het douanegebouw. Omdat er daar verbazend efficiënt gewerkt wordt – dat hebben we in Zuid-Amerika wel eens anders gezien – sta ik na amper vijf minuten al officieel op Braziliaanse bodem. Van aan de grens is het vervolgens nog een kwartiertje rijden tot aan de ingang van het nationale park, dat er op het eerste zicht relatief modern en verzorgd uit ziet. Aan de kassa betaalt een Braziliaan 41 real, een inwoner van de omringende landen mag voor 55 real naar binnen en alle andere toeristen dokken 70 Braziliaanse real. Omgerekend is dat een dikke 16 euro per persoon. Geen slechte deal voor een wereldwonder, lijkt me.

20190227_163949

20190227_132913
De goedlachse Omar brengt ons hier veilig over de brug die Argentinië met Brazilië verbindt. Let vooral op de kleuren van de betonnen vangrails, die aangepast werden aan hun locatie.

20190227_162310

Aan de Argentijnse kant gaat het er gelijkaardig aan toe. Ook hier zijn lokale bezoekers goedkoper af, terwijl wij als Europeanen 700 Argentijnse pesos moeten neertellen. Opnieuw is dat een haalbaar bedrag: een kleine veertien euro. Het is trouwens belangrijk om te weten dat je niet op 1-2-3 tussen de beide parken pendelt. Aan Niagara Falls kan je bijvoorbeeld gerust voor enkele uurtjes te voet naar de overkant, maar dat is hier onmogelijk. De dichtstbijzijnde grensovergang is die van Puerto Iguazú en Foz do Iguaçu, waar wij met Omar langs reden. Tussen de toegangspoorten van de twee parken ben je met een taxi of minibus daardoor al gauw 45 minuten kwijt. In het beste geval.

20190228_132158

Omdat er op het vlak van bereikbaarheid echt geen grote verschillen zijn, ga ik hier voor een ex aequo. Eén punt voor beide teams dus.

Brazilië versus Argentinië: 1-1

2. De eerste indruk

Een eerste impressie is belangrijk en dat weet men hier verdomd goed. Beide nationale parken zijn van een groots toegangsportaal voorzien en daarrond liggen telkens perfect getrimde perkjes met tropisch groen. Als ik niet beter zou weten, lijkt het zelfs alsof ik voor de poort van een waanzinnig themapark sta. Noem me gerust een freak, maar dankzij de ellenlange zigzag-wachtrijen, de tientallen kassahokjes en een gelijkaardig aantal draaipoortjes voel ik me hier meteen thuis. Zeker de Argentijnse kant doet fel terugdenken aan Disney’s Animal Kingdom, wat men als een compliment mag beschouwen. In Argentinië ligt er achter de ingang zelfs een heuse Main Street met een restaurant, een amfitheater en (je leest het goed) een treinstation. Aan de Braziliaanse kant zit er weliswaar een souvenirshop en horeca in het entreegebouw, maar het is daar duidelijk kleinschaliger.

20190228_103240
Toegangspoort Argentinië
20190228_103430
Hoofdboulevard Argentinië
20190227_134814
Entreegebouw Brazilië

Gefeliciteerd, Messi… ehm, Argentinië. Het eerste verschil is gemaakt.

Brazilië versus Argentinië: 1-2

3. Vervoer in het park

Zowel Parque Nacional Iguazú als Parque Nacional Do Iguaçu zijn qua omvang enorm. Aan de Braziliaanse kant moet je na aankomst bijvoorbeeld nog een kwartier op een tourbus zitten voor je überhaupt een waterval ziet. Die bussen rijden af en aan vanuit het toegangscomplex en brengen ons naar het zalmroze Belmond Hotel. Daar start de officiële wandeling langs de Braziliaanse oever van de rivier. Het merendeel van de bezoekers stapt opnieuw op ter hoogte van het horecacomplex, tevens het eindpunt van die wandelroute. Het werkt allemaal vlot, de bussen zijn ruim en je geraakt in no time op de bestemming.

20190227_134921

20190227_140808
20190227_154410

Aan de Argentijnse kant pakt men de dingen nogmaals wat pretparkachtiger aan. Daar neemt een antiek ogend treintje de taak van die bussen immers over. De trein heeft een station aan de ingang van het park en rijdt van daaruit naar Estación Cataratas en Estación Garganta del Diablo. Net zoals in Brazilië, is het vervoer hier prima geregeld. Je moet vooraf een gratis ticketje afhalen om een reservering te maken, dus er is geen geduw of getrek in de wachtruimte noodzakelijk. Bovendien is het best idyllisch om met zo’n trein door de jungle te rijden.

20190228_104954

Een eervolle vermelding voor het treintje, want ik vind het idee echt heel tof. Toch verkies ik het gemak van de Braziliaanse kant. De bussen zijn comfortabeler, sneller en qua capaciteit gemakkelijker aan te passen aan de drukte. Dat is namelijk het grote probleem in Argentinië: de trein rijdt eens per halfuur en geraakt tijdens ons bezoek elke keer tjokvol. Als je moet wachten op de volgende trein, is dat dus een tijdrovende aangelegenheid. Bovendien worden de wagons zo volgepropt dat er heel weinig plezier over blijft. Mijn raad aan bezoekers van het Argentijnse park: skip ’s ochtends de trein richting Estación Cataratas, want te voet geraak je daar makkelijker en sneller. Neem halverwege de dag echter wel de trein naar Garganta del Diablo, want die halte ligt een stevig eind verder en het wandelpad erheen is ronduit saai.

Brazilië versus Argentinië: 2-2

4. De trails

Zij die aan hydrofobie lijden, kunnen vanaf hier maar beter terugdraaien. Er komt immers heel veel klaterend water aan. Laat ons opnieuw van start gaan in Brazilië, waar er eigenlijk slechts één trail is. Die begint, zoals gezegd, aan het Belmond Hotel en slingert van daaruit stroomopwaarts langs de rivier verder.

20190227_142127
De jungle, noemen ze dit.
20190227_143735
Een jungle met onbetaalbare uitzichten, mag je zelfs zeggen.
20190227_143936
Iguazú is voor alle duidelijkheid niet één waterval, maar wel een schijnbaar eindeloze serie watervallen.
20190227_144859
Het Braziliaanse wandelpad leidt eigenlijk van het ene interessante viewpoint…
20190227_151156
… naar de volgende fotomogelijkheid, waar functioneel naakt blijkbaar niet geschuwd wordt. Hoeft ook niet.

20190227_150313

Qua uitzichten valt er dus niet te klagen. Het is bovendien fijn dat er een perfecte opbouw in de wandeling zit. Aanvankelijk genieten we vooral van imposante vergezichten, maar gaandeweg komen we steeds een beetje dichter bij de actie. Het hoogtepunt bewaren de Brazilianen voor het laatst: op het einde van de trail staan we letterlijk naast het neervallende water of genieten we van een duizelingwekkend panorama op een verhoogd platform. Het is allemaal prachtig, maar je hoeft er beslist geen hele dag voor uit te trekken. Zelfs met veelvuldige fotostops kan ik me immers niet voorstellen dat iemand langer dan twee uur nodig heeft om deze trail te vervolledigen.

20190227_145447

20190227_150829
20190227_153115

Hou je van nieuwsgierige dieren? Dan heeft Iguazú een extraatje voor jou in petto. Er loopt hier namelijk een enorme populatie coati rond. Dit beestje uit de familie van de wasberen ziet er op ’t eerste zicht schattig uit, maar maakt zichzelf berucht door z’n constante zoektocht naar eten. En als er jaarlijks miljoenen toeristen voorbij lopen, valt er altijd wel ergens een snack te scoren. Dat weten de coati’s. Wanneer je een rugzak vijf seconden op de grond durft te zetten, komen ze dan ook vliegensvlug op inspectie. En dan sprak ik nog niet eens over de domme Duitse toeriste die een zak chips open trok terwijl ze over de trail wandelde. Kortom: een coati gebruikt niet de meest subtiele methode om z’n maaltijd te verzekeren. Ze zijn aan beide oevers van de rivier actief, al leken ze in Brazilië veel talrijker en een tikkeltje agressiever. Het is iets waar je als bezoeker rekening mee moet houden, maar op zich vallen de beestjes je niet lastig als er geen eten op het spel staat. Bang hoef je er dus niet voor te zijn. Het waarschuwingsbord over overstekende jachtluipaarden baart me daarentegen wel zorgen.

20190227_140957

20190227_142248
20190227_140915

Terug naar Argentinië, waar het netwerk aan wandelpaden wat complexer in elkaar steekt. Ook op dit vlak lijkt het Parque Nacional Iguazú verbazend hard op een themapark. Er loopt namelijk één hoofdweg over het terrein en daaraan grenzen alle attracties die het park rijk is. Die attracties zijn in dit geval geen rollercoasters of draaimolens, maar wel wandeltrails of instapdokken voor bootexcursies. In totaal bezoeken we vandaag drie van zulke trails: Circuito Inferior, Circuito Superior en de befaamde Paseo Garganta del Diablo. Er is nog een vierde heen- en terugroute naar de kleinschalige Arrechea Falls en een vijfde trail op Isla San Martín. Helaas is die laatste trail – die zich letterlijk middenin het brute watergeweld bevindt – tijdens ons bezoek niet bereikbaar omdat de (gratis) ferryboten niet varen. Jammer, maar dat houden we dus tegoed voor een volgende keer.

Laat ons beginnen bij het Circuito Inferior, de trail waar wij tevens onze dag mee starten. Deze route brengt ons eerst heel diep in het oerwoud en kronkelt vervolgens langs de westelijke rivieroever.

20190228_110903
Imposant waterspektakel is gegarandeerd bij de Salto Alvar Núñez…
20190228_111542
… en om de hoek, waar enkele palmbomen het exotische tafereel helemaal compleet maken.
20190228_112351
Geef toe… voor een wandelpad dat zichzelf het inferieure circuit noemt, zijn de uitzichten lang niet zo slecht. Of vergis ik me daarin? Let trouwens ook op het bootje met dappere bezoekers dat zodadelijk onder de waterval gaat varen. Wij laten dit natmakende plezier aan ons voorbij gaan, maar het ziet er wel behoorlijk sensationeel uit.
20190228_112903
Geen functioneel naakt aan de Argentijnse kant, maar dat is (gezien de aanwezige bezoekers) niet zo’n ramp.
20190228_113914
Het Circuito Inferior heeft een lengte van ongeveer 1.400 meter en brengt ons vaak erg dicht bij het klaterende water. De watervallen langs deze trail zijn heus niet altijd even imposant, maar de natuurlijke schoonheid van het oerwoud levert ook aanzienlijk wat pluspunten.

20190228_114328

Niet veel verder vinden we de ingang van het Circuito Superior. Je hoeft geen Spaans te spreken om te begrijpen dat deze route zich op de bovenzijde van Iguazú Falls focust. Terwijl we met Circuito Inferior de vallei in doken, levert deze trail vooral uitzichten op het punt waar de watermassa aan z’n lange val begint. Ik moet eerlijk toegeven dat deze route daardoor een beetje minder boeiend was dan de vorige. Dat bovenste punt van een waterval is weliswaar cool om te bewonderen, maar de echte kracht ervaar je pas wanneer je onderaan staat.

20190228_152214

20190228_152627
Circuito Superior geeft wel een boost aan onze wildlife-teller. We spotten een kleine krokodil in de rivier en niet veel verder zit deze schattigaard ons al op te wachten.
20190228_152927
De highlight van het bovencircuit zijn – nog maar eens – de schitterende panorama’s. Naast zo’n drie kilometer breed watervalgordijn ga ik mezelf ontzettend klein voelen.
20190228_153228
Het is onmogelijk om de omvang van Iguazú in een foto te vervatten. Hoe ver je ook kijkt… overal zie je kolkend water.
20190228_153836
Net zoals het vorige circuit, is ook Paseo Superior prima toegankelijk voor zowat elke mogelijke bezoeker.
20190228_154101
Enkele uren geleden stonden we nog op dat platform beneden. De snelste manier om daar opnieuw te geraken, lijkt me door middel van een houten ton. Of dat ook de veiligste methode is, valt te betwijfelen.
20190228_154830
Mag ik Circuito Superior bestempelen als het meest open-minded wandelpad van Parque Nacional Iguazú? De foto’s die je op deze trail maakt, worden meestal gesierd door een stralende regenboog. Mooi!
20190228_155129
De eerste helft van Circuito Superior is met voorsprong het interessantste stuk. Op de terugweg moeten we namelijk zowat 700 meter terug lopen zonder dat er ook maar een waterval te bespeuren valt. De weidse uitzichten op de Rio Iguazú mogen echter gezien worden.

20190228_155913

De derde route die we aan de Argentijnse oever bezoeken, is de beruchte Garganta del Diablo. Dat is een ronduit groots schouwspel. Zo groots dat ik er zelfs een aparte alinea aan wil spenderen, dus wordt zodadelijk vervolgd. Wat de overige trails rond Iguazú Falls betreft, scoren Brazilië en Argentinië in mijn ogen even sterk. Beide parken zetten verschillende facetten van de waterval in de spotlights en ook het omliggende groen is briljant. Argentinië heeft de langere trails, Brazilië de betere uitzichten. We blijven bijgevolg ook na deze ronde mooi in evenwicht.

Brazilië versus Argentinië: 3-3

5. De blikvanger

Garganta del Diablo mag vertaald worden naar iets zoals Duivelskeel. Zo’n term roep je natuurlijk niet in het leven voor een kabbelend stroompje met wat spatwater. Neen, de Garganta del Diablo is zonder twijfel het gedeelte waar de watervallen van Iguazú het heftigst tekeer gaan. De rivier stort hier in een hoefijzervorm naar beneden en dat is niets minder dan een bruut spektakelstuk. Devil’s Throat – zoals het in de Engelstalige brochure genoemd wordt – is daardoor uitgegroeid tot het hoogtepunt van ’t Argentijnse park. Je kan Parque Nacional Iguazú eigenlijk niet bezoeken zonder hier een kijkje te nemen. Toch kost het enige moeite om er te geraken: Garganta del Diablo ligt helemaal achteraan in het domein, ver van alle andere trails. Zelfs met de toeristentrein ben je een poosje onderweg, maar goed… qua spanningsopbouw kan het wel tellen.

20190228_140040
Wanneer we uiteindelijk in het Estación Garganta del Diablo arriveren, denken we aanvankelijk dat het Duivelse keelgat achter de hoek ligt. Maar dat blijkt niet het geval: vanuit het station moeten we nog ruim één kilometer over een stalen brug wandelen om er te geraken.
20190228_140904
Het uitzicht op die andere brug is alvast hoopgevend voor het onderhoud binnen het park… of niet.
20190228_141247
Wanneer het geluid van kolkend water luider wordt, weten we dat de Garganta del Diablo nabij is. En bij dat beroemde waterwonder hoort…
20190228_142258
… een krioelende hoop toeristen waar je stapelgek van wordt.
20190228_141658
Omwille van die enorme bezoekersmassa vergt het enige tijd om jezelf naar voren te wringen. Wanneer dat gelukt is, ben je echter klaar voor visueel entertainment van de allerhoogste plank. Het is werkelijk on-voor-stel-baar hoeveel water er hier op elk moment over het randje glijdt. Het geluid en de plaatselijke mistbank die het gebeuren voortbrengen, zijn dan ook gigantisch.
20190228_142817
Foto’s en woorden doen Garganta del Diablo weinig eer aan. Dit is zo’n typische plek waar je zelf moet staan om te begrijpen wat het met een mens doet.
20190228_142625
Kijk… Garganta del Diablo is beslist het meest fascinerende onderdeel van het Argentijnse Parque Nacional. Toch is er één storend element en dat merk je wanneer ik vanuit deze positie drie meter achteruit wandel. Dus tadaaaam, maak nogmaals kennis met…
20190228_142709
… deze mensenmassa. Ik ben natuurlijk niet in de positie om toeristen te beledigen (ik ben dat tenslotte zelf ook) maar aan de Devil’s Throat grenst de hysterie echt aan het afschuwelijke. Het is moeilijk om ten volle van het uitzicht te genieten wanneer er voortdurend selfie sticks, rugzakken en boertige vakantiegangers tegen je aan botsen. Blijkbaar kan je de drukte wel enigszins omzeilen door ’s ochtends direct na parkopening hierheen te komen, maar dan schijnt de zon verkeerd te staan voor leuke foto’s. Moeilijke keuze dus.
20190228_143321
Aangezien de bezoekersmassa ons beiden behoorlijk stoort, houden we het na een minuut of tien alweer voor bekeken aan de het panoramapunt. Een beetje verder ziet de Duivelskeel er weliswaar minder verbluffend uit, maar hier worden we gelukkig niet constant opzij geduwd door agressieve bezoekers.
20190228_143432
Omdat het Argentijnse park gerund wordt zoals Disneyland, pas ik m’n klederdracht met veel plezier aan: ‘Ladies and Gentlemen, I present to you… The backside of water!’

Dat de Garganta del Diablo indrukwekkend is, lijkt me duidelijk. Dat er een drukte van jewelste heerst, is zo mogelijk nog duidelijker. Parque Nacional Iguazú in Argentinië is echter de enige optie wanneer je het schouwspel van dichtbij wil bekijken. Het hoefijzer is vanuit Brazilië immers enkel vanuit de verte te zien en de sterke nevelontwikkeling belemmert het uitzicht nogal. Toch heeft ook het Braziliaanse park een wandelroute die de naam Garganta del Diablo draagt. Net zoals in Argentinië, gaat het over een stalen wandelbrug die je heel dicht bij alle actie van de watervallen brengt. Er zijn zelfs twee grote voordelen ten opzichte van de Argentijnse kant. Ten eerste moet je in Brazilië geen halve marathon lopen vooraleer er iets te zien valt en ten tweede is de drukte opvallend beter houdbaar. Laat ons dus vlug een kijkje nemen.

20190227_144837
Het heftige geweld van de Garganta del Diablo ligt weliswaar een heel eind verder (je ziet ’t in de achtergrond van bovenstaande foto), maar ook de Braziliaanse wandelbrug levert buitengewone uitzichten.
20190227_145234
In Argentinië worden we voornamelijk omsingeld door kakelende toeristen. In Brazilië zijn we daarentegen omsingeld door natuurpracht van ’t hoogste niveau.
20190227_145605
Ik wil het nogmaals benadrukken: Iguazú/Iguaçu is zo gigantisch dat je telkens weer nieuwe uitzichten op nieuwe watervallen ontdekt.
20190227_151051
Pretparken zouden deze trail beschrijven als een 4D experience. Je krijgt een 360° uitzicht rondom, je hoort het oorverdovende geluid van kolkend water en je voelt de verkoelende nevel op je huid. Heel krachtige ervaring.
20190227_153821
Hoewel we op deze foto voornamelijk Argentijns grondgebied zien, is die Braziliaanse brug wel de spectaculairste manier om het geheel te bewonderen.

Heftige Argentinië-supporters zullen me waarschijnlijk ongelijk geven, maar ik schenk m’n punt aan Brazilië. Het uitzicht op de Garganta del Diablo voelt intenser aan de Argentijnse zijde, maar het uitkijkpunt is druk en benauwd. In Brazilië geraak je weliswaar niet aan het hoefijzer, maar de hierboven beschreven wandelbrug was wel m’n favoriete stukje van de beide parken samen. Het pad is ruim en breed genoeg, terwijl het lijkt alsof je letterlijk omsingeld bent door watervallen. Je wordt hier doorweekt omwille van het opspattende water (geen ramp bij ruim dertig graden, echt niet) en je voelt ook de luchtverplaatsing die zo’n waterval teweeg brengt. Heel toffe plek… en goed nieuws voor het geel-groene team.

Brazilië versus Argentinië: 4-3

6. Wanneer het een beetje meer mag zijn

Wanneer het even wat meer mag zijn. Wanneer je even wat meer Argentijnse pesos of Braziliaanse real te besteden hebt… Ook dan kan je hier terecht. Laat me alvast verklappen dat we aan de Braziliaanse kant de goedkope toerist uithangen. Geen peperdure uitspattingen dus, al is die mogelijkheid er wel. De leukste methode om je geld hier uit te geven, is wellicht door middel van een helikoptervlucht. Da’s enkel aan de Braziliaanse kant mogelijk en het levert zonder twijfel knallende views op. Toch is de lengte van zo’n luchtdoop wel erg karig ten opzichte van de kostprijs. Ik blijf dus met m’n beide voetjes op de grond.

20190227_145419

Een andere manier nodig om je bankrekening te plunderen? Reserveer dan een hotelkamer in een van de twee nationale parken. In Brazilië kan dat bij het Belmond, aan de Argentijnse zijde is Meliá de verblijfplaats bij uitstek. Dat beide hotels wat luxueuzer zijn dan ons eigen Amayal, lijkt me logisch. Je betaalt er echter een aardige duit voor: kamerprijzen van minder dan 350 euro zijn bijna onvindbaar en dan moet je genoegen nemen met zicht op de jungle. Wil je daarentegen wakker worden met views op de waterval? Dan mag je nog dieper in de buidel tasten. Onze reis is voorlopig al duur genoeg en ik laat deze eer dus aan me voorbij gaan. Ons alternatief is wel een heerlijke lunch in het restaurant van Meliá. Ideaal om even aan de parkdrukte te ontsnappen en bovendien gaat er hier geen losgeslagen coati met m’n gravadlax lopen. Da’s mooi meegenomen.

Omdat we weinig van de luxe-activiteiten zelf uitgetest hebben, laat ik de puntentelling hier even achterwege. Laat me alleen het jaloersmakende uitzicht delen dat de Meliá-gasten aan hun zwembad voorgeschoteld krijgen.

20190228_162348

Het verdict

Brazilië versus Argentinië, dat was het uitgangspunt van m’n bezoek aan Iguazú. Het resultaat: 4 punten voor de Brazilianen tegenover 3 punten voor de Argentijnen. Mijn voorkeur ligt dus aan de Portugees sprekende kant van de grens en daarmee ga ik in tegen de algemene opinie. Hoewel velen de grootsheid van het Argentijnse park verkiezen, was ik net gecharmeerd door de compacte Braziliaanse kant. Garganta del Diablo blijft weliswaar nagenoeg onzichtbaar vanuit Brazilië, maar de overige uitzichten zijn net wat sensationeler en die stalen wandelbrug is helemaal de max. Als je me vandaag een vliegticket naar Iguazú en 15 euro zou geven, zouden die centjes dus aan het Parque Nacional Do Iguaçu gespendeerd worden.

20190227_150705

Wil ik je hiermee afraden om het park in Argentinië te bezoeken? Ab-so-luut niet. Da’s ook aan het minimale puntenverschil te merken. Ik heb dan wel een voorkeur, maar de ervaring aan de westelijke oever moet daar nauwelijks voor onder doen. De wandelingen zijn er opmerkelijk langer en de sights liggen wat verder uit elkaar. Je kan daardoor gerust een hele dag aan de Argentijnse oever doorbrengen, terwijl je in Brazilië na een drietal uurtjes wel klaar bent. De beste manier om Iguazú te beleven, blijft hoe dan ook het dubbele bezoek. Kom hier dus liefst niet snel-snel voor één dag, maar neem tijd om beide kanten van de grens te ontdekken. Je ziet ten slotte niet dagelijks een wereldwonder.

20190227_154023

Iguazú hoort bij de mooiste dingen die ik ooit gezien heb. We bezochten tijdens deze reis reeds een bruisende hoofdstad, een bedenkelijk pretparkduo, ’s werelds meest zuidelijke stad, een eiland vol pinguïns, een ijzig natuurfenomeen en kilometerslange wandelroutes, maar deze watervallen waren misschien wel de meest indrukwekkende halte. Omdat onze terugvlucht naar Europa snel dichterbij komt, mag ik het dus officieel zeggen: we eindigden in schoonheid. Argentinië heeft alle verwachtingen overtroffen en deze twee dagen waren daar mede verantwoordelijk voor. ‘Poor Niagara’, ‘Poor Coo’ en ‘Poor Schaffhausen’… voor het echte werk moet je in Iguazú zijn.

One comment

  1. Wauw, wat een ervaring! Iguazu staat ook hoog op onze verlanglijst, en als referentie komen we later zeker terug naar deze post die de mogelijkheden vergelijkt en vol goede tips staat – Chapeau!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: