Kennywood

Click here for the English version of this trip report.

Ik heb nog nooit… een pretpark bezocht dat in Afrika ligt. Ik heb nog nooit de paardencarrousel van Europa-Park gedaan. Ik zat ook nog nooit in een Soquet-achtbaan die geen pijn deed. En… ik heb nog nooit een pretpark tijdens een zonsverduistering bezocht. De eerste drie stellingen blijven vooralsnog de waarheid, maar stelling nummer vier is niet langer van toepassing. Het is 21 augustus 2017, een dag waar honderdduizenden Amerikanen al lang naar aftellen. Er is vandaag immers een zonsverduistering te zien vanuit grote delen van de Verenigde Staten. Deze unieke gebeurtenis creëert een enorme gekte in het land en elke nieuwsuitzending gaat erover. Het is een mooi extraatje tijdens onze road trip door Ohio en Pennsylvania, maar of Steven en ik er echt van wakker liggen? Neen, dat ook weer niet. In de regio’s die we bezoeken, vindt er slechts een gedeeltelijke eclips plaats en bovendien is ons reisschema behoorlijk strak. We hadden deze maandag dus al vol gepland lang voordat we überhaupt van die zonsverduistering gehoord hadden.

DSC03141DSC03153

k heb nog nooit… de grens tussen Ohio en Pennsylvania overgestoken. Tot vandaag dan toch. Steven en ik hebben heel wat kilometers voor de boeg. We vertrokken vanochtend in Sandusky, we keken nog een laatste keer achterom naar de schitterende skyline van Cedar Point en we reden naar Cuyahoga National Park. Na een blitsbezoek aan dat natuurpark reden we door naar West Mifflin, waar het volgende pretpark op onze route ligt: Kennywood. Straks moeten we trouwens nog eens twee uur rijden om ons volgende hotel te bereiken. Het is dus een lange rit, eens te meer omdat het navigatiesysteem ons de drukke binnenstad van Pittsburgh in sleurt. Dat onverwachte moment van sightseeing veroorzaakt lichte paniek, maar we komen er gelukkig zonder kleerscheuren doorheen. En van zodra we de stadsdrukte verlaten, zien we Kennywood’s hoogste achtbaan trouwens al staan.

DSC03159DSC03160

Ik heb nog nooit… een pretpark bezocht waarvan de ingang aan de overkant van de straat ligt. Maar Kennywood is anders. Je vindt dit park in een ietwat groezelige wijk, vlakbij zware industrie. Het ziet er niet zo aantrekkelijk uit en de parkings zijn al evenmin een visueel hoogstandje. Toch is die rare omgeving niet noodzakelijk een slecht voorteken. De ingang ziet er namelijk schattig uit, de bloemenperkjes zijn verzorgd en we worden met een vriendelijke glimlach ontvangen. Achter de toegangspoort lopen we een tunnel in, waarna we middenin een levendig amusementspark uitkomen. Opvallend: zo creepy de eerste indruk van daarnet was, zo lieflijk ziet het er nu uit.

DSC03161DSC03162

Ik ben nog nooit… de dag begonnen met een kinderachtbaan terwijl er veel interessantere thrills ter beschikking staan. Ach, het moet ooit eens de eerste keer zijn. Hier in Kennywood starten we namelijk met Lil’ Phantom, een piepkleine staalconstructie die er heel krakkemikkig en oud uit ziet, al opende het ding blijkbaar pas in 1996. De sensatie van Lil’ Phantom is klein, maar het ding helpt ons wel een stap verder richting Kennywood’s Coaster-Bingo. Hoewel dit park qua oppervlakte alles behalve imposant is, zijn er vanmiddag trouwens niet minder dan zeven credits te rapen.

DSC03169DSC03167

Na de vier uur durende rit vanuit Sandusky schreeuwt m’n maag om een hapje eten. Omdat coasteren met een hongergevoel niet fijn is, zoeken we dus snel naar een geschikte plek om te lunchen. Er zijn keuzemogelijkheden te over in Kennywood, al steekt het park z’n Amerikaanse identiteit niet weg. Met andere woorden: als je op zoek bent naar hamburgers, hot dogs, frieten of zo’n immense funnel cake, dan kan je hier op elke straathoek terecht. Minder calorierijke alternatieven zijn echter schaars, al vinden we bij het oogstrelende Parkside Café alsnog onze gading. Het contrast in dit zelfbedieningsrestaurant is hilarisch: de rij voor het nugget- en burgerstandje is niet te overzien, terwijl het personeel aan de wrap- en saladebar zich duidelijk steendood verveelt. De kalkoenwrap die ik kies, is nochtans overheerlijk en correct geprijsd. Goeie punten voor Pittsburgh.

DSC03170

Ik heb nog nooit drie coasters uit de twenties in één pretpark gezien. Tot vandaag. Kennywood opende in 1899 en bij zo’n oud pretpark horen natuurlijk klassieke houten achtbanen. Het park heeft drie exemplaren en die werden allemaal in de jaren ’20 van de vorige eeuw geopend. De oudste van het drietal is al 97 jaar operationeel en gaat door het leven als Jack Rabbit. Van zulke oldies verwacht je misschien weinig bijzonders, maar qua statistieken doet deze het alvast prima: hij is 650 meter lang en haalt een snelheid van zeventig kilometer per uur. Na een wachttijd van zowat dertig minuten nemen we plaats in een van de stokoude voertuigen, waarna we inderdaad mogen opmerken dat Jack Rabbit een leuk ding is. De treinen wiebelen een beetje, maar onaangenaam ruw wordt het nergens. Wat deze baan nog beter maakt, is z’n ligging aan een kleine vallei. Aanvankelijk lijkt de hoogte van twaalf meter namelijk flauw, maar je duikt uiteindelijk heel wat dieper dan dat. Zeker de double down – een element dat tegenwoordig helaas niet vaak meer geproduceerd wordt – levert kriebels in m’n buik. Ondanks z’n pensioengerechtigde leeftijd is Jack Rabbit dus een uitstekende familieachtbaan.

DSC03222DSC03220

Ik had tot vandaag nog nooit een coaster gedaan die in 1927 geopend is. Dat verandert echter dankzij de nabijgelegen Racer. Net zoals Jack Rabbit werd deze ride gekroond tot een ACE Roller Coaster Landmark, wat in de pretparkwereld een behoorlijk mooie erkenning is. De baan valt voornamelijk op dankzij z’n schitterende toegangsportaal, waaronder zowel de wachtruimte als het perron te vinden zijn. Vanuit het station vertrekken twee treinen tegelijkertijd, om het vervolgens – zoals de naam Racer reeds doet vermoeden – tegen elkaar op te nemen. Net zoals dat bij de meeste andere duellerende coasters het geval is, voegt het race-aspect hier heel veel fun toe. Deze ride moet het niet hebben van z’n hoogte, snelheid of intensiteit, maar eerder van de plezierige rivaliteit die er tussen de inzittenden van beide treinen heerst. Net zoals Jack Rabbit is ook deze Racer trouwens soepeler dan je van een negentig jaar oude rakker zou verwachten. Ik ben fan.

DSC03225DSC03226DSC03163

Ik ben nog nooit bang geweest dat ik zou zinken in een krakkemikkig darkride-bootje. Tot vandaag. Dat is eigenlijk al bijzonder, want ik had sowieso geen darkride verwacht in een park zoals Kennywood. Toch vinden we nabij de inkomzone het stationsgebouw van Garfield’s Nightmare. Ook deze boottocht dateert uit de twenties, al werd het hedendaagse thema rond Garfield er pas in 2004 op geplakt. Je kan duidelijk merken dat het ding een gezegende leeftijd heeft: de houten bootjes ogen aftands en het systeem waarmee men die sloepen in het station stil zet, is zo simpel dat het lachwekkend wordt. Dat geldt eveneens voor het interieur van deze darkride. Het is een nogal claustrofobische vaartocht door minuscule gangetjes, met hier en daar een tweedimensionale blacklight-scène. Het niveau ligt dus laag, al verwacht je van een dergelijk amusementspark eigenlijk niks anders.

DSC03218

Ik heb nog nooit een coaster van Premier Rides in Pennsylvania gedaan. Tot vandaag alleszins. Van een bouwvallige darkride uit 1922 naar een hypermoderne achtbaan uit 2010. Sky Rocket is de enige coaster die Kennywood tijdens het huidige millennium opende en dat zie je eraan. In negatieve zin helaas: de baan staat er kaal bij en het station is veel minder charmant dan dat van de houten collega’s. Het lijkt wel alsof men Sky Rocket snel in elkaar flanste om toch maar een hedendaagse coaster te kunnen aanbieden. Deze launched coaster oogt dus misplaatst, al mag ik over de rit eigenlijk niet klagen. De lancering is krachtig, de treinen bollen soepel en de lay-out is verrassend origineel. Ik vind het bovendien altijd leuk om zo’n inversie-achtbaan zonder lompe schouderbeugels te doen. ’t Is dus lastig om een sluitende conclusie over Sky Rocket te schrijven: hij past weliswaar niet in de algemene sfeer van Kennywood, maar uiteindelijk is het een vrij goeie coaster.

DSC03213DSC03217

Ik heb nog nooit een Enterprise gedaan. En dat blijft vandaag ook zo. Klassiekers en nog eens klassiekers… dat is waar Kennywood grotendeels om draait. Dat gaat van de nostalgische Kangaroo-molen en een piratenschip tot een Enterprise en zelfs een legendarische Bayern Kurve. Ze zien er allemaal uit zoals het hoort: boordevol knipperende lampjes en een tikkeltje afgeleefd. Mijn maag protesteert doorgaans al wanneer ik naar zulke snel ronddraaiende kermismolens kijk, dus ik sla dit attractiesegment zonder enige spijt over. Het antieke spookhuis Ghostwood Estate zouden we graag wel langs de binnenkant bekijken, maar hier schrikt de uitpuilende wachtruimte ons af. Het is hier in Pittsburgh de laatste dag van de zomervakantie en locals profiteren daar duidelijk van om nog een dagje zonnig (nuja, de zon schijnt letterlijk maar op halve kracht) plezier te beleven.

DSC03202DSC03174

Ik heb nog nooit een rollercoaster gedaan waarvoor je noodzakelijk met z’n tweeën moet zijn. En jammer genoeg blijft dat vandaag ook zo. Het bord aan de ingang van Thunderbolt schreeuwt uit dat je verplicht een partner moet hebben om plaats te nemen. Hoewel ik m’n partner met veel trots meegebracht heb, staat er echter nog een ander informatiebord aan de ingang. Eentje waarop te lezen valt wat je liever niet leest tijdens zo’n pretparkbezoek: iets over scheduled maintenance en will stay closed… De Coaster-Bingo kunnen we dus op onze buik schrijven, al vind ik het sowieso een kleine ramp dat we Thunderbolt tijdens dit bezoek moeten missen. De baan ziet er met z’n nostalgische uiterlijk schitterend uit en hij duikt bovendien diep in de aanpalende vallei. Voer hier dus gerust een beteuterd gezichtje in.

DSC03237DSC03173

Gelukkig is er nog een andere manier om aan hoge snelheid die vallei in te duiken. En daar hangt meteen ook een zoveelste first aan vast: ik deed nog nooit een achtbaan die ooit vier inversies had, maar inmiddels als hypercoaster door het leven gaat. Toch is dat het verhaal van Phantom’s Revenge, de meest in het oog springende attractie in Kennywood. Deze vijftig meter hoge coaster werd oorspronkelijk gebouwd als een inversion-coaster van Arrow, maar Morgan paste ‘m in 2001 naar de huidige versie aan. Het resultaat is een hypercoaster met een unieke lay-out en een onverwacht pittig ritverloop. Noem dit gerust een verborgen parel, want voor mij is Phantom’s Revenge een van de meest onvergetelijke ervaringen tijdens deze reis. Het coolste element is de tweede afdaling, die verrassend genoeg veel steiler en dieper is dan de (tevens sterke) first drop. De rails reiken tot diep in de vallei en Phantom’s Revenge heeft daardoor meer power in zich heeft dan ik aanvankelijk vermoed. Ook na die ijzersterke afdaling blijft deze coaster trouwens overtuigen met vermakelijk bochtenwerk en een ontzettend soepel verloop. Ten slotte wil ik je ook waarschuwen voor een grote portie lompe airtime. Dankzij de niet nauw aansluitende heupbeugels ervaar ik die airtime immers als buitengewoon heftig. Wat een schitterende achtbaan!

DSC03181DSC03183DSC03192DSC03200DSC03247DSC03235

Ik heb nog nooit een waterattractie bezocht in de staat Pennsylvania. Tijdens ons bezoek aan Hershey Park in april bleven alle waterrides immers dicht (te koud, zo redeneerde men toen, ondanks de 28 graden) en hier in Kennywood slaan we ze vandaag over. Het park telt drie klassiekers: een boomstammenbaan (al is die inmiddels ook voorgoed gesloten), een rapid river en een kletsnatte splashboot. Het wordt ’s zomers venijnig heet in Pittsburgh en we zouden een verfrissing dus best kunnen gebruiken. Wanneer we echter zien hoe doorweekt vele bezoekers uit de boten van die attracties stappen, lijkt het verstandiger om daarvoor te passen. We moeten vanavond namelijk nog een hele tijd autorijden naar ons volgende hotel en dat doen we nu eenmaal liever niet in zompige kleren. Misschien volgende keer.

DSC03195

Ik ben nog nooit nat geworden in de wachtruimte van een rollercoaster terwijl het niet regent. Ook daar komt vandaag verandering in: de wachtrij van indoor achtbaan The Exterminator slingert immers grotendeels onder de lokale splash, waardoor er regelmatig een stroompje water in m’n nek belandt. Een ramp vind ik dat niet, zeker omdat het aanschuiven hier vreselijk lang duurt. Onze vreugde is groot wanneer we na een halfuur naar binnen mogen lopen, al blijkt daar nog een aanzienlijke meandering te liggen. We zouden uiteindelijk ruim een uur staan aanschuiven, iets wat vooral aan de belabberde capaciteit te wijten is. De capaciteit van een… Reverchon spinning coaster. Ik kan m’n teleurstelling maar moeilijk wegstoppen wanneer ik in het station arriveer, want ik had toch op iets spectaculairders gehoopt dan zo’n goedkope kermisachtbaan. Helaas is The Exterminator gewoon een overdekte versie van de Wild Mouse die je op de Antwerpse Sinksenfoor kan doen, inclusief dezelfde oncomfortabele knikken. Kennywood verrast me nog enigszins met het leuk uitgevoerde thema rond ratten in een rioolstelsel, maar zelfs dat doen ze beter in Hellendoorn.

DSC03196

Ik heb nog nooit zo’n klassieke Amerikaanse flatride als The Whip bezocht, maar daar breng ik vandaag verandering in. Het concept is even simpel als geniaal: zestien wankele karretjes worden door een kabel langs een ovalen parcours geleid. Dat lijkt een behoorlijk gemoedelijke ervaring, maar telkens je om de hoek getrokken wordt, levert het toch heel wat kriebels in de buik. We bezoeken vervolgens ook Noah’s Ark, een andere attractie die boordevol nostalgie zit. Dit ouderwetse funhouse doet wat je ervan verwacht: je loopt er over schuine trappen en door scheefgetrokken kamers. Dat is op zich al desoriënterend, maar Noah’s Ark maakt het nog wat grappiger. Deze doorloop-attractie werd immers in een zacht schommelend schip geïntegreerd. Het lijkt daarom alsof je een cocktail teveel achterover geslagen hebt in een plastieken dierentuin. Heel bijzonder.

DSC03254DSC03244

Ik had nog nooit een Amerikaans pretpark bezocht dat zo’n authentieke sfeer creëert als Kennywood. Dit park weet het klassieke gevoel van een ouderwets pier-pretpark te combineren met de levendige sfeer van een Scandinavisch stadspretpark. Je hoeft hier niet heen te reizen voor supersonische rides of thrills van wereldniveau, maar geef toe: zulke oude wooden coasters zijn ook waanzinnig leuk. Jack Rabbit, Racer en wellicht ook Thunderbolt zijn erg fijne achtbanen waar ik gerust meer dan één rondje op wil maken. Toch is de absolute blikvanger niet in het segment van deze oldies te vinden; dat is immers Phantom’s Revenge. Hoewel we gisteren nog ritjes maakten op Millennium Force en Maverick, is deze bijzondere baan me dan ook positief bij gebleven. Ik kan ondanks de aanwezigheid van deze topper begrijpen dat Kennywood niet als een absolute must-do in je planning genoteerd staat, maar hou het toch in gedachten als je ooit een sfeervolle tussenstop in de omgeving van Pittsburgh zoekt. Kennywood is best een omweg waard.

DSC03252DSC03263

Je merkt het: het was een dag vol nieuwe ervaringen. Ik deed voor ’t eerst een omgebouwde hypercoaster, ik was voor het eerst bang dat m’n darkride-bootje zou zinken, ik startte de dag bij een kinderachtbaan en ik bezocht voor ’t eerst een pretpark tijdens een zonsverduistering. Of we iets merkten van die halve eclips? Nee, natuurlijk niet. Zonder zo’n speciaal brilletje kon ik hooguit opmerken dat het iets minder licht werd en dat de temperatuur enkele graden daalde. Mijn volgende doel is dus een volledige zonsverduistering meemaken in een pretpark. Tot op dat moment zal ik Kennywood wellicht altijd herinneren als mijn enige echte eclips-park. En fijn was het zeker.

DSC03259

3 gedachtes over “Kennywood

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s