Parque de la Costa & Neverland Buenos Aires

NEDERLANDS // ENGLISH

Vakantie in februari. Het is weer eens wat anders. Tijdens de afgelopen jaren was ik meestal genoodzaakt om tijdens Belgische schoolvakanties te reizen en dat had z’n gevolgen. Ten eerste zorgde het voor prijzige vliegtickets, ten tweede leek driekwart van de wereldbevolking op diezelfde momenten vrij te zijn. Duur en druk, dat zijn de kernwoorden wanneer je met Kerst, Pasen of tijdens de zomervakantie ergens naartoe gaat. Februari is op dat vlak helemaal anders en bovendien is ’t extra fijn om onze winter tijdelijk om te ruilen voor puur vakantiegevoel. Je hoeft alleen rekening te houden met één klein detail: als het woord verlof synoniem moet staan voor mooi weer, dan kan je in februari maar beter een behoorlijk eindje afleggen.

20190227_122903

Verschillende bestemmingen zoefden enkele maanden terug door m’n gedachten. Een trip naar Hawaii met een tussenstop ergens aan de kust van Californië? Graag. Of twee weken Orlando? Dat zou ik zowel qua klimaat als qua pretparken helemaal kunnen smaken. Maar… waarom zouden we het niet eens over een andere boeg gooien? Noord-Amerika stond de afgelopen jaren al vaker op de planning, net zoals Azië en Australië. En omdat een nieuw continent bezoeken altijd weer een verfrissende ervaring is, begon m’n aandacht al vlug naar Afrika en Latijns Amerika te dwalen. In Afrika staat Zuid-Afrika al enige tijd op m’n radar, terwijl aan de overkant van de Atlantische Oceaan vooral Argentinië me al jaren intrigeert. En je voelt ‘m al komen: dat land van de tango en Don’t Cry For Me Argentina werd op maandag 3 december officieel aangeduid als onze volgende bestemming. Het Spaanse Iberia zou onze vijftien uur durende vlucht verzorgen. Niet de allerbeste keuze, zo blijkt, maar ach… de bestemming is belangrijker dan de maatschappij die je erheen brengt, hè?

20190217_151136

Hoe Argentinië mijn aandacht trok? Wel, het begon allemaal met Discovery Channel. Een aflevering van het programma Mighty Cruise Ships ging ooit over de Stella Australis. Deze boot moest qua omvang weliswaar zwaar onderdoen voor alle andere giganten die in het programma verschenen, maar z’n bestemming intrigeerde me. Met de Stella Australis reis je namelijk door de meest zuidelijke regionen van onze planeet. Dingen als het Beaglekanaal, Kaap Hoorn en Ushuaia; het begon me allemaal buitengewoon te boeien. Ik had voor die ene aflevering nog nooit van Patagonië gehoord (ik dacht oprecht dat het een merk van T-shirts en regenjassen was), maar plotseling werd deze regio de nummer één op m’n bucket list. Gek hoe zulke dingen kunnen verlopen.

20190215_162439

Die cruise met de Stella Australis (of z’n zusterschip) sprak me buitengewoon aan… tot ik de kostprijs ervan zag. Neen echt, voor enkele dagen aan boord betaal je bedragen die zelfs Mickey Mouse als lichtelijk overdreven zou beschouwen. Dus tenzij ik binnenkort de Lotto win, moet die boottocht helaas tot nader order uitgesteld worden. Gelukkig zijn er ook andere manieren om Patagonië te beleven en daar maken we tijdens deze reis handig gebruik van. In een notendop: we gaan naar Ushuaia om ’s werelds meest zuidelijke stad te beleven, we vliegen naar El Calafate om een ijskoud natuurverschijnsel te bewonderen en rijden vervolgens een weekend naar hikersparadijs El Chaltén om onze wandelschoenen te verslijten. Verder reizen we naar de onwaarschijnlijk immense watervallen van Iguazú en zoeken we het nachtleven van Buenos Aires op. Veel verscheidenheid en natuurpracht in een enkele trip, maar ehm… waar zijn de pretparken?!

20190222_142025

Op reis gaan zonder daar een lokaal pretpark bij aan te doen, zou ik niet over m’n hart krijgen. Jammer genoeg is Argentinië niet meteen het achtbaanland bij uitstek. Wel integendeel. Het land is ongeveer negentig keer groter dan België, maar telt op dit moment slechts zeventien operationele rollercoasters. En om het slechte nieuws meteen compleet te maken: echte toppers zijn daar niet bij. Verwacht hier geen B&M’s of hypermoderne apparaten van Intamin. Maar we blijven pretparkfans, dus hoe matig de coaster of het park ook is… je wilt het altijd graag met je eigen ogen ontdekken. Daarom geef ik jullie graag een blik op de vier Argentijnse credits die sinds kort op m’n teller staan.

Voor de eerste drie credits moeten we naar Tigre. Dit kuststadje ligt op zowat 40 minuten rijden van Buenos Aires en je geraakt er het makkelijkst met een taxi of met de Tren de la Costa, die ieder halfuur vanuit de hoofdstad vertrekt. Die laatste levert ongetwijfeld de scenic route, maar wij opteren tijdens onze eerste reisdag toch voor het gemak van een taxi. Die zijn goedkoop en overvloedig aanwezig in Buenos Aires, dus da’s ideaal. Wanneer we aankomen in Tigre, merken we dat dit een schattig stadje is waar het zomergevoel haast af druipt. Het verkeer lijkt hier wat relaxter, fonteinen en palmbomen sieren de grootste toegangsweg en op het water glijden toeristenbootjes voorbij. Heel erg tof allemaal, eens te meer omdat er middenin ’t centrum een pretpark ligt: Parque de la Costa.

20190215_155917

Parque de la Costa is onderdeel van een heus vrijetijdsresort aan de oevers van de rivier. Het bevat verder shop- en eetgedeelte China Town (een soort verkleinde, versimpelde en vooral verouderde versie van Downtown Disney of Universal CityWalk) en Aquafan, een waterpark dat er van buitenaf toch wat kaal uit ziet. Geen waanzinnige toestanden allemaal, maar de toegangspoort van het plaatselijke pretpark ziet er toch verrassend groots uit. En als we de zigzaggende wachtrijen bekijken die men voor de kassahokjes voorzien heeft, kan het hier blijkbaar erg druk worden. Gelukkig kunnen we hier op vrijdagnamiddag onmiddellijk doorheen stappen en proberen we in ons beste Spaans twee Pasaportes Oro te bemachtigen. In februari geldt doordeweeks de actie 2 voor de prijs van 1, dus voor amper 756 pesos (minder dan 17 euro) hebben we allebei toegang tot het park en een all-in armband voor de attracties. Dit wordt misschien wel m’n goedkoopste pretparkbezoek ooit.

20190215_160053

20190215_160124

20190215_190513

20190215_161238

Het inkomplein is best gezellig en we herkennen hier het orka-molentje van Bobbejaanland, maar daar hechten we niet veel aandacht aan. Op dit moment schiet er namelijk slechts één ding door m’n hoofd: kom maar op met die credits. De twee opvallendste exemplaren werden trouwens naast elkaar gezet in de oostelijke uithoek van Parque de la Costa. En hoewel de Argentijnen er behoorlijk van onder de indruk lijken, zijn dit in onze ogen twee banale standaardmodellen. Vekoma mocht hier in Tigre namelijk z’n twee grootste succesnummers bouwen: een Suspended Looping Coaster en een Boomerang. Die laatstgenoemde laat ik met plezier aan me voorbij gaan, maar die andere wordt m’n allereerste achtbaan in Zuid-Amerika. Parque de la Costa doopte z’n SLC El Desafío, wat te vertalen valt naar de uitdaging. Op zich geen slechte naam voor een coaster die meer kwelling dan plezier oplevert. Dat begint eigenlijk al in de rij. Hoewel die kort is, vlot het helemaal niet. El Desafío rijdt met één trein en van een tweede voertuig is er geen enkel spoor. Leuk vooruitzicht voor de drukke dagen dus… Verder doet deze baan alles wat je van een SLC verwacht: het levert veel punch op weinig oppervlakte, maar ’t is gewoonweg te ruw om er ten volle van te genieten. Ik moet toegeven dat El Desafío minder rammelt dan sommige soortgenoten, al blijft het vooral uitkijken naar de eindrem. Puur creditmateriaal zonder herhalingswaarde.

20190215_162119

20190215_163521

20190215_164801

20190215_164924

20190215_163816

Nick mag de Boomerang-credit op z’n eentje binnenhalen terwijl ik van de nabijgelegen watervernevelaars geniet. Als je in februari onder de evenaar duikt, kom je namelijk plotsklaps in de zomer terecht. En hoewel we gisterenochtend nog met vriestemperaturen in België vertrokken, is ’t vandaag een heerlijke 28 graden in Tigre. Het maakt de sfeer beslist aangenamer, maar dat mooie weer kan niet camoufleren dat Parque de la Costa stiekem een soort Betonnejaanland is. Thema is er nauwelijks en de meeste attracties lijken rechtstreeks van de kermis geplukt. Het oogt een beetje goedkoop, maar Argentijnen laten dat niet aan hun hart komen. Ze zoeken hun verfrissing in de kale boomstammenbaan (die met z’n vreselijke operations een geschatte capaciteit van circa 150 personen per uur haalt) en ze draaien een rondje met de plaatselijke flatrides. Die Tagada, Octopus en Frisbee laat ik echter graag aan me voorbij gaan.

20190215_170113

20190215_161439

20190215_170126

20190215_161605

La Mansión del Terror ziet er niet minder kermisachtig uit, maar onze darkride-liefde verplicht ons om hier wel aan te schuiven. Verwachten we veel van dit transportabele spookhuis? Neen… en dat is maar goed ook. De effecten zijn simpel, terwijl de decorstukken elk moment uit elkaar kunnen vallen. Niks bijzonders dus en het levert geeneens een coaster-credit op. Dan liever een ritje op de knalgele Montaña Rusa Torbellino, al moeten we daar best wel wat kostbare tijd in investeren: vijftig minuten om precies te zijn. Dat is nog maar eens te wijten aan onbegrijpelijke operations: drie van de vier voertuigen staan meestal achter elkaar in het station te wachten op passagiers. De uiteindelijke rit verantwoordt de lange wachttijd helaas niet. Torbellino is een Chinese versie van Reverchon’s bekende spinning coaster model, maar dan zonder de diepe drops. Ik geef toe dat het ding soepeler rijdt dan verwacht, maar echt sensationeel wordt het nergens. Tenzij je, net zoals ik, met enig wantrouwen naar zulke Chinese kopieën kijkt.

20190215_161523

20190215_180430

20190215_180201

We ontmoeten tijdens deze reis Pablo, een pretparkfan die in Buenos Aires woont. Hij vertelt ons dat Parque de la Costa ooit een verrassend mooi themapark was. Jammer genoeg ging het themaniveau in de loop der tijd dramatisch achteruit. Dat hebben we inderdaad al gemerkt… Een van de overblijfselen uit die goeie ouwe tijd is echter El Vigía. Ik wil niet beweren dat deze familiachtbaan van Zierer in een Disney-park zou kunnen staan, maar dankzij z’n rotsformatie ziet hij er wel stukken beter uit dan de meeste soortgenoten. Ook de locatie – El Vigía staat schilderachtig aan de oevers van de Río Luján – levert pluspunten op. Helaas is er ook bij El Vigía een stukje vergane glorie zichtbaar. Een mooie wandelbrug die ooit dwars door de tracks heen liep, raakte namelijk in onbruik en lijkt elk moment te kunnen instorten.

20190215_181522

20190215_182117

20190215_182134

20190215_183237

Als het over pretparken van een zekere omvang gaat, is Parque de la Costa eigenlijk de enige bestemming in Argentinië. Vlakbij het centrum van Buenos Aires is er ook nog Parque de la Ciudad, waar recordachtbaan Vertigorama ooit gebouwd werd. Helaas staan de attracties van Parque de la Ciudad al jarenlang stil, terwijl het domein uitgebaat wordt als een doorsnee stadspark. Argentinië is dus geen must-do voor een achtbaanvakantie, tenzij je houdt van kiddiecoasters in shopping malls. Daar zijn er namelijk verbazend veel van. Omdat een van die winkelcentra vlakbij ons hotel ligt, springen we er uiteraard even binnen. In Abasto Shopping vinden we het zogenaamde Neverland terug. Deze entertainmentzone wordt gecombineerd met een enorme food court en spreidt zich uit over twee verdiepingen. Beneden bestaat het aanbod voornamelijk uit arcadegames, terwijl de bovenverdieping gevuld is met enkele klassieke attracties. Er staan onder andere een schommelschip, een leuk geïntegreerd reuzenrad, een Wipeout én een kleinschalige achtbaan genaamd Montaña Rusa. Een originele naam is dat niet en ook de coaster zelf stelt niet veel voor. Dit is een aangedreven baan van Zamperla die op een kaal tegenvloertje geplaatst werd. Niks bijzonders dus, maar voor de prijs moet je het sowieso niet laten. Een ritje op deze Montaña Rusa kost namelijk een luttele 65 pesos, wat omgerekend minder dan anderhalve euro is. Daar kunnen ze in Las Vegas nog iets van leren…

20190301_164155

20190301_164745

20190301_170239

Dat waren ze dan; de twee pretparken en de vier enige rollercoasters die ik tijdens m’n recentste vakantie bezocht heb. Ze waren allemaal (op z’n zachtst gezegd) niet noemenswaardig en ik zou niemand aanraden om er 11.500 kilometer voor te reizen. Toch was het een bijzondere ervaring om een paar Zuid-Amerikaanse credits te scoren en op coaster-count leverden ze stuk voor stuk rare points op. Het was echter allemaal niets meer dan een extraatje, want de kracht van Argentinië zit niet in z’n achtbanen. Je komt hier voor de clubs van Buenos Aires, voor het natuurschoon van Patagonië en voor de exotische jungle in het noorden. Kortom… ik genoot van Parque de la Costa en dat kinderachtbaantje in Neverland was zo slecht nog niet, maar wees gewaarschuwd: tijdens de volgende tripverslagen ga ik vreemd.

Wordt vervolgd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: