Parque Warner Madrid

Vrijdag 23 november 2018 lijkt misschien een nietszeggende datum, maar dat was het niet voor shopaholics. En hoewel ik mezelf niet zo’n winkelfanaat noem, herinner ik me die bewuste vrijdag wel. Dat was immers de meest recente Black Friday. Dit vanuit Amerika overgewaaide fenomeen is zwaar overroepen, maar ach… als men koopjes kan doen, hoef ik er eigenlijk niet over te klagen. Mijn buit van 2018 was een spotgoedkoop ticket voor Walibi Holland (dat me binnenkort hopelijk een onbetaalbaar ritje op hun nieuwe rollercoaster Untamed gaat bezorgen) en een 43 euro kostend abonnement voor Bobbejaanland. Ja, dat lees je goed: ik mag me in 2019 een trotse – kuch – abonnementshouder van Bobbejaanland noemen.

DSC08655

Bobbejaanland heeft me de afgelopen jaren niet vaak over de vloer gekregen. En eerlijk gezegd zie ik weinig redenen om daar verandering in te brengen. Natuurlijk wil ik hun nieuwe rollercoaster deze zomer graag eens uittesten, maar daarna ben ik wellicht weer voor een paar jaar Bobbejaanvoldaan. Waarom ik dan in godsnaam een jaarpas gekocht heb? Het antwoord is simpel: voordelen. Het abonnement van dit Kempense park levert immers een overvloed aan kortingen en gratis toegang tot vele andere pretparken. Alleen al in Madrid kan je bijvoorbeeld een stevige 97,65 euro uitsparen wanneer je naar Parque de Atracciones, de Madrileense zoo en het indrukwekkende Parque Warner wil. Aangezien de Spaanse hoofdstad en de lokale pretparken in 2019 sowieso op m’n agenda stonden, kwam die jaarpas van Bobbejaanland dus als een geschenk uit de hemel. Pretparken bezoeken een dure hobby? Laat me niet lachen.

DSC08590

DSC08650

Het is dinsdag 11 juni en we gaan vandaag naar Parque Warner Madrid. Dat is iets om naar uit te kijken, want het behoort tot de denkbeeldige club der grootse Europese themaparken. Want ja, Parque Warner is groots. Er ligt een enorme oprijlaan, de themagebieden hebben een imposante omvang en heel wat indrukwekkende rides tekenen de skyline van dit park. Parque Warner spiegelt zich op vele vlakken zelfs aan Disneyland Paris. Ook dit park werd bijvoorbeeld op enkele tientallen kilometers van een wereldstad gebouwd en er kwam een eigen treinstation, zodat er duizenden gasten per openbaar vervoer konden komen. Helaas verliepen de eerste levensjaren van Parque Warner zo mogelijk nog desastreuzer dan die van Disneyland Paris: bezoekersaantallen bleven zorgwekkend laag. Net zoals dat bij Disney het geval is, is het tij gelukkig ook in Madrid gekeerd. Parque Warner trok in 2018 bijna 2,2 miljoen bezoekers en scoort daarmee beter dan Parc Astérix, Alton Towers en Phantasialand. Toch is er ook slecht nieuws: dat treinstation voor de toegangspoort raakte in onbruik en een rechtstreekse treinverbinding is vandaag bijgevolg niet meer te vinden. Het alternatief is een trein/bus-combinatie of de rechtstreekse bus die van het Madrileense Zuidstation (Estación Sur, tevens gekend als Méndez Álvaro) vertrekt. Wij kiezen voor die tweede optie en ik vind het een aanrader. Dit station is makkelijk bereikbaar met de metro, de busrit duurt amper 25 minuten en het tarief voor een retourtje is nauwelijks 8,50 euro. Indien je er meteen een toegangskaartje bij koopt, is het pas helemaal voordelig.

DSC08501

Dat toegangskaartje kopen wij dus niet, want we staan met ons Bobbejaanland-abonnement te pronken. Opvallend: niemand lijkt hier te weten wat Bobbejaanland is, laat staan dat we met zo’n gek kaartje Parque Warner mogen betreden. Bij de gastenservice moeten er uiteindelijk twee supervisors bijgehaald worden vooraleer men onze gratis toegangstickets overhandigt, maar goed… moeilijk gaat ook. Vervolgens wurmen we ons door een enorme massa kwetterende kinderen (begin juni draait ook in Spanje het schoolreisseizoen op volle toeren) en even later sta ik met m’n beide voeten in Parque Warner Madrid. Op de Hollywood Boulevard, om precies te zijn.

DSC08503

DSC08657

Hollywood Boulevard heeft alles wat je van zo’n Main Street verwacht. Er is een Starbucks, de boetieks zijn gevuld met Warner Bros-prullaria en er speelt bombastische filmmuziek. Deze zone staat daardoor garant voor een mooie binnenkomst, maar veel tijd spenderen we er vanochtend niet. We komen namelijk vooral voor de attracties van Parque Warner. En omdat we graag in stijl beginnen, wandelen we meteen naar Super Heroes World aan de achterzijde van het park. Dit gebied bevat twee indrukwekkende achtbanen van B&M en Superman – la Atracción de Acero is de beroemdste van dat duo. Deze floorless coaster heeft, naar de goeie gewoonte van B&M, een briljante lay-out met krachtige inversies en prima bochtenwerk. Bovendien is het ding heerlijk soepel, waardoor ik ‘m bij de betere rollercoasters van Europa reken. Toch is het niet allemaal rozengeur en maneschijn. Het is bijvoorbeeld jammer zo’n bloedmooie baan aan het oog van de bezoekers onttrokken wordt. Superman staat volledig buiten het park en van op wandelpaden kan je eigenlijk alleen de lifthill zien. Vroeger was er nog een zogenaamde Mirador om alles van naderbij te bewonderen, maar die is inmiddels helaas dicht getimmerd. De baan lijkt sowieso weinig liefde te krijgen: de kleuren van rails en ondersteuningen zijn vervaagd, terwijl het station een stevige schoonmaakbeurt kan gebruiken. Ten slotte is het ook qua capaciteit een trieste bedoening. Superman draait de hele dag met één trein en het personeel werkt aan een Spaans tempo, waardoor de wachttijd eigenlijk voortdurend rond 40 minuten schommelt. Da’s niet onoverkomelijk, maar wel jammer tijdens zo’n relatief kalme dag.

DSC08646

DSC08621

DSC08611

Gaat het vlotter bij de buurman? Helaas niet: het werktempo bij Batman – Arkham Asylum ligt op een gelijkaardig niveau. Toch zijn er hier verzachtende omstandigheden voor de personeelsleden, want zij moeten sinds 2017 een Virtual Reality-systeem hanteren bij deze B&M inverted coaster. En zoals je wellicht weet, zorgen zulke VR-brillen quasi altijd voor drastisch tragere operations. Ik ben er geen liefhebber van (we slaan de VR-versie vandaag zonder twijfel over) maar moet toegeven dat men het hier best slim aanpakt. De middelste rijen zijn voor VR gereserveerd en worden door middel van een aparte wachtrij gevuld, terwijl rijen 1, 2, 6 en 7 voor de reguliere ritten gebruikt worden. Daardoor kunnen wij vandaag alsnog van het sublieme frontseat-uitzicht en van de brute backseat-power genieten. Batman mag dan wel een standaardbaan zijn, maar ik vind ‘m nog steeds geniaal. De lay-out is sterk, de g-krachten doen me duizelen en de soepelheid is bewonderenswaardig. Parque Warner legde bovendien een knappe wachtrij aan, waardoor de sfeer rondom deze coaster opvallend beter is dan bij Superman.

DSC08643

DSC08516

DSC08645

Eén ding is duidelijk: als het op rollercoasters aan komt, doet Super Heroes World het prima. Maar er is meer. Deze zone bevat tevens een top spin, een zweefmolen en een driedubbele torenattractie met een hoogte van maar liefst 115 meter. Er was trouwens ooit een Batman-simulator, maar de ingang daarvan blijft tegenwoordig stevig op slot. Spijtig natuurlijk, maar al bij al scoort dit gebied goed. Het duistere thema is uniek, de façades werden knap uitgewerkt en zelfs de overload aan betaalspelletjes stoort me niet.

DSC08523

DSC08522

DSC08520

Niet alleen coasterfans, maar ook waterratten komen aan hun trekken in Parque Warner Madrid. Twee van de waterattracties staan trouwens vlak bij elkaar in Old West Territory, de volgende themazone op onze route. De minst interessante van dit tweetal is Cataratas Salvajes, een basic versie van de klassieke shoot-the-chutes. Omhoog, bocht, omlaag, splash… dat is het simpele verloop van deze attractie. De Spanjaarden spendeerden geen euro te veel aan de inkleding, waardoor het ding er veel te simpel uit ziet. Ik heb de keuze voor deze ride nooit goed begrepen, eens te meer omdat die andere water ride eigenlijk in alle opzichten grootser is.

DSC08556

DSC08528

DSC08642

Die tweede waterattractie is Rio Bravo, een flume ride van Intamin. Deze veredelde boomstammenbaan werd geïntegreerd in een reusachtig bergmassief en er werd een mooi stationsgebouw aan gekoppeld. Op het eerste zicht scoort Rio Bravo dus goede punten, maar helaas gaat het tijdens de rit al snel bergaf (pun intended). Als ik de term ‘vergane glorie’ met een attractie moest verduidelijken, dan zou Rio Bravo mijn antwoord zijn. De boten zijn versleten, de rotspartij is verbleekt en geen enkel effect lijkt nog te werken. Vooral tijdens het rustige vaartochtje door een westerndorp valt op dat Rio Bravo op sterven na dood is. Het is een wereld van verschil met de gelijkaardige Wild West Falls Adventure Ride in het Australische Warner Bros Movie World. Alles wat die versie Down Under zo goed maakt, is hier in Madrid spoorloos verdwenen. Triest.

DSC08553

DSC08532

DSC08546

Rio Bravo is niet de enige attractie die er groots uit ziet, maar uiteindelijk een dikke tegenvaller is. Buurman Coaster Express doet me de teleurstelling van die flume ride zelfs meteen vergeten… met pijn. Neen echt, geloof me: wanneer je ooit gedacht hebt dat Wodan wel een beetje rammelt of dat Tonnerre De Zeus niet meer is wat hij ooit geweest is, dan moet je zeker eens een ritje maken op Coaster Express. Alles lijkt immers relatief wanneer je in dit marteltuig plaatsneemt. Toegegeven: we worden op de laatste rij ingedeeld en daar zijn woodies meestal op z’n heftigst. Maar de ruwheid waar deze baan mee uitpakt, dat hoort gewoonweg niet. Kortom… laat je niet misleiden door z’n prima looks, want een rit op Coaster Express is ronduit afschuwelijk.

DSC08537

DSC08534 (2)

DSC08540

DSC08545

Old West Territory bevat geen attracties waar je van gaat duizelen (althans niet in de positieve zin) maar het mag gezegd worden: de zone ziet er fantastisch uit. Dat geldt eveneens voor het aangrenzende Cartoon Village. Dit is een van Europa’s grootste kinderparadijzen en dankzij het Warner Bros-decor is ’t voor twintigers zoals wij een feest van herkenning. Bij de oude bekenden zijn onder meer Scooby-Doo en Tom & Jerry. Deze figuurtjes kregen respectievelijk een interactieve shooter-darkride (die jammer genoeg net iets te simpel en tweedimensioneel opgebouwd werd) en een familieachtbaan van Zierer. En hoewel die Tom y Jerry een standaardmodel is, heb ik wel lof over voor het originele picknick-thema.

DSC08558

DSC08588

DSC08591

DSC08560

Half juni verwacht je in Madrid zomerse hitte, maar dat valt vandaag helaas tegen. Het is vaak bewolkt en met zowat tweeëntwintig graden is er weinig nood aan doorweekt makende waterattracties. Exact daarom passen Phaedra en ik tijdens dit bezoek voor Rápidos ACME. Ik herinner me deze rapid river als origineel, afwisselend en erg amusant, dus ik had ‘m graag opnieuw gedaan. Toch wordt m’n voorpret volledig weggenomen door de personen die we kletsnat uit de ronde vlotten zien stappen. Neen, daar heb ik op dit moment echt geen nood aan.

DSC08567

DSC08568

Er zijn gelukkig droge alternatieven voor die gemiste vaartocht op Rápidos ACME. Een van die alternatieven is een rit op Correcaminos Bip Bip. Deze Mack YoungStar Coaster werd in 2009 geopend en heeft de lay-out van Europa-Park z’n Pegasus, weliswaar met een extra helix. Ik zal met het goede nieuws beginnen: Correcaminos Bip Bip is even soepel, even krachtig en even plezant als z’n broertje in Duitsland. Helaas is er ook minder positief nieuws, want deze Roadrunner-achtbaan moet qua thema serieus onderdoen voor de meeste andere attracties in Parque Warner. Er zijn wat goedkope rotsen en plastic cactussen tegenaan gegooid, maar je ziet dat deze coaster met een minimaal budget aangekleed moest worden. Er zijn bijgevolg nauwelijks leuke viewpoints en de wachtruimte is Spartaans aangelegd. Jammer… Met figuurtjes als Roadrunner en Coyote kan je toch leukere dingen doen?

DSC08573

DSC08574

DSC08571

Correcaminos Bip Bip is de enige nieuwe rollercoaster die Warner Bros gebouwd heeft sinds m’n vorige bezoek in 2006. Je zou dus vermoeden dat ik na dat ritje opnieuw een Coaster-Bingo heb. Da’s echter niet zo, want 16-jarig Glenneke was tijdens dat vorige bezoek helemaal geen durver. Ik liep bijvoorbeeld in een wijde boog rond Boomerang-achtbanen van Vekoma, omdat ik in 2001 kotsmisselijk geworden was in Walibi Belgium z’n Cobra. Wanneer ik in Parque Warner dan voor een extra grote versie van dat beruchte achtbaantype stond, kon niemand me overtuigen om erin plaats te nemen. No way. Na dat wansmakelijke ritje op Cobra, zou het uiteindelijk achttien jaar duren vooraleer ik mezelf nog eens aan een Boomerang-achtig apparaat waag. En die heuglijke dag is… 11 juni 2019, vandaag.

DSC08623

Ik sta met een gezonde dosis spanning aan de ingang van die legendarische Stunt Fall. Phaedra is er ook niet helemaal gerust in, dus we voorzien elkaar van de nodige peptalk. ‘Het is voorbij voor je het weet’ proberen we elkaar wijs te maken. En inderdaad: buitengewoon lang is zo’n Giant Inverted Boomerang niet. Maar met twee verticale torens van zestig meter, een totaal van zes inversies en een topsnelheid van ruim 100 kilometer per uur bevat hij wel veel spektakel. Wanneer we tien minuten later plaatsnemen, valt vooral het comfort op. De zitjes zijn prima en de rit is naar Vekoma-normen best soepel te noemen. De leukste momenten zijn zonder twijfel de verticale drops, die heel wat kriebels opleveren. De zes inversies voelen daarentegen minder intens aan dan verwacht, al ervaar ik dat vandaag vooral als een zege. Stunt Fall is zeker niet het misselijkmakende apparaat dat ik me erbij voorstelde. Neen, dit is gewoon een uitstekende thrillmachine die veel plezier op een beperkte oppervlakte genereert. Het is enkel spijtig dat Parque Warner er geen extra thema aan besteed heeft, want in de huidige vorm is Stunt Fall een Six Flags-achtig zootje.

DSC08654

DSC08630

Dankzij Stunt Fall staan we in themazone Movie World Studios. Klinkt best cool, maar in realiteit is dit zo’n beetje het Anderrijk van Parque Warner. Alles wat niet in de andere gebieden paste, staat hier dus bij elkaar. Dat zijn onder andere een themaloze Giant Inverted Boomerang, een cartooneske Splash Battle, een Oldtimer-rondrit met filmdecors en een straatje in de stijl van New York. Alsof dat nog niet gek genoeg is, kan je ook inchecken in een bespookt hotel. Hotel Embrujado is het mad house van Parque Warner en het lijkt een samensmelting van Tower of Terror en Phantom Manor. Ook hier passeer je langs een stoffige hotelreceptie en een creepy bruidje zorgt voor de gepaste sfeer. Leuk thema, dat wel, maar de uitwerking is minder. De voorshow biedt weinig actie (vooral wanneer je geen Spaans begrijpt), terwijl de hoofdshow minimaal gedecoreerd werd. Een matig totaalpakket is het eindresultaat.

DSC08625

DSC08628

DSC08636

DSC08648

Omwille van de frisse wind willen we geen extra ronde op de waterattracties maken, een vrijevaltoren spreekt ons beiden niet aan en het showaanbod lijkt te lachwekkend voor woorden. We kijken weliswaar twee minuten mee naar een stuntshow rond The Joker en Batman, maar de acteerprestaties zijn zo wansmakelijk dat het eerder lauwe slapstick lijkt. Neen bedankt, geef me dan maar een bisnummertje bij de achtbanen om onze tijd op te vullen. Ik heb het daarmee niet over Coaster Express – ik ben nog in revalidatie na die rit van daarstraks – maar wel over Superman en Batman. De rijen zijn nog steeds aanzienlijk en de operations verbeterden nauwelijks tegenover vanochtend, maar een halfuur aanschuiven voor zo’n hemels topapparaat is het einde van de wereld natuurlijk niet.

DSC08620

Klokslag halfacht stappen we op de bus die ons opnieuw naar ’t centrum van Madrid brengt. Het weer is intussen helemaal opgeklaard en we verlaten Parque Warner dus met een staalblauwe hemel. Leuk gevoel, maar het doet me niet vergeten dat dit park vandaag een nogal stuntelige indruk naliet. Dat kwam onverwacht, want Parque Warner is op papier een van de betere themaparken van Europa. Niet elke concurrent heeft immers twee B&M’s, een Giant Inverted Boomerang, drie waterattracties, een gigantisch kindergebied en sterk uitgewerkte themazones. Toch lijkt het park weinig liefde te krijgen van z’n management. Dat uit zich in afschilferende verf, slechte operations en in de recente uitbreidingen die kwalitatief veel minder sterk zijn dan het oorspronkelijke aanbod. Misschien vallen zulke dingen niet op voor een doorsnee bezoeker, maar ik vind het vreselijk zonde. Het huidige Parque Warner presteert daardoor opmerkelijk minder sterk dan de versie die ik mezelf herinner uit 2006. Hoewel ik het park toen even hoog quoteerde als PortAventura, moet het vandaag aanzienlijk onderdoen voor dat themapark aan de Spaanse costa. En neen, PortAventura is ook niet meteen het toonbeeld van efficiëntie.

DSC08659

Verwachtingen inlossen deed Parque Warner niet, maar niet getreurd… er komt morgen een herkansing in Parque de Atracciones. En de kans dat dit tweede Madrileense pretpark niet naar verwachting presteert, is klein. Want tja, de verwachtingen liggen nu eenmaal laag. Parque de Atracciones zet namelijk minder in op thema’s, ze halen hun achtbanen doorgaans bij minder edele bouwers en het wordt geleid door dezelfde mensen als Parque Warner. Toch hebben ze enkele interessante attracties en misschien kom ik wel voor aangename verrassingen te staan… Je leest erover in het volgende verslag. Tot snel.

One comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: