Nigloland

Wie houdt er van de zomer? Iedereen toch? Logisch ook, want het is heerlijk om voor ’t eerst in T-shirt buiten te wandelen. En hoe zalig is het om op een terrasje te lunchen? Als je in pretparken geïnteresseerd bent – en die kans is vrij groot als je deze tekst aan het lezen bent – is de zomer bovendien nog extra fijn. Parken draaien op volle toeren, openingsuren worden vaak verlengd en je kan eindelijk waterattracties bezoeken zonder jezelf daarvoor in zo’n affrontelijke poncho te hijsen. Kortom: dit seizoen is top en eigenlijk mag dat warme weer oneindig blijven duren. Toch lijkt Meneer Zomer soms net iets te enthousiast en bekogelt hij ons met een temperatuur van 37 graden. Zevenendertig graden, dat lees je goed. Dan zitten we plots collectief met de handen in het haar. Wat moet je immers op zulke bloedhete dagen doen? Massaal in de file richting kust aansluiten? Of blijf je gewoon een hele dag binnen, met de diepvriesdeur wijd open? En pretparken bezoeken, is dat ook een optie? Voor Nick en mezelf alvast wel. Dinsdag 7 augustus 2018 is een dag waarop de temperatuur tot zulke absurde maxima klimt. Iedereen puft en zweet zich te pletter, maar wij vinden dit het ideale moment om er op uit te trekken. Onze bestemming: de Franse stad Troyes en het nabijgelegen pretpark Nigloland.

DSC05837

Nigloland is een regionaal amusementspark in de Champagnestreek, zowat tweehonderd kilometer ten oosten van Parijs. Wie niet echt met pretparken bezig is, heeft wellicht nog nooit van deze plek gehoord. Dat is geen wonder, want het is nu eenmaal geen Europese topspeler als Disneyland, Europa-Park of PortAventura. Bovendien ligt Nigloland niet bepaald bij de deur: vanuit Antwerpen duurt onze autorit bijna vijf uur. Maar is het dan wel de moeite om zo’n eind te reizen voor een pretpark dat qua aanbod vergelijkbaar is met bijvoorbeeld Plopsaland? Dat is het absoluut. Ik bezocht Nigloland een jaar of tien geleden al en ik heb daar altijd mooie herinneringen aan over gehouden. Nigloland was toendertijd een park met leuke attracties, vriendelijk personeel en een erg gemoedelijke sfeer. Benieuwd of dat nog steeds zo is.

DSC05779

Het is ongeveer halfelf wanneer we arriveren in Dolancourt, het dorpje dat de thuishaven van Nigloland vormt. Wanneer we de parking naderen, belanden we verrassend genoeg in een behoorlijk lange file. Ik had stiekem gehoopt dat de hitte vele mensen zou afschrikken, maar dat blijkt niet het geval. Het resultaat is een gezellige drukte rond de ingang en in de hoofdstraat van het park. We merken hier meteen dat Nigloland natuur en landscaping erg belangrijk vindt. De inkomzone bestaat immers uit keurige grasperkjes en prachtige bloemenborders. Een kabbelend riviertje en de stoomfluit van de parktrein maken het plaatje af.

DSC05813

’s Ochtends naar de achterzijde van het park gaan om daar de topattracties te bezoeken; het is een strategie die ons meestal veel wachttijd uitspaart. Ook in Nigloland werkt dat truukje. We wandelen dus in rechte lijn naar de zone waarin rock ‘n’ roll en het Amerika uit de jaren zestig centraal staan. Hoewel je ziet dat dit gebied met beperkte middelen opgetrokken werd, is de sfeer heerlijk. Dat is te danken aan de aanstekelijke muziek en aan de vrouwelijke personeelsleden die met rood-witte bolletjesjurken en bloedrode lipstick rondlopen. De visuele blikvanger van Village Rock’n’Roll is Jukebox, een Schwarzkopf Polyp uit het jaar 2000. Net zoals de naam- en soortgenoot in Liseberg, straalt deze flatride dankzij z’n hippe thema en de glimmende Cadillacs. Ook de ritervaring doet denken aan het Zweedse broertje: Nigloland voorzag deze molen van een vrij intens programma. Bij een andere molen in Village Rock’n’Roll bepalen we dan weer zelf de intensiteit. Air Meeting is een zogenaamde Sky Fly van Zamperla, een attractietype dat je tegenwoordig wel op meerdere plekken terugvindt. Door met de vleugels van je persoonlijke vliegmachine te wapperen, kan je gerust enkele tientallen loopings draaien. Ik ben wat braver en ik houd het na vijf inversies voor bekeken. Leuk ding alleszins, al werd het vintage-thema misschien een beetje te summier uitgewerkt naar de normen van Nigloland.

DSC05834DSC05833DSC05803

De topattractie van deze Amerikaanse zone is geen misselijkmakende molen, maar wel een overdekte achtbaan: Spatiale Expérience. Wie z’n beste Frans bovenhaalt, merkt dat de vertaling van die naam weinig of niets met rock ‘n’ roll te maken heeft. En inderdaad: qua thema voelt deze indoor coaster een beetje misplaatst aan. Toch is Spatiale Expérience verder een erg fijne ervaring. Fans van Europa-Park zullen trouwens in hun nopjes zijn, want dit is de best mogelijke flashback naar de originele versie van Eurosat. De treinen, de spiraallift, het brute bochtenwerk en de simpele ruimte-decoraties… eigenlijk doet alles me terugdenken aan Eurosat voor z’n renovatie. Hoewel deze Franse versie net iets lager en korter is, is zelfs de intensiteit goed vergelijkbaar. De nauwe bochten creëren voelbare g-krachten en de richtingswissels zijn niet bepaald subtiel. Ik zou Spatiale Expérience dus kunnen definiëren als een lompe ervaring, maar tegelijkertijd is het gewoon een erg fijne rollercoaster. Helaas deed Nigloland geen poging om de capaciteit van Europa-Park te benaderen: men draait vandaag een hele dag met één voertuig. Vanochtend moeten we daardoor een kwartier aanschuiven en later vanmiddag loopt de wachttijd zelfs op tot 45 minuten. Het blijft dus (jammer genoeg) bij dit ene ritje.

DSC05744DSC05741

Van rock ‘n’ roll naar het Zwitserse dorpje, waar Alpina Blitz de headliner is. Deze Mega Coaster werd in 2014 geopend en het is Mack Rides’ antwoord op de beroemde Mega-Lite van Intamin. Wie ooit al een dergelijke coaster deed (in Djurs Sommerland of Tobu Zoo, bijvoorbeeld), weet dat het krachtige baantjes zijn. Ondanks een relatief beperkte hoogte leveren deze Mega-Lites vaak een erg intense rit. Dat Alpina Blitz op dit type gebaseerd werd, is geen geheim. Sterker nog: het eerste gedeelte van de lay-out werd bijna letterlijk gekopieerd van de Intamin-variant. En hoewel ik een groot Mack-liefhebber ben, moet ik concluderen dat Intamin de klus beter klaarde. Ons eerste ritje (op de zesde rij) blijkt namelijk ruwer dan verwacht. Vooral tijdens de lage bochten ervoer ik een irritant gerammel. Daar staan een goeie portie airtime en een pijlsnelle flow tegenover, maar toch is dit niet de genialiteit die Piraten en Kawasemi opwekken. Wanneer we later backseat plaatsnemen, valt het totaalpakket gelukkig beter in de smaak. Opeens is Alpina Blitz een stuk soepeler en ik zie zwarte sterretjes op de tweede heuvel. Die toffe ervaring zou ik met plezier direct overdoen, maar ook in dit geval steken de slome operations daar een stokje voor. Alpina Blitz wordt een hele dag draaiende gehouden met één trein en één personeelslid, dus ’s namiddags loopt de wachttijd aanzienlijk op. Jammer.

DSC05749DSC05752DSC05747DSC05750

De andere attracties van dat Village Suisse zijn er voor de hele familie. Er staat een origineel gethematiseerde zweefmolen, een rustgevende tractorrit en je kan van het panorama profiteren in La Grande Roue. Bij dit reuzenrad wordt het ons duidelijk hoe buitenaards heet 37°C eigenlijk is. Het wachtplatform ligt in de volle zon en hoewel we er niet langer dan vijf minuten moeten staan, is het hier bijna onhoudbaar. Gelukkig levert deze attractie uiteindelijk niet alleen een leuk uitzicht over Nigloland en de omringende vallei, maar ook verkoeling. Op zestig meter hoogte waait er immers een welgekomen bries.

DSC05745DSC05762DSC05757

Dit park en de familie Mack zijn waarschijnlijk goede vriendjes. Aangezien de Duitsers vier van de vijf rollercoasters in Nigloland mochten leveren, ga ik daar althans van uit. Met Spatiale Expérience en Alpina Blitz hebben we de meest sensationele exemplaren gehad, maar er staan hier ook twee typische familieachtbanen. De eerste is Schlitt’Express, een klassieke wild mouse uit het jaar 2007. Je kent deze standaardattractie wellicht vanuit talrijke pretparken en je kan ‘m ook op de kermis tegenkomen. Hoewel de lay-out gespiegeld werd ten opzichte van de meeste soortgenoten, lijkt hier op ’t eerste zicht helemaal niks speciaals aan. Toch heeft Schlitt’Express een aangename verrassing in petto: dit is wellicht de soepelste wild mouse die ik ooit deed. De voertuigen glijden letterlijk als een sleetje over het ijs (thematisch is dat dus 100% correct) en de remmen zijn veel minder bruut afgesteld dan gewoonlijk. We deden Schlitt’Express eigenlijk louter voor onze Coaster-Counter, maar het vlotte ritverloop was een plezierige verrassing.

DSC05766

Over Coaster-Count gesproken: wanneer je alle achtbanen van Nigloland gedaan wil hebben, moet je jezelf op een gegeven moment in La Chenille persen. Deze vreselijk krappe kiddiecoaster werd van de kermis geplukt en Nigloland spendeerde geen cent teveel aan de decoratie. Het resultaat is dus een beetje triest. Zo triest zelfs dat de nabijgelegen rondritten met egeltjes, vliegende draken en ronde bootjes er stukken leuker uit zien. We bezoeken deze rides allemaal en ik ben gecharmeerd door de uitwerking ervan. Vooral Les Hérissons de la Forêt Magique is dankzij z’n twee kneuterige darkride-scènes zo grappig dat het een bescheiden must-do wordt.

DSC05781DSC05791DSC05778DSC05775DSC05774

Themazone Village Merveilleux is er voor de hele familie. Het is een soort sprookjesachtig dorp met kleurrijke rondritten, molentjes en schattige vakwerkhuisjes. Een attractie die er niet echt thuis lijkt te horen, is echter Dinosaures Aventure. De toegangspoort doet me reeds vermoeden dat Nigloland schaamteloos de film Jurassic Park kopieerde, iets wat meteen bevestigd wordt door John Williams’ herkenbare soundtrack. Wanneer we in een voorshow vervolgens het houterige broertje van John Hammond ontmoeten, is er helemaal geen twijfel meer mogelijk. Uiteindelijk blijkt Dinosaures Aventure een walk-through door een kleinschalige, exotische dinotuin. De animatronics en de setting zijn niet buitengewoon, maar ach… In een park als Nigloland stoort dat niet. Spring hier dus gerust effe binnen, maar je staat wellicht vijf minuten later alweer aan de uitgang/souvenirshop.

DSC05783DSC05784DSC05785

Nigloland haalt regelmatig de mosterd bij de familie Mack en Europa-Park, maar ook de Disney-parken zijn een welgekomen bron van inspiratie. Het meest frappante voorbeeld hiervan is de Niglo Show die we later vandaag bezoeken. Deze animatronic-show in het westerngedeelte is een nogal exacte kopie van de Country Bear Jamboree in Magic Kingdom en Tokyo Disneyland. Beschouw dit gerust als een compliment voor Nigloland, want deze voorstelling doorstaat de vergelijking met Disney behoorlijk goed. De poppen bewegen soepel, de geluiden werden geloofwaardig gesynchroniseerd en zelfs het zingende eland aan de muur is identiek. Franse bezoekers blijken de Niglo Show trouwens te appreciëren: vanaf de eerste muzieknoot wordt er luid meegeklapt en ook op het einde weerklinkt er luid applaus. Moet Disneyland Paris z’n eigen Country Bear Jamboree openen? Als ik de populariteit van deze Niglo Show zie, zou ik haast zeggen van wel.

DSC05820

Er valt nog meer Disney-achtig vermaak te beleven in Nigloland. Er vaart bijvoorbeeld een attractieve kopie van de Mark Twain over een geïmproviseerde Rivers of America. En is Jungle Cruise jouw ding? Dan heeft Nigloland de Africa Cruise als passend alternatief. Akkoord: er gaat geen Skipper mee op expeditie en het belangrijkste gimmick van Disney’s oerklassieker ontbreekt dus. Toch zal je sommige scènes van deze bootvaart wellicht herkennen wanneer je Jungle Cruise ooit bezocht. Slecht hoeft dat niet te zijn. Integendeel zelfs… dankzij de tropische vegetatie en de leuke decoratie-elementen valt Africa Cruise eigenlijk reuze mee. Zelfs het Afrikaanse klimaat wordt vandaag op realistische wijze nagebootst.

DSC05801DSC05796DSC05800

Alpina Blitz is niet de enige grootse nieuwigheid sinds m’n vorige bezoek. Centraal in het park werd er nog een hoogvlieger toegevoegd. Letterlijk zelfs, want het ding bereikt een indrukwekkende hoogte van honderd meter. Ik heb het over Donjon de l’Extrême, een vrijevaltoren van constructeur Funtime. Normaal gezien zou ik een dergelijke free fall overslaan, maar vandaag ga ik de thrill uitzonderlijk wel aan. En ik moet toegeven dat de ervaring erg krachtig is. Dankzij de iele beugels is er een heerlijk gevoel van vrijheid en de draaiende gondel staat garant voor schitterende panorama’s over het park. Bovendien lijkt de eigenlijke val langer te duren dan bij de meeste soortgenoten. Donjon de l’Extrême is dus een perfecte toevoeging voor het thrill-segment van Nigloland, eens te meer omdat het ding knap gethematiseerd is. Het opstapplatform en de wachtruimte werden namelijk geïntegreerd in een duister kasteel. Ook leuk: in diezelfde burcht staat tevens een kleine, familievriendelijke free fall. Knappe uitbreiding.

DSC05806

Over duistere kastelen gesproken… naast de deur van Donjon de l’Extrême staat de façade van Manoir Hanté. Dit spookhuis ligt een beetje verscholen tussen de bomen en dat versterkt de griezelige sfeer aanzienlijk. Niet alleen het exterieur is vermeldenswaardig; ook binnenin weet deze attractie te overtuigen. De voertuigen – rijdende draaischijven waarop een protserig zitbankje gemonteerd is – zien er weliswaar gek uit, maar deze darkride blijkt alsnog verrassend kwalitatief. Men leende daarbij uiteraard opnieuw wat elementen uit Disney’s fameuze Haunted Mansion. Meebuigende deuren, een spookachtige buffettafel en walsende geesten heeft Nigloland immers heus niet zelf uitgevonden. Toch oogt het allemaal best knap en de (soms heftig) ronddraaiende gondel maakt het totaalplaatje redelijk uniek.

DSC05807

Vlak bij de ingang van Nigloland vinden we de vierde en laatste themazone: Le Village Canadien. Dit western-achtige dorpje werd ruim opgevat en ligt prachtig in het bos. Over de hier geplaatste animatronic-revue en de Mississippi-boot had ik het daarnet al, maar er is meer te beleven. In een vergeten uithoek van het park staat bijvoorbeeld Grizzli, een Disk’O Coaster van Zamperla. Het ding ziet er stralend uit, maar er komen nauwelijks bezoekers op af. Da’s voornamelijk te wijten aan het doodlopende pad waaraan deze attractie grenst. Het is in mijn ogen best mogelijk om dit wandelpad door te trekken naar de omgeving van Spatiale Expérience en Alpina Blitz, wat de flow van het ganse park ten goede zou komen. In de huidige situatie is het parkgedeelte van Grizzli helaas niet attractief genoeg. Daar kan zelfs een show met schattige wasbeertjes – die meermaals per dag tegenover de Disk’O plaatsvindt – weinig aan veranderen.

DSC05831DSC05825DSC05830

Tijdens zulke hete dagen kan ik verfrissing erg appreciëren. Nigloland plaatste doorheen het park weliswaar enkele tijdelijke sproeiers om de gasten af te koelen, maar een echte waterattractie is natuurlijk nog leuker. Jammer genoeg heeft Nigloland slechts één exemplaar in huis en dat is geeneens een topper. La Rivière Canadienne is een klassieke log flume met het al even klassieke houthakkersthema. Een mooi ding is het zeker, maar buitengewoon is ie niet. Je vaart in ’t begin een traag ererondje door de wildernis, om vervolgens na een enkele afdaling alweer te moeten uitstappen. Niets bijzonders, al kan je jezelf wellicht inbeelden dat La Rivière Canadienne vandaag grote populariteit geniet. De wachtruimte staat bijna vol, wat een twintigtal minuten aanschuiven betekent. Niet onoverkomelijk, maar het maakt duidelijk dat Nigloland heus wel een tweede water ride kan gebruiken. Omdat ze toch zulke dikke vriendjes zijn met Mack, denk ik trouwens onmiddellijk aan een waterachtbaan. Zo’n gemiddeld grote versie als in Djurs Sommerland, dat lijkt me echt ideaal voor Nigloland.

DSC05809DSC05818

Als het van de familie Mack afhangt, zijn boomstammenbanen en aangedreven coasters een gouden combinatie. Dit duo werkt perfect in het Oostenrijkse themadeel van Europa-Park, dus waarom zou Nigloland het niet vergelijkbaar aanpakken? Tussen de vaargeul van Rivière Canadienne kronkelt daarom de track van Gold Mine Train. Deze powered coaster blijkt interessanter dan z’n buurman: de mijntrein pronkt niet alleen met een prachtig stationsgebouw, maar ook de rit is plezierig. Het tempo ligt hoog, het bochtenwerk is afwisselend en de ingebouwde tunnelpassage verrast me tijdens het eerste rondje. Je ziet deze coaster nauwelijks liggen van op de wandelpaden, maar dat vormt geen excuus om ‘m over te slaan.

DSC05821DSC05822

Met deze prima familieachtbaan sluiten we ons bezoek stilaan af. En oh, wat heb ik genoten. Nigloland voelt aan als de kleinere versie van m’n geliefde themapark in het Duitse Rust. Het Europa-Park van midden jaren negentig, zeg maar. Je merkt dat beide parken met een vergelijkbaar oog voor detail en liefde gerund worden. Het attractieaanbod van Nigloland is daardoor vrij compleet en kwalitatief, de thema’s zijn doorgaans leuk uitgewerkt en het personeel is schitterend. Overal krijgen we een welgemeende bonjour, een bonne journée en/of een vrolijke glimlach. Deze mensen lijken oprecht trots op hun pretpark en ze werken er – zelfs ondanks de verzengende hitte – met plezier. Er is echter één werkpunt in Nigloland: de horeca en de prijszetting daarvan. Hoewel we ook in restaurants en kraampjes vriendelijk geholpen worden, zijn de tarieven overdreven. Elf euro betalen voor een opgewarmd knakworstje met slappe frieten, dat gaat wel erg ver. Ook een flesje frisdrank kost hier meer dan in ’t gemiddelde pretpark. Ik vind het fijn dat Nigloland gratis parking aanbiedt en dat een toegangsticket erg correct geprijsd is (€32,00), maar je geeft deze uitgespaarde euro’s dus wellicht aan de horeca uit.

DSC05751

Pfiew, wat was het warm. Ik bezocht dit jaar al pretparken in Australië, Hong Kong en het tropische Singapore, maar m’n heetste pretparkbezoek was toch echt deze dag in Nigloland. Verkoeling is dus gewenst en die komt er gelukkig snel. Na een onweerachtige nacht in Troyes reizen we morgenvroeg immers opnieuw naar België, waar de temperatuur ruim tien graden lager zal liggen. We keren echter niet onmiddellijk huiswaarts, maar we plannen een korte tussenstop in het West-Vlaamse Ieper. Niet zozeer omdat we The Last Post willen meemaken, wel omdat er daar enkele nieuwe coaster-credits te rapen zijn. Wordt dus binnenkort vervolgd… in Bellewaerde Park.

2 reacties

  1. Ik val in herhaling, maar … You did it again,Glenn! Je slaagt er altijd weer in ‘me mee te nemen in het park’ door jouw levendige beschrijving en prachtige foto’s. Wij bezochten dit park in 2009 en hebben toen ook erg genoten van de gezelligheid en variëteit aan attracties. Blij om te lezen dat het park bijna tien jaar later er nog steeds stralend bij ligt en het evenwicht mooi heeft weten te bewaren.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: