Six Flags Magic Mountain

In het land van een oranje president,
daar bezoek ik vandaag een achtbaan-monument.
Een tijdje weg uit het land van Mickey en de zingende ijsprinses.
In ruil daarvoor een Magische Berg met een vlag of zes.
Achtbanen staan er hier, wel twintig op een rij.
Daarvan wordt een freak wellicht ontzettend blij.
Die banen zijn modern en nieuw of oud en gammel,
Ze rijden soepel of ze geven je een stevig pak rammel.
Dus zet je schrap, beugels dicht en coasteren zoveel je mag.
Of lees gewoon lekker passief dit tripverslag.

Glenn in Six Flags Magic Mountain. Het is weer eens wat anders, toch? Vandaag even geen spectaculaire themagebieden, paradewagens of duizelingwekkende avondspektakels voor mij. Neen, op donderdag 6 april hebben we louter oog voor achtbaanrails. Bekijk het als een soort afkick-moment tijdens ons verblijf bij Disneyland Anaheim. Als we constant in de perfecte droomwereld van Disney zouden blijven, verdwijnt wellicht elk besef van realiteit. Daarom moeten we een dag in de rauwe, een tikkeltje vuile, echte wereld doorbrengen. En die rauwe, vuile, echte plek… dat is Six Flags.

Twintig achtbanen. Twintig! Dat is voor alle duidelijkheid het aantal achtbanen dat Phantasialand, Hellendoorn, PortAventura en PlopsaCoo tezamen hebben. Veel dus. Eigenlijk een beetje te veel om op zo’n korte aprildag te beleven. Six Flags Magic Mountain opent de poorten vandaag om halfelf – hoera! uitslapen! – en we worden om zes uur al genadeloos buiten gebonjourd. Ingewikkelde wiskunde leert me dat we elk uur bijna drie rollercoasters moeten bedwingen om ze allemaal gedaan te krijgen. Onmogelijk, dat beseffen we meteen. Geen van ons beiden heeft zin in een gehaaste driedubbele marathon, dus we gaan aardig in het lijstje schrappen. Six Flags helpt daar zelf al een handje bij: wanneer ik bij de guest relations binnenspring – effe de telefoon ophalen die forummer Larsjanssuh hier een paar maanden geleden achterliet – zie ik immers een infobordje met tijdelijke attractiesluitingen. Had je zin in de boomstammenbaan, in de voortreffelijke GCI ‘Apocalypse’ of in een stand-up coaster? Dan mag je in de toekomst nog eens terugkomen.

Plooi wat staal rond een antieke baan.
Dan staat daar plots de ride die alles kan verslaan.

Ondanks de gesloten rides valt er nog steeds heel wat te beleven in Magic Mountain. Toch is het niet lastig om onze eerste halte te bepalen: de nog relatief nieuwe en geprezen Twisted Colossus. Waarom ik meteen aan die bewuste attractie denk? Enerzijds omdat hij behoorlijk afgelegen in het park ligt en er ’s ochtends geen enkele sprake is van lange wachtrijen. Anderzijds omdat ‘Twisted Colossus’ de eerste achtbaan van Rocky Mountain Construction is die ik in levenden lijve mag zien en beleven. Deze Amerikaanse constructeur is nog piepjong, maar plaatste al een heleboel rollercoasters die op luid applaus ontvangen werden. Een specialiteit van dit bedrijf is het hergebruiken van versleten houten achtbanen. Heb je thuis toevallig zo’n versleten woodie? Bel dan effe naar RMC, want zij toveren zelfs de meest gehate martelmachines om tot instant publieksfavorieten.

DSC00320

In 2011 brak RMC door dankzij de upgrade die het aan ‘Texas Giant’ in het Six Flags-park nabij Dallas gaf. Six Flags lijkt een tevreden klant, want men zou in de daarop volgende jaren nog vaker aankloppen bij RMC. Het was dus een kwestie van tijd vooraleer men ook de hopeloos verouderde ‘Colossus’ zou aanpakken. Ooit was dit een duellerende coaster die met z’n schoonheid zelfs de begingeneriek van een wereldberoemde sitcom haalde (herinnert iemand zich nog hoe subtiel gefakete golven over de parking van Six Flags rolden?). Tijdens z’n laatste jaren was ‘Colossus’ daarentegen op sterven na dood. RMC kwam net op tijd, sloot de beide circuits op elkaar aan en gooide er enkele van z’n kenmerkende bizarre elementen tegenaan. Het resultaat is 1600 meter goddelijke coasterfun. Potverdorie, wat een baan! ‘Twisted Colossus’ is pijlsnel, gevarieerd en hij rijdt met de souplesse van een splinternieuwe Mercedes. Ik ontdek gloednieuwe termen als High Five Element (cool!) en Top Gun Stall (awesomeness in ’t kwadraat). Na m’n eerste rit zit ik enkele seconden wazig voor me uit te staren. Ik probeer op dat moment te beseffen wat er exact gebeurde. Het antwoord volgt snel: mijn achtbaantop werd zonet door elkaar gerammeld, want er is een nieuwe nummer één gearriveerd. Toch bestaat de perfectie niet en heeft zelfs ‘Twisted Colossus’ een opmerkelijk pijnpunt. Een groot deel van de fun wordt gecreëerd dankzij het duel tussen twee racende treinen. Dat duel is grotendeels afhankelijk van de dispatch-tijd in het station. En hoewel het personeelsteam van deze baan zich een hele dag keihard in het zweet werkt, behaalt men het gewenste resultaat heus niet altijd. Een dubbel laadstation en/of een vierde trein zouden in mijn ogen geen overbodige luxe zijn om de ultieme ervaring van ‘Twisted Colossus’ te garanderen.

DSC00322DSC00260

Floorless coasters zijn meestal erg plezant,
maar die vervaagde parkeerplekken maken het iets minder interessant.

Het duurt minder dan een minuut om van de uitgang naar de ingang van ‘Twisted Colossus’ te lopen. Ja, dat hebben we persoonlijk getest. De rij is immers nog steeds kort en een frontseat-rondje lonkt. Pas na die (alweer buitenaards goeie) rit zoeken we een volgende achtbaan op: Scream! Het is een mysterie waarom Six Flags per se een uitroepteken achter die naam wil, maar ik vermoed dat het uitroepteken voor verbazing staat. Verbazing als in ‘Oh, die coaster staat letterlijk op een parkeerterrein!’ of ‘Wow, die rijdt ruwer dan een B&M hoort te rijden’. ‘Scream!’ is exact hetgeen ik verwacht bij Six Flags: in essentie een goeie achtbaan, maar er is nul komma nul aandacht besteed aan de omgeving of het station. Ook opvallend zijn de vreselijk trage operations, want er rolt slechts om de vier à vijf minuten een trein richting lifthill. ‘Scream!’ geeft me dus een tamelijk wrang gevoel, terwijl dit in een willekeurig Europees park moeiteloos de absolute topper zou kunnen zijn.

DSC00267

Op zoek naar een rollercoaster die je meteen naar een blackout zwaait?
Dan is hier… Batman – The Raaid.

Over naar Batman – The Ride. Jezelf ooit afgevraagd hoe de standaard SLC eruit zou zien als niet Vekoma, maar B&M deze had ontwikkeld? Dan staat hier je antwoord. Deze inverted coaster bundelt immers veel pit en vijf inversies op een relatief kleine voetafdruk. Six Flags kocht dus een aanzienlijk aantal dergelijke modellen en rustte bijna elk park ermee uit. Dat is terecht: ‘Batman – The Ride’ biedt een soepele en intense ervaring waar je hoofd van gaat tintelen. Ook opvallend: in de quasi themaloze Six Flags-parken is ‘Batman – The Ride’ vaak de enige achtbaan met een bepaald niveau aan decors. Iets met getto’s, fabrieksloodsen en koele betonnen muren… daar is deze groep opvallend goed in.

Een ZacSpin van Intamin?
Als ik de credit reeds heb, stap ik daar nooit meer in.

Je kent het gevoel zeker: je muzieklijst in de shufflestand zetten, maar toch blijven skippen tot je dat ene nummer hoort waar je aan denkt. Wij maken een gelijkaardig tafereel mee in de westelijke zijde van Six Flags Magic Mountain. Bij ‘Green Lantern’ en ‘Goldrusher’ ontbreekt bijvoorbeeld elke vorm van interesse. Die eerste is oncomfortabel en superkort, terwijl die tweede het best gedefinieerd wordt als doelloos. De volgende attracties die we overslaan, zijn respectievelijk de ‘Tidal Wave’-splash, de imposante stand-up coaster ‘Riddler’s Revenge’, boomstammenbaan ‘Jetstream’ en het GCI-pareltje ‘Apocalypse’. Ze blijven vandaag allemaal gesloten, wat resulteert in een erg doodse zone. De constructiehekken die rond een in aanbouw zijnde darkride staan, maken de sfeer allesbehalve vrolijker.

DSC00283

Klinkt als een straaljager,
is qua rit daarentegen behoorlijk mager.

We hopen meer plezier – en meer leven – te vinden op de Magic Mountain waar dit park z’n naam aan dankt. Die centrale heuvel is niet alleen magisch, maar ook nog ‘ns pittig om te beklimmen. We banen ons een weg over steile wandelpaden om een volgende serie achtbanen te vinden. De meest in ’t oog springende van deze reeks is Superman – Escape from Krypton. Deze Intamin was bij z’n opening een wereldrecordhouder en blijft ook vandaag in de topvijf van snelste en hoogste rollercoasters. Helaas klinkt dat imposanter dan het in werkelijkheid is, want overtuigen doet deze ‘Superman’ op geen enkel vlak. We worden erg geleidelijk naar de topsnelheid gelanceerd, waarna we op een verticale toren tot stilstand komen. That’s it, meer is er niet aan. Het ding maakt een herrie waar het menselijke oor nauwelijks tegen bestand is, maar het vertaalt zich dus niet naar een wow-ervaring. Dat is eigenlijk gek, want de nagenoeg identieke Australische tweelingbroer vond ik vorig jaar wel plezierig. Misschien ligt het wel aan de wachttijd: nul minuten in Dreamworld versus ruim drie kwartier hier. Dat is trouwens extra pijnlijk omdat Six Flags slechts één kant opende en omdat ik die andere (gesloten) baan nog miste op m’n coaster-counter.

Een Ninja is Japans en Japan vind ik fijn.
Kon de aankleding maar zoals in Tokyo DisneySea zijn…

Bij sommige rollercoasters moeten we vandaag een hele poos aanschuiven, bij andere exemplaren trekken we de beugel haast onmiddellijk naar beneden. In die tweede categorie hoort Ninja thuis. Het thema van deze baan beperkt zich tot een Japans getint toegangsportaal en een aanpalende Aziatische fastfoodzaak die letterlijk op instorten staat. Verder is er helemaal niks ninja-achtigs aan deze Arrow suspended coaster, maar de ritervaring maakt veel goed. De baan is krachtig en snel, de g-krachten zijn duidelijk voelbaar en je swingt heerlijk vlot door de bochten. Voor een bijna dertig jaar oude klassieker doet ‘Ninja’ het in mijn ogen niet slecht, al is de op ’t eind geplaatste lifthill een beetje een anticlimax.

DSC00287

Wat staat er vanmiddag op het menu?
En waar belandt die maaginhoud na een ritje Tatsu?

Als een willekeurig Europees park uitpakt met een B&M-rollercoaster, dan wordt die doorgaans de topattractie van dat bewuste park. In Six Flags Magic Mountain liggen de kaarten anders. Drie van de achtbanen die het beroemde Zwitserse bedrijf hier neerpootte, zijn dan ook behoorlijk standaard naar Amerikaanse normen. Alleen de vierde en meest recente B&M hoort bij de blockbusters van dit park. Ik heb het over Tatsu, die een prominente plaats op de heuveltop kreeg. Na een wachttijd van zowat vijftig minuten ondervinden Nick en ik opnieuw waar B&M flying coasters voor staan: power, souplesse en intensiteit. Die intensiteit bereikt een hoogtepunt tijdens de zogenaamde pretzel-loop, een element dat me met een ongekende kracht in m’n zitje perst. ‘Tatsu’ behoort voor mij trouwens niet alleen tot meest heftige, maar tevens tot de allerbeste coasters op de planeet. Jammer genoeg hangt er een onaangename tegenstelling aan vast: B&M presteert op z’n best, maar Six Flags doet het slecht. Ondanks de stevige wachttijd opende men slechts één van beide stations en de crew werkt bovendien met een trage, irriterende nonchalance.

DSC00290DSC00295

Botten breken in minder dan een enkele tel.
Beste Viper, van harte dankjewel.

Arrow Dynamics is voor Europeanen geen al te legendarische naam. De bouwer kreeg op ons continent relatief weinig orders, maar dat is in Amerika beslist niet zo. In Six Flags Magic Mountain staan er zelfs twee imposante Arrow-constructies broederlijk naast elkaar. Beide exemplaren waren in hun eigen tijdsgeest overigens vernieuwend: in 1990 werd Viper een van de meest monumentale achtbanen op de planeet. De baan telt niet minder dan zeven inversies, waarvan er eentje ruim veertig meter boven de oppervlakte zweeft. Helaas mocht in in 2008 al ondervinden dat deze ‘Viper’ z’n inzittenden lelijk toetakelt, dus ik pas vandaag voor een ritje.

DSC00291

Vier dimensies, dat klinkt een beetje gek
En opeens hingen je knieën in je nek.

Ook buurman slaan we over en ik zou het begrijpen als je dit onbegrijpelijk vindt. Zo’n unieke baan overslaan?! Serieus? Ja, dat lees je goed. We passen voornamelijk omwille van de wachttijd die ’s namiddags zowat anderhalf uur bedraagt. Bovendien herinner ik me dat ook deze achtbaan slagen en verwondingen cadeau geeft. Ik heb deze 4th dimension coaster in 2008 en 2012 mogen beleven en moet toegeven dat het een ongekende ervaring is. Deze coaster voert immers de meest waanzinnige capriolen uit en ik geraakte nog maar zelden zo gedesoriënteerd op een pretparkattractie. Maar vond ik ‘X²’ daarom automatisch subliem? Het antwoord is neen. De baan is gewoonweg te ruig om er optimaal van te genieten en de afschuwelijk lange dispatch-tijden zijn een doorn in het oog.

Zet een gekke bril op je neus en je zal niet merken
Dat het zonder VR-rommel veel sneller zou werken.

Pretparken moeten mee met de tijd. Online applicaties met parkinfo en actuele wachttijden? Yes please. QR-codes om je jaarkaart op te halen? Top! Maar één evolutie van de moderne tijd zie ik echt niet zitten en da’s virtual reality. Begrijp me niet verkeerd… toen ik ‘Alpenexpress Coastiality’ in Europa-Park voor het eerst bezocht, vond ik dat een toffe toevoeging. Europa-Park begreep namelijk dat VR een ideale manier is om een matige achtbaan te plussen naar een verrassende belevenis. Minpunt numero uno is daarentegen de capaciteit, die omwille van lastig te hanteren VR-brillen stevig achteruit gaat. In Europa-Park kan je een kleine terugval van de doorstroming nog accepteren, maar er zijn ook pretparken waar de wachtrijen sowieso niet lijken op te schieten. Six Flags Magic Mountain is een van die plaatsen en aan een VR-versie van New Revolution had ik dus totaal geen nood. Het bordje aan de ingang geeft een wachttijd van ’90+ minuten’ aan, dus ook deze iconische looping-coaster laten we vandaag aan ons voorbij gaan.

DSC00325

Een lancering hier, twee lanceringen daar.
Nu nog een betonplaat en we zijn al klaar.

Saai tripreport als je bijna elke achtbaan overslaat, hè? Eentje willen we echter zeker meepikken: Full Throttle is een coaster die we allebei nog nooit deden. De baan werd gebouwd door Premier Rides, een constructeur die voornamelijk bekend werd dankzij z’n launched coasters. ‘Full Throttle’ past perfect in dat rijtje: je wordt hier twee keer voorwaarts en één keer achterwaarts gelanceerd naar een topsnelheid van ruim 110 kilometer per uur. Prima statistieken, maar helaas werden ze allemaal op een ultrakort traject gepropt. Het gevolg is een baan die in mijn ogen aanvoelt als half werk. We vliegen twee keer met volle snelheid in de remmen en de achterwaartse lancering is nuttelozer dan een regenton in de woestijn. Het slechtste nieuws is dat het decor van ‘Full Throttle’ haast nog teleurstellender is dan de eigenlijke rit. Die decoratie ziet eruit als een tijdelijke oplossing, maar weet goed dat deze baan er inmiddels al vier jaar staat. Wellicht is het geïmproviseerde tentenkamp en dat afschuwelijke station dus permanenter dan we allemaal hopen.

De kinderachtbaan scoren terwijl men gigantische stalen monsters voorziet?
Je bent een credith**r, of je bent het niet.

Van een tegenvallende credit naar een schaamteloze credit. De smaakvol ingerichte kinderzone biedt met Speedy Gonzales Hot Rod Racers een nieuwe coaster en daar staat geen mens in de rij. Nuja… wij even later wel. Na deze kinderlijke achtbaan plannen we eigenlijk een bezoekje aan ‘Goliath’. Deze coaster – die misschien wel de meest herkenbare ingang ter wereld heeft – valt echter in panne en blijft gesloten voor de rest van de dag. Op dat moment hebben we nog enkele minuten om een laatste wachtruimte te betreden en het toeval wil dat ‘Twisted Colossus’ om de hoek ligt. We hebben omwille van de beperkte openingsuren en de onverwachte sluitingen dus heel wat boeiend achtbaanstaal moeten missen, maar afsluiten doen we in schoonheid met dit RMC-wonder. ’t Is fantastisch om te zien dat men een oninteressante, verouderde woodie transformeerde naar een wereldbaan die de perfectie benadert.

Een sublieme rollercoaster is niet hetzelfde als een subliem pretpark. Helaas. Toegegeven: de situatie was vandaag alles behalve ideaal. De openingsuren waren veel te kort voor een volwaardig bezoek en we brachten de afgelopen dagen nota bene door in het perfect geoliede Disneyland Resort in Anaheim. We konden dus al voorspellen dat Six Flags Magic Mountain een kwalitatieve terugval zou betekenen. En die kwam er dus ook: het personeel is hier doorgaans vriendelijk en opgewekt, maar toch werkt men traag. Dat merkten we bij de balie van guest relations, aan de fastfoodstand waar we vanmiddag een hamburger bestelden en op de perrons van achtbanen. Hangt men vast aan ingewikkelde procedures? Moet men wachttijden creëren om de verkoop van peperdure voorkruip-kaartjes te stimuleren? Of heeft niemand die mensen ooit geleerd dat beugels checken heus wat vlugger kan? Ik weet niet wat hier aan de hand is, maar de wachttijden waren vandaag absoluut niet in proportie met de beperkte hoeveelheid bezoekers.

DSC00306

Ik geef het graag toe: in Six Flags Magic Mountain staan er meerdere achtbanen van wereldniveau. ‘Wicked Colossus’ staat voor mij duidelijk voorop, maar ook ‘Tatsu’, ‘Apocalypse’ en ‘X²’ zijn uitzonderlijk goeie attracties. Coasterfans moeten hier dus ooit geweest zijn en ze gaan wellicht een extreem intense dag vol lifthills, lanceringen, flatspins en raven turns tegemoet. Ook ik – niet meteen de grootste liefhebber van koel achtbaanstaal – geniet oprecht van de machines die hier staan. In België zouden we bijvoorbeeld moorden begaan voor een B&M van bescheiden formaat, terwijl er hier vier stevige exemplaren naast elkaar te vinden zijn. Six Flags Magic Mountain is dus zeker geen slecht pretpark en het is met reden de achtbaanhoofdstad van de Amerikaanse westkust. Maar of ik hier tijdens een volgende California-reis noodzakelijk opnieuw wil komen? Neen, dat ook weer niet.

DSC00328

Een credit hier, een achtbaan daar.
Een coasterfreak komt in z’n driekwartbroek klaar.
Maar is dit echt de plek die je wil scoren?
Een Magische Berg met coastersporen?
Honderden kilometers per uur lanceren,
Rakelings langs de parking scheren.
Vliegen als een Aziatische draak,
Een beugel die keihard ramt tegen je kaak.
Teleurgesteld naar een gesloten rollercoaster zien.
Je maag die opborrelt na een coaster of tien.
Een schaamtelijk momentje in de kinderbaan.
Je coaster-counter omhoog zien gaan.
Is dit de plek waar je altijd heen wou?
Of maakte ik de verwachtingen een beetje grauw?
Een credit hier, een achtbaan daar.
Ik denk dat ik volgende keer voor een Disney-ticket spaar.

Een gedachte over “Six Flags Magic Mountain

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s