Disneyland Park

Ik kwam zonet tot een verrassende ontdekking. Hoewel ik tijdens de afgelopen vijf jaar bijna honderd pretpark-reports schreef, had ik het nog nooit over Disneyland Paris. Je vindt op m’n site verslagen over elk Disney-themapark ter wereld, maar het Europese resort – nota bene de plek waar ik het vaakst geweest ben – ontbreekt om een mysterieuze reden. Dat is eigenlijk onterecht. Hoewel we maar al te graag klagen over de staat van attracties, pannes en ongemotiveerd personeel, mogen we eigenlijk al lang blij zijn dat er een Disney-resort op een dikke drie uur rijden van onze voordeur ligt. Dat is immers een luxe waar de meeste mensen alleen maar van kunnen dromen. Omdat Disneyland Paris momenteel z’n vijfentwintigste verjaardag viert, wil ik daarom graag wat dieper in gaan op Euro Disney. Of was het Disneyland Resort Paris? Of gewoon ehm… Disneyland Paris?

DSC01004

Het Europese Disneyland zal altijd een speciaal plekje in m’n hart hebben. Voor m’n eerste bezoek moeten we inmiddels al ruim twintig jaar terug in de tijd. Vijfjarig Glenneke keek met grote ogen naar de kleurrijke parade (Wie kan het vrolijke paradeliedje ‘Dancin’, A Catchy Rhythm’ trouwens niet meezingen?) en Orbitron was in die tijd m’n favoriete attractie. Vele jaren later zou ik voor ’t eerst een abonnement nemen, tot ik uiteindelijk in 2011 vier maanden stage zou lopen bij verschillende Disney-hotels binnen het resort. Kortom: ik heb behoorlijk wat herinneringen aan Disneyland Paris. Tijdens het afgelopen jaar kwamen daar trouwens nog wat extra herinneringen bij, want ik heb sinds maart 2017 opnieuw zo’n Passeport Annuel Fantasy in m’n portefeuille. Tijdens dit feestelijke jubileumsjaar was ik dus meer dan eens in Marne-la-Vallée te vinden.

28684851_10214957952998781_107812238999420928_omrt24 025

De eerste indruk is belangrijk. En laat ons eerlijk zijn: Disneyland Park scoort sterk op dit vlak. Ik negeer voor alle duidelijkheid effe dat we zonet arriveerden in het lelijke, grijze TGV-station van Chessy en dat we een latte haalden in het nogal kille Disney Village. Wanneer je die bedenkelijke zaken vergeet, besef je meteen dat het Europese Disneyland een streling voor het oog vormt. Het Disneyland Hotel en z’n indrukwekkende voortuin zetten de toon, Main Street USA doet de rest. Neen serieus: we kunnen allemaal zeuren over gebrekkig onderhoud en een nijpend tekort aan nieuwe attracties, maar de inkomzone is in Disneyland Paris van topkwaliteit. Zelden zag ik in één oogopslag zoveel details en zoveel schoonheid als hier. Ik hou van het uitzicht op dat schitterende sprookjeskasteel, ik ben gek van de overdekte arcades – vooral tijdens deze ijskoude februaridagen komen die goed van pas – en ik kijk nu al uit naar onze lunch in het stijlvolle Walt’s deze middag. Kortom: van alle hoofdstraten die Disney ooit in z’n themaparken bouwde, is deze Europese versie van Main Street USA echt wel de meest perfecte.

DSC01001DSC00861DSC01002

Het visuele genot van Main Street USA stopt niet van zodra we verder het park in trekken. Wel integendeel. Eigenlijk is elke zone in Disneyland Park op één of andere manier wel mooier dan de soortgenoten in de Verenigde Staten, Japan, Hong Kong of China. Het concept Tomorrowland werd hier namelijk succesvol getransformeerd naar Discoveryland, een stijlvoller en tijdlozer alternatief. Hoe dachten visionairs als Jules Verne dat de toekomst er uit zou zien? Je krijgt het antwoord hier. Of beter… je kreeg het antwoord hier. Hoewel Discoveryland er qua uiterlijk nog steeds schitterend bij ligt, passen enkele attracties niet meer in de oorspronkelijke filosofie. De meeste rides in dit gebied ondergingen immers updates die eerder op succesvolle Disney-films dan op Jules Verne gebaseerd zijn. Zo verdween in 2004 het legendarische Visionarium ten voordele van Buzz Lightyear Laser Blast. Als je naar de wachttijden kijkt, was dat helemaal geen slechte zaak; deze interactieve darkride is immers erg populair bij het grote publiek. Voor mij is dit echter zo’n attractie waar ik nooit langer dan een kwartier voor zou aanschuiven. Toy Story is niet meteen m’n favoriete filmfranchise en deze Buzz-attractie is op sommige vlakken wel erg simplistisch in elkaar getimmerd. Bovendien – en dat is helaas nog al te vaak een constante in Disneyland Paris – laten bepaalde effecten het vandaag afweten. Jammer.

017

Toy Story doet me weinig, Star Wars doet me zelfs helemaal niks. Da’s niet zo handig, want de helft van Discoveryland is inmiddels aan deze nerdy filmsaga gewijd. Het absolute dieptepunt in deze Star-Warsification is Path of the Jedi, de totaal nutteloze filmvoorstelling die tegenwoordig het Discoveryland Theatre inpalmt. Wie een fetisj heeft voor extreem langdradige voorshows en onsamenhangende filmcompilaties, die is hier aan het juiste adres. Aan al de rest: blijf hier alsjeblieft buiten! Stap dan liever binnen bij het aanpalende Star Tours – The Adventures Continue. Deze simulator onderging recent een peperdure upgrade met verschillende nieuwe verhaallijnen en de toevoeging van 3D-brillen. Dat is allemaal niks bijzonders als je tijdens de afgelopen jaren naar de VS of Japan reisde (daar is deze moderne versie al lang operationeel), maar ach… ’t Is leuk dat ook de Europeanen inmiddels van die gedateerde film verlost zijn. Star Tours is opnieuw een volwaardige Discoveryland-ride die dankzij z’n hoge capaciteit en de wisselende vluchtroutes bovendien behoorlijk wat herhalingswaarde heeft. Ook leuk: net als bij Tower of Terror, kunnen Cast Members er sinds kort voor zorgen dat de narratie Engelstalig is. En dat is zoveel krachtiger dan die flauwe Franse vertalingen… Vraag er dus naar; het loont de moeite.

DSC00608

De meeste themaparken vieren jubileumsjaren met de opening van gloednieuwe topattracties. Vijfentwintig jaar, dat verdient toch wel een Indiana Jones Adventure, een Splash Mountain of een Radiator Springs Racers? Jammer maar helaas… Disneyland Paris denkt er anders over. Walt Disney Studios blijft voort teren op een drieënhalf jaar geleden geopende darkride rond Ratatouille en Disneyland Park moet het louter met updates doen. De meest opvallende update is die van Space Mountain, die tegenwoordig als Hyperspace Mountain dient aangesproken te worden. Ook deze legendarische indoor achtbaan viel ten prooi aan de Star Wars mania, al moet ik toegeven dat ie er eigenlijk alleen maar beter door werd. Hyperspace Mountain werd tijdens het voorjaar voorzien van gloednieuwe treinstellen en die maken de rit toch opmerkelijk aangenamer dan voorheen. Honderd procent smooth is het nog steeds niet, maar ik moet tenminste niet meer naar een aspirine grijpen na de rit. De licht- en geluidseffecten zijn wat mij betreft evenwaardig aan die van voorganger Mission 2, wat een goeie zaak is. Hyperspace Mountain is dus geen goedkope overlay, maar het voelt als een kwalitatief sterke coaster. Alleen jammer dat het kanon van deze beauty er nog steeds levenloos bij ligt: zo lastig kan het toch niet zijn om een rookmachine te synchroniseren aan het lanceermechanisme? Gelukkig blijft Space Mountain ook zonder werkende Columbiad een van ’s werelds meest indrukwekkende bouwsels in een pretpark.

DSC00611DSC0059928378293_10214957944558570_1372163139637870592_o

Drie kwartier aanschuiven om in een verdelde oldtimerbaan of een simpele vliegtuigmolen te stappen? Geen haar op m’n hoofd dat daar aan denkt. We skippen dus Autopia en Orbitron en we gaan op zoek naar minder lange wachttijden. Die vinden we in Fantasyland, waar het iconische It’s a Small World quasi walk-on is. Deze beroemde darkride zit verscholen achter een kleurrijke façade en werd vooral bekend dankzij z’n catchy soundtrack. Ik heb het in andere reports al aangehaald en ik zeg het vandaag opnieuw: It’s a Small World is een van m’n favoriete guilty pleasures. Je wordt veelal scheef bekeken als je durft beweren dat dit een goeie darkride is, maar serieus… wat is er mis mee? Ik hou van de vrolijk dansende poppetjes, de gestileerde decors en het muziekje dat je urenlang blijft neuriën. Deze kleurrijke cruise is – mede dankzij de meestal korte wachttijden – verplichte kost tijdens m’n dagje Disneyland en dat zal het in de toekomst ook blijven. Het is alleen spijtig dat er ook bij deze darkride behoorlijk wat draaiende ornamentjes stil blijven staan vandaag.

28660505_10214957951878753_5638191689026764800_o

It’s a Small World bracht ons naar Fantasyland. Dit gebied is niet ontworpen voor 27-jarigen, dus ik breng er doorgaans niet al te veel tijd door. Toch wil ik graag benadrukken dat het Europese Fantasyland pure eyecandy is. Het is een coherente zone vol gedetailleerde geveltjes, speels ontworpen waterpartijen en frivole tuintjes. Dat is een heel ander zicht dan het grijze Fantasyland in Japan, de benauwde Californische versie of de vreemde clash tussen Old en New Fantasyland in Walt Disney World. Qua attracties hoort dit gebied dan weer bij de middenmoot. Peter Pan’s Flight is bijvoorbeeld goed, maar minder indrukwekkend dan de moderne tegenhanger in Shanghai. Ook de darkrides van Pinocchio en Snow White zijn fijn zonder meer. Het schattig aangepakte Storybook Land vind ik daarentegen top: de thuishaven van Casey Jr en Pays des Contes de Fées is zo ontzettend mooi en bovendien uniek. Jammer genoeg blijft deze rustgevende uithoek tijdens de winter vaak lang gesloten. Ook nu, half februari, kunnen we dus geen vaartocht door een miniatuur sprookjesland maken.

mrt24 030011

De populairste adresjes van Fantasyland zijn (enigszins verrassend) geen mechanische attracties, maar wel meet & greet locaties. Meet Mickey Mouse en Princess Pavilion scoren vandaag wachttijden tot anderhalf uur. Aan zulke pure waanzin willen we ons niet wagen, dus we ruilen deze zeemzoete sprookjeswereld in voor de jungle van Adventureland. Deze enorme oase van exotisch groen behoort wat mij betreft tot de knapste themagebieden van de planeet. Het is namelijk quasi onmogelijk om fouten te ontdekken in deze wereld vol palmbomen, klaterende watervallen, rotspartijen en hangbruggen. Tenzij je de ride-densiteit bekijkt, want voor het uitgebreide attractieaanbod moet je hier sowieso niet zijn. Disney zal die schaarste met plezier camoufleren door verscheidene walk-throughs als een volwaardige ride te presenteren, maar je zal gauw merken dat er uiteindelijk slechts twee attracties in de meest letterlijke betekenis van ’t woord staan. Worden ooit Aladdin’s vliegende tapijtjes vanuit Walt Disney Studios verplaatst naar Adventureland? Ik hoop het van ganser harte, want dat zou een welgekomen dynamiek naar de Arabische uithoek van Adventureland kunnen brengen.

006DSC00573DSC00580

De meest in het oog springende attractie van Adventureland is zonder twijfel Pirates of the Caribbean. Deze darkride is al een Disney-klassieker sinds het origineel in 1967 in Anaheim opende en de populariteit blijft zelfs vijftig jaar later immens. Disney Parks & Resorts gaf dit concept immers een nieuwe impuls door figuren uit de gelijknamige filmreeks aan de attractie toe te voegen. Net zoals bij de upgrade van Star Tours, kwam Europa pas vele jaren na de andere parken aan de beurt. Maar sinds afgelopen zomer is het dan toch zo ver: ook onze Pirates of the Caribbean is inmiddels voorzien van pompeuze filmmuziek en audio-animatronics van Jack Sparrow en Hector Barbossa. Of dat een vooruitgang is, wil ik liever in het midden laten. Ik begrijp wel dat het grote publiek zulke toevoegingen aanmoedigt en de huidige populariteit van de attractie liegt er niet om, maar toch verloor ik deels het authentieke gevoel van deze darkride. Ik mis het vrolijke muziekje op de lifthill, ik mis de desolate sfeer van de afsluitende grottenscène en ik kan maar moeilijk verkroppen dat Blue Lagoon inmiddels Restaurant des Pirates heet. De subtiliteit en de gelaagdheid zijn grotendeels weg en dat is zo ontzettend jammer. Helaas lijken vele rides en themagebieden in alle Disney-parken ten prooi te vallen aan deze in-your-face-IP-gedreven gekte, dus we zullen er maar beter aan wennen. En begrijp me vooral niet verkeerd: Pirates of the Caribbean blijft sowieso een steengoede darkride. De animatronics zijn kwalitatief sterk, het themaniveau ligt hoog en zowel het interieur, het exterieur als de nabije omgeving zijn beeldschoon.

DSC00577010

Toegegeven: niet elke op Disney-characters gebaseerde attractie is bij voorbaat minderwaardig. Ik zou er zelfs bijna een moord voor begaan om een vervloekte tempel met een darkride rond Indiana Jones naar Parijs te halen. Helaas is onze Europese doctor Jones attractie minder imposant dan de exemplaren in Anaheim en Tokyo. Geen krioelende insectenkolonies, wankelende hangbruggen of rollende rotsblokken hier in Parijs, maar een doodsimpele Intamin-achtbaan. Neen echt, er is helemaal niks Disney-achtig aan deze Indiana Jones et le Temple du Péril. Akkoord: het decor ziet er goed uit, al mis ik diepgang en er is tijdens de rit geen enkel special-effect te zien. Zelfs de coaster op zich is alles behalve boeiend. De beugels zijn oncomfortabel en de lay-out lijkt op die van een goedkope kermisbaan. Gooi dus maar plat en bouw hier een Temple of the Forbidden Eye in de plaats. Goed? Top.

apr10 054

Laat ons effe terugkeren naar de hub en Main Street USA, waar om vijf uur ’s middags het startschot gegeven wordt voor Disney Stars on Parade. Disney entertainment is quasi altijd de moeite en dat is bij deze parade eigenlijk niet anders. De praalwagens zijn in een moderne, kleurrijke stijl uitgevoerd en er is een goeie selectie characters aanwezig. Toch voelt Disney Stars on Parade niet geheel samenhangend: de (weliswaar erg indrukwekkende) vuurspuwende draak valt uit de toon en ik begrijp niet goed waarom de Disney-prinsessen een simpele koets kregen en geen eigen float. Nog gekker is ’t feit dat Aladdin, Pinocchio en Mary Poppins geheel willekeurig hand in hand lopen. Like… seriously? Misschien denk ik er te veel over na, maar toch staat deze optocht ver onder Once Upon a Dream, veruit m’n favoriete dagparade aller tijden. En dan heb ik het ook over de soundtrack, want dat huidige paradeliedje is eigenlijk helemaal niet zo catchy als ik gehoopt had.

28468400_10214957932398266_1061299720355315712_o

Samenhang is er niet in de parade, maar des te meer in Frontierland. Dit wilde westen werd immers met een achterliggende verhaallijn ontworpen. Het goede nieuws is dat er sinds de opening in 1992 nog maar nauwelijks in deze zone gerommeld werd, dus die verhaallijn rond het dorpje Thunder Mesa is nog volledig intact. Helaas kan je dat ook meteen als het slechte nieuws interpreteren, want de doodse westelijke uithoek van Frontierland schreeuwt al jaren om een attractie-uitbreiding. Het gebied telt in z’n huidige vorm niet meer dan twee boeiende topattracties en je moet er in 2018 bovendien rekening mee houden dat Phantom Manor een uitgebreide renovatie ondergaat. Deze fijne darkride zal natuurlijk gemist worden, maar anderzijds is het geen slechte zaak dat men een grondige revisie plant. Toen ik vorig jaar de tegenhangers in Anaheim en Orlando bezocht, kon ik immers alleen maar concluderen dat die (veel) oudere exemplaren heel wat beter scoorden. Ik hoop dat Phantom Manor eind dit jaar ook opnieuw in al z’n glorie straalt.

DSC00730

Het overblijvende E-ticket vermaak in Frontierland is bekend en berucht onder de naam Big Thunder Mountain. Bekend omdat deze minetrain algemeen aanzien wordt als een van de beste exemplaren in z’n soort, berucht omdat er quasi geen dag voorbij gaat zonder hardnekkige storingen en omdat de wachttijden hier meestal hoog oplopen. Big Thunder Mountain is al lange tijd het zorgenkindje van Disneyland Park, al werd er aangenomen dat een recente opknapbeurt eindelijk voor meer betrouwbaarheid zou zorgen. De realiteit is helaas anders en Big Thunder Mountain blijft akelig gevoelig aan storingen. Ook wij werden tijdens het meest recente bezoek ’s avonds uit de wachtruimte geëvacueerd. De volgende ochtend probeerden we het opnieuw en die poging had gelukkig meer succes. Opvallend feitje tijdens dit februari-bezoek: er was een storing van het Fastpass-systeem over de beide parken. Bij de meeste rides bleven de Fastpass-automaten afgedekt en er was dus alleen een standby-rij beschikbaar. Geloof het of niet, maar ik ervoer Disneyland opeens als een fijnere plek. We moesten bij Big Thunder Mountain bijvoorbeeld aanschuiven vanaf de opsplitsing in twee aparte rijen. Dat zou me normalerwijze afschrikken om aan te sluiten, maar zonder voorkruipende Fastpass’ers blijkt de wachttijd slechts twintig minuten te duren vanaf dit punt. Zalig toch? Wat mij betreft, mag dat hele Fastpass-circus dus gerust geliquideerd worden hoor. Nja, ik weet het wel… Fastpass gaat nooit verdwijnen en ik zal tijdens een volgend bezoek heus weer zelf een voorkruipkaartje voor Big Thunder Mountain proberen te scoren. Toch was het fijn om nog eens het goeie ouderwetse iedereen-gelijk-voor-de-wet-systeem te beleven in een Disney themapark.

037

Fastpass of niet… Big Thunder Mountain blijft een meer dan toffe familieattractie. Dat is voornamelijk aan de uitbundige decoratie te danken. Sterker nog: ik kan mezelf nauwelijks achtbanen inbeelden die diepgaander gethematiseerd zijn dan deze. Er zijn nu eenmaal weinig parken die het idee krijgen om een coaster een eigen eiland te geven. Exact dat decadente idee maakt van Big Thunder Mountain eerder een totaalervaring dan een simpele familieachtbaan. De grondige renovatie van vorig jaar zorgde er bovendien voor dat deze mijntrein er opnieuw piekfijn bij ligt. Helaas is de eigenlijke rit sinds die refurbisment minder fijn dan voorheen. Het lijkt wel alsof de wielstellen niet helemaal juist afgesteld zijn, wat resulteert in een constante tril. Dat is niet vreselijk storend, maar het snelheidsgevoel lijdt eronder. Bovendien wordt de trein nog vaker afgeremd dan voorheen, wat het out-of-control gevoel dan weer teniet doet. Vooral in de afsluitende tunnel – ooit een relatief intense climax – is het verschil voelbaar. Ik ga niet beweren dat Big Thunder Mountain daardoor een slechte achtbaan werd, maar ik geniet tegenwoordig eigenlijk meer van de versies in de Amerikaanse Disney-resorts. Da’s jammer, want vroeger was deze Europese variant echt wel de beste in z’n soort.

DSC00782

Voor 2012 sloot Disneyland Paris de dag meestal roemloos af. Tijdens de zomer waren er weliswaar Fantillusion en/of vuurwerk, maar tijdens de rest van ’t jaar was er eigenlijk nauwelijks avondentertainment. Gelukkig is dat tijdperk afgeloten sinds de twintigste verjaardag van het resort, toen Disney Dreams geïntroduceerd werd. Ik had nooit verwacht dat ik het zou zeggen, maar ons Europese Disneyland beschikte opeens over een van de sterkste avondshows die ik ooit in een themapark zag. Disney Dreams was fabelachtig mooi: de verhaallijn was duidelijk, de projecties waren knap en de special-effects werden prachtig gedoseerd. Onafhankelijk van hoe vaak ik de voorstelling ook zag, ik had telkens kippenvel van de eerste seconde tot aan de briljante finale. Voor het vijfentwintigste jubileum werd het geniale Dreams vervangen door Disney Illuminations, een show met gelijkaardige ingrediënten. Ik verwachtte er dus evenwaardige schoonheid van, maar auw… dat viel lelijk tegen. Illuminations begint weliswaar veelbelovend, maar halverwege raakt deze voorstelling helaas de pedalen kwijt. Op enkele seconden van het dromerige Beauty and the Beast naar Star Wars? Het kan hier, maar het werkt absoluut niet. En waarom alwéér Star Wars?! In het aanpalende Studio-park speelt er tijdens deze tijd van het jaar een heuse Star Wars avondshow, dus deze langdradige scène is wat mij betreft geheel overbodig op de gevel van Sleeping Beauty Castle. Het lijkt vervolgens alsof Illuminations zichzelf nog recht wil trekken met een imposante climax rond Frozen, maar Disney gaat finaal de mist in door deze (alweer langdradig uitgerekte) scène volledig in het Frans te presenteren. Juist ja, de internationale bezoekersmassa wordt vanavond niet getrakteerd op ‘Let it Go’, maar wel op ‘Libérée, délivrée’. On-be-grijpelijk.

 

 

Zo schitterend ik Dreams vond, zo teleurstellend ervoer ik Disney Illuminations. Het is een show die kant noch wal raakt en eerder gericht is op het showen van coole effectjes dan op het creëren van een magisch moment. Een bedenkelijke afsluiter van de dag, al past het ergens wel binnen mijn mening over dit park. Ook Disneyland Park probeert immers met spectaculaire decoratie te verdoezelen dat er behoorlijk wat mankementjes zijn. Begrijp me niet verkeerd: ik kom hier graag en ik geniet van de unieke schoonheid waar dit park mee pronkt, maar het wordt nu toch de hoogste tijd om vooruit te gaan. Tot nu toe bleef Disneyland Park immers voornamelijk ter plaatse trappelen. Voor de laatste nieuwe ride moeten we 12 jaar terug in de tijd en de recentste nieuwe attractie die geen vervanging was, dateert zelfs al uit het jaar 1995. Natuurlijk werd in tussentijd ook Walt Disney Studios geopend en danig uitgebreid, maar dat lijkt me geen geldige reden om Disneyland Park te negeren. Zeker nu het aanpalende park voor een periode van buitengewone expansie staat, hoop ik dat Disney ook aan de broodnodige extra capaciteit voor Disneyland Park heeft gedacht. Gaat men eindelijk de aanwezige showtheaters jaarrond gebruiken voor kwalitatieve voorstellingen zoals in Anaheim, Hong Kong, Tokyo en Shanghai? Komt die langverwachte nieuwe E-ticket er? Gaat men inzetten op betrouwbaarheid van attracties en optimalisatie van de capaciteit? Zorgt men ervoor dat die maanden durende totaalrenovaties in de toekomst niet meer noodzakelijk zijn? En gaat men iets doen aan die gekke openingsuren van sommige horecagelegenheden? Ik hoop alleszins van wel. Het zou ervoor kunnen zorgen dat Disneyland Park z’n internationale allure eindelijk waar maakt. Vandaag de dag is het nog net iets te vaak willen maar niet kunnen. En zo’n conclusie wil ik eigenlijk liever niet schrijven over een dergelijk oogstrelend themapark.

Working @ Disneyland 043

Zou ik een abonnement kopen als ik mezelf hier niet amuseer? Neen, natuurlijk niet. We hebben er alweer twee fijne dagen op zitten en ik loop heus niet met een notitieboekje vol negatieve commentaar door Main Street. Toch sla ik nu zonder treuren een jaartje over als het over m’n Passeport Annuel gaat. De magie is na zo’n periode met regelmatige bezoekjes simpelweg een beetje verdwenen. Na trips naar de vijf andere resorts, besef ik immers dat Disneyland Paris nog steeds ergens aan de staart van het peloton bungelt. En dan heb ik het nog niet eens over Walt Disney Studios gehad… Daar komt echter verandering in, want tijdens het volgende report neem ik je mee naar ’t minst glamoureuze themapark dat Walt Disney Parks & Resorts ooit uit de grond stampte. Als dat maar goed komt.

27329388_10214599010745449_2049777601_o

2 gedachtes over “Disneyland Park

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s