Penguin Tour

Beagle Channel & Penguin Tour

“Een dagje varen in de wijde omgeving van Ushuaia”

Sinds ik in Singapore deelnam aan een groepsreisje naar de zogenaamde Night Safari, weet ik dat zulke dingen niks voor mij zijn. De reden: we werden eigenlijk een hele tijd behandeld als kleine kinderen. De timing werd strak afgelijnd, we moesten kuddegewijs het knipperende lampje van de gids volgen en informatie werd vaak op een belerende wijze aan de man gebracht. Die Night Safari deed me bijgevolg besluiten om guided tours zo vaak mogelijk te vermijden. Toch kunnen we er niet altijd omheen. Wanneer je in Ushuaia bent, is het namelijk verplichte kost om het Beaglekanaal te verkennen. En aangezien Nick noch ikzelf over een vaarbewijs beschikken, wagen we ons dus nogmaals aan zo’n gevreesde groepsuitstap. Rederij Piratour lijkt een interessant aanbod te hebben, dus we gaan met hen in zee. Nu ja… in het kanaal, eigenlijk.

Dankzij de ligging is Ushuaia een geliefde halte voor cruises. Tijdens ons vierdaagse verblijf liggen er haast continu meerdere schepen voor anker. Logisch ook: iedereen wil toch kunnen beweren dat hij/zij aan het Einde van de Wereld gestaan heeft. Het aanbod varieert van cruises binnen Patagonië tot maandenlange reizen die haast de hele wereld aandoen. Ook wanneer je ooit naar Antarctica wil reizen, is de kans groot dat je via Ushuaia gaat. Er vertrekken vanuit de haven regelmatig expedities naar dat ijskoude continent, dat slechts een goeie duizend kilometer verder ligt. Een ding hebben alle cruises gemeen: je moet bereid zijn om er veel centen aan te spenderen. Gelukkig is zo’n daguitstap met Piratour het ideale alternatief voor zij die minder tijd en geld willen investeren.

Er zijn een heleboel rederijen die boottochten vanuit Ushuaia organiseren, dus er heerst ’s ochtends heel wat drukte rond de pier. Al die organisaties hebben een bureau in een schattig miniatuurdorp vol tuinhuisjes, dat aan de kade ligt. In het hokje van Piratour ruilen we de voucher in voor onze badges, waarna we via de douane (die nog snel 40 pesos haventaks uit m’n portfeuille graait) richting onze boot lopen. Het valt meteen op dat onze zogenaamde Eclaireurs een comfortabel schuitje is. De verwarming doet ons het kille weer vergeten en de bankjes zitten heerlijk. Een mooi begin.

Om klokslag negen uur worden de trossen los gegooid en vertrekken we voor een vaartocht van zowat tweeënhalf uur op het Beaglekanaal. Onze gids – ik ben de naam kwijt, maar laat ons haar Cornelia dopen – spreekt vloeiend Spaans (duh) en Engels. Ze blijkt bovendien een stuk minder kinderlijk te vertellen dan die beruchte dame uit Singapore. Godzijdank, dat valt allemaal mee. En terwijl Ushuaia achter ons kleiner wordt…

… komt de eerste bestemming vrijwel meteen in zicht. Die bestemming is Isla de los Pajaros, wat vrij eenvoudig vertaald kan worden naar Eiland van de Vogels. Wanneer we dichterbij komen, zien we inderdaad al snel dat er duizenden wit-zwarte vogels aanwezig zijn. Nog vooraleer de eerste medepassagier extatisch ‘Pinguïns!’ kan uitroepen, tempert Cornelia de pret. ‘These aren’t penguins’, zegt ze vastberaden. De Magelhaenaalscholver die we in groten getale zien, lijkt er vanaf een afstandje nochtans fel op. Gelukkig gaan we die andere (veel populairdere) beestjes straks nog uitgebreid kunnen bewonderen.

We blijven een vijftal minuutjes voor Isla de los Pajaros liggen en we kunnen van op het bovendek naar hartenlust foto’s maken. Te lang blijf ik daar echter niet, want de geur van zo’n mega vogelkolonie is – op z’n zachtst gezegd – erg uitgesproken. Maar ook onze volgende stop levert niet de frisse zeelucht die je bij zo’n boottocht verwacht.

We varen van het vogeleiland naar Isla de los Lobos, wat in het Engels Sea Lion Island genoemd wordt. Het is daardoor niet lastig om jezelf in te beelden wat we hier te zien krijgen. Centraal op de foto zie je een beduidend grotere zeeleeuw (een mannetje) die tezamen met zijn harem op de rots leeft. Die meneer lijkt de tijd van z’n leven te hebben.

Ook bij het zeeleeuwen-eiland mogen we uitgebreid foto’s maken vanaf het dak van de boot. Maar van zodra we het gekke geluid van die beestjes, hun geur of de frisse wind beu zijn, gaat het visuele vermaak gewoon verder vanuit onze luie zetel.

Onze derde en laatste stop op het Beaglekanaal is Faro Les Eclaireurs. Deze pittoreske vuurtoren staat er al een hele eeuw en het werd gaandeweg een van de beroemdste symbolen van Ushuaia, dat een dikke negen kilometer verder ligt. Uitzonderlijk groot of bijzonder is de constructie niet, maar toch is het een heel fotogeniek ding. De aalscholvers, die ook hier massaal aanwezig zijn, worden duidelijk even graag op de gevoelige plaat vastgelegd.

Het feit dat onze boot vernoemd werd naar de vuurtoren, bewijst dat z’n faam groter is dan z’n omvang.

Indien ik roodharig was, zou ik hier een voorspelbaar grapje over twee vuurtorens op één foto maken. Nu is ‘veel grijs op één foto’ wellicht de beter gepaste commentaar.

We dobberen een tiental minuten rond nabij Faro Les Eclaireurs. Van zodra iedereen de nodige foto’s en selfies gemaakt heeft, gaat de tocht verder. Het komende uur zijn er geen stops meer gepland; we varen in één trek door naar Harberton Ranch. Omwille van het frisse weer besluit zowat iedere passagier om tijdens die overtocht binnen te blijven. Leuk, dan kan ik rustig een foto maken van op het lege bovendek.

Links schuift de kust van Argentinië voorbij, terwijl we aan de rechterkant constant de berglandschappen van het Chileense Isla Navarino bewonderen. Wanneer we voorbij varen aan Puerto Williams (het dorp dat je op onderstaande foto ziet) zijn we zelfs zo dicht bij Chili dat m’n telefoonprovider een berichtje met ‘Welkom in Chili. De tarieven voor roaming en mobiel internet bedragen hier…’ stuurt. Het Chileense Puerto Williams ligt nog zuidelijker dan Ushuaia, maar is te klein om de titel van ’s werelds meest zuidelijke stad te dragen. Daarom houdt men het hier op meest zuidelijke nederzetting. Gelukkig trekt ook die titel, mede dankzij de wandelmogelijkheden in het nabijgelegen bergmassief, behoorlijk wat toeristen aan.

Het is ongeveer halftwaalf wanneer de Eclaireurs aanmeert bij Harberton Ranch, het eindpunt van onze boottocht. Deze Estancia – zoals ze dat in ’t Spaans mooier uitdrukken – ligt ongeveer zestig kilometer van Ushuaia en werd in 1886 gesticht door de Britse missionaris Thomas Bridges. Tegenwoordig wordt de ranch nog steeds geleid door familieleden van Thomas Bridges en de hoofdactiviteit is toerisme.

Harberton Ranch lijkt rechtstreeks uit het Scandinavische platteland weggeplukt. Het is een slaperige, ouderwetse boerderij middenin een onmetelijk groen landschap.

Wat er allemaal op zo’n Estancia te zien is? Eerlijk gezegd… niet erg veel. Het is weliswaar een mooie plek waar heel wat charme af straalt, maar je hebt het allemaal vlug gezien. Het lokale museum bestaat uit één kamer met skeletten uit de onderwaterwereld en een buitengedeelte voor de grotere gevaartes.

Harberton Ranch is bovenal de plaats waar we vandaag lunchen. Het lijkt aanvankelijk bizar dat er op zo’n afgelegen plek een enorm restaurant met vijf obers en een uitgebreide keukenbrigade staat, maar vergis je niet: de ranch is big business als het op toerisme aan komt. We eten hier trouwens heerlijke empanada’s (lokale deeghapjes met een hartige vulling) en een hoofdgerecht dat aan de Argentijnse standaarden voldoet: grote portie en weinig verfijd, maar zonder meer lekker.

Bij Harberton Ranch vinden we niet alleen een museum en een restaurant, maar het is ook (en vooral) een natuurreservaat. Het bevat in totaal meer dan 20.000 hectare aan bossen, meren en eilanden. Een van die eilanden is Isla Martillo en da’s meteen ook onze hoofdbestemming van de dag. We ruilen de Eclaireurs in voor een kleiner bootje, dat ons met ongeveer twintig medepassagiers naar het eiland brengt. Wat Isla Martillo zo bijzonder maakt…

… wordt al snel duidelijk wanneer we er arriveren.

Isla Martillo is tijdens Argentijnse zomermaanden de thuishaven van pinguïns.

Veel pinguïns.

Ehm… ontzettend veel pinguïns! De overgrote meerderheid zijn zwart-witte magelhaenpinguïns, al spotten we op het eiland ook een kleine kolonie ezelspinguïns (gentoo penguins), die makkelijk herkenbaar zijn aan hun oranje bek. Sommige bezoekers krijgen hier ook een enkele keizerspinguïn te zien, maar die is vandaag helaas niet aanwezig.

Het leuke van deze tour is de beperkte grootte van de groep en het feit dat de gids ons behoorlijk vrij laat. Zo lang we die schattige bewoners niet lastig vallen (lees: een afstand van twee à drie meter bewaren), mogen we zoveel foto’s maken als we kunnen.

Helaas is die richtlijn niet voor iedereen even duidelijk. Onze gids (die dankzij de roze jas en haar kleurrijke bloemetjesrugzak gelukkig altijd makkelijk herkenbaar is) heeft dan ook de handen vol om die internationale bende toeristen onder controle te houden. Maak vooral kennis met onze Indische vriend, die haast elke medepassagier twintig keer gevraagd heeft om een overdreven geposeerde foto van hem te maken…

… maar de absolute topper van de dag is deze vrouw, made in China. Noch zij, noch haar beide vriendinnen leken een woord van de aanwijzingen te begrijpen. Geen probleem natuurlijk; dan volg je gewoon de groep en je doet niks wat de rest niet doet. Toch redeneert men in het Verre Oosten blijkbaar niet zo, want mevrouw doet er werkelijk àlles aan om elke regel te breken. ‘Bewaar een afstand van 2 à 3 meter’ wordt door haar begrepen als ‘Blijf binnen een straal van 2 meter rond de pinguïns’ en ‘Blijf in de buurt van de groep’ wordt geïnterpreteerd als ‘Ga maar lekker zelf op ontdekking’. Het wordt zo irritant dat zelfs onze (waanzinnig lieve) gids het als lachwekkend ervaart. Jammer dat toeristen zich vaak zo ontzettend egoïstisch gedragen, maar goed… dit is letterlijk de enige ergernis die Isla Martillo me oplevert.

Als je jezelf afvraagt of die pinguïns gestoord worden door de bezoekers, zou ik nee antwoorden. Ze lijken gewend aan mensen en hun wild klikkende fototoestellen, dus paniek heerst er hoegenaamd niet binnen de kolonie.

Wil je zelf ooit op pinguïn-expeditie vanuit Ushuaia? Geen probleem: er zijn vele rederijen die Isla Martillo aandoen. Toch kan ik alleen maar zeggen dat je sowieso bij Piratour moet reserveren! Ik word niet gesponsord voor dat vorige zinnetje, maar er is een belangrijke reden waarom ik dat zeg. Piratour is namelijk de enige maatschappij die een licentie heeft om wandelingen op het eiland te organiseren. Wanneer je niet voor Piratour opteert, kies je voor het lot van de B-toeristen (haha) op onderstaande foto. Andere bootjes moeten aan het strand blijven liggen, terwijl de passagiers zich verdringen om een geslaagde foto van de pinguïns te maken. Ik geef toe dat Piratour duurder is, maar de jaloerse blikken van alle B-toeristen met bootarrest maken die meerprijs echt de moeite waard.

Wanneer je met Piratour op het eiland rondloopt, kan je dus de irritante photo bomber uithangen voor alle passagiers van andere maatschappijen. Kortom: haal die extra pesos uit je portemonnee en reserveer bij Piratour (deze info is in maart 2021 nog steeds correct, maar uiteraard kunnen licenties wijzigen).

De meeste pinguïns bevinden zich tijdens ons bezoek op het oostelijke strand van Isla Martillo. Aan de andere zijde van het eiland is het duidelijk rustiger, al worden de panoramische vergezichten beslist niet minder imposant.

We kunnen de beestjes hier van dichtbij zien…

… heel dichtbij zelfs, in sommige gevallen. Onze gids vertelt trouwens nog dat pinguïns geobsedeerd zijn door trappen. Traptreden hebben een bepaalde aantrekkingskracht op pinguïns, wat omwille van hun onhandigheid hilarische taferelen oplevert. Toch zijn pinguïns blijkbaar wel in staat om een trap te beklimmen: wanneer het trapje van de boot niet zou weggehaald worden, zouden ze zomaar aan boord kunnen geraken.

Ik besef best dat Walking with Penguins tegenwoordig perfect mogelijk is in sommige Europese dierenparken. Toch voelt dit bezoek aan Isla Martillo helemaal anders aan. Dit is hun natuurlijke habitat en je merkt dat ze hier volledig in hun element zijn.

Als je een beetje tegen koude en regen bestand bent, lijkt het leven van die pinguïns heus niet zo slecht.

Het was fris en nat, maar oh wat heb ik hiervan genoten!

Terwijl we afscheid nemen van Isla Martillo en z’n extreem aaibare bewoners, komt ook onze dag met Piratour ten einde. We hebben weliswaar nog een twee uur durende busrit richting Ushuaia voor de boeg, maar dat levert geen legendarische momenten op…

… tenzij je deze zogenaamde Flag Tree echt bijzonder vindt, natuurlijk. Deze bizar gevormde bomen worden gevormd door de wind, die in Patagonië eigenlijk altijd opvallend fel is. Doordat het altijd vanuit dezelfde richting waait, krijgen de bomen hun vlag-achtige vorm. Ze zijn zichtbaar op de route tussen Harberton Ranch en Ushuaia, dus de bus houdt er kortstondig halt voor foto’s. Veel interesse is er echter niet bij m’n medepassagiers.

Het is ongeveer kwart over vijf wanneer we opnieuw in het centrum van Ushuaia arriveren. En alhoewel ik tot vandaag sceptisch tegenover dit soort gegidste tours stond, heb ik echt een heerlijke dag beleefd. In tegenstelling tot wat in me herinnerde uit Singapore’s Night Safari, voelde het hier allemaal ongedwongen en los aan. Bovendien bracht Piratour ons naar iconische plekken die tijdens zo’n verblijf in Ushuaia eigenlijk niet te missen zijn. Zowat elke souvenirwinkel van de stad staat barstensvol beeldjes, magneten en postkaarten die pinguïns of een wit-rode vuurtoren uitbeelden. Je kan die dingen niet op jezelf gaan bezoeken, maar Piratour helpt graag. De kostprijs die daartegenover staat, is aanzienlijk. Omgerekend betaalden we 145 euro per persoon, exclusief havenbelasting en de lunch op Harberton Ranch. Goedkoper kàn, maar hou er dan rekening mee dat je wellicht niet op Isla Martillo zal kunnen wandelen. Niet honderd procent aan te raden, dus.

Wanneer we afscheid van de pinguïns nemen, nemen we ook stilaan afscheid van Ushuaia. Met Glaciar Martial, Tren del Fin del Mundo, Faro Les Eclaireurs en Isla Martillo hebben we de belangrijkste sights van ’s werelds meest zuidelijke stad bewonderd. En in alle eerlijkheid: na drieënhalve dag is het ook stilaan mooi geweest in Ushuaia. Ik heb echter nog lang niet genoeg van de Patagonische natuur, maar we gaan gelukkig nog even verder. Onze volgende bestemming is namelijk El Calafate, een middelgroot stadje in de provincie Santa Cruz. Je kan daar terecht voor heerlijke stoofpotjes met Patagonisch lamsvlees, onverwachte concerten van Zuid-Amerikaanse sterartiesten en een ongelooflijke natuurfenomeen dat zichzelf Glaciar Perito Moreno noemt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: