Universal Orlando Resort

De eerste verfilming van ‘Harry Potter’ overleefde ik, maar tijdens nummer twee viel ik in slaap. ‘Spider-Man’ dan maar? Nooit gezien. Ik zou al evenmin naar een film over ‘The Incredible Hulk’ of ‘Transformers’ kijken en ‘Dr. Seuss’ is voor mij een nobele onbekende. Ik zapte natuurlijk wel ‘ns langs ‘The Simpsons’ en ‘Men in Black’ is niet nieuw, maar in alle eerlijkheid: van alle bovenstaande franchises heb ik er geen enkele als boeiend ervaren. Logischerwijs zou je kunnen concluderen dat ik niks in een Universal Orlando Resort te zoeken heb. Maar schijn bedriegt, want dit themapark-complex wordt bij de besten van de planeet gerekend. Ik zet m’n vooroordelen over oninteressante filmtrilogieën en ongeloofwaardige superhelden dus voor één dag opzij. Een opoffering die me achtbaankicks, 3D-brilletjes, darkrides van topklasse, meer 3D-brillen, duistere toverkastelen en nog enkele extra 3D-brilletjes oplevert. Welkom.

Het is dinsdag 31 oktober en Amerika viert vandaag Halloween. Ik vier daarentegen dat ik een jetlag heb, al is dat geen slechte zaak als je in Orlando vertoeft. Wanneer ik om zeven uur ’s ochtends klaarwakker ben, kan ik namelijk netjes bij openingstijd aan de poorten van een themapark staan. Dat themapark is Universal Studios Florida. Voor een doorsnee pretparkfan heeft deze plek weinig geheimen, maar ik herhaal graag dat de poorten in 1990 voor ’t eerst open zwaaiden en dat Universal Studios intussen gezelschap kreeg van een tweede themapark, een stevig aantal resort-hotels én van een gloednieuw waterpretpark. Dat zogenaamde Volcano Bay staat niet op ons programma, maar een bezoekje aan het legendarische Universal’s Islands of Adventure hebben we wel ingepland. We kochten online immers een 1-Day-2-Park toegangskaart aan en we mogen vandaag dus ten volle van beide themaparken genieten. De kostprijs van zo’n ticket bedraagt anno 2017 ruim 150 euro per persoon. Dat is peperduur, maar ach… je bent hier niet elke dag. Een stralende zon en een staalblauwe hemel zijn trouwens inbegrepen. En als je bedenkt hoeveel iconische attracties er hier bij elkaar gezet zijn, leg je die dollars al helemaal met plezier neer.

Laat ons maar meteen met de deur in huis vallen: Harry Potter and the Escape from Gringotts. Ik vertelde al dat Harry Potter me niks doet en zowel Diagon Alley als Gringotts Bank zijn voor mij dus onbekende termen. Toch kijk ik behoorlijk fel uit naar deze zone, want je leest er doorgaans lovende commentaren over. Met enige spanning nader ik een rij Londense geveltjes die er behoorlijk braaf uit ziet. Maar de eigenlijke magie – en die term mag je letterlijk nemen – vindt achter die façades plaats. Langs een miniem doorgangetje ruilen we het klassieke Engelse tafereel immers in voor Diagon Alley, een krappe steeg vol mysterie. De eerste aanblik geeft me niet meteen het kippenvel dat ik verwachtte, maar later vanmiddag zou ik ontdekken dat deze zone z’n belangrijkste kracht put uit verborgen details en hippe kleinigheidjes. Diagon Alley is zelfs een stuk interessanter dan het vier jaar oudere Hogsmeade in Islands of Adventure: je kan hier echt ronddwalen op verborgen plekjes en je ontdekt achter elk raam wel iets bizars. Universal wordt soms een frontjespark genoemd omdat men vaak simpele gevels tegen kale fabrieksloodsen plakt, maar dat is helemaal niet van toepassing op Diagon Alley. Sterker nog: Universal overtreft hier het uitwerkingsniveau van vele Disney-attracties.

Aan het uiteinde van Diagon Alley prijkt statig de Gringotts Bank, een gebouw dat haast lijkt te bezwijken onder het gewicht van de reusachtige draak op het dak. Draken doen het altijd goed in pretparkland, zeker als ze – zoals het eigenlijk hoort – vuur spuwen. Daarom staat vanochtend zowat elke Amerikaanse toerist met z’n smartphone naar dat beest gericht, terwijl wij in alle rust onze rugzak opbergen in een (bank)kluis. Dat is nodig om toegang te krijgen tot ‘Harry Potter and the Escape from Gringotts’, de eyecatcher van Diagon Alley.

Deze attractie opende enkele jaren geleden en wakkerde de hype rond ‘The Wizarding World’ weer aardig aan. Wachttijden van meerdere uren waren toendertijd geen uitzondering, maar vanochtend staat de crew van ‘Escape from Gringotts’ ons gewoon op te wachten. We bekijken de vermakelijke, maar weinig legendarische pre-shows om dan in een prachtig stationsgebouw te belanden. Het doet qua sfeer terugdenken aan Disney’s ‘Journey to the Centre of the Earth’ en dat is een mooi compliment voor de Universal-ontwerpers. Toch steekt één ding me vrijwel meteen tegen: het feit dat deze attractie met 3D-brillen werkt. En inderdaad: terwijl we aan deze ondergrondse expeditie beginnen, wordt duidelijk dat het een zoveelste Universal-ride is waarbij je van scherm A naar scherm B rijdt. Er zijn weliswaar reële decors tussen de 3D-passages geïntegreerd en twee maal verrast ‘Escape from Gringotts’ met een totaal onverwachte wending, maar ronduit geniaal wordt de ride nergens. Universal heeft voor deze attractie geen grenzen verlegd zoals dat bij ‘The Forbidden Journey’ het geval was, maar men combineerde eerder beproefde concepten. Concludeer daaruit alsjeblieft niet dat ik het een slechte ride vond, al had ik in de miljoenenbusiness van deze Harry Potter franchise simpelweg hogere verwachtingen.

DSC03592

In de Engelse gevelrij die Diagon Alley verstopt, werd een (half) replica van het King’s Cross Station gebouwd. In dat station kunnen we logischerwijs de trein nemen naar Hogsmeade, het iets oudere gedeelte van ‘The Wizarding World’ in het zusterpark Islands of Adventure. Pluspunten voor de originaliteit, want switchen tussen twee aangrenzende themaparken was nog nooit zo eenvoudig en thematisch correct als hier. Bovendien wordt er tijdens de treinreis voor bijzonder visueel entertainment gezorgd: achter het vensterglas zien we het landschap geleidelijk evolueren van de drukke Londense binnenstad tot een groen landschap waarin het Hogwarts-kasteel verschijnt. Het maakt deze Hogwarts Express tot een zeer amusante familieattractie die het vooral erg eenvoudig maakt om tussen de beide parken te pendelen. Koop hier natuurlijk niet speciaal een twee-parken-kaart voor (zo bijzonder is het ook weer niet), maar beleef het beslist een keertje wanneer je toch zo’n park-to-park ticket op zak hebt.

En zo staan we enkele minuten over negen reeds in Islands of Adventure. Meerbepaald in Hogsmeade, het besneeuwde dorpje waarmee de Universal-gekte rond Harry Potter zeven jaar geleden van start ging. In zekere zin is dat terecht: je kan immers niet ontkennen dat Hogsmeade een prachtig stukje themapark-architectuur vormt en men lette duidelijk op details. Het is tijdens deze periode van het jaar zelfs nog iets gezelliger, want zelfs op deze 31ste oktober baadt het gebied al in de kerstsfeer. Het feest voor m’n ogen gaat voort wanneer ik het imposante Hogwarts zie opdoemen, al moet ik subtiel negeren dat de loods achter dat kasteel nog steeds te duidelijk zichtbaar is. Wat Universal bezielde om dit pijnpunt niet aan te pakken? Het is me een raadsel. Gelukkig draait het voornamelijk om hetgeen er zich achter die kale golfplaten afspeelt.

DSC03513

Robotarmen. Wie had dat ooit gedacht? Dat we aan het uiteinde van een robotarm door een of ander toverkasteel zouden zwiepen. Originaliteitspunten voor het ritsysteem van deze Harry Potter and the Forbidden Journey dus, maar maakt deze blockbuster-ride zijn hoge aanzien verder waar? Dat is voor mij een lastige vraag. Want zo groots het exterieur en zo knap de indoor wachtruimte zijn, zo minimalistisch werd de eigenlijke rit gethematiseerd. Tijdens de vlucht valt m’n oog bijvoorbeeld wel erg vaak op slecht weggewerkte techniek en kale plafonds. Het zijn zulke zaken die de totaalbeleving van deze attractie aanzienlijk minder knallend maken dan sommige fans beweren. Ik hou bovendien niet van de desoriënterende, zelfs licht misselijkmakende scènes die in een projectiekoepel plaatsvinden. Kortom: duimen omhoog voor het feit dat Universal zo’n vernieuwend vervoersysteem koos, maar het totaalplaatje staat helaas ver van de perfectie.

DSC03517

Heb je even genoeg van al die tovenarij? Mooi… ik ook. Gelukkig kunnen we ‘The Wizarding World’ binnen enkele stappen omruilen voor de dino’s van Jurassic Park. Voor mij persoonlijk is dat een van de meest legendarische films aller tijden. Bovendien zijn er nagenoeg geen thema’s die zich beter lenen om te vertalen naar een pretpark-zone. Het spreekt dus voor zich dat Jurassic Park hier in Islands of Adventure een beeldschoon en realistisch gebied is. Als we de te talrijk geïntegreerde betaalgames negeren, is dit zelfs m’n favoriete plekje van het hele Universal-resort. De meest in het oog springende attractie werkt daar vlot aan mee: Jurassic Park River Adventure is groots, spectaculair en geloofwaardig. We varen tijdens deze boottocht voorbij aan brave en iets minder brave dinosauriërs, om vervolgens met een reusachtige splash in het koele water te landen. Doorweekt word je er niet van (daar heeft Universal echter passende alternatieven voor) maar ‘Jurassic Park River Adventure’ doet perfect wat ie moet doen. Deze ride vertelt immers op doeltreffende wijze een verhaal, creëert een kick en brengt een welgekomen verfrissing in het doorgaans bloedhete Florida.

Niet alleen Diagon Alley is nieuw sinds m’n vorige bezoek; ook in Islands of Adventure ontdek ik een grootschalige nieuwigheid. Skull Island – Reign of Kong werd op de grens van Jurassic Park gebouwd en past ondanks het afwijkende thema best goed in de omgeving. Het gebouw van deze semi-darkride oogt niets minder dan indrukwekkend en de wachtruimte is met z’n duistere setting goed voor de ultieme sfeerschepping. We belanden in een akelige, voodoo-achtige tempel en een verstopte acteur jaagt me de stuipen op het lijf. De eerste indruk is dus stevig en qua thematiek doet de rit daar nauwelijks voor onder. Het inleidende outdoor-gedeelte is fijn, waarna we via een imposante toegangspoort de duisternis betreden. Jammer maar helaas: daar wordt duidelijk dat deze ‘Reign of Kong’ een veredelde immersive tunnel is. Geheel naar Universal-gewoonte moeten we ’t opnieuw met schermen en 3D-brilletjes doen. En hoewel de beelden haarscherp zijn, haalt men voor deze attractie geen onbekende effecten uit de kast. Een wiebelend voertuig en een regelmatig terugkerend watereffect… dat is waar het grotendeels om draait. Ik word nog even enthousiast wanneer we op het eind een gigantische Kong-animatronic ontmoeten, maar die pop blijkt veel statischer dan gehoopt. ‘Skull Island – Reign of Kong’ verdient dus een tien voor sfeerschepping en hooguit een vijf voor de totaalervaring. Sla ‘m gerust over wanneer de wachttijd meer dan tien minuten bedraagt.

DSC03519

Van voodoo naar een kleurrijke cartoonwereld… die stap is hier redelijk klein. Welkom in Toon Lagoon, een zone die z’n voornaamste bekendheid put uit twee legendarische waterattracties en hun natheid. In de hete zomers van Orlando zijn deze onmisbaar, maar vandaag passen we ervoor. Hoewel de stralende zon en die vierentwintig graden beduidend fijner aanvoelen dan de grijze herfst die we gisterenochtend nog in België ervoeren, moet het voor dit tweetal gewoonweg nog wat warmer zijn. Het zijn respectievelijk een logflume en een rapid river met vrolijke thema’s vol kleur. Dudley Do-Right’s Ripsaw Falls is een grootse, doch relatief nietszeggende boomstammenbaan met een behoorlijk afgeleefd thema. Dit is duidelijk Universal’s antwoord op ‘Splash Mountain’, maar men kon die succesvolle Disney-ride bijlange na niet evenaren. Dan doet Popeye & Bluto’s Bilge-Rat Barges het stukken beter: deze rapid river is verrassend lang, origineel gedecoreerd en bevat zoveel verrassende watereffecten dat je haast niet droog uit kunt stappen. Neem de waarschuwing aan het inkompoortje (You will get wet, you may get soaked) dus gerust letterlijk.

Van zodra Toon Lagoon achter ons ligt, weerklinkt er rockmuziek door de luidsprekers. Dat wil zeggen dat we Marvel Super Hero Island betreden. De gevels zijn hier in felle kleuren geverfd en men plakte er tweedimensionale afbeeldingen van superhelden tegen. Visueel is het geen hoogvlieger, maar ik ben er wel graag. In Marvel Super Hero Island staat namelijk m’n meest geliefde Universal-ride: The Amazing Adventures of Spider-Man. Ondanks m’n niet bestaande affectie met het personage in kwestie, word ik als darkride-liefhebber namelijk ontzettend blij van de verbluffende technieken die Universal hier boven haalt. Vooral de scène waarin je tientallen meters naar boven lijkt te zoeven (terwijl je in realiteit nauwelijks beweegt) is niets minder dan geniaal. Naast deze vernuftige illusie pronkt Spider-Man bovendien met heel wat verrassende effecten, een luchtige portie humor en geslaagde real-life decoratie tussen de verschillende beeldschermen. Ohja juist, dat moest ik nog zeggen… ‘The Amazing Adventures of Spider-Man’ hoort inderdaad bij het lange lijstje van 3D-rides in Universal Orlando Resort, maar voor deze ene keer wil ik dat niet als een negatief punt aanhalen. Integendeel: deze attractie staat voor grote klasse.

De meeste liefhebbers van themaparken zijn ook achtbaanfans. Dat geldt evenzeer voor mij: hoewel ik het meest geniet van sterk gethematiseerde darkrides, heb ik nu en dan gewoon nood aan een flitsende coaster-kick. Universal’s Islands of Adventure kon tijdens m’n vorige bezoeken altijd aan die beide noden tegemoet komen met maar liefst drie B&M-creaties. Helaas raakte het evenwicht inmiddels een beetje zoek: op 4 september jongstleden draaiden de twee inverted coasters van ‘Dragon Challenge’ immers hun laatste rondjes. Dit achtbaanduo was al veel van z’n pluimen verloren sinds de treinen niet meer simultaan reden, maar een afbraak had ik eigenlijk niet zien aankomen. Een goeie anderhalve maand na de laatste ronde is er nog nauwelijks wat van de ooit zo legendarische ‘Dueling Dragons’ te zien.

Het enige interessante coastergeweld van Islands of Adventure is tegenwoordig dus The Incredible Hulk. Deze baan – die vorig jaar nog een extreem diepgaande renovatie onderging – bepaalt voor een groot deel de skyline van het park en hij ligt prachtig aan de oever van het centrale meer. Overigens is niet alleen het uitzicht monumentaal: zelden ervoer ik zoveel power en intensiteit in een rollercoaster. Van zodra ‘The Hulk’ ons naar het hoogste punt gelanceerd heeft, begint er immers een krachtige opeenvolging van inversies en stevig bochtenwerk. Het lijkt wel of de trein veel harder door de baan beweegt dan het eigenlijk bedoeld is, maar oh wat is het cool. Pas in de eindremmen kan ik op adem komen en vertel ik aan Nick dat er enkele zwarte sterretjes voor m’n ogen verschenen in de cobra roll. Hij antwoordt met ‘Nog een keer?’. Ik kan dat, mede dankzij de lege wachtruimte, eigenlijk niet weigeren.

De Universal-themaparken zijn tijdens deze Halloween-dag heerlijk rustig en we kunnen de toppers dus in sneltempo afvinken. Dat creëert bovendien voldoende tijd om rustig op het terras van de zogenaamde ‘Confisco Grille’ neer te vleien voor onze lunch. Ik bestel hier een gourmet burger die boordevol smaak en calorieën zit, maar hey… het is onze eerste dag in de States en dat mag met iets typisch Amerikaans gevierd worden. Ook typisch Amerikaans is Dr Seuss en het daarop gebaseerde themagebied Seuss Landing. Het oogt voor een doorsnee Europeaan allemaal onbekend. Maar als ik hier rond kijk, vermoed ik dat die hele Seuss-wereld vooral rond felle kleuren en chaotiek draait. Da’s tevens van toepassing op de belangrijkste attractie hier: The Cat in the Hat is een familiale darkride die bestaat uit absurde scènes die met kinderlijke rijmpjes aan elkaar gepraat worden. Het doet op een bepaalde manier denken aan de ‘Roger Rabbit’-attracties uit de Disneyland-parken in Anaheim en Tokyo. Het gaat even snel en het is even onbegrijpelijk, maar tegelijkertijd vind ik ’t wel amusant.

Creditjagers halen hun hartje op bij de twee tracks van The High in the Sky Seuss Trolley Train Ride. Wees echter voorbereid op teleurstelling: ondanks een dubbele notering op Coaster-Count, is dit niks meer dan een trage rondrit boven Seuss Landing. Perfect als tussendoortje voor de familie, maar met achtbanen heeft het in de verste verte niks te maken. We zoeken naar meer spektakel in het aanpalende Lost Continent, maar ook dat valt vies tegen. In deze mythische zone valt er weinig meer te rapen dan twee (behoorlijk karig uitgevoerde) shows. De Sindbad-voorstelling bleek in het verleden bijvoorbeeld zo flauw en voorspelbaar dat ik er liever geen voet meer binnen zet. Buurman ‘Poseidon’s Fury’ is er net iets minder erg aan toe, maar ook hier wil ik niet met complimenten strooien. Of toch: het exterieur van deze tempel ziet er nu eenmaal waanzinnig knap uit. Toch staat de inhoud van dat gebouw in schril contrast met die oogstrelende buitenzijde.

In Islands of Adventure is het al volop Kerst en dat is misschien een beetje raar. Het is immers nog maar oktober, de weersomstandigheden doen helemaal niet aan de eindejaarsfeesten denken en in het aangrenzende Studio-park worden bovendien nog een hele week Halloween Horror Nights georganiseerd. Of het overdag opvallend drukker is door die (meestal uitverkochte) griezelavonden? Helemaal niet: ook in Universal Studios Florida staan de meeste attracties op deze dinsdag wachttijdloos ter beschikking. Zelfs bij Hollywood Rip Ride Rockit – de attractie waar we tijdens een vorig bezoek zelfs met een voorkruippas 40 minuten moesten aanschuiven – staat er bijna niemand. Eigenlijk is dat heel begrijpelijk: deze Maurer X-Coaster is ehm… tja, hoe zal ik het beschaafd zeggen… rotslecht. De treinen bollen schokkend over de rails en echte hoogtepunten zijn er niet. Je kan als gimmick je eigen muziek bij deze ruwe achtbaanrit kiezen, maar dat is echt het enige leuke eraan. Het uiterlijk van ‘Hollywood Rip Ride Rotrit’ is trouwens al evenmin aantrekkelijk. Zo’n hippe Megacoaster als in het Japanse zusterpark had ik wellicht een stuk beter geapprecieerd.

Tot 2005 kon je in Universal Studios Florida een vliegende koe bewonderen. Dat legendarische beest was een onderdeel van ‘Twister… Ride it Out’, een special-effects voorstelling gebaseerd op de gelijknamige film. Deze show begon echter z’n leeftijd te verraden en het werd dus tijd voor iets nieuws. Op zo’n moment gaan de creatieve geesten van Universal samen zitten en brainstormen ze over een vervanger. En ik begin te vermoeden dat er een producent van 3D-brillen in dat team geïnfiltreerd is, want die vervanger is de zoveelste 3D-ride die Universal rijk is. Maar waarom eigenlijk? De gloednieuwe Race Through New York Starring Jimmy Fallon biedt in mijn ogen namelijk geen enkele meerwaarde ten opzichte van vele andere Universal-attracties. Je zet een brilletje op je neus, je kijkt naar een bizarre filmvertoning en de tribune beweegt zachtjes mee met de beelden. That’s it. Dit is dus beslist niet de nieuwigheid die ik in Orlando’s extreem competitieve pretparkwereld had verwacht. Jammer.

DSC03579

Wat kan het toch deugd doen om nog eens een klassieke, ouderwetse darkride te doen. Zo één zonder schermen en overbodige tierlantijntjes. De enige echt interessante optie die Universal in dit segment aanbiedt, is E.T. Adventure. Verwacht er niet veel van: het thematische niveau van deze attractie doet terugdenken aan de gemiddelde darkride in Phantasialand of Europa-Park. Maar toch zit deze rit op een vliegende fiets boordevol charme en nostalgie. Het wordt me hier pijnlijk duidelijk dat Universal Orlando een chronisch tekort heeft aan rustige familieattracties. Zelfs de interactieve darkride ‘Men in Black: Alien Attack’ is intenser dan de meeste soortgenoten. Het blijft me bij deze monsterjacht bovendien redelijk onduidelijk wat de exacte bedoeling is. Kan ook aan mij liggen…

Je merkt het misschien, maar we doen heus niet elke ride die Universal ons te bieden heeft. Zo’n screen-based rides zijn niet noodzakelijk slecht, maar je hoeft er zeker geen tien op ’n dag te bezoeken. De humoristische simulatoren rond ‘The Simpsons’ en ‘Despicable Me’ slaan we dus over, net zoals ‘Shrek 4D’. Wat ik wel graag nog wil beleven, is een leuke achtbaanthrill. En dat komt goed uit, want Universal Studios heeft met Revenge of the Mummy zo’n tof exemplaar in huis. Het is knap wat Premier Rides hier neerpootte. Ondanks een eerder bescheiden tracklengte van 670 meter, zit deze baan immers boordevol coole effecten, verrassende drops en behoorlijk intense bochten. En hoewel je aanvankelijk zou verwachten dat die enorme, ietwat lompe voertuigen nooit vlot over een achtbaanrail kunnen bollen, is dit tevens een ontzettend soepel ding. Mijn enige punt van kritiek: het thema is niet consequent uitgewerkt. Sommige gedeelten zijn fabelachtig mooi (ik denk maar aan de wachtruimte en de schatkamer), terwijl we even later in een goedkope kermisachtbaan lijken te zitten. Tijdens het snelle gedeelte bestaat ‘Revenge of the Mummy’ immers grotendeels uit kartonplaten die door een vijfjarige beschilderd lijken. Ondanks prima Premier-hardware is deze attractie dus niet op elk vlak even sterk en da’s spijtig.

Bij ‘Revenge of the Mummy’ werd een wachttijd van 25 minuten aangegeven. Hoogstwaarschijnlijk is dat een manier om betalende Universal Express-gebruikers een minder wrang gevoel te geven, want in realiteit staat er een voertuig met geopende beugels voor ons klaar. Hetzelfde principe bij Transformers – The Ride. Ondanks het feit dat er ’20 minutes’ op de display verschijnt, kunnen we meteen instappen. Dat is plezierig, eens te meer omdat ‘Transformers’ simpelweg een heel goeie attractie is. Het is allemaal erg duister en je wordt letterlijk van het ene gevecht in het andere gesmeten, maar de verhaallijn is oké en de 3D-effecten zijn doeltreffend. Je kan jezelf natuurlijk gaan afvragen wat de meerwaarde van deze ‘Transformers’ is wanneer een zo goed als identieke (stiekem leukere) darkride rond ‘Spider-Man’ enkele honderden meters verder staat, maar ja… Beter twee knallende darkrides dan eentje, toch? ’t Is misschien zelfs nog een idee voor Phantasialand om kopieën van ‘Hollywood Tour’ en ‘Geister Rikscha’ te openen. Doppeltes Vergnügen, zouden die Duitsers het noemen.

DSC03584

Vanaf halfvijf begint het personeel van Universal Studios ons buiten te kijken en een halfuur later gaan de poorten onverbiddelijk dicht. Terwijl het park zich voorbereidt op een nieuwe ‘Halloween Horror Night’, zouden wij met ons Park-to-Park ticket gerust nog enkele uren in Islands of Adventure kunnen doorbrengen. Maar Nick en ik besluiten dat het mooi geweest is; een cocktail op het zonovergoten terras van Margaritaville lijkt ons beiden de interessantste optie. Als je dat bizar vindt, dan begrijp ik dat. De parken van het Universal Orlando Resort worden algemeen beschouwd als de besten van de planeet, maar toch hebben wij het er op een uurtje of negen wel gezien. En hoewel ik me tijdens die uren perfect vermaakt heb, twijfel ik er zelfs aan of Universal tijdens een volgende Florida-trip opnieuw op m’n to-do lijst staat. Het voornaamste probleem van deze parken is de beperkte afwisseling. Vooral in het Studio-park zit je eigenlijk een hele dag naar schermen te kijken, al dan niet met een 3D-bril. Ik kan één of twee dergelijke attracties wel smaken, maar hier is de concentratie gewoonweg te hoog. Bovendien hebben zulke scherm-ervaringen in mijn ogen meestal een minder hoge herhalingswaarde dan darkrides met reële decors, waardoor ik al die attracties na een enkel keertje wel gezien heb. En ja, dan heb ik het zelfs over ‘Escape from Gringotts’, al was de extreme detaillering van ‘Diagon Alley’ wel een verrassing van formaat.

DSC03499

Islands of Adventure is qua aanbod beter uitgebalanceerd, al wordt het op zulke kalme dagen pijnlijk duidelijk dat dit park niet bijster veel te bieden heeft. Zeker sinds het vertrek van ‘Dragon Challenge’ ben je hier dan ook verbazend snel rond. Ik mis in Islands of Adventure bovendien enkele rustgevende familieattracties. Universal heeft namelijk de neiging om z’n rides flitsende thema’s en behoorlijk wat power te geven. Dat zorgt ervoor dat zelfs de darkrides en waterattracties – doorgaans dé familiale elementen van een pretpark – hier meer thrill bevatten dan gemiddeld. De toevoeging van een rustige (indoor) boottocht, een darkride met een minder intens verloop of een familiaal gerichte achtbaan zou Islands of Adventure goed doen. Zulke toevoegingen zouden de kloof tussen het kinderlijke Seuss Landing en de knallende Universal-toppers alleszins succesvol opvullen.

DSC03564

Ach… Universal Orlando Resort. Er staan een aantal heel goeie attracties en dankzij een stralend zonnetje is het hier altijd aangenaam vertoeven, maar ’t is niet volledig mijn ding. Gelukkig was deze Universal-dag slechts een proloog voor de komende week. Morgenmiddag checken we immers in bij Disney’s Port Orleans, van waaruit we zeven dagen lang ’s werelds beroemdste themapark-resort zullen ontdekken. Walt Disney World is klaar voor ons en wij zijn dat ook. ’t Is tijd voor ijskoninginnen, bespookte liftschachten, Himalaya-expedities en sprookjeskastelen die niks te maken hebben met een Britse tovenaar. Wat is het heerlijk om thuis te komen.

Een gedachte over “Universal Orlando Resort

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s