Disney California Adventure Park

Click here for the English version of this trip report.

Nog niet zo heel lang geleden zei iemand Make America Great Again. En hoewel ik niet goed wist of deze oproep ook bedoeld was voor Belgen (die bewuste meneer is immers niet zo’n liefhebber van ons Hellhole-landje) voelde ik me persoonlijk aangesproken. Want geloof het of niet: de afgelopen twee jaar liet ik de Verenigde Staten onbewust links liggen. Ik vond m’n vertier, m’n kicks en m’n portie magie in Azië, Europa en Australië. Dus lieve Amerikanen, accepteer alsjeblieft mijn oprechte excuses. Ik was jullie heus niet vergeten en ik wil er alles aan doen om jullie land opnieuw groots te maken. Laat me alvast beginnen met een gift voor de toeristische sector en ook de bankrekening van Mickey Mouse krijgt een flinke donatie van mijn kant. You’re welcome.

Dit jaar ga ik voor de herontdekking van Amerika. Een beetje zoals Columbus het in 1492 deed dus. Om praktische redenen ruil ik de Santa Maria in voor een enorme A380 van Lufthansa, maar verder is het heus wel vergelijkbaar. Kan je jezelf voorstellen hoe geweldig die Columbus zich gevoeld moet hebben? Wanneer hij aan de oostkust van Amerika aanmeerde, stond hij immers oog in oog met waanzinnige achtbanen. Hij ontdekte ‘Fury 325’, hij waagde zich aan een vervloekte skilift met ‘Alpengeist’, hij kreeg een blackout in ‘Intimidator 305’ en hij merkte dat Indianen de storingen van ‘Lightning Rod’ maar moeilijk konden oplossen. Ruim vijfhonderd jaar later treed ik in zijn voetsporen en ga ik zelf al die legendarische topcoasters tegemoet. Maar vooraleer we aan de intense roadtrip van Charlotte naar Washington beginnen, maken we een ommetje langs Anaheim. Dat is een omweg van ruim zevenduizend kilometer, I know… Maar het moet. Amerika ontdekken zonder daarbij effe langs een Disney-resort te passeren, dat zou immers misdadig zijn.

DSC00005

Het is maandag 3 april (van het jaar 2017 en niet 1492, voor alle duidelijkheid) en ik sta met een vermoeide kop in Anaheim. Dit stadje ligt in Southern California, waardoor je al bij voorbaat wuivende palmbomen, strakke beachboys en hippe strandbars verwacht. Laat dit een waarschuwing zijn: Anaheim is anders. De lanen zijn hier omzoomd met schrale motels, schimmige fastfoodzaken, overbevolkte nachtwinkels en betonnen parkeerbunkers. Toch moet ik toegeven dat Anaheim een van m’n guilty pleasures is, want er hangt hier een heel apart sfeertje dat stiekem wel tof is. Slaap bovendien op je beide oren: eens je de poorten van het Disneyland Resort binnenstapt, is de semi-marginaliteit van Harbor Boulevard slechts een vage herinnering.

DSC00333

Ik hou van Anaheim omwille van vier redenen. Eén: The Cheesecake Factory. Twee: Trader Sam’s Enchanted Tiki Bar. Drie: Disneyland. Vier: Disney California Adventure Park. Laat me vandaag wat dieper in gaan op die laatste. Deze ‘second gate’ van het originele Disneyland Resort ligt pal tegenover de ingang van het zusterpark en werd in 2001 officieel geopend. Rond de millenniumwissel werden er trouwens wel meer Disney-parken uit de grond gestampt. Zo kreeg Orlando in 1998 het wondermooie ‘Animal Kingdom’ en bouwde men in Japan zomaar even het briljantste themapark van de planeet. De resorts in Anaheim en Parijs bleken echter de kneusjes van de groep, want zij kregen op datzelfde moment behoorlijk kale pretparken waar de Disney-touch duidelijk geen vat op had. Ons eigen Walt Disney Studios Park is het meest belabberde voorbeeld, maar ook over Disney California Adventure viel er in die periode weinig positiefs te schrijven. Gelukkig voor de Californiërs investeerde men bij de start van het huidige decennium ruim een miljard in dat lelijke eendje. Het resultaat is een themapark dat er vandaag de dag stralend bij ligt en qua ervaring niet moet onderdoen voor het naastgelegen Disneyland. Sterker nog: ik quoteer Disney California Adventure tegenwoordig zelfs hoger dan de buur. Het mag duidelijk zijn dat Walt Disney Studios nog een hele weg te gaan heeft…

DSC00042DSC00120

Na een welgekomen nachtrust staan we op de Esplanade, het plein dat de beide parken van elkaar scheidt. We slaan linksaf en laten onder een prachtig inkomgebouw onze driedaagse Hopper-pas voor het eerst scannen. En zo staan we middenin de hustle and bustle van Buena Vista Street. Het is een combinatie van gevels in Art Déco, voorbijschuivende rode trammetjes en een replica van het prachtige Carthay Circle Theatre op het uiteinde. Buena Vista Street staat voor het Los Angeles uit de jaren ’20, wanneer Walt Disney er voor het eerst kwam. Zou het L.A. van weleer even druk geweest zijn als Buena Vista Street vandaag? Dan hoop ik dat Walt meteen het lumineuze idee kreeg om een Fastpass op te halen. Wij haasten ons alvast naar de Fastpass-distributie van ‘Radiator Springs Racers’, waar we na een kwartier dat felbegeerde kartonnen kaartje in ontvangst mogen nemen. Daarna gaat het rechtstreeks naar Paradise Pier voor het tweede legale voorkruippasje. We scoren onze Fastpass voor ‘World of Color’ en we gaan de dag met een gerust geweten tegemoet: de twee mooiste ervaringen van dit park zijn alvast verzekerd.

Er is één specifiek moment dat me steeds weer met kippenvel doet beseffen dat ik in Disney California Adventure ben: de aanblik op Paradise Pier. Want geef toe… er zijn weinig beelden zo herkenbaar als de skyline van deze zone. Het opvallende ‘Mickey’s Fun Wheel’ steelt de show, terwijl de spierwitte tracks van ‘California Screamin’ voor een imposante backdrop zorgen. De meest populaire attractie van dit gebied zit echter grotendeels verborgen onder die achtbaan en dat is Toy Story Midway Mania. We mogen van geluk spreken: we bezoeken het park tijdens de laatste week waarin ‘Toy Story Mania’ zonder Fastpass-systeem draait. De wachttijd op deze ochtend bedraagt dus zowat veertig minuten, iets wat ondenkbaar is in Orlando of Tokyo. En eerlijk gezegd… veel langer zou ik er ook niet voor willen aanschuiven. Dit attractieconcept staat voor pure fun en het blijft uitdagend om steeds beter te scoren, maar anderzijds is het een uitvergrote computergame in een tamelijk kale ruimte. Leuk voor een enkel keertje dus.

Wanneer we aanschoven voor ‘Toy Story Midway Mania’, raasde de ene felgekleurde achtbaantrein na de andere voorbij. Buurman California Screamin’ heeft dan ook een opmerkelijk hogere capaciteit: deze rollercoaster lanceert elk uur ongeveer tweeduizend mensen langs de oever van Paradise Bay. Ondanks de volle wachtruimte en de drie extra zigzag-rijen die men voor de ingang improviseerde, zitten we na een halfuurtje reeds klaar voor ’s werelds langste Disney-achtbaan. En dat is verdorie een goeie! ‘California Screamin’ heeft een heerlijk snelheidsgevoel, is buitengewoon soepel en bevat een coole onboard-soundtrack. Dit is geen van top tot teen gethematiseerde Disney-coaster als ‘Big Thunder Mountain’ of ‘Expedition Everest’, maar daarom is hij beslist niet minder plezierig. Mede dankzij de vlot opschuivende wachtrij ligt de herhalingswaarde alleszins hoog. Voor je het weet, zit je dus opnieuw in zo’n Intamin-treintje en hoor je dat aanstekelijke 5, 4, 3, 2, 1… Screaaaaam!

We hoeven niet noodzakelijk ritjes te maken op de plaatselijke kettingmolen of op ‘Golden Zephyr’, maar tegen een rondje The Little Mermaid – Ariel’s Undersea Adventure zal ik nooit nee zeggen. Ik hou met heel m’n hart van deze attractie en ik vind het nog steeds knap dat Disney in 2011 een klassieke darkride presenteerde. Een verhaal vertellen zonder daarbij een overdaad aan projecties, 3D-brillen of laserguns (Sebastian afknallen… stel je voor) te gebruiken, het is een uniek gegeven in de moderne pretparkwereld. Natuurlijk heeft Disney het voordeel dat ‘The Little Mermaid’ vol herkenbare scènes en aanstekelijke muziek zit, maar toch is het resultaat niets minder dan bewonderenswaardig. De animatronics van Scuttle, Ariel en Ursula bewegen met zo’n ongekende souplesse dat je haast vergeet dat dit niét echt is. Het duikje onderwater met Ariel is uitmuntend in elk opzicht en ik verlang telkens opnieuw naar meer. De wachttijd die zelfs tijdens deze drukke weken van Spring Break zelden boven het kwartier uitkomt, maakt me dus meer dan tevreden.

Tijdens het voorjaar wordt het al behoorlijk heet in Californië. ’t Is dus geen toeval dat beide Disney-parken uitgerust zijn met een waterattractie. In California Adventure wordt de weg naar verkoeling gemarkeerd door Grizzly Peak, een imposante rotsformatie die hoog boven het park uittorent. Rond die bergtop kolkt het water van Grizzly River Run, een rapid river zoals je ze maar zelden ziet. De ride pronkt met intense stroomversnellingen, twee afdalingen en een themaniveau om U tegen te zeggen. Het is knap om te zien hoe zo’n gigantische attractie perfect in het landschap geïntegreerd werd en vanuit elke uithoek natuurlijk oogt. Aangezien de uiteindelijke rit beslist niet teleurstelt, kan ik alleen maar concluderen dat ‘Grizzly River Run’ mijn favoriete rapid river ter wereld is. Ja inderdaad, daarmee scoort ie zelfs hoger dan de versie in ‘Islands of Adventure’.

‘Grizzly Peak’ is de themazone waarin Disney een ode brengt aan het natuurschoon van de Californische National Parks. Sinds mijn laatste bezoek in 2014 werd ook Soarin’ bij dit gebied betrokken. Het is een mooie vooruitgang: het ietwat koele militaire sfeertje van weleer maakte plaats voor een veel natuurlijker geheel. Maar ook in de hangar van ‘Soarin’ werd er een opvallende wijziging doorgevoerd. We zweven tegenwoordig niet meer langs de eyecatchers van The Golden State, maar we vliegen de hele wereld rond. ‘Soarin’ Around the World’ ging op 16 juni 2016 in première in ‘Shanghai Disneyland’ en werd één dag later ook in de Amerikaanse resorts geïntroduceerd. Ik mocht de gloednieuwe versie al in China ontdekken en ik vind ‘m eigenlijk gelijkwaardig aan de originele film. De magistrale muziek bleef gelukkig grotendeels bewaard en de beelden zijn niets minder dan imposant. Ergens is het jammer dat ‘Soarin’ Over California’ niet behouden bleef in dit Californisch gethematiseerde themapark, maar ach… verandering moet er zijn. Bovendien gaf de upgrade een duidelijke boost aan de populariteit van deze ride. ‘Soarin’ tovert tegenwoordig vlotjes wachttijden met drie cijfers op de display. Gelukkig mogen we dankzij Fastpass een groot deel van die afschuwelijk lange rij overslaan.

De beide Disney-parken hebben tijdens Spring Break XXL-openingsuren. Vaak gaan de poorten om acht uur ’s ochtends open (nog een uurtje vroeger wanneer je bij Disney zelf logeert) en de echte fanatiekelingen blijven tot na middernacht. Op zulke lange dagen is het noodzakelijk om rustpauzes in te bouwen. En waarom niet met lekkere snacks en drankjes erbij? Disney California Adventure Park heeft enkele topadresjes om de maag te plezieren en het Carthay Circle Restaurant hoort daarbij. We lunchen hier quasi alleen op het verhoogde terras (een graad of 28 vinden de locals duidelijk nog te koud om buiten te eten) en we krijgen de ene lekkernij na de andere voorgeschoteld. Nog meer gastronomische verwennerijtjes bij het ‘Food & Wine Festival’ dat gedurende ons bezoek plaatsvindt. Het park staat tijdens dit evenement vol kleine standjes waar men lokale specialiteiten en glaasjes Californische Sauvignon aan 16 dollar probeert te verkopen. Slik…

DSC00078DSC00038

Op zoek naar een verfrissend drankje? Laat dat ‘Food & Wine Festival’ en de overprijsde wijn in plastic bekers dan achterwege. Mijn persoonlijke place to be is in dat geval de Cove Bar in Paradise Pier. Vroeger werd dit door Disney-liefhebbers beschouwd als een verborgen pareltje, maar intussen lijkt ook het grote publiek z’n weg te vinden naar deze cocktailbar. En je kan ze moeilijk ongelijk geven… Bij ‘Cove Bar’ slurp je aan zomerse godendrankjes terwijl je van een briljant uitzicht op Paradise Bay geniet. Ik wil heus niemand aanzetten tot alcoholgebruik, maar je bezoek aan Disney California Adventure is niet compleet zonder een drankje in deze lounge. Bestel bij voorkeur een ‘Mickey’s Fun Wheel’, want die staat met z’n kleurige laagjes het mooist op je Instagram-foto’s.

Het feit dat we plots tussen reusachtige grassprieten lopen en aangesproken worden door sterk uitvergrote insecten, heeft niets met onze cocktails van zonet te maken. We zijn immers in ‘A Bug’s Land’, een zone die gebaseerd werd op de (in mijn ogen) meest ondergewaardeerde Pixar-animatiefilm aller tijden: ‘A Bug’s Life’. Dit gebied is er voornamelijk voor de allerkleinsten, met een aantal zeer sterk gethematiseerde kiddierides en een waterspeelplaats. De enige attractie die ook voor ons interessant lijkt, is de 4D-show It’s Tough To Be A Bug. Ik weet het wel… het tijdperk van dit attractietype is voorbij en het begrip 4D klinkt behoorlijk leeg. Maar Disney zou zichzelf niet zijn zonder mijlen verder te gaan dan de concurrentie. Geloof me: zelfs vijftien jaar na opening blijft dit een vermakelijke voorstelling vol blitse special-effects. Ik bezoek ‘m alleszins elke keer met veel plezier.

DSC00201

Knijp even je ogen dicht wanneer je een hart voor steengoede Disney-attracties hebt. Je gaat hieronder immers een foto tegenkomen waarop de nieuwe façade van de voormalige ‘The Twilight Zone – Tower of Terror’ te zien valt. Disney werkt tijdens ons bezoek volop aan een grondige remake in Marvel-thema. Ik wil de ride niet bij voorbaat afbreken, maar ik heb toch tijd nodig om aan het nieuwe exterieur te wennen. Bovendien is het sowieso jammer dat het ‘Hollywood Tower Hotel’ uit dit park verdwijnt, want er is niet één andere attractie die zoveel Californische grandeur uitstraalt als deze. Maar goed… wie weet wordt ook die ‘Guardians of the Galaxy’-ride wel onvergetelijk.

DSC00200

Met een gesloten ‘Tower of Terror’ zou je verwachten dat deze uithoek van het park er verlaten bij ligt. Dat is in zekere zin waar: de kleinschalige (doch erg lieflijk uitgevoerde) darkride rond ‘Monsters Inc’ trekt op z’n eentje namelijk geen indrukwekkende bezoekersaantallen naar ‘Hollywood Land’. Toch wordt deze zonnige boulevard ’s namiddags zowat het epicentrum van California Adventure. Met dank aan Anna en Elsa, de wereldberoemde royalty uit Arendelle. Je kan de dames ontmoeten in het ‘Disney Animation Building’, al moet je daarvoor eerst een hele poos aanschuiven tussen kleutermeisjes in prinsessenjurken. Die eer laten we aan ons voorbij gaan, maar voor de groots aangekondigde theatershow Frozen – Live at the Hyperion staan we natuurlijk wel paraat. De voorstelling ging bijna een jaar geleden in première en kreeg sindsdien de ene positieve review na de andere. Ik zit hier vandaag dus niet zonder verwachtingen en dat is helaas zelden positief. Laat me alvast voorop stellen dat de zangkwaliteiten van de acteurs bewonderenswaardig zijn, maar verder liet de voorstelling me niet duizelen. Het probleem is dat men de hele film – zelfs volledige dialogen – quasi letterlijk kopieerde en dat komt behoorlijk geforceerd over. Ook onhandig: de drie meest herkenbare liedjes zitten allemaal in het eerste halfuur van de voorstelling. Na het ijzersterk uitgevoerde ‘For The First Time In Forever’ en het visuele topentertainment van ‘Let It Go’ valt er dus een tamelijk grote leegte op het podium. Ik weet het wel… je kan de climax van dat legendarische ‘Let It Go’ niet naar het einde van het verhaal transporteren, maar ik mis in het laatste halfuur echt een portie punch.

DSC00028DSC00082

Begrijp me niet verkeerd: ‘Frozen – Live at the Hyperion’ is een show van erg hoog niveau en ik werd aangenaam verrast door de projecties en de effecten die men hanteert. Desalniettemin kan deze musical in geen geval tippen aan ‘Aladdin – A Musical Spectacular’, de show die voordien in dit theater speelde. ‘Aladdin’ leverde tranen in de ogen tijdens de scène van ‘A Whole New World’ en schaterlach-tranen tijdens de intermezzo’s van Genie. Tja, als ik daaraan terugdenk… dan is het huidige spektakel echt een stapje achteruit. Wel opvallend is ’t feit dat je bij Aladdin tamelijk last-minute kon binnenvallen, terwijl we nu reeds drie kwartier op voorhand moeten schuifelen tussen een enorme mensenmassa. Disney zal er dus geen traan om laten dat ik Genie’s hilarische dubbelzinnigheden verkies boven een potje meekwelen met ‘Do You Wanna Build a Snowman’.

DSC00086

Wist je dat California Adventure twee keer officieel geopend is? Een eerste maal op 8 februari 2001 en een tweede maal op 14 juni 2012. Die recentste opening stond in het teken van de wedergeboorte van het park. Op die dag gingen namelijk zowel Buena Vista Street als Cars Land in première. Geloof je dat er iemand voor de poorten had gekampeerd om als eerste Buena Vista Street te ontdekken? Serieus? Neen hoor… iedereen kwam voor Cars Land. En terecht: ik hoef je hoogstwaarschijnlijk niet meer te vertellen dat dit een van de meest imposante themazones allertijden is. Vergelijk het niveau gerust met dat van ‘Tokyo DisneySea’, maar dan vanuit een luchtige, cartooneske invalshoek. Elke keer ik Cars Land binnenwandel, ben ik er honderd procent van overtuigd dat dit het echte Radiator Springs is. Disney heeft zichzelf overtroffen door zelfs de kleinste details met een Cars-sausje te overgieten. Elk element dat deel uitmaakt van Cars Land, is er met een reden. Trouwens… het geheel benadert overdag reeds de absolute perfectie, maar kom na het invallen van de nacht zeker nog eens terug. Cars Land is immers op z’n allermooist wanneer de neonlampen knipperen en de rotsen in een oranje gloed baden.

Cars Land telt drie attracties, maar je hoeft die niet noodzakelijk allemaal te bezoeken. De draaiende tractors van ‘Mater’s Junkyard Jamboree’ zijn bijvoorbeeld geen must-do en je kan een dergelijke attractie in de meeste parken met een kortere wachttijd beleven. Ietwat unieker zijn de dansende cabriootjes van Luigi’s Rollickin’ Roadsters. Deze attractie draait inmiddels een jaar mee in het aanbod van Cars Land en is een stuk plezanter dan z’n voorganger. Vroeger zat je in een reusachtige autoband en kon je een eigen route bepalen door je gewicht te verplaatsen. Dat klinkt leuk, maar het werkte eigenlijk niet naar behoren. Deze nieuwigheid bepaalt door middel van een trackless systeem zelf het traject, wat fijne interactie met de andere voertuigen oplevert. Vergelijk het met ‘Aquatopia’ uit ‘DisneySea’, min het water, plus vrolijke Italiaanse melodietjes. Leuk om een keertje te beleven, maar sta alsjeblieft niet langer dan een halfuur in de rij.

DSC00206DSC00205

Een ride waarvoor je wel onverbiddelijk de rij in moet, is Radiator Springs Racers. Dat kan trouwens behoorlijk lang duren. We zien ’s namiddags immers aangegeven wachttijden van bijna vier (!) uur. Dat is natuurlijk te absurd voor woorden, maar er zijn gelukkig alternatieven. Ga ’s ochtends bijvoorbeeld meteen een Fastpass ophalen. Wij moeten met onze voorkruippas nog steeds een halfuur aanschuiven, maar alles is beter dan die standby-rij. Een tweede optie is de wachtruimte voor single riders. Omwille van de ietwat ongemakkelijke 3-3 zitplaatsindeling rijden er in quasi elk voertuig één of twee single riders mee. Het schuift dus verrassend vlot op: we gebruiken deze rij twee keer en mogen telkens na een veertigtal minuten instappen. Luxe! Tot zover de Cars-Land-drukke-dagen-alert-voor-beginners. Graag gedaan.

DSC00210DSC00233

Het is een heuse prestatie om plaats te mogen nemen in de cabrio’s van ‘Radiator Springs Racers’, maar wat krijg je daar uiteindelijk voor terug? Geloof me: ruim genoeg om het al die moeite waard te maken. Deze attractie is er op z’n eentje verantwoordelijk voor dat Disney California Adventure in 2012 anderhalf miljoen meer bezoekers ontving dan het jaar voordien. En terecht! Het is een E-ticket zoals men er maar zelden eentje bouwt. Alleen al de omvang van het geheel is overweldigend: de rotsformaties van deze ride pieken bijna vijftig meter boven de oppervlakte en de wijde omgeving baadt in een passend woestijnachtig landschap. ‘Radiator Springs Racers’ klopt visueel in elk opzicht en dat geldt eveneens voor de eigenlijke rit. De sfeeropbouw is subliem, een darkride-passage haalt enkele knappe effecten boven en je sluit af met een fijn stukje duelleren tegen een collega-racewagen. ‘Radiator Springs Racers’ benadert de perfectie akelig dicht en iedere themapark-liefhebber geniet er wellicht met fonkelende ogen van. Maar weet je wat ik het enige pijnlijke aan de hele zaak vind? Dat een behoorlijk tegenvallende darkride rond ‘Ratatouille’ in Parijs hetzelfde budget opslorpte als deze ‘Radiator Springs Racers’ in Anaheim. Just sayin’…

Van ‘Grizzly River Run’ en ‘Ariel’s Undersea Adventure’ tot aan ‘Soarin’, ‘Cove Bar’ en ‘Cars Land’… Dit park verwent ons al een hele dag met entertainment van de bovenste plank, maar het is nog niet voorbij. Na zonsondergang verzamelen enkele duizenden bezoekers zich immers rond Paradise Bay voor een zoveelste hoogtepunt. Om klokslag negen uur dimmen de lichtjes van Paradise Pier en start een spektakel dat z’n gelijke niet kent: World of Color. Als je een verstokte Efteling-fan bent en ‘Aquanura’ het absolute einde vindt, wil ik effe zeggen: open nooit YouTube om ‘World of Color’ als zoekterm in te geven. Die actie zou je ‘Aquanura’-liefde immers zomaar kunnen beëindigen. Als men in Anaheim fonteinen laat knallen, dan ontstaat er een watermuur zoals geen ander. Als men in Anaheim leds installeert, dan blijft er geen vierkante centimeter onbelicht. En als men in Anaheim de vlammenwerpers inschakelt, worden de eerste tien rijen toeschouwers haast levend gebraden. ‘World of Color’ staat voor de Amerikaanse filosofie: het is bigger and better dan elke andere avondshow die ik ooit zag, maar tegelijk blijft het een intiem en overzichtelijk geheel. Steeds weer sta ik vol verbazing naar dit kleurrijke schouwspel te kijken, want ‘World of Color’ rijgt in sneltempo climaxen aan elkaar. Het is pijnlijk om de laatste waterstraal na een halfuur te zien uitdoven, al besef ik op datzelfde moment dat ik het strafste avondspektakel ter wereld mocht aanschouwen op een van de zaligste plekjes van onze aardbol. Op zulke momenten voel ik mezelf echt intens gelukkig.

Wow. Wat ben ik hier graag. Er is geen andere manier om onze dagen in Disney California Adventure te omschrijven. ’t Is vooral cool om te zien welke weg dit park heeft afgelegd. Ik kwam hier voor het eerst in 2008 en het was toen een behoorlijk kille plek. Er stonden weliswaar een aantal topattracties, maar de enscenering kon in de verste verte niet tippen aan die van het aanpalende Disneyland. California Adventure was letterlijk het tweede park waar je effe binnensprong om ‘Soarin’ en ‘California Screamin’ nog eens te doen. Daarna stak je de Esplanade over om je verdere dag in Disneyland door te brengen. Maar jongens, wat kan er op negen jaar toch veel veranderen. Vandaag staat hier een volwassen themapark dat zich op alle mogelijke vlakken kan meten met de wereldtop. Je wordt ondergedompeld in coherente themawerelden, je beleeft waanzinnige attracties, je ziet entertainment op hoog niveau en je eet simpelweg lekker. Met projecten als Cars Land en Buena Vista Street heeft Disneyland Resort bewezen dat het toonaangevend wil zijn. En hoe! Ik zie de toekomst van dit park dan ook rooskleurig in, al blijft er een kleine vrees dat Marvel (te) veel van de unieke Californische identiteit gaat inpalmen. Laat ons hopen dat Disney z’n verstand gebruikt en geen overhaaste beslissingen neemt die het park voorgoed zouden veranderen.

DSC00101

DSC00108

Disney California Adventure… het was me een waar genoegen. En weet je wat het allerleukste is? Dat ‘The Happiest Place on Earth’ niet uit één, maar uit twee dergelijke state-of-the-art themaparken bestaat. Morgen komen we dus gewoon terug en dan neem ik je mee naar Disneyland. Afgesproken? Goodnight dan.

4 gedachtes over “Disney California Adventure Park

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s