Blackpool Pleasure Beach

Wat ben je vandaag nog met 44 euro? Vierenveertig euro klonk vroeger behoorlijk indrukwekkend als 100 gulden of 1.700 Belgische frank, maar tegenwoordig doe je er niet veel meer mee. Je kan voor dat bedrag met z’n tweeën een hapje eten bij een gezellige pub, je kan een viertal cocktails bestellen of je koopt er een toegangskaart voor een gemiddeld Europees pretpark mee. Maar geloof je me wanneer ik zeg dat 44 euro ook genoeg is om een vliegticket te reserveren? Dat ontdekte ik althans een goeie twee maanden geleden, toen ik zocht naar een manier om in Manchester te geraken. Ik moet het toegeven: voor die vierenveertig euro vliegen we met budgetoptie Ryanair en we moeten helaas dat vreselijke eind naar Charleroi rijden. Maar toch… ik stak nog nooit zo goedkoop de Noordzee over en het kost bovendien minder dan een uur om Engelse bodem onder onze voeten te voelen.

DSC04724

Vierenveertig euro voor een retourticket is spotgoedkoop, maar valt er eigenlijk ook wat te zien in Manchester? Eerlijk gezegd: geen idee. We zijn hier niet voor een citytrip en we hoeven ook geen wedstrijd van Manchester United bij te wonen. We komen daarentegen voor Britse achtbanen. Manchester is in dat geval een ideale uitvalsbasis, want de stad ligt centraal tussen de twee beroemdste coaster-adressen van het land. Zowat zeventig kilometer ten zuiden van Manchester ligt Alton Towers, een van de meest iconische Europese themaparken. We brengen daar dus met plezier twee dagen door, eens te meer omdat het park recent z’n gloednieuwe woodie Wicker Man in gebruik nam. Daarvoor moeten we echter nog een extra dag geduld oefenen, want vandaag rijden we eerst naar Blackpool. Je vind dit stadje aan de westkust van het eiland en ’t vormt voor Britten een geliefd vakantieoord. Blackpool is dus eigenlijk een soort Saint-Tropez of Cannes, maar weliswaar op het onderste trapje van de glamourladder. Winkeltjes op de zeedijk zijn vervallen, hotels ademen vergane glorie en de lokale kledingstijl is ehm… tja, smaakloos? Als ik echter één goede reden moet aanhalen om dit oord vol marginaliteit te trotseren, is het wel de skyline. Het zuidelijke deel van de strandboulevard wordt immers gedomineerd door achtbanen. Veel achtbanen, zelfs: een totaal van dertien credits kan je hier binnenhalen. Voor Steven wordt het dus een dag vol verse counts, voor mij is het dan weer een blij weerzien. Elf jaar geleden stond ik hier al eens met de Rollercoaster Friends, maar er veranderde sindsdien behoorlijk veel. Hoog tijd om die nieuwtjes met eigen ogen te ontdekken.

DSC04723

Ik probeer m’n pretparktickets altijd op voorhand te kopen via internet. Vaak scheelt dat enkele euro’s in prijs en bovendien vermijd je eventuele rijen aan de kassa’s. Dat laatste is helaas niet van toepassing op dit park: ook onze online bestelde kaartjes moeten opgehaald worden bij de kassa. Rond openingstijd staat daar trouwens een monsterlijke wachtrij en we verliezen bijna een halfuur in de eindeloze meandering. Wanneer Steven en ik eindelijk aan de goeie kant van de toegangspoorten staan, blijkt gelukkig dat de drukte zich voornamelijk daarbuiten concentreert. Quasi elke attractie heeft vanochtend namelijk een wachttijd van nul minuten en dat zou de hele dag zo blijven. Zelfs bij de gloednieuwe Icon – het ding opende pas vorige week – kunnen we haast meteen instappen. Ideaal.

