Asian Easter – Oppa Everland Style!

Steek je armen vooruit, leg je polsen op elkaar en zak licht door je knieën. Haal vervolgens je zwoelste blik boven en spring net iets te hyperkinetisch op en neer. Oppa Gangnam Style voor beginners én Zuid-Korea’s bekendste exportproduct van het voorbije decennium. Tenzij je de afgelopen jaren op Mars doorbracht, kan je het nummer wellicht perfect meebrullen in iets dat in de verte voor Koreaans moet doorgaan. Maar ehm… Wat weet je verder nog over dit verre land? Want kijk: dat is de terechte frustratie van een huidige Zuid-Koreaan. Een buitenlandse toerist verwacht sinds 2012 dat er hier op elke straathoek wel een legertje locals wild staat de shaken op de tonen van ‘Gangnam Style’, maar eigenlijk zijn ze het nummer al beu sinds de wereldwijde doorbraak ervan. Aangezien we ons als Vlamingen oprecht verbonden voelen met de plaatselijke bevolking (net als de Zuid-Koreanen hebben wij namelijk ietwat gekke noorderburen) besluiten we om geen woord te reppen over het gehypete popnummer. In Seoul – een stad waar quasi even veel mensen leven als in ons volledige Belgenlandje – zoeken we dus naar een summier cultureel uitstapje waar PSY helemaal niks mee te maken heeft. En dat vinden we.

Oppa Gyeongbokgung Style! Neen, echt lekker bekt dat niet. Toch is Gyeongbokgung in een gemiddelde reispocket over Seoul het allereerste agendapunt. Begrijpelijk, want je bent volgens de publieke opinie nu eenmaal niet in Azië geweest als je geen foto’s maakte van tempels en pagodes waar zo’n typische dakconstructie op staat. Gelukkig voor ons staan er in ‘Gyeongbokgung’ (kan je deze tongtwister inmiddels al vlot uitspreken?) nogal wat dergelijke gebouwen en klikken we onze camera helemaal vol dankzij de blauwe hemel en de idyllische heuvel die een quasi perfecte backdrop leveren. Dit doolhofachtige complex bestaat uit imposante paleizen en hun al even statige nevengebouwen, haast te perfect ogende waterpartijen en prachtige paadjes door het groen. De in volle glorie stralende bloesemperiode maakt ons bezoek zo mogelijk nog indrukwekkender. Ik zou je hierbij kunnen vertellen over de geschiedenis van dit reusachtige domein en over de Joseon-dynastie die er ooit regeerde, maar waarom zou ik? Wikipedia doet het immers tien keer beter en ik heb zelf allerminst interesse in enorme brokken historische feiten. De toegangsprijs van 3.000 won klinkt verrassend stevig, maar het komt omgerekend op een uiterst betaalbare tweeënhalve euro uit. Er is dus geen enkele reden om dit wondermooie adresje te skippen wanneer je ooit in Seoul belandt.

Wie Zuid-Korea zegt, zegt Noord-Korea. Oppa Kim Jong-un Style, of zoiets. Je hoeft geen geschiedkundig genie te zijn om te weten dat Zuid- en Noord-Korea zacht uitgedrukt geen al te beste vriendjes zijn. Beide landen zijn sinds de Koreaanse oorlog dan ook afgescheiden door de zogenaamde DMZ, de 248 kilometer lange gedemilitariseerde zone. Seoul ligt relatief dicht bij de DMZ en er zijn dan ook verscheidene organisaties die van hieruit bussen vol toeristen meenemen voor een dagje sightseeing aan de grens met die bizarre dictatuur in het noorden. Trouwe lezers herinneren zich misschien dat ik in Singapore een oprechte haat voor groepsreisjes opbouwde en bovendien is ons tijdschema in Seoul sowieso aan de krappe kant. We laten het retourtje naar de grens dus voor wat het is, maar opteren voor the next best thing: een bezoek aan het War Memorial of Korea. Hoewel dit herdenkingsmuseum zich niet louter toespitst op de Koreaanse oorlog, merk je als bezoeker toch voornamelijk verwijzingen naar die moeilijke noord-zuid-verhouding op. Het ‘Statue of Brothers’ is wellicht het beroemdste voorbeeld. Twee broers die respectievelijk voor noord en zuid vechten, omhelzen hier elkaar op de doormidden gebroken koepel die symbool staat voor het Koreaanse schiereiland. Klinkt dit net iets té sentimenteel voor jou? Dan vind je wellicht eerder je gading in de outdoor expositieruimte waar heel wat grof oorlogsmaterieel verzameld werd. Er staat een enorme verzameling tanks en marineschepen die bovendien ook gewoon vanbinnen bekeken kunnen worden. Allemaal erg tof en indrukwekkend, maar Zuid-Korea zou z’n bizarre zelf niet zijn als het geen schattig speeltuintje met kleurrijke mascottes ergens tussen de zware artillerie en de raketten zou plaatsen. Een bijzondere plek, dat is het zeker.

Niet helemaal ondersteboven door de oneindige schoonheid van een Aziatisch paleis of de clash tussen kapitalisme en gesloten dictatuur? Eerder op zoek naar het type plezier waarvoor je rails, een karretje en een veiligheidsbeugel nodig hebt? Wel, dan heb ik goed nieuws voor jou. Wanneer we op donderdag 9 april onze taxichauffeur aanmanen om voor wat Oppa Achtbaan Style te zorgen, brengt hij ons immers naar ’s lands grootste themapark. Ergens tussen het groene heuvellandschap van Yongin – een plaatsje dat we vanuit het stadscentrum van Seoul op zowat vijftig minuten bereiken – ontdekken we vandaag ‘Everland’. Verwar het niet met het één letter extra tellende mysterieuze landgoed van Michael Jackson of met de thuisbasis van Peter Pan, maar het Disney-gehalte ligt haast even hoog. Alleen al de gigantische oprijlaan en haar minutieus gesnoeide plantsoenen stralen een heerlijke grootsheid uit. We hebben bij aankomst dus oprecht een leuk voorgevoel bij dit resort, dat naast een gecombineerd attractie- en dierenpark ook het waterpretpark ‘Caribbean Bay’ huisvest. Wanneer de taxichauffeur ons even later aan de toegangspoorten dropt, lijkt het alsof elke school van het land vandaag een uitstapje naar ‘Everland’ op de agenda zette. Honderden miniatuur-Aziaten staan in een plechtig uniform – dat vreemd genoeg steeds gecombineerd lijkt te worden met afschuwelijke witte sportschoenen – aan de groepsingang. Wij moeten gelukkig niet in die enorme rij aansluiten en we worden zelfs niet bij de standaard kassahokjes verwacht. Neen, als buitenlander ben je hier een heuse VIP en staat het (wachttijdloze) ‘Ticket Office for Foreigners’ volledig tot onze beschikking. We worden er extreem vriendelijk en in nagenoeg perfect Engels ontvangen. Het positieve plaatje wordt ten slotte pas helemaal compleet dankzij de korting die ‘Everland’ aan buitenlanders toekent. Gewoon even een speciale voucher op de parkwebsite afdrukken en je spaart simpelweg enkele duizenden Koreaanse won uit. Handig!

‘Everland’ heet ons welkom met haar ‘Global Fair’. Hoewel dat in mijn oren eerder als een internationaal gerichte zakenconventie klinkt, is het simpelweg de hoofdboulevard van het park. Met de sierlijke Russische torentjes, een Zuid-Europese heuvelbebouwing, een Frans paleis en een proportioneel waardeloze kopie de Venetiaanse Campanile maakte men hier een schijnbaar willekeurige selectie van vreemde culturen. Hoewel het allemaal een tikje out-of-date oogt, zijn we tegelijkertijd ontzettend verrast omwille van de omvang en de uitwerking van deze zone. ‘Global Fair’ pronkt met grootse gevels, bloementapijten staan prachtig in bloei en op de achtergrond speelt een krachtige soundtrack om de dag te starten. Net zoals het enkele tientallen kilometers noordelijker gelegen megapretpark ‘Lotte World’, blijkt ook ‘Everland’ overigens niet vies van een portie kopieerwerk uit Disney. Zo zou je de centrale wonderboom als een subtiele verwijzing naar ‘Animal Kingdom’ en haar ‘Tree of Life’ kunnen zien, terwijl een Victoriaans bouwsel dan weer letterlijk aan de ‘Crystal Palace’-restaurants uit Amerika en Japan doet denken. Ik zou het als inspiratieloos kunnen bestempelen, maar vermoed tevens dat wij vandaag de enige twee bezoekers zijn die het überhaupt opmerken.

Achter het entreegebied vinden we vandaag vier themazones. Het achterliggende idee: exotiek in de ogen van een doorsnee Koreaan. We reizen respectievelijk langs ‘American Adventure’, het familiaal georiënteerde ‘Magic Land’, ‘European Adventure’ en de overwegend Afrikaanse sferen van ‘Zoo-Topia’. Die gebieden zijn stuk voor stuk trouwens zo uitgestrekt dat ze doorgaans nog verder opgedeeld worden. Dat is bijvoorbeeld zo bij ‘American Adventure’, waar we van start gaan in een klassieke ‘Far West’-zone. Daarin staat een naar rodeo gethematiseerde ‘Break Dance’ en zo’n typisch Aziatisch duellerend schommelschip met absurde afmetingen. Moeten we het met deze standaard rides doen? Helaas wel. De blikvanger is nochtans het enorme stationsgebouw van suspended coaster ‘Eagle Fortress’, een suspended coaster van Arrow die volgens beeldmateriaal pijlsnel over een dichtbeboste heuvel slingerde. In de verleden tijd, dat lees je goed. De baan is inmiddels al meerdere jaren buiten gebruik en het ziet er niet naar uit dat ‘Eagle Fortress’ ooit z’n comeback zal maken. De dichtgetimmerde ingang en de vuile, stilaan wegroestende track geven alleszins geen aanwijzingen in die richting. Jammer genoeg kan ik m’n eigen ervaringen dus niet met jullie delen, maar check zeker eens op YouTube hoe ongelooflijk cool deze terrain coaster er in betere dagen uit zag.

Alternatief coasterplezier (en deze keer wél in operationele modus) vinden we bij Rolling X-Train. Vraag me niet of die naam enige betekenis hoort te hebben en ik weet evenmin wat dit themaloze ding staat te doen tussen drie verrassend classy aangeklede flatrides. De frisbee, de topspin en een vrij stevig draaiende topscan staan er prachtig bij dankzij hun sixties-look en de heerlijke rock ‘n’ roll die er speelt. Het contrast met de Arrow-achtbaan kan nauwelijks groter zijn en de rit is al evenmin legendarisch. ‘Rolling X-Train’ trakteert haar passagiers op een dertig meter hoge lifthill, twee loopings, twee corkscrews en een afsluitende helix. Ondanks een andere plaatsing van het perron, is dat dus nagenoeg identiek aan onze goeie oude ‘Python’. En wees gerust: je hoeft voor deze baan niet meteen je vliegticket richting Seoul te reserveren. Dat stuk staal in Kaatsheuvel voert haar job immers tien keer soepeler en aangenamer uit. ‘Bonking X-Train’ zou een betere naamgeving zijn. Auw.

Van het op thrillseekers en tieners gerichte Amerika naar het met Koreaanse kinderliedjes gevulde ‘Magic Land’. Dit is letterlijk een zone van uitersten. De ene helft is een bijzonder charmant uitgevoerd kinderdorpje inclusief vermakelijke achtbaancredit op familiaal niveau, terwijl de overige oppervlakte eerder aan een gedateerde kermis op betonvloeren doet denken. Het is totaal passé, maar we vallen toch van de ene verbazing in de andere. We spotten bijvoorbeeld een helikopterattractie die we enkel uit ‘Rollercoaster Tycoon’ kennen, geraken onder de indruk van de wel zeer accuraat aangegeven wachttijden, ontdekken de doelloze op-en-neer-gaande-stoeltjesattractie en we zien onze coasterbingo in rook opgaan omwille van een half gedemonteerde ‘Dragon Coaster’. Ik vermijd dergelijke termen liever, maar ‘ouwe brol’ is echt de meest doeltreffende manier om deze kant van ‘Everland’ te omschrijven. Er lijkt gelukkig stilaan verbetering op komst: de recent geopende ‘Rockin’ Tug’ ziet er met haar tovenaarsthema een stuk beter uit dan haar nabije omgeving en de plaatselijke boomstammenbaan wordt momenteel omgebouwd als een avontuurlijke expeditie.

Als er één attractie van ‘Magic Land’ een eigen alinea verdient, is het wel Global Village. Of je dat positief mag opvatten, laat ik nog heel even in het midden. Dat de attractie qua naamgeving verrassend fel doet terugdenken aan de entreezone van ‘Everland’, heeft overigens z’n reden. Ook hier gaat het immers over allerlei culturen, maar dan in darkride-vorm. Als ik je daarbij vertel dat de ride voornamelijk uit kinderpoppetjes in clichématig uitgevoerde omgevingen bestaat, zou er een belletje moeten rinkelen. Een Disney-belletje. ‘Global Village’ is dan ook de discount-versie van ‘It’s a Small World’. Alle Duitsers drinken zich stomdronken met liters bier en elke Nederlander loopt op klompen tussen windmolens en tulpenvelden, dat is het uitgangspunt van een dergelijke attractie (wat men exact met de gayvriendelijk oplichtende regenboog boven de Hollandse scène willen zeggen, is me een raadsel). Net zoals bij het Disney-voorbeeld speelt er uiteraard een catchy themaliedje op de achtergrond, al vergat men de volumeknop hoog genoeg te draaien om het gekraak en gepiep van de hopeloos verouderde animatronics te camoufleren. Kortom: ‘Global Village’ verdient een standbeeld in de wereld van de foute darkrides en ’t is een dankbaar item om een ironisch brokje tekst over te schrijven, maar topkwaliteit zoeken we bij voorkeur ergens anders.

Geachte Nederlanders, jullie hebben een heuse sterrenstatus in ‘Everland’. Jullie kregen niet enkel de gigantische eer – kuch – om opgenomen te worden in de topdarkride – kuch kuch – ‘Global Village’, maar hebben ook een eigen themazone op 8.000 kilometer van huis. Holland Village grenst rechtstreeks aan de wondermooi aangelegde siertuinen van het park en is voornamelijk gericht op horecagelegenheden. Ik wil ‘Everland’ gerust vergeven dat het hier tevens een Duitse Biergarten huisvestte, want verder is dit met ultragezellige terrassen volgepropte dorpsstraatje verrassend cute uitgevoerd. Volgens de raamopschriften koop je hier in willekeurige volgorde kaas, noot, luchtig worst en chocolade voor je geliefde, maar in realiteit gaan er toch voornamelijk Aziatische rijstschotels met gegrilde garnalen over de toonbank. Een buitengewoon realistisch beeld schetst ‘Holland Village’ dus niet over jullie thuisland, want tegenwoordig vermoedt zowat elke Zuid-Koreaan bovendien dat er achter een Hollandse gevelrij standaard een beestige houten achtbaan staat.

Dankzij ‘Holland Village’ staan we inmiddels in ‘European Adventure’, een gigantische themazone die stevig ingeklemd ligt tussen twee groene heuvelflanken. Dit ‘Europa-Park’ à la Korea bestaat uiteraard niet enkel uit Nederlandse glorie en de duizenden felgekleurde tulpen die daarbij horen. Neen, men vond het ook noodzakelijk om het typerende darkride-niveau van daarstraks nogmaals boven te halen. In drievoud! Nummer één blijkt een saai kermisachtig spookhuis met laserpistolen en ronde gondels die in betere tijden wellicht ronddraaiden tijdens de rit. Nummer twee is een duister gethematiseerd Mack-madhouse waarbij zelfs het intieme schrikmomentje van ‘Fluch der Kassandra’ gekopieerd werd. Nummer drie is ten slotte een semi-futuristisch gebouw waarin (zonder enige logica) de 4D-film ‘Rio’ getoond wordt. Wat we vooral onthouden over het overdekte attractieaanbod van ‘Everland’? Dat er simpelweg niks noemenswaardigs over te vertellen valt… Jammer, maar helaas.

Toen je ‘Everland’ in de titel van dit verslag las, dacht je als ervaren coasterfan misschien meteen aan T Express. Niet geheel onterecht natuurlijk, want het ding transformeerde dit vrij nietszeggende pretpark in 2008 op slag naar een must-do bestemming voor liefhebbers van het betere achtbaanplezier. ‘Everland’ zocht naar een signature ride en Intamin klaarde de klus door een gigantische woodie in de rustieke subzone ‘Alpine Village’ neer te poten. De statistieken doen een mens duizelen. ‘T Express’ is ruim vijftig meter hoog, haalt topsnelheden van meer dan honderd kilometer per uur en de eerste afdaling neigt een ongelooflijke 77 graden richting aardbodem. De locatie maakt ‘T Express’ zo mogelijk nòg indrukwekkender, want men bouwde de baan kunstig tegen een heuvel aan. Wanneer ik vanuit de vallei naar dit houten gevaarte kijk, voel ik me dan ook ontzettend klein. Oppa Intamin Style!

Je moet voor ‘T Express’ verplicht een gratis reservering maken aan de ticketbooth naast de attractie-ingang. Wanneer we hier ’s ochtends vroeg aankomen, kunnen we met ons kaartje al meteen de wachtruimte betreden. Naargelang de drukte schuift het tijdsvenster echter op om bij deze hyperpopulaire ride een vlotte bezoekersflow te garanderen. Wil dat zeggen dat we daardoor onmiddellijk kunnen plaatsnemen? Neen, beslist niet. Ondanks het reservatiesysteem staan we hier alsnog vijftig minuten in de rij. De reden hiervoor is een bedroevende capaciteit die op zijn beurt te wijten is aan – jawel – fitness! Net zoals bij ‘Atlantis Adventure’ in ‘Lotte World’ maant het personeel hier elke inzittende aan om voor de rit uitgebreid de spieren los te gooien. Ze doen dat met zo’n ongelooflijk enthousiasme dat we er nauwelijks geïrriteerd door kunnen zijn, maar oh wat gaat het hier traag met één trein in bedrijf. Wanneer we in de namiddag opnieuw passeren, lijken de operations dankzij een extra treinstel overigens een stuk sneller te verlopen.

Anyway… Wanneer we backseat plaatsnemen en met Intamin’s typerende kabellift naar boven gehesen worden, vergeten we al vlug de tergend trage procedures die hieraan vooraf gingen. We gaan over enkele seconden immers ontdekken of ‘T Express’ haar steevaste topdrie-notering in de wereldwijde woodie-ranking verdient. Op het moment dat we met een ongelooflijke rotvaart over de eerste afdaling gesleurd worden door onze 34 medepassagiers, wil elke vezel van m’n lijf luid ‘Ja!’ schreeuwen als antwoord op die vraag. Ik maak kennis met de meest volmaakte airtime die ik ooit mocht ervaren en verlies elk contact met m’n stoeltje tot we dik veertig meter lager opnieuw richting hemel buigen. Ook de tweede heuvel trakteert me op een potje beugelhangen zoals nooit tevoren, waarna ‘T Express’ ons in een intense bochtencombinatie op grondniveau gooit. De midcourse brake brengt adempauze en we beseffen hier dat ‘T Express’ haar legendarische status best wel eens zou kunnen bevestigen indien we de genialiteit van het eerste deel ook kunnen terugvinden in de tweede helft. Maar helaas. De snelheid die de tussenrem wegneemt, komt niet meer terug. En zo belanden we in een gedeelte dat een quasi letterlijke reproductie van de Zweedse ‘Balder’ lijkt. We scoren nog steeds airtime, maar dan op miniheuveltjes die steevast aan elkaar geregen worden door te fel gebankte, niet geheel soepele bochten. Zo ongecontroleerd heftig het eerste gedeelte is, zo berekend en voorspelbaar voelt de tweede helft van deze rollercoaster aan. Neen echt, ik voeg ‘T Express’ niet zonder trots aan mijn teller toe, maar de ervaring van meer authentiek GCI-materieel doet dit Intamin-bouwwerk naar mijn mening als een kaartenhuisje in elkaar stuiken.

Omdat de achtbaan niet zo ongewoon beestig is als we gehoopt hadden, zoeken we het beestige avontuur maar in themazone ‘Zoo-Topia’. In tientallen dierenverblijven langs de bergwand spotten we stokstaartjes, papegaaien, apen van allerlei soorten, honden (!) en een ijsbeer die het met een wel erg karige leefomgeving moet doen. Het is een beetje de algemene tendens van vandaag: hoewel ‘Everland’ qua onderhoud en aanleg best goed scoort, voelt de algemene infrastructuur van het park nogal verouderd. Maar als er één gebied ons vandaag op aangename wijze verrast, is het wel de koloniaal aangepakte hoek van ‘Zoo-Topia’. Welkom in Afrika.

‘Everland’ nam nog eens een kijkje in ‘Walt Disney World’ en vond de safari-attractie daar best indrukwekkend. Goed, moeten ze gedacht hebben, dat willen wij ook. Zo ontstond Safari World, een unieke busrit langs dieren die we liever niet zonder dat vensterglas ertussen zouden tegenkomen. Het spotten van (witte) tijgers, leeuwen en bruine beren werd echter zo’n hit dat de wachttijden buitengewoon hoog opliepen. Samsung – het moederbedrijf van dit pretpark – had gelukkig nog wat zakken geld liggen en investeerde twee jaar geleden in Lost Valley, een gigantische uitbreiding van de safarizone. Het resultaat ziet er ronduit schitterend uit: ‘Lost Valley’ pronkt met een van de knapste (en tevens langste) wachtruimtes die ik ooit zag en neemt haar passagiers mee in een cool amfibievoertuig. Mede dankzij het korte vaargedeelte is de nieuwe generatie dus al minstens even amusant als het oorspronkelijke ‘Safari World’. Bovendien wil ik graag mijn complimenten aan ‘Everland’ overmaken voor het ontwerp van beide rides. Nog nooit bracht een dierenpark me namelijk zó dicht bij levensgevaarlijke dieren. Het oogt allemaal net iets minder professioneel dan in ‘Disney’s Animal Kingdom’, waar de leefomgevingen tot in een ziekelijke perfectie benaderd werden. Maar net door de toevoeging van verhoogde rotspartijen en platformen langs de rijbaan, naderen we de tijgers en leeuwen hier in ‘Everland’ tot op enkele tientallen centimeters. Of wat dacht je van een giraf die vanuit de truck gevoederd wordt? Ik ben geen fervent bezoeker of een kenner van dierenparken, maar deze beide rides zitten met hun geslaagde opbouw wel verrassend dicht bij de perfectie. Het feit dat we er op deze kalme weekdag eerder minuten dan uren voor moeten aanschuiven, is natuurlijk extra mooi.

We begonnen vanochtend met een grijs wolkendek, maar het weer klaarde tijdens de middag helemaal op. Ideale omstandigheden om de plaatselijke rapid river na een wachttijd van zowat dertig minuten aan te vinken. Amazon Express ligt in een knappe bosrijke omgeving en werd ingeklemd tussen ‘Safari World’ en ‘Lost Valley’. Ook tijdens deze rondvaart komen we overigens beestjes tegen, maar dan in een plastic variant. De kenmerkende hoge boten duiden al snel op een Hafema-variant en dat wil doorgaans zeggen dat er een kabbelend beekje met vrij braaf uitgevoerde golven aankomt. Aangezien ‘Amazon Express’ daarenboven geen draaikolken of metershoge drops bevat, voelen we ons helemaal safe. Maar schijn bedriegt en we mogen van geluk spreken dat ‘Everland’ haar bootjes tijdens de frisse lente van een afdekzeil voorziet. Aan iedereen die denkt dat Hafema niet kan wat Intamin wel doet; kom gerust eens kijken naar de bijzonder krachtige stroomversnellingen die men in Zuid-Korea creëerde. Ode aan Hafema voor de hardware, ode aan ‘Everland’ voor de geloofwaardige inwerking en ode aan het personeel voor de topcapaciteit die men uit deze attractie sleurt. Van zodra een raft de afsluitende (best steile) lifthill bereikt, moeten de passagiers immers al uitstappen en te voet naar boven klimmen op de natte transportband. Het ziet er levensgevaarlijk uit, maar ik heb nog maar zelden zo’n snel opschuivende wachtrij meegemaakt bij een dergelijke attractie. Goed bezig dus.

‘Everland’ is een gigantisch park en er is veel te doen. Dankzij de zo goed als onbestaande wachttijden hebben we het tegen een uur of vijf echter stilaan gezien. We weten dat er vanavond nog een multimedia-show en een vuurwerk volgt, maar we zijn van mening dat een avondje citytrippen in Seoul wellicht waardevoller is. We hebben gelukkig keuze uit een moderne cable car, een klassieke stoeltjeslift en een heuse opeenvolging van rolbanden om de grote klim richting uitgang te maken, want ‘Lost Valley’ ligt (toepasselijk) op het diepste puntje van de vallei. Leuk feitje: elke rolband in ‘Everland’ krijgt een eigen personeelslid dat je aan het uiteinde even hoort te wijzen op ‘het opstapje’. We zien steeds de ietwat paniekerige blik in hun ogen wanneer wij als westerlingen naderen, waarop ze met een schattig uitgesproken ‘Attention’ naar de grond wijzen. Hartelijk bedankt, ook deze attractie hebben we dus veilig overleefd.

Zo, dat was ‘Everland’, de tweede Koreaanse sleutel in onze zoektocht naar een volledige top twintig van ’s werelds drukst bezochte parken. Het was een bijzondere ervaring. Waar de meeste parken met meer dan vijf miljoen bezoekers uitblinken in professionaliteit en hedendaags vermaak, lijkt het alsof ‘Everland’ op vele vlakken ergens in de jaren negentig is blijven hangen. ‘T Express’, de safari-rides en een leuke kinderzone zijn uitzonderingen in een attractiepark dat verder voornamelijk op gedateerde attracties teert. Is dat een slecht teken? Niet noodzakelijk. Voor de Koreanen blijkt het ietwat oudere aanbod geen issue en bovendien wordt het park duidelijk met een hart gerund. Er is voldoende entertainment, het groen is perfect getrimd en het personeel komt gemotiveerd over. Ik wil niet beweren dat je ‘Everland’ in vette drukletters in je agenda moet noteren, maar Nick en ikzelf beleefden er niets minder dan een toffe pretparkdag.

Hey sexy lady! Oppa Lotte World Style, Oppa Kim Jong-un Style, Oppa Everland Style of Oppa Holland Village-Style… in Zuid-Korea kan eigenlijk àlles. Maar we kunnen er niet omheen dat alles veranderde sinds 2012. Er is in realiteit slechts één plek in Seoul waar je als toerist gewoonweg niet omheen kan en dat is Gangnam. Tijdens onze laatste avond leggen we dus de polsen op elkaar, buigen we zacht door de knieën en zwaaien we vervolgens met een denkbeeldige lasso in de lucht terwijl we door de Gangnam-wijk springen. Of althans, dat beelden we ons in. We hebben geen zin in tienduizend afkeurende Koreaanse blikken en er is in dit extreem drukke zakendistrict sowieso geen vierkante centimeter vrij om een geïmproviseerd vreugdedansje te doen. We bezoeken Gangnam tijdens het rush hour op vrijdagavond en we komen er terecht in een schreeuwerige wereld vol neon en uitgelaten jeugd. Dit is the place to be in het nachtleven van Seoul en we belanden dus niet geheel toevallig in ‘B-Lab’, een van de plaatselijke cocktailbars. Wat aanvankelijk aanvoelt als pure toeristenoplichterij, zou later het meest legendarische avondje uit in Seoul te worden. We moeten hier bij binnenkomst meteen twaalf euro neertellen en drinken vervolgens ons waterachtige mixertje uit een weinig stijlvolