Asian Easter – Lotte World

Lotte! Lotte? Wie is Lotte? Wat is Lotte? Wat doet Lotte? Of beter nog: wat doet Lotte niét? Lotte is een megabedrijf dat actief is in de retail business van Japan en Zuid-Korea. Het levert er eigenlijk zowat alles dat een mens nodig heeft om te overleven. Locals kopen hun dagelijkse voeding in ‘Lotte Mart’, ze shoppen er op los in ‘Lotte Duty Free’, scoren een hamburger in fastfoodketen ‘Lotteria’, gaan naar de bioscoop bij de ‘Lotte Cinema’ en ze doen dit alles met een gerust geweten omdat ‘Lotte Insurance’ hen waterdicht verzekert. Kortom: als een gemiddelde Koreaan iets te kort komt, schiet Lotte met plezier te hulp. Zo merkte het management van dit conglomeraat op het einde van de jaren tachtig bijvoorbeeld dat Zuid-Korea nog geen eigen vestiging van ‘Disneyland’ had gekregen. Stuurde men vervolgens braaf een briefje naar ‘The Walt Disney Company’ met de vraag of men heel misschien eens een themapark nabij hoofdstad Seoul wilde overwegen? Natuurlijk niet! Lotte stampte in het centrum van de miljoenenstad zelf doodgewoon een gigantisch entertainmentcomplex uit de grond. Op 12 juli 1989 opende het bedrijf dus haar eerste – en voorlopig ook enige – pretpark, inclusief catchy parades en een Disney-kasteel op een artificieel aangelegd eilandje. En ja hoor, je mag je toegangsticket hier best betalen met de Lotte kredietkaart. Geen probleem.

‘Lotte World’ dus. Een doorsnee achtbaanliefhebber heeft er in de verte wel eens iets over gehoord, maar de naam ademt vooral exotiek en onbereikbaarheid uit. Je gaat doorgaans niet jaarlijks naar Zuid-Korea en er zijn op deze planeet nu eenmaal interessantere pretparkreizen te plannen. Het land mist volgens de algemene opinie de thrill van Orlando, het avontuur van de Amerikaanse westkust en het mystieke van Japan. Toch is ‘Lotte World’ exact de plek waar Nick en ikzelf op woensdag 8 april aan onze grote pretparktrip van 2015 beginnen. Waarom? Wel, we staan hier omwille van – tromgeroffel – een lijstje! Lijstjes zijn namelijk belangrijk in de pretparkwereld. Hoogte-, snelheids- en lengterecords worden samengevat in toptientjes, parken pronken met hun aantal achtbanen en constructeurs met hun verwezenlijkingen. Maar ook fans doen er gretig aan mee. Achtbaancredits worden minutieus bijgehouden om de coastercounter aan te vullen en quasi iedereen maakte ooit wel een ranking waarin zijn of haar lievelingsattracties een plaatsje kregen. Ikzelf? Schuldig. Nick? Eveneens schuldig. Net zoals vele hobbygenoten houden we van gestructureerde lijstjes én het vervolledigen van half afgewerkte exemplaren. Dankzij Wikipedia valt ons oog op volgende ranglijst:

1) Magic Kingdom (Lake Buena Vista) – 18.588.000
2) Tokyo Disneyland (Urayasu) – 17.214.000
3) Disneyland (Anaheim) – 16.202.000
4) Tokyo DisneySea (Urayasu) – 14.084.000
5) Epcot (Lake Buena Vista) – 11.229.000
6) Disneyland Park (Marne-la-Vallée) – 10.430.000
7) Disney’s Animal Kingdom (Lake Buena Vista) – 10.198.000
8) Disney’s Hollywood Studios (Lake Buena Vista) – 10.110.000
9) Universal Studios Japan (Osaka) – 10.100.000
10) Disney California Adventure (Anaheim) – 8.514.000
11) Universal’s Islands of Adventure (Orlando) – 8.141.000
12) Ocean Park (Hong Kong) – 7.475.000
13) Hong Kong Disneyland (Hong Kong) – 7.400.000
14) Lotte World (Seoul) – 7.400.000
15) Everland (Seoul) – 7.303.000
16) Universal Studios Florida (Orlando) – 7.062.000
17) Universal Studios Hollywood (Universal City) – 6.148.000
18) Nagashima Spa Land (Kuwana) – 5.840.000
19) Sea World Orlando (Orlando) – 5.090.000
20) Europa-Park (Rust) – 4.900.000

Je hebt het begrepen; we spreken over bezoekersaantallen en zien hier de twintig parken waar in 2013 de meeste bezoekers door de toegangspoort liepen, spurtten of scooterden. Eerste bedenking. Ja, het is ongelooflijk dat de toptien door maar liefst negen Disney-parken bezet wordt. Sterker nog: van de elf themaparken die het concern wereldwijd bouwde, geraakte er slechts eentje níet bij de twintig besten. Het mag duidelijk zijn over welk exemplaar ik spreek. Tweede bedenking. Naast Disney doet ook Universal goeie zaken en zo huisvest Themepark Capital Orlando maar liefst zeven van de twintig drukst bezochte pretparken op deze planeet. Voor een enorme greep uit deze lijst moet je dus simpelweg een retourtje naar het zonnige Florida boeken, waar de toppers voor het grijpen liggen. Derde bedenking. Zestien van deze themaparken kregen me reeds over de vloer, vier blijven onbekend terrein. Tachtig procent is al bij al geen slechte score, maar dat moet alsnog beter kunnen. Een volle twintig op twintig wordt het ietwat gekke, maar allesbehalve onhaalbare streefdoel. De innerlijke rust van dat volledige lijstje moeten we ergens in het Verre Oosten zoeken. Want dat is meteen de vierde bedenking: naast Florida scoort ook Azië bijzonder sterk in de ranking. Twee jaar geleden mochten we er reeds de plaatselijke Disney-resorts en het unieke ‘Ocean Park’ ontdekken, maar dat bracht ons slechts halfweg. Gordels vast dus; we vliegen opnieuw de kruidig geurende steegjes, de door oneindige catwalks omzoomde coastercredits en de ietwat klungelige ervaring met chopsticks tegemoet.

We zaten gisteren een slordige zeventien uur op een vliegtuigstoel, slurpten aan onbeperkt inbegrepen champagne uit plastic bekertjes en we konden dankzij ‘Qatar Airways’ op elk gegeven moment uitzoeken waar Mekka exact lag. Na twee schijnbaar oneindige vluchten en één tussenstop in een nachtelijke woestijn arriveerden we met een lichte jetlag (en een onvervulde honger naar varkensvlees, nogmaals met hartelijke dank aan ‘Qatar Airways’) op ‘Incheon Airport’, van waaruit we per shuttlebus naar ons hotel tuffen door de moordende avondspits van Seoul. Tijdens onze vier nachten op Koreaans grondgebied slapen we in het ‘Lotte World Hotel’, want de magnaat is uiteraard ook in die sector actief. Ons verblijf in dit vijf sterren tellende etablissement is een waar genot voor de zintuigen, al was het maar omdat we op de badkamer een hightech toilet naar Japans voorbeeld aantreffen én omdat je nu eenmaal niet vanuit elke hotelkamer zicht hebt op een Intamin Aquatrax. Kortom: we hebben er zin in.

‘Lotte World’ is een hub waar heel wat takken van het overkoepelende bedrijf samenkomen. De wijde omgeving van metrostation ‘Jamsil’ werd volgebouwd met bioscoopzalen, foodcourts en shoptempels die allemaal het beroemde ‘Lotte’-etiketje dragen. De meeste aandacht wordt echter weggekaapt door de honderden meters hoge bouwwerf van ‘Lotte World Tower’ (want zeg nu zelf: het is toch niet meer dan logisch dat het bedrijf in de nabije toekomst met Korea’s allerhoogste toren wil pronken) en de bizar grote hal waar themapark ‘Lotte World Adventure’ in ondergebracht werd. Om klokslag halftien betreden we dus de nummer veertien van ons te vervolledigen lijstje en gaan we op ontdekking in ’s werelds grootse overdekte pretpark.

Een veredelde Hasseltse speeltuin van Studio 100 of een zogenaamd next-gen belevingsgedoe in Roermond. Dat is waar je als nuchtere Belg of Nederlander aan denkt wanneer de term indoor pretpark ter sprake komt. Niks van, dachten de Koreanen. Wij gaan voor Korea’s grootste schaatspiste, bouwen er vier etages vol attracties rond en laten een glazen koepel tientallen meters daarboven zweven. Ik moet toegeven dat het bijzonder imponerend is om de dome voor het eerst te betreden langs een van de ontelbare roltrappen in het complex. We kunnen de omvang van het geheel aanvankelijk maar moeilijk vatten en we zien bovendien overal beweging: van een misselijkmakend achtbaantreintje dat oneindig loopings draait tot de kleurrijke luchtballons die langs de contouren van het plafond voorbij schuiven. Tja, waar begin je dan? We betreden op goed geluk de lege wachtruimte van Dragons Wild Shooting, een gloednieuwe attractie die ons uitdaagt om naar hartenlust op draken te knallen. Interactief dus… Zucht. Origineel is een interactieve darkride vandaag de dag helaas niet, maar toch verrast ‘Lotte World’ ons op aangename wijze. ‘Dragons Wild Shooting’ is een relatief kleinschalige rondrit waarbij schermen en reële scenes gecombineerd worden. Het ritsysteem is soepel en de decors zien er gewoonweg goed uit. ’t Is aanvankelijk bizar om op een meute kleurige, veel te schattige draakjes te moeten schieten, maar daar moeten we gewoon effe vrede mee nemen. Verder is onze eerste Koreaanse ride immers honderd procent fun.

De wereld heeft nood aan meer kleine darkrides zoals die van daarnet, maar heeft de wereld nood aan meer interactieve attracties? Of aan attracties die zich voornamelijk op televisieschermen afspelen? Misschien zelfs in 3D? Tenzij men ergens iets à la Universal’s ‘Spiderman’ uit de mouw schudt, denk ik dat we hierop luid ‘neen!’ kunnen scanderen. Multimediaal gerichte rides lijken echter een dankbare bron van inspiratie voor ‘Lotte World’ en men kocht ze net iets te talrijk aan. We spotten een 3D-bioscoop zonder bewegende banken waarin het bekende ‘Haunted House’ gespeeld wordt en een 3D-bioscoop mét bewegende banken waarin een creepy vampier windsurft op een doodskist. Zo zien de woorden nietszeggend en plaatsverspilling er dus driedimensionaal uit. In ‘Lotty’s Air Balloon’ kijken we vervolgens van op een bewegend platform naar een Epcot-achtige 360°-film. Het verhaal wordt gedragen door Lotte’s pretparkmascottes, zonnige dagen die plots veranderen in onweersbuien en heteluchtballonnen die zich zelfs onderwater vlot kunnen voortbewegen. Alweer geen punten voor geloofwaardigheid.

Verder staat hier het uit Lichtaart gekende ‘Desperados 3D’ en ik mag zelfs dé nieuwigheid van het park aanhalen in deze categorie. Wild Tours is de overkoepelende naam voor drie kleine invulattracties met de van inspiratie overlopende namen ‘Wild Valley’, ‘Wild Wing’ en ‘Wild Jungle’. We weten aanvankelijk niet wat we ervan mogen verwachten, maar merken in de wachtruimte van ‘Wild Wing’ reeds dat de capaciteit ronduit dramatisch is. Maximaal twaalf passagiers per rotatie van zes minuten, sneller gaat het niet. We zijn uiteindelijk best verrast om in onze allereerste zogenaamde immersive tunnel terecht te komen, al blijkt het attractietype net zo oninteressant als ik het me voorgesteld had. Simulatoren zijn al een decennium out-of-date en dat verander je niet door het als belevingstunnel te promoten. Nadat we in ‘Wild Wing’ en ‘Wild Valley’ respectievelijk een vliegtuig en een raft vernielden, passen we dus zonder al te veel spijt voor nummer drie uit het rijtje. Been there, done that.

Nick wilt actie, ik wil actie en ik ben er vrij zeker van dat jullie na zo’n hoop derderangsvermaak ook nood hebben aan een beetje suspense. We zoeken en vinden op verdieping nummer twee onze eerste achtbaancredit op het Koreaanse schiereiland: The French Revolution. Tenzij je het als Ze Frrrrench Rrrevolusjon uitspreekt, is er helemaal niks Frans aan deze achtbaan. Geen thematisering die verwijst naar stokbroden, wijnflessen of naar afschuwelijke toiletten langs de autoroute, maar gewoon een custom loopingcoaster met oerdegelijke Hollandse roots. Eén helix in de Egyptische hoek van ’t park, één looping die boven het cartooneske kinderdorpje zweeft en één helix in een rotsachtige fonteinomgeving; dat is de thematische invalshoek en de vrij simpele lay-out waar we het mee moeten doen. Kritisch als ik ben, bekijk ik een Vekoma uit de jaren tachtig trouwens al bij voorbaat met enige argwaan. Toch blijkt m’n angst ongegrond en is die niet-zo-Franse Revolutie stiekem best een genietbare rollercoaster. Onze simultane pijnkreet duidt ergens halverwege weliswaar op een fout ontworpen knik, maar ruw is de baan verder allerminst. Een mooie middenklasser om de laatste restjes jetlag uit onze hoofden te verjagen.

We stijgen nog een etage en stellen ons de vraag welk attractietype we absoluut niet verwachten op de derde verdieping van een indoor pretpark. Een klassieke Intamin rapid river is een van de mogelijke antwoorden, maar toch is dat exact wat we hier aantreffen. Bovendien blijkt dit exemplaar niet te moeten onderdoen voor Europa’s gemiddelde raftingbaan, iets wat we op een dergelijk bijzondere locatie eigenlijk als erg verrassend ervaren. De thematiek beperkt zich tot een resem donkere grotten, plastic lianen en een met kerstlampjes tot leven gebrachte diamantgrot. Weinig echt memorabele dingen, maar je focust in zo’n rapid river nu eenmaal meer op de aankomende golven dan op het decor langs de oever. En op dat vlak scoort Jungle Adventure dus meer dan behoorlijk. Waterschade is er enkel voor de vier nietsvermoedende schoolkindjes waarmee we de boot delen, dus ons feestje is compleet. ‘Jungle Adventure’ is al bij al een heel toffe ride, al vind ik het jammer dat men bij het ontwerpen er niet voor opteerde om een deel van de rivier zichtbaar te maken vanaf de wandelpaden. Rapid rivers stralen steeds zo’n heerlijke pretparkdynamiek uit en die wordt hier nogal klinisch weggestopt achter een nietszeggende rotsformatie. Helaas, want we bevinden ons momenteel sowieso in een doodse uithoek van het park en veel bezoekers lijken de weg naar ‘Jungle Adventure’ niet te vinden.

‘Lotte World Adventure’ is een unieke plek en dat is misschien nog een understatement. Bij het plaatselijke doorloopspookhuis zien we bijvoorbeeld zo’n tafereeltje dat je eigenlijk niet in een pretpark met ruim zeven miljoen bezoekers per jaar zou verwachten. Nadat Nick z’n ticket gekocht heeft, zet de man van het kassahokje namelijk een masker op, trekt hij een zwarte cape aan en achtervolgt hij z’n ‘slachtoffer’ in de ‘Tomb of Horror’. Aantal acteurs daarbinnen: één. Of wat dacht je van een logflume die in het Arabische themadeel vertrekt en waarmee je ergens halverwege opeens tussen de dino’s vaart? Ook gezellig: tussen de lifthill en de final drop loopt er een hyperkinetisch personeelslid naast de vaargeul mee met ons. Hij ratelt een hele tekst in het Koreaans, waarna hij die twee westerlingen met een simpele ‘Bye bye’ de diepte in stuurt. Het maakt de sowieso al fijn ingewerkte boomstammenbaan nog een stuk leuker.

Het toppunt van uniciteit in het overdekte gedeelte is echter niet een one-man-spookhuis of een waterattractie die ons naar het prehistorische equivalent van Agrabah voert. Neen, dan doet Aeronauts Balloon Ride het nog een stuk beter. In de tientallen meters hoge dakconstructie van de hal werd namelijk een parcours geïntegreerd waarlangs schattige luchtballons hun ererondje maken. Bekijk het dus als een soort van ‘stand-up, suspended monorail’-achtig iets, maar dan met een ietwat excentriek uiterlijk. Het ziet er cool uit en het levert ons bovendien knappe views over ‘Lotte World Adventure’. Hou er echter rekening mee dat ‘Aeronauts Balloon Ride’ best populair is en dat de capaciteit naar dramatische minima neigt. Wij ondervinden er ’s ochtends geen hinder van, maar later zien we hoe de wachttijden hier pijlsnel oplopen. Wees er dus vroeg bij, want een attractie met een dergelijk eenmalig ritsysteem mag je eigenlijk niet missen.

Van de ene must-do naar de volgende, want de meest verrassende attractie van vandaag ontdekken we nauwelijks enkele stappen verder. Bedenk eens hoe cool je jouw eerste ritje op Universal’s ‘Revenge of the Mummy’ vond en hoe fel ‘Indiana Jones Adventure’ je in Anaheim of Tokyo omver blies. Het management van ‘Lotte World’ had duidelijk dezelfde gedachten en wilde beide darkrides combineren tot één geniale ervaring in Pharaoh’s Fury. De wachtruimte werd geïntegreerd in een Egyptisch museum (hallo Universal!) en ergens halverwege schijnt een krakkemikkige projector het veiligheidsfilmpje op een wit scherm (hallo Disney!). We nemen vervolgens plaats in een terreinwagen die perfect hobbelig terrein kan simuleren en we gaan op expeditie in een gedoemde tempel van buitengewone proporties. De rit is één kilometer lang en werd knap ingewerkt in de rotsachtige omgeving die deze zijde van het park domineert. ‘Pharaoh’s Fury’ blijft ons minutenlang bekogelen met flashbacks naar haar inspiratiebronnen, met een vurige schatkamer en een in onze koplampen oplichtende insectenkolonie als opvallendste hoogtepunten. Doet ‘Lotte World’ ons de originelen uit Amerika en Japan vergeten? Helaas niet. ‘Pharaoh’s Fury’ is een verdienstelijke poging, maar stoot omwille van haar houterige animatronics en ietwat doodse tussenscènes niet door tot het allerhoogste darkride-niveau. Wie effe vergeet aan welke ongelooflijke standaarden Disney en Universal ons gewend maakten, zal in deze ‘Indiana Mummy Adventure’ echter alsnog een fantastische ervaring ontdekken.

Darkride ‘The Adventures of Sindbad’ houdt tijdens ons bezoek de poorten op slot, maar dat gemis halen we volgende week met plezier in met de quasi gelijknamige familieattractie in ‘Tokyo DisneySea’. Omgekeerd geldt dat regeltje trouwens ook. ‘Tokyo Disney Resort’ bezorgt haar parade in april z’n jaarlijkse onderhoudsperiode, dus we zoeken onze fun bij de Fantasy Mask Parade die ‘Lotte World’ momenteel presenteert. Bizar genoeg lijkt het park effectief compensatie te willen bieden voor een Disney-parade, want we spotten achtereenvolgens vrije interpretaties van ‘The Lion King’, ‘The Jungle Book’, ‘De Drie Biggetjes’, ‘Snow White’, ‘Alice in Wonderland’, ‘Pinocchio’ en een ‘Tinkerbell’ die me met een duidelijk handgebaar om m’n telefoonnummer vraagt. Heerlijk los en ongedwongen allemaal, maar echt indrukwekkend is de middagoptocht helaas niet. Ik krijg het echter wel ongewoon warm van de avances die ‘Tinkerbell’ maakt en heb nood aan een beetje frisse lucht. We stappen dus op de kleinschalige monorailbaan en tuffen van ‘Lotte World Adventure’ naar ‘Magic Island’, de outdoorzone waar enkele van ‘Lotte World’s meest spectaculaire attracties verzameld werden.

Locatiegewijs ziet ‘Magic Island’ er alvast adembenemend uit. We bevinden ons middenin een grijze residentiële wijk van Seoul, maar dit kunstmatige eilandje ligt er alsnog prachtig bij dankzij de bloesems die massaal in bloei staan langs de waterkant. Toch is het visueel niet louter rozengeur en maneschijn op ‘Magic Island’, want verder ziet het totaalplaatje er rommelig uit. Coherentie lijkt een vaag begrip voor de ontwerpers, die hier een draaiende appelboom, een spookhuis, een komeetinslag, een Aziatische tempel en een paleis uit Atlantis op een piepklein lapje grond wilden proppen. Nietszeggende vakwerkhuisjes – al dan niet met afbrokkelend stucwerk – en themaloze flatrides vullen de ruimte daartussen op weinig overtuigende wijze. De meest misplaatste grap op ‘Magic Island’ is echter het centrale sprookjeskasteel dat wel verdacht fel aan een niet nader genoemd pretparkconcern doet terugdenken. Het is een soort tafereel dat je een pretpark in het onbereikbare Chinese niemandsland nog nét durft te vergeven, maar bij een speler als ‘Lotte World’ straalt het vooral pure wanhoop uit. Dus alsjeblieft… Teken een nieuw parklogo zonder Disney-kasteel en zorg op termijn voor een blikvanger waar je wèl trots op mag zijn. ‘Cheaperella Castle’ clasht trouwens enorm met de ‘Gyro Drop’ die er schuin achter staat.

Instrument numero uno om op vakantie geen kostbare achtbaancredits over te slaan: de geweldige ‘Rollercoaster Database’. Gelukkig kunnen we de site dankzij gratis aangeboden wifi kort openen, want anders hadden we wellicht een reëel risico gelopen om Comet Express over te slaan. De ingang ervan bevindt zich namelijk in een gedateerd hok dat de afmetingen van een doorsnee tuinhuis niet overschrijdt. Wanneer we naar binnen gelaten worden, merken we echter dat er in dat lelijke huisje roltrappen naar beneden leiden. En daar beneden – enkele meters onder de oppervlakte van ‘Magic Island’ – is ruimte, veel ruimte zelfs. Onze verbazing is groot wanneer we uiteindelijk plaatsnemen in een ontzettend lange draaiende achtbaantrein die verdacht veel aan ‘Höllenblitz’ van de Duitse megakermissen doet denken. De rit blijkt het evenwicht te zoeken tussen oneindige helix-bochten, onbestaande banking en een ruimtethema waar zelfs de makers van ‘Eurosat’ smakelijk om zouden lachen. Maar wat ontstaat er wanneer je foute kitsch, bizarre g-krachten en een honderd procent onderaards, verrassend lang trackverloop met elkaar combineert? Juist, dan wordt het stiekem best een legendarisch staaltje achtbaankunst. ‘Comet Express’ moet de ondergrondse ruimte overigens delen met de darkride Fantasy Dreams, die tevens goed verstopt werd onder zo’n piepklein huisje. Zuurstokkleurige scènes en creepy clowns zijn onze beste vriend in deze rondrit die qua omvang al even indrukwekkend blijkt te zijn als de achtbaan van daarnet. ‘Lotte World’ haalde de mosterd dus niet enkel bij Disney, maar lijkt ook in ‘Gröna Lund’ geweest te zijn voor een lesje in efficiënt plaatsgebruik.

Koreanen zijn volgens onderzoek zowat de hardste werkers ter wereld. Eén uitzondering: het departement dat de namen voor nieuwe attracties in ‘Lotte World’ bedenkt. Toen Intamin een ‘Gyro Drop’ en een frisbee-achtige ‘Gyro Swing’ neerpootte, besloot men immers om de catalogusnaam gewoon over te nemen. Men vond het stukje ‘Gyro’ zelfs zo leuk dat ook Zamperla’s ‘Disk’O’-molen eraan moest geloven en dat die voortaan door het leven gaat als ‘Gyro Spin’. Inspiratieloze namen en een onbestaande inkleding, dat is de armzalige realiteit voor deze rides. Opvallend genoeg staat er op enkele centimeters van ‘Gyro Swing’ een andere gigantische Intamin-ride waarvoor het decoratiebudget duidelijk wèl op enkele extra nullen mocht rekenen.

We staarden gisteravond vanuit onze hotelkamer al naar de vinnig over coastertrack racende bootjes van Atlantis Adventure, maar zien het vermakelijke schouwspel nu eindelijk van dichtbij. ‘Lotte World’ zette zichzelf met deze ride op de wereldkaart der pretparken toen het ding in 2003 opende. Het was de eerste Aquatrax die Intamin ooit mocht bouwen en de thematische entourage zag er ronduit schitterend uit. Wanneer we er vandaag zelf voor staan, is ‘Atlantis Adventure’ nog steeds enig in z’n soort. We moeten helaas constateren dat het grootse paleis en de daarbij horende rotsformatie in real-life nogal fake ogen en dat er tijdens ons bezoek helemaal geen water in het bassin zit. YouTube leert me dat het water hier in principe geen concrete functie heeft, maar dat wakkert wel m’n grootste bedenking bij deze ride aan: waarom is dit een zogenaamde Aquatrax als het water niet meer dan een visueel interessant elementje is? We merken twintig minuten later weliswaar dat ‘Atlantis Adventure’ topmateriaal uit Zwitserland is en we houden van de pittige lancering, de intense tophat en het soepele bochtenwerk, maar deze attractie zou zoveel waardevoller zijn als die effectief met een splash zou eindigen. Mix dit concept met ‘Fuga Da Atlantide’ uit ‘Gardaland’ en je hebt zonder twijfel een dijk van een watercoaster, maar in z’n huidige versie is het vooral veel ‘Trax’ ten opzichte van te weinig ‘Aqua’.

‘Atlantis Adventure’ is trouwens de eerste ride waarbij we gebruik maken van de ‘Magic Pass’, wat simpelweg de Lotte-variant van een ‘Fastpass’ is (iets wat Disney heeft, wil men hier namelijk ook). Een dergelijk voorkruipbewijs wordt in ‘Lotte World’ op een ietwat kneuterig papiertje gedrukt, maar het systeem is gratis te gebruiken en we doen er bij deze publiekstrekker met z’n belabberde capaciteit heel wat voordeel mee. Niks dan lof dus voor de ‘Magic Pass’, maar de operations van ‘Atlantis Adventure’ zijn ronduit afschuwelijk. Waarom gaat het in hemelsnaam zo traag? Eerst en vooral kan ik de voertuigen aanhalen. Je zit in een ‘Boosterbike’-achtige positie en dat vergt met een gordel en een heupbeugel relatief veel controle. Het is echter voornamelijk de verplichte fitnesstraining die tot vertragingen leidt. Ja, dat leest u correct: fitness! Men vindt ‘Atlantis Adventure’ zo’n intense belevenis dat de lieve Koreanen voor hun eigen gezondheid moeten stretchen vooraleer de rit van start gaat. Stel je voor: je neemt plaats in een achtbaan, de beugels worden gecontroleerd en je wordt vervolgens verzocht om twee minuten lang met je nek te draaien en met je handen te wapperen. Hilariteit alom, maar het tafereeltje slorpt wel elk laatste beetje vlotheid uit ‘Atlantis Adventure’. Maar ach… We zijn in Zuid-Korea en dienen ons aan te passen. Dus daar zit je dan, je armen los te schudden in een Intamin-stoeltje. Bijzonder.

De dag in ‘Lotte World’ vliegt opeens aan hoog tempo voorbij. Voor we het weten, zitten we namelijk opnieuw langs de paraderoute voor Let’s Dream, de nachtelijke optocht waarmee het park haar vijfentwintigste verjaardag viert. We hebben het amateuristische gedoe van deze middag nog vers in het geheugen en verwachten er dus weinig bijzonders van. Maar daar hebben we ons (gelukkig) wel even in vergist. ‘Let’s Dream’ blijkt niet louter een parade, maar eerder een totaalspektakel te zijn. Kleurrijke floats, spectaculaire lichteffecten, in de hal knallende vuurwerkpijlen en zelfs een perfect gesynchroniseerde show met oplichtende drones… ‘Lotte World’ trekt opeens alle registers open en gooit er nog een dijk van een catchy soundtrack bovenop. Ik had niet verwacht het vandaag te mogen zeggen, maar ‘Let’s Dream’ is eersteklas entertainment dat over de gehele lijn Disney-waardig uitpakt. Zelfs op vlak van characters, want zijn dat daar toevallig niet de tweelingzussen van Ariel en Yasmine…?

Lotte! Lotte? Wie is Lotte? Wat is Lotte? Wat doet Lotte? Maar vooral: hoe awesome is Lotte? We bezoeken nog ‘ns een Egyptische tombe, schieten met spijt in het hart op een nieuwe kolonie lieve draakjes en we halen onze stoerste fitness-moves nog eens boven alvorens richting Atlantis te knallen. Wie denkt dat een indoor pretpark in de regel niet dagvullend hoort te zijn, wordt in ‘Lotte World’ op geslaagde wijze van een antwoord voorzien. We hadden onze twaalf uren alleszins hard nodig om dit unieke themapark naar behoren te ontdekken. Hoe we erop terugkijken? Met ontzettend veel plezier. M’n research op voorhand beperkte zich tot het hoogst noodzakelijke. Ik wist bijvoorbeeld wel dat we hier 46.000 Koreaanse won (een kleine veertig euro) zouden betalen voor een all-in ticket en dat we daarmee onder andere die befaamde Aquatrax zouden doen. Maar had ik enig vermoeden dat hier een bizar uitgebreide kopie van ‘Indiana Jones Adventure’ zou staan? Of dat we onderaards door het heelal zouden flitsen? En dat we zouden zien welke coole dingen je kan doen met een collectie drones? Neen, in dat opzicht was het één grote verrassingsdag. We vonden het allemaal in een park dat het evenwicht lijkt te zoeken tussen kitscherig amateurisme en grootschalige pracht. Dat ligt in ‘Lotte World’ immers ontzettend dicht bij elkaar en exact dat maakt deze plek zo menselijk. We voelen ons oprecht welkom en het personeel doet z’n uiterste best om ons – desnoods met gebarentaal – een fijne dag te bezorgen. Feel-good, noem ik zoiets.

De eerste volledige dag in Zuid-Korea is een feit en we hebben ervan genoten. We zijn echter niet enkel in Seoul voor een bezoek aan Disn… ehm… ‘Lotte World’, maar ontdekken morgen reeds het tweede adres dat op onze busy-themepark-counter ontbreekt. Dat we daar oog in oog zullen staan met een houten achtbaan die al jaren internationaal bejubeld wordt, lijkt overigens geen straf. ‘T-Express’ en Everland wachten op ons en we hebben er logischerwijs ontzettend veel zin in. Tot morgen!

2 gedachtes over “Asian Easter – Lotte World

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s