DSC04688DSC04689

Flashback naar de tijd waarin ik negentig procent van m’n vrije tijd spendeerde aan Rollercoaster Tycoon. Het was fijn om mijn virtuele pretpark vol te stouwen met achtbanen die rakelings langs elkaar passeerden, net zoals men dat in Pleasure Beach doet. Nog een opvallende gelijkenis is de prijszetting. Wanneer je in Rollercoaster Tycoon een nieuwe topachtbaan in gebruik nam, kon je daar in principe fortuinen mee verdienen. Hoe hoog je de inkomprijs voor zo’n coaster ook maakte, je bezoekers sloten sowieso talrijk aan in de wachtrij. Hier in Blackpool moet je ook 15 pond dokken voor Icon als je met losse kaartjes zou werken. Gekkenwerk natuurlijk, want onze all-in armband geeft voor amper 23 pond een hele dag onbeperkte toegang tot alle rides die het park te bieden heeft. Ik zie vandaag eigenlijk niemand met losse tickets betalen en dat is een goeie zaak. Of is een ritje Icon echt vijftien pond waard? Ik zoek het met plezier voor jou uit.

DSC04699DSC04668DSC04672DSC04697

Icon is een Mack multi-launch coaster die (naar goeie gewoonte van dit park) tussen een heleboel andere achtbaanconstructies gepropt werd. De airtime-heuvel past maar net onder de lifthill van Big One, een bochtencombinatie scheert rakelings langs de rails van Steeplechase en je zigzagt enkele keren boven de track van Big Dipper. Die near-misses zijn de grootste visuele sterkte van Icon, want qua thematiek beperkt de ride zich tot een fraaie toegangspoort en een luid weerklinkend streepje heroïsche muziek. Blackpool is echter alles behalve een themapark, dus ik ervaar dat niet als een probleem.

De eigenlijke rit weet me te overtuigen; dit is immers een heel degelijke creatie van Mack Rides. De twee lanceringen zijn niet buitengewoon intens, maar ze genereren toch een snelheid die hoger ligt dan je van op de begane grond zou inschatten. Daardoor voelen de vele bochtencombinaties verrassend intens aan. Met momenten doet Icon me zelfs terugdenken aan die legendarische richtingwissels van Taron, wat Blackpool en Mack als een groot compliment mogen beschouwen. Wat Icon echter mist in vergelijking met Taron, is variatie. Die sterachtbaan van Phantasialand is exact zo goed omdat er ook wijde curves en uitgestrekte gedeelten in verwerkt werden, terwijl Icon quasi enkel uit krappe bochtjes bestaat en dat gaat na ruim 1.100 meter wel vervelen. Ook jammer: Icon’s ene inversie voegt eigenlijk helemaal niets toe aan de totaalervaring. Enkele extra inversies à la Helix zouden wat mij betreft pluspunten opleveren, maar ach… het zij zo. Laat me vooral duidelijk zijn over het feit dat Icon een heel fijne en ontzettend soepele coaster is. De beste van Blackpool Pleasure Beach, zonder enige twijfel. Toch knaagt ergens de gedachte dat er wellicht nog meer thrill in had kunnen zitten.

DSC04691DSC04709DSC04711

Vijftien pond neertellen voor Icon? Ik denk er nog niet aan. Drieëntwintig pond betalen voor een hele resem nieuwe credits lijkt echter wel een goeie deal. Bij Steeplechase is het coaster-count-geluk zelfs helemaal aan mijn kant. Er zijn vandaag twee van de drie tracks in gebruik en dat zijn toevallig de twee banen die ik in 2007 nog niet had kunnen aanvinken. We maken dus meteen twee rondes op deze bizarre paardrij-achtbaan die ik lange tijd enkel uit Rollercoaster Tycoon kende. ‘Zoiets kan toch nooit in het echt bestaan?’ dacht ik altijd terwijl ik een ride met dodelijke laterale g-krachten ontwierp. Maar als iets in Rollercoaster Tycoon bestaat, is er 99 procent kans dat het ooit in Blackpool Pleasure Beach te vinden was. Zo ook met deze Steeplechase, die even krakkemikkig aanvoelt als hij er uit ziet. De afdalingen zijn lomp, de bochten ruw en snel is het ding allerminst, maar dankzij de quasi onbeveiligde zitjes voelt het wel behoorlijk sensationeel aan. Eentje voor in de rariteiten-lijst.

DSC04669DSC04673DSC04676

De meest in het oog springende coaster van Pleasure Beach is zonder twijfel de Big One. Zoals de naam al doet vermoeden, is dit een kanjer van formaat. Big One torent 65 meter boven het strand uit en dankzij de tracklengte van bijna 1.700 meter is dit een van Europa’s langste rollercoasters. De treinen van deze Arrow-constructie zouden normaal gezien met een snelheid van 120 kilometer per uur voorbij moeten razen, maar dat doen ze vandaag helaas niet. Er wordt geen reden gecommuniceerd, maar een bordje met ‘closed all day’ blokkeert de ingang op duidelijke wijze. Steven loopt dus een iconische credit mis, maar ik treur niet om deze sluiting. Big One staat namelijk in m’n geheugen gegrift als een oncomfortabele aaneenschakeling van pijnlijke knikken.

DSC04674

We moeten gelukkig slechts tien meter stappen om deze gesloten Arrow-coaster in te ruilen voor een geopende Arrow-coaster. Hoewel het om dezelfde bouwer gaat, is er een serieus verschil qua omvang: de zogenaamde Revolution is zeven keer korter en vier keer lager dan Big One. Bovendien is de rit van deze shuttle coaster in een oogwenk voorbij, maar dat is in dit geval een goeie zaak. Deze classic uit 1979 is immers ruw en de rit blijkt alles behalve boeiend. Twee makke lanceringen, een voorwaartse en een achterwaartse looping; meer stelt het niet voor. Doe deze Revolution dus om je conditie te trainen (je moet namelijk zelf de trappen naar het hoogste punt beklimmen) of bewonder de oogstrelende supports, maar verwacht heus geen topbelevenis van de uiteindelijke rit.

DSC04684

Fastfood hoort bij pretparken zoals schaars geklede tienermoeders bij het stadje Blackpool. In Engeland lijken zompige frieten, gefrituurde vis en kleffe hamburgers sowieso de regel als het over pretparkmaaltijden gaat. In tegenstelling tot vele grote Europese parken, moet je in Pleasure Beach en Alton Towers dan ook hard zoeken naar een gezonder alternatief. Gelukkig hebben we effe geen nood aan quinoa of frisse slaatjes, dus de plaatselijke vestiging van Burger King lijkt ons een goed idee. Zeker nu we al zowat tien uur wakker zijn – de wekker liep vanochtend om drie uur af – is zo’n delicieuze Double Steakhouse meer dan welkom. M’n boyfriend vindt het trouwens leuk om eerst z’n maag te vullen en vervolgens z’n maag om te draaien. Hij is immers een grote fan van de vliegtuigmolen Red Arrow SkyForce, die recht tegenover de Burger King staat. Ik laat zulke misselijkmakende toestellen echter liever aan me voorbij gaan en kijk van op de begane grond toe. Van daaruit merk ik dat Steven een ontelbaar aantal inversies tolt, terwijl z’n Britse medepassagiers met moeite één looping kunnen maken. Dat maakt me trots.

DSC04693

Voor de uitbundige decoratie moet je doorgaans niet in Pleasure Beach zijn. Men bouwt blijkbaar liever thrills dan te investeren in decoratie. Toch zijn er uitzonderingen op die regel en Nickelodeon Land is er eentje van. Deze familiale zone is knus opgezet, bevat enkele originele rides en de felle kleuren steken fel af tegen het grijze wolkendek. Er staat onder meer een boomstammenbaan op kinderformaat en zo’n hippe Twist ‘n’ Splash van Mack, maar beide attracties blijken zo natmakend dat ik geen behoefte heb aan een ritje. We brengen daarentegen wel een bezoek aan Nickelodeon Streak en Blue Flyer, de twee credits die hier te rapen vallen. Je zou in een zone als Nickelodeon Land misschien verwachten dat dit moderne stalen kiddiecoasters zijn, maar het tegendeel is waar. We spreken namelijk over houten achtbanen die in 1933 en 1934 openden. Omdat die woodies al ruim tachtig jaar in de zoute zeelucht staan, anticipeer ik op half verrotte en pijnlijke machines. Toch rijden beide banen nog verrassend vlot, waardoor Nickelodeon Streak en Blue Flyer prima familieattracties vormen. De onnatuurlijke kleuren voor dergelijk bejaarde coasters – ze zijn respectievelijk knaloranje en felblauw geschilderd – zijn echter niet m’n ding.

DSC04678DSC04679

Mack Rides werd geruime tijd aanzien als een constructeur die louter middelmatige familieattracties leverde. Af en toe kwam er natuurlijk wel een uitzondering tevoorschijn, maar uiteindelijk was het Zuid-Duitse bedrijf vroeger vooral bekend omwille van z’n powered coaster, de wild mouse en de bobsleebaan. Ook Blackpool Pleasure Beach kocht in 1988 een bobsled coaster en doopte hem Avalanche. Het ding werd netjes volgens het handboek-voor-bobsleebanen opgebouwd. Het stationnetje in Tirolerstijl en de daarbij horende muziek zijn immers aanwezig, net zoals het typische bochtenwerk. Die bochten worden hier in Blackpool wel opvallend sneller genomen dan bij de meeste soortgenoten, waardoor Avalanche een behoorlijk intense coaster is.

DSC04686DSC04683

Er zijn bijna geen pretparkfans die enthousiast worden van een coaster die Wild Mouse heet. In Blackpool lag dat echter anders: de houten Wild Mouse die hier stond, werd zelfs beschouwd als de meest legendarische achtbaan van het hele park. Het ding was pijlsnel en de karretjes waren zo gammel dat het spanningsniveau absurd hoog lag. Ik moet de vorige zinnen inderdaad in de verleden tijd typen, want na het vorige pretparkseizoen werd Wild Mouse plotsklaps afgebroken. Blackpool kreeg veel kritiek op deze onverwachte move, maar het verandert helaas niks aan de situatie: die unieke houten Wild Mouse is weg en komt wellicht nooit meer in z’n oorspronkelijke vorm terug. Tenzij de familie Knoebels nog eens gekke ideeën krijgt, misschien.

DSC04708

Wie Blackpool Pleasure Beach zegt, zegt eigenlijk achtbanen. Het feit dat dit park ook een uitgebreide collectie darkrides heeft, is daarentegen minder bekend. We testen vandaag maar liefst vijf darkrides en starten doen we met de relatief nieuwe Wallace & Gromit’s Thrill-O-Matic. Deze attractie komt alvast verrassend uit de hoek: de rit duurt bijzonder lang, bevat leuke variaties in snelheid en qua thema valt er eigenlijk weinig op aan te merken. Natuurlijk is dit geen Disney-waardige ervaring en de verhaallijn is ietwat vaag, maar qua sfeerschepping valt het honderd procent mee. De drie volgende darkrides passen echter volledig binnen het beeld dat ik van Blackpool Pleasure Beach had. Zowel River Caves, Alice in Wonderland als Ghost Train zijn immers nogal oubollige attracties. Hun ritsystemen zijn gammel en de animatronics lijken bij een prehistorische AliExpress besteld. Toch is er ook positief nieuws: net zoals bij Thrill-O-Matic, is ook de ritduur van dit drietal vermeldenswaardig. Sla deze rides echter gerust over wanneer je in tijdsnood komt, want must-do’s zijn het absoluut niet.

DSC04700DSC04717DSC04718

Darkride nummer vijf moet nog even wachten, want we hebben eerst nog enkele rollercoasters tegoed. Big Dipper bijvoorbeeld. Deze houten achtbaan zorgt al bijna een eeuw voor thrills aan de Britse kust. Een knappe prestatie is dat sowieso, maar hoe rijdt een klassieke woodie uit de jaren ’20 eigenlijk? Het mag gezegd worden: helemaal niet slecht. Hoewel de bochten niet al te soepel verlopen, vallen de vele rechte stukken reuze mee. Big Dipper slaagt er zelfs in om enkele keren goeie floater airtime te genereren, iets wat ik bij zo’n hoogbejaarde achtbaan helemaal niet verwachtte. De dubbele lifthill, het iconische naambord en de talrijke interacties met andere rides maken Big Dipper zo mogelijk nog toffer. Unieke coaster, zoveel is zeker.

DSC04703DSC04687

De woodie uit 1923 bolt met een verbazende souplesse, maar de stalen buurman uit 1999 schudt me bruut door elkaar. Klinkt misschien tegenstrijdig, maar het is de harde realiteit in Blackpool Pleasure Beach. Infusion – die z’n leven begon in het nabijgelegen Southport Pleasureland – is een suspended looping coaster van Vekoma; dat verklaart natuurlijk al heel wat. Toch lijkt deze Infusion nog pijnlijker en waardelozer dan de meeste van z’n soortgenoten, want ik leed zelden zo veel pijn in een achtbaan. Da’s jammer, want Infusion ziet er op zich best goed uit. De baan bevindt zich boven een (met blauwe kleurstof behandelde) vijver, er werden enkele watereffecten toegevoegd en opnieuw is er veel interactie met aanpalende rides. Toch is één ronde ruim voldoende bij deze coaster: nooit in m’n leven zal ik hier opnieuw in kruipen.

DSC04706

Ik stap zo gedesoriënteerd en total loss uit Infusion dat m’n achtbaanhonger ineens helemaal gestild is. Het is zelfs zo erg dat ik Steven zijn ritjes op Grand National alleen laat maken. Spijtig natuurlijk, want ik herinner me deze möbius coaster als een pittige ervaring inclusief veel lompe airtime. Toch heb ik totaal geen nood aan nog meer coaster-ruwheid, iets wat Grand National ook met hopen bevat.

DSC04707

Er is één specifieke attractie die ik sowieso niet wil overslaan en dat is Valhalla. We hebben deze darkride/flumeride niet zomaar tot het einde bewaard: hij staat bekend als een van Europa’s natste waterattracties, dus we scoren die soppende schoenen liefst zo laat mogelijk op de dag. Britten redeneren blijkbaar gelijkaardig, want een halfuur voor parksluiting belanden we hier in een aanzienlijke wachtrij. Maar wat maakt Valhalla zo de moeite waard? Waarom wordt deze waterride als niet-te-missen beschouwd, terwijl het klimaat van Blackpool er zelden echt geschikt voor is? Het antwoord is… uniciteit. Valhalla is simpelweg niet te vergelijken met andere bestaande attracties. De flumeride is op zichzelf al indrukwekkend dankzij z’n twee grote afdalingen en het ruim 600 meter lange vaarkanaal. Toch haalt deze topper z’n voornaamste meerwaarde uit de thematische omkadering en ontelbare special effects. Er is een ijskamer, je vaart rakelings langs een vurige explosie en er worden constant volledige emmers water over de boten uitgekieperd.

Kortom: kosten noch moeite werden gespaard om de attractie z’n onbeschrijflijke eigenheid te schenken. Exact daarom wil ik Valhalla met plezier z’n twee voornaamste nadelen vergeven. Dat zijn de decoratie – die ietwat rommelig oogt – en het feit dat dit eigenlijk een betaalattractie is. Want geloof me… dat kraampje met poncho’s staat niet voor niks in de wachtruimte. Tenzij je een uitzonderlijk zonnige dag met dertig graden hebt, kan ik de aankoop van zo’n plastic onding trouwens alleen maar aanmoedigen. You will need it.

DSC04720

Blackpool Pleasure Beach heeft tijdens het laagseizoen zeer beperkte openingsuren. Rides gaan om 11 uur open en zes uur later is de pret alweer voorbij. Dat lijkt ontoereikend voor een park waarin twaalf coasters, vijf darkrides en nog een heleboel andere attracties staan, maar het leverde ons eigenlijk geen problemen op. We slaagden er zelfs in om nog een extra frontseat-rit op Icon mee te pikken, wat trouwens een aanzienlijke meerwaarde oplevert. Helaas is er naast Icon eigenlijk geen enkele attractie waar ik noodzakelijk een tweede rondje wil maken. Blackpool is zo’n typisch park dat qua kwantiteit hoger scoort dan qua kwaliteit. Ik weet dat ik hiermee tegen de schenen van enkele coasterfans trap, maar zulke oude woodies zijn in mijn ogen zelden plezierig. Ik bezoek ze louter omdat ze mooi staan op m’n curriculum en om de coaster-counter aan te vullen. Ondanks de legendarische status die vaak aan zulke coasters hangt, kan de ritervaring me gewoonweg niet beklijven. Het toeval wil dat Blackpool een uitzonderlijk grote collectie dergelijke woodies heeft, aangevuld met enkele (semi-)moderne coasters die al evenmin in het topsegment zitten. Icon en Valhalla zijn wat mij betreft de enige twee rides die beter presteren. Icon doet dat als uitstekende thrillcoaster met een verrassende twist, Valhalla is dan weer een klasse apart. Ik wil je met deze matige eindconclusie niet weerhouden van een bezoek aan Pleasure Beach. Het park is dankzij z’n aangename sfeer en de vriendelijke personeelsleden heus wel een toffe plek. Maar koester liefst geen torenhoge verwachtingen. Voor de ultieme coasterthrill of voor een thematische topervaring moet je hier immers niet zijn.

DSC04731

We sluiten onze dag af met een maaltijd en een felgekleurde godendrank in een taverne nabij Pleasure Beach. En zo is het cirkeltje rond: je kan voor 44 euro heen en terug naar Manchester vliegen, je geeft het bedrag uit in een plaatselijke pub, je kan er een paar cocktails mee bestellen of je koopt er een toegangskaart voor een pretpark mee. Vandaag was dat een pretpark van aanzienlijke proporties. Ik legde hier ruim 6,4 kilometer op achtbaanrails af, ik bezocht 281 jaar aan darkride-geschiedenis en we kregen (ondanks droog weer) een kwart van de Engelse watervoorrraad over ons hoofd. Blackpool Pleasure Beach is dus een bijzondere plek waar nostalgie en hedendaags vermaak samen komen. Ik genoot ervan om nog eens rond te dwalen in dit oerwoud van coastersporen, maar het allerleukste gedeelte van onze trip moet nog komen. Morgen amuseren we ons immers met ’s werelds beroemdste inverted coaster, draaien we veertien keer overkop in één enkele achtbaan en we herontdekken de legende van The Chained Oak. Alton Towers is onze volgende stop en da’s iets om naar uit te kijken. Meer weten over die spectaculaire kasteeltuin? Lees binnenkort dan m’n volgende report.

 

2 reacties

  1. Top post! Hij strookt eigenlijk helemaal met onze ervaring daar enkele dagen geleden, al zou ik willen oproepen ‘River Caves’ iets meer liefde te schenken: deze super lange bootjesdarkride heeft zijn wortels in de prille jaren van 1900 en was de tweede grote attractie in dit park. De kans is groot dat deze attractie mee heeft bijgedragen tot iconische attracties zoals Pirates of The Caribbean die veel later werden ontworpen. Dat alleen al maakt hem niet te missen, en de grote scenes krijg je er gratis bovenop 😉

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: