Disney’s Animal Kingdom

NEDERLANDS // ENGLISH

Uitgeslapen terug in België aankomen na een vakantie in Orlando? Ik dacht het niet. Een dagje sensatie in Universal, een culinair Epcot-bezoek, een goedgevulde dag Magic Kingdom en een credit-uitstapje naar Fun Spot America, dat is de buit na vier dagen in de internationale pretparkhoofdstad. Ondanks deze vermoeiende voorgeschiedenis staan we op 2 november toch verrassend uitgerust aan de poorten van onze volgende halte. Dat is Disney’s Animal Kingdom, het jongste themapark uit de vierdelige Walt Disney World-collectie. Het concept is logischerwijs anders dan bij de overige exemplaren. Je wordt niet getransporteerd naar een fabelachtige sprookjeswereld, je bezoekt geen grootse wereldtentoonstelling en je neemt geen kijkje achter de schermen van de filmwereld. Men vervangt het allemaal door… beestjes.

DSC03805
DSC03806

De Tree of Life is het symbool van Animal Kingdom en dit is zo ongeveer het eerste ding dat je ziet wanneer je het park betreedt. Als icoon kan het vijfenveertig meter hoge gevaarte dus best tellen en het wordt nog mooier wanneer je dichterbij komt. In de stam van deze reusachtige baobab zijn immers tientallen dieren uitgehouwen. En dat zouden nog niet de laatste beestjes zijn die we vandaag te zien krijgen. Het begint al tussen de wortels van de Tree of Life, waar je kan afdalen naar het ondergrondse theater van It’s Tough to be a Bug. Deze 4D-film werd gebaseerd op A Bug’s Life, een van de allereerste animatiefilms van Pixar Animation Studios. Het concept is simpel, maar fijn: we wonen een voorstelling bij waarin insecten ons vertellen dat hun leven allesbehalve simpel is. Wanneer de show halverwege gekaapt wordt door slechterik Hopper, begint een knappe opeenvolging van (schrik)effecten. It’s Tough to be a Bug gaat een opvallend eind verder dan de gemiddelde soortgenoot, waardoor de film zelfs na zestien jaar nog niet gedateerd over komt. En dat is inderdaad vrij uniek voor een 4D-presentatie op pretparkniveau.

DSC01841
DSC03832

Ik herinner me uit 2010 dat Disney’s Animal Kingdom een van ’s werelds mooiste themaparken is. Toch weet ik ook dat één zone dat fabelachtige plaatje bruusk verstoort: Dinoland USA. In dit gebied worden we getransporteerd naar een kermisachtig omgeving waarin felgekleurde plastieken dinosauriërs, asfalt en kartonnen themaobjecten overheersen. Dit totaalplaatje zou in zowat elk themapark een aanfluiting zijn, maar in de quasi perfecte setting van dit park is het effect nog ingrijpender. Bovendien is het niet alleen visueel een misser, maar kan ook het merendeel van de aanwezige attracties niet overtuigen. Disney nam hier genoegen met een lelijke draaimolen en de dubbele Primeval Whirl. Want alsof één misplaatste kermisachtbaan met schreeuwerig decor nog niet voldoende was, doet men het hier in tweevoud. Leuk voor een ritje op de Antwerpse Sinksenfoor, maar why-oh-why moet dit per se in een Disney-themapark gebouwd worden?

DSC03619
DSC03785

Het is niet alleen maar kommer en kwel in Dinoland USA. Achter de hoek van dat kermisplein staat namelijk DINOSAUR. Waarom ik opeens in hoofdletters typ? Omdat Disney dat zelf ook doet wanneer het deze ride beschrijft. Niet geheel onterecht, zo blijkt. Want achterna gezeten worden door een bloeddorstige dino terwijl je door een nachtelijke jungle hobbelt; da’s tof. Die dreigende verhaallijn wordt knap uitgewerkt tijdens ons bezoek aan het Dino Institute. Officieel zijn we hier om vredig terug in de tijd te reizen met een zogenaamde Time Rover. De minder officiële – doch tien keer leukere – missie: Iguanadon Aladar redden uit een allesvernietigende meteorietenstorm. ’t Is gewoonweg fantastisch om in het steeds dreigender wordende sfeertje van DINOSAUR op zoek te gaan naar de Iguanadon, terwijl we oog in oog komen met minder vriendelijke exemplaren. Zo overdonderend als Indiana Jones Adventure (een attractie die qua ritsysteem identiek is) wordt DINOSAUR helaas niet, maar verder is er weinig op aan te merken. Ik beschouw dit zonder twijfel als een van de beste attracties van het ganse park.

DSC03617
AK_DINOSAURRIDE_20171105_8121602699

Als de funfabriek uit Lake Buena Vista voor een ding bekend staat, is het wel voor shows en entertainment. Zo ook in Dinoland USA, waar het Finding Nemo – The Musical presenteert. Vraag me niet wat een clownvis en z’n kleurrijke koraalrif bij de prehistorische giganten te zoeken hebben, maar dat boeit me omwille van de kwalitatieve voorstelling allerminst. We genieten hier een kleine drie kwartier van prachtige kostumering, getalenteerde poppenspelers, knappe decors en aanstekelijke muziek. Dat zijn heel wat positieve elementen waarmee Finding Nemo – The Musical terecht mag pronken, maar jammer genoeg laat de timing van het spektakel de potentiële genialiteit niet volledig tot uiting komen. Men vond het noodzakelijk om de volledige verhaallijn van de film te reduceren naar veertig minuten show en dat komt op sommige momenten ietwat geforceerd over. Men had dus best enkele scènes kunnen schrappen om andere, sterkere passages uitgebreider uit te werken. Muggenzifterij, hoor ik je denken. En als ik het oorverdovende applaus na de voorstelling hoor, denkt de rest er wellicht ook zo over. Maar ergens lijkt Finding Nemo gewoonweg te verdrinken (pun intended) in de leegte tussen een volwaardige Broadway-musical en een ingekorte pretparkshow. Topentertainment met kleine lettertjes.

DSC03784

Een kijkje op de app van Walt Disney World leert ons dat we inmiddels verwacht worden voor onze Fastpass+ bij Kilimanjaro Safaris. We racen dus van Dinoland USA naar het fictieve dorpje Harambe Village en betreden daar de wachtruimte voor de attractie die het ultieme Animal Kingdom-gevoel creëert. Wanneer we plaatsnemen in een van de terreinwagens stelt onze tourguide zich enthousiast voor. Want – zo zegt ie zelf – we kunnen elkaar maar beter leren kennen wanneer we voor twee weken samen op safari gaan. En als we zouden verdwalen op die 800 vierkante kilometer grote savanne, duurt het wellicht nog enkele weken langer. De ietwat ironische toon is dus al gezet wanneer we het terrein (dat overigens geen 800 vierkante kilometer meet, maar nog steeds dubbel zo groot is als Phantasialand) beginnen te verkennen.

DSC03611
DSC01826

Kilimanjaro Safaris is Disney op het hoogtepunt van z’n kunnen. Geen mens die nog beseft dat dit slechts een pretpark in Centraal-Florida is. Neen, dit is een echte jeepsafari in Afrika waarin we vol overgave die wilde dieren moeten fotograferen. Natuurlijk worden die beestjes met schrikwekkende techniek van de toeristenbussen afgeschermd, maar je moet al verdomd goed kijken om Disney’s werkwijze te doorgronden. Ik kan dus alleen maar concluderen dat Kilimanjaro Safaris een van de kroonjuwelen van dit park is. Toch vind ik het jammer dat men de sensationele finale van weleer naar de geschiedenisboeken verbannen heeft. Toen ik de safari in 2010 ondernam, werden we kort voor het einde namelijk onder vuur genomen door een bende stropers. De wilde tocht richting uitstapstation is inmiddels vervangen door een braaf stukje uitrijden.

DSC03604
DSC03608
DSC03610

Een andere publiekslieveling van de Afrikaanse zone is Festival of the Lion King. De naam van deze voorstelling doet misschien een belletje rinkelen, want je vindt ‘m ook in Hong Kong Disneyland. Jammer voor de Amerikanen, maar Azië kreeg in dit geval de (veel) betere versie. In Hong Kong mochten we namelijk genieten van een versnelde, maar erg geslaagde uitbeelding van de gelijknamige film. De acteurs zijn er sterk, de effecten leuk en de live-zang is behoorlijk indrukwekkend. Hier in Animal Kingdom belanden we echter in een geforceerde interactieve voorstelling. Het kan ook aan mij liggen: publieksparticipatie is niet echt m’n ding, terwijl Amerikanen het blijkbaar best oké vinden. Misschien hoor jij ook bij die positievelingen, maar spendeer hier alsjeblieft geen kostbare Fastpass+ aan.

DSC03809

In Animal Kingdom leggen we enorme afstanden af. Niet alleen tussen, maar ook tijdens het beleven van de attracties trouwens. Je favoriete diersoort niet kunnen spotten tijdens die safari van daarnet? Dan kan je het gerust proberen op een van de trails waar men je te voet doorheen stuurt. In het Afrikaanse gebied gaat die wandelroute door het leven als Pangani Forest Exploration Trail en je komt er oog in oog te staan met imposant grommende gorilla’s. Leuk om een keertje door te wandelen, maar er is een leukere trail. Dat is de Aziatische Maharajah Jungle Trek, die elke Europese zoo moeiteloos overtreft als het op theming aan komt. Zo vergeef je het park zelfs relatief vlot dat de schitterende Bengaalse tijgers zichzelf vandaag niet één seconde laten zien.

DSC03598
DSC03644

Er is geen zichtbare actie bij de tijgers, dus we zoeken onze actie elders. We kunnen daarvoor terecht bij Kali Rapids Rapids, waar een welgekomen portie afkoeling verzekerd is. We vinden deze rapid river in de Aziatische zone, die er ronduit fantastisch uit ziet. Schijnbaar eeuwenoude tempels en pagodes zorgen in combinatie met mystieke achtergrondmuziek voor een bijzonder geloofwaardig geheel. Diep in de Aziatische jungle stroomt de woeste Kali River Rapids die haar expeditieleden trakteert op een ethisch verantwoord nat pak. Ethisch verantwoord? Jep! Kali River Rapids is zo’n ijzersterk uitgevoerde variant op de klassieke rapid river dat ie zelfs een verhaal te vertellen heeft. Ontbossing rondom de rivier zorgt ervoor dat de stroom geblokkeerd wordt door een massa boomstammen. Een ramp voor de ter plaatse levende dieren en ook ons vlot zit gevangen tussen smeulende boomstronken en een brandende truck. Een niet al te bescheiden catastrofe dus. Tenzij… we die tien meter hoge waterval als uitweg benutten. Na die afdaling (wat blijft dat toch een onvoorspelbaar toppunt op eender welke rapid river!) is het helaas al vlug gedaan met de pret. Kali River Rapids is immers aan de korte kant en kan het ondanks haar knappe thematische entourage niet halen bij het imposantere Disney-broertje in Anaheim of de twintig kilometer noordelijker gelegen Universal-versie.

DSC03642
DSC03643

Over Primeval Whirl vertelde ik al, maar dat is niet de enige achtbaan van Disney’s Animal Kingdom. Ze hebben ook nog Expedition Everest en die is gelukkig pakken beter dan de goedkope dino-coaster. Toen deze gigant in 2006 opende was het een instant hit en ook vandaag is Expedition Everest nog een van de iconen van Walt Disney World. Maar wat zit er eigenlijk onder die besneeuwde bergtop? Het antwoord is eenvoudig: een uiterst amusante rollercoaster die haar verhaal duidelijk, maar zonder overbodige show vertelt.

DSC03614
DSC03843
DSC03637
DSC03808

Verwacht thematisch gezien het meest van de wachtruimte, die dankzij haar rijkelijke detaillering en de logische opbouw een passend sfeertje creëert. Vervolgens neem je tezamen met drieëndertig andere lotgenoten/gelukkigen/angsthazen plaats in een treinstel van de Anandapur Rail Service. Wanneer deze stoomtrein zich in beweging zet, gaat het er aanvankelijk vrij gemoedelijk aan toe. Pas na lifthill nummer twee slaat de sfeer om. Je gaat vanaf dat moment merken dat Expedition Everest best een stevige achtbaan is en die krachtige rollercoaster is. Helaas verdwijnt daardoor het verhalende aspect richting achtergrond, met een pikdonkere passage door The Forbidden Mountain als het thematische dieptepunt. Zelfs een integrale confrontatie met de Yeti kan maar moeilijk camoufleren dat Expedition Everest eerder een achtbaan dan een totaalervaring is. Ik weet dat de huidige Yeti-animatronic niet presteert zoals de Imagineers het ooit bedoeld hadden, maar ’t is jammer dat een dergelijk imposante ride daardoor een beetje in mineur eindigt. De grootse finale waar men al een hele wachtrij en rit op anticipeert, blijkt uiteindelijk niet meer dan een harige pop waar een stroboscoop op schijnt. Indien je me echter vraagt of Expedition Everest een goeie attractie is, antwoord ik resoluut ja. Het verder vrij passieve park had gewoonweg een thrill ride nodig en dat lijkt me meer dan geslaagd.

DSC03837
DSC03634

Avondshows horen bij Disney. Vuurwerk in Magic Kingdom, World of Color in California Adventure en Fantasmic… het zijn dingen die bij onlosmakelijk aan zo’n parkbezoek verbonden zijn. Disney’s Animal Kingdom heeft echter lange tijd geen eigen avondshow gehad. Vaak gingen de deuren bovendien al rond zes of zeven uur ’s avonds dicht. Tegenwoordig is Animal Kingdom echter populairder dan ooit. Dat is grotendeels te danken aan de zone die ik in de komende alinea’s beschrijf, maar ook Rivers of Light is een interessante nieuwigheid. Deze mysterieuze show draait om kleurrijke dieren, fonteinen, sjamanen en watergordijnen. Wie een variant van World of Color verwacht, is eraan voor de moeite. Rivers of Light doet immers niet aan grootse effecten of bombastische uitspattingen. Het is een intiem spektakel dat aanvankelijk traag lijkt voort te kabbelen op slome muziek, maar uiteindelijk kan ik het wel smaken. Deze show past perfect in Animal Kingdom en straalt bovendien maturiteit uit. Het Disney-gehalte mag van mij weliswaar een beetje omhoog, maar al bij al vind ik Rivers of Light meer dan oké.

DSC03838
DSC03836

Disney’s Animal Kingdom is in 2017 het epicentrum van alle publieke aandacht in Walt Disney World en dat is allemaal te danken aan Pandora – The World of Avatar. Indien je vlug tot dit punt gescrolld hebt omdat je enkel m’n mening over de befaamde Avatar-zone wil lezen, zeg ik: welkom. Je hebt hierboven niks gemist. Nuja, behalve een waanzinnige darkride, een levensechte safari, de beste Disney-achtbaan van Florida en een hele beestenboel. Maar goed… jij komt puur voor Pandora en zo lijkt de gemiddelde Amerikaan in Walt Disney World momenteel ook te redeneren. Terwijl het tijdens deze eerste week van november nergens overdreven druk is, lijkt Animal Kingdom voortdurend uit z’n voegen te barsten. Ik heb dit park nog nooit zo vol gezien als nu, maar het is Disney natuurlijk van harte gegund. Als je een half miljard dollar spendeert aan een project, mag er namelijk wel wat volk naar komen kijken.

DSC03782
DSC03780

Met zoveel geïnteresseerde zielen die een kijkje komen nemen, kan ik slechts één goede raad geven: maak je Fastpass+ reserveringen van zodra dat kan. Als gast van een Disney-hotel is dat bijvoorbeeld zestig dagen vantevoren. Ik bracht zestig dagen geleden dus een aanzienlijke poos voor m’n laptop door en moest concluderen dat de Fastpasses van Flight of Passage – de hoofdattractie van deze zone – letterlijk de deur uit vliegen (pun intended). Gelukkig slaagde ik er uiteindelijk in om twee tijdslotjes op zak te krijgen, maar je bent gewaarschuwd: Fastpasses zijn schaars. De tweede attractie lijkt net iets minder gegeerd als het op Fastpass+ aan komt, maar ook hier geldt: pakken wat je krijgen kan. Ik heb de standby wachttijden van beide rides namelijk zelden onder de grens van twee uur gezien. En of je nu per se twee uur extra wil kwijtraken om toch maar die wachtrij te beleven? Ik alvast niet.

DSC03817
DSC03819

Wanneer we Pandora – The World of Avatar betreden, vallen aanvankelijk vooral de exotische vegetatie en de (wel heel erg luide) dierengeluiden op. Niet veel later arriveren we bij de befaamde zwevende rotspartij waar iedereen wel een foto of een reeks selfies bij maakt. Dat deze zone fotogeniek is, moet ik wellicht niet meer benadrukken. Pandora levert met z’n begroeide rotsformaties, de surrealistische fauna en z’n speelse waterstroompjes heel veel eyecandy. Als het Disney’s doel was om Pandora zo Instagrammable mogelijk te maken, is men alvast honderd procent in die opdracht geslaagd.

DSC03624

De toegangspoorten van beide attracties zijn erg minimalistisch vormgegeven. Dat zou je als een gemiste kans kunnen bestempelen, maar het blijkt wel binnen het concept te passen. Geen klachten daarover dus. Ik ga tevens niet klagen over de wachttijd-display van Na’vi River Journey die een stevige 130 minuten weergeeft, want wij mogen dat dankzij Fastpass+ reduceren naar minder dan tien minuten. De wachtruimte van deze darkride ziet er weinig spectaculair uit en het station pronkt al evenmin met een duizelingwekkende inrichting. Hoeft ook niet; als de rit zelf maar goed is. En daar kan ik gematigd positief op reageren. Nadat we in een erg schattig bootje plaatsgenomen hebben, varen we immers een wondermooie wereld tegemoet. Het doet me terugdenken aan de eerste twee scènes van Journey to the Center of the Earth in DisneySea en da’s positief. Disney haalt enkele doordachte effecten boven (die diertjes die van boomblad naar boomblad springen… geniaal!) en men implementeerde succesvol enkele beeldschermen en projecties. Ten slotte bevat Na’vi River Journey een audio-animatronic waar je van gaat duizelen, al is die ontmoeting meteen ook het enige echte hoogtepunt van de rit. Wanneer we het uitstapplatform bereiken, moet ik dus toegeven dat m’n verwachtingen wellicht wat hoger lagen. De attractie is minder verhalend dan eender welke andere darkride in Walt Disney World en twee extra high-class animatronics hadden geen kwaad gekund. Nu is het spektakel-gehalte helaas al even kabbelend als het beekje waarover de sloepen glijden. Na’vi River Journey is dus oogstrelend, maar ik mis een beetje extra diepgang.

DSC03824

Over naar Flight of Passage dan maar. De ingang van deze premium E-ticket is al even anoniem vormgegeven als die van Na’vi River Journey, maar dankzij z’n locatie onder de zwevende rotsen oogt het toch wat imposanter. Met onze Fastpass+ mogen we rechts inbadgen, waarna we via een kronkelend pad door de weelderige natuur lopen. Links van ons moeten de standby-wachtenden tweeënhalf uur langer geduld oefenen (in een behoorlijk heftige regenbui zelfs), dus ik vind het hoegenaamd geen ramp dat we deze shortcut nemen. Het Fastpass-systeem werkt hier zelfs zo vlot dat we onmiddellijk ingedeeld worden en meteen in een eerste van twee voorshows staan. Vervolgens wordt het me duidelijk dat Flight of Passage qua verhaallijn het complete tegengestelde van Na’vi River Journey is: het verhalende aspect van deze attractie is immers sterk. Zo sterk dat ik de eerste preshow zelfs als net iets te langdradig ervaar. Het linken aan je Avatar is weliswaar noodzakelijk in de storytelling van deze ride, maar of je daarvoor nu echt de halve Macarena moet staan dansen? Nope, daar was Disney me even kwijt.

DSC03816

Over de eigenlijke attractie wist ik vantevoren niks. Behalve dan dat quasi iedere pretparkliefhebber die het afgelopen halfjaar Walt Disney World bezocht er laaiend enthousiast over is. Zou dit het nieuwe Mystic Manor zijn? Een adaptatie van Battle for the Sunken Treasure in Shanghai Disneyland? Of ging Disney voor iets als Journey to the Center of the Earth? Zelfs zonder iets te weten, kruipen m’n verwachtingen al aardig omhoog. Het is dan ook een lichte teleurstelling om vlak voor het boarden een 3D-bril toegestopt te krijgen, want ik liep eergisteren reeds een 3D-overdosis op in Universal Orlando Resort. Het mysterie wordt gelukkig opnieuw aangewakkerd door de zitjes, die rechtstreeks van een supersonische Zamperla Disk’o-coaster geplukt lijken. Een 4D-Disk’o grapt Joris terwijl we plaatsnemen. Dat wordt het gelukkig niet, maar het blijft zelfs nu nog minutenlang een raadsel wat we exact gaan beleven.

DSC03779

Er knipperen aanvankelijk alleen wat lampjes op m’n persoonlijke console en er wordt een vreemd geritsel tegen m’n buik veroorzaakt. Plots word ik echter verblind door enkele lichtflitsen, waarna de wondermooie wereld van Pandora zich voor m’n ogen ontplooit. Hoewel ik Flight of Passage niet van seconde tot seconde wil beschrijven, zal ik het volgende vertellen: dit is de beste simulator-attractie die ik tot op dit ogenblik gedaan heb. Eigenlijk is het een soort Soarin’ 3.0. Je zit in lange rijen voor een gigantisch beeldscherm waarop de vlucht van een Banshee (een soort draak-achtig wezen) geprojecteerd wordt. De zitjes zijn stukken beweeglijker dan bij ‘Soarin’ en men kan dus intensere manoeuvres creëren, terwijl de wind- en neveleffecten echt akelig geloofwaardig aanvoelen. Ook cool: tussen je benen voel je effectief de bewegingen en de ademhaling van je persoonlijke Banshee terwijl die langs de kliffen van Pandora scheert. Mede dankzij de kristalheldere beeldkwaliteit en de schitterende soundtrack is het resultaat niets minder dan spectaculair.

Toch wil ik meteen even nuanceren: Flight of Passage mag dan wel een ijzersterke simulator zijn, maar daar stopt het voor mij ook. Ik las tijdens het afgelopen halfjaar meerdere tripverslagen waarin men concludeerde dat Flight of Passage de beste attractie ter wereld is en daar kan ik me helemaal niet in vinden. De ervaring is briljant en de enscenering is schitterend, maar het is en blijft een 3D-simulatie. Ik blijf dat persoonlijk beschouwen als de gemakkelijke weg, want veel meer dan een beweegbare tribune en een scherm heb je er niet voor nodig. Natuurlijk zit deze attractie boordevol complexe technieken en snufjes waar je als passagier geeneens bij stil staat, maar voor mij zal zo’n simulatie nooit de perfectie van een klassieke darkride kunnen evenaren. Zo lang er Mystic Manors en Indiana Jones Adventures op deze planeet zijn, zal Flight of Passage dus ver van m’n top vijf verwijderd blijven.

DSC03625

Ach kijk, Flight of Passage werd niet m’n nieuwe favoriet, maar in Orlando hoort ie zonder twijfel bij de allerbesten. Bovendien vind ik het grappig dat Disney nog maar eens de middelvinger naar z’n buurman uitsteekt: bij Universal staan er bijna tien attracties met 3D-brillen, maar voor de beste 3D-experience moet je inmiddels wel bij Mickey Mouse zijn. Auwtsj, dat moet pijn doen bij Woody Woodpecker. Nu moet ik sowieso Walt Disney World aanduiden als je me naar het sterkste themapark-resort in Florida vraagt, met mijlen voorsprong zelfs. Tijdens deze week bevestigt Disney immers opnieuw dat ze 24/7 garant staan voor topvermaak. Het concern bouwt themagebieden waar je ogen van fonkelen, men creëert attracties die hun gelijke niet kennen, qua shows verplettert men alle concurrentie en de Cast Members glimachen alsof hun leven ervan af hangt. Elke dollar die je hier spendeert – en dat zijn er behoorlijk veel – vertaalt zich in een ervaring van de bovenste plank. Je hoeft jezelf hier niet te ergeren aan achtbanen die ver beneden hun capaciteit draaien of aan verlepte hamburgers die van een warmteplaat geschraapt worden. Disney is het absolute topproduct in de wereldwijde entertainment-business en dat zal het volgens de huidige vooruitzichten ook nog een hele tijd blijven.

DSC03621

En zo is m’n ervaring met Florida’s meest toonaangevende vakantiebestemming opnieuw up-to-date. Ik leerde de afgelopen week dat New Orleans een heerlijk thema is om een hotel rond op te bouwen, dat Frozen dankbare inspiratie voor een darkride levert, dat de Zeven Dwergen swingend door het leven gaan, dat vuurwerk nergens knalt zoals hier en dat je op de rug van een Banshee behoorlijk wat spektakel meemaakt. Walt Disney World is weliswaar niet ’s werelds meest exclusieve bestemming en ik hoef hier heus geen jaarlijkse traditie van te maken, maar ik begin dit resort tijdens elk bezoek wel een beetje intenser te appreciëren. En dankzij de uitbreidingen die men voor de komende jaren aankondigde, zal die trend wellicht verder gezet worden. Ik zeg dus voorlopig bye bye tegen Mickey en co, maar ik weet dat Orlando snel weer op m’n wishlist zal verschijnen. Van zodra we het luchthavengebouw binnen wandelen, mis ik de stralende najaarszon en die onbeschrijflijke Disney-sfeer immers al. Jammer dat ik zo dadelijk een vliegtuig terug naar Europa nemen moet… een Banshee zou stiekem veel leuker zijn.

DSC03650

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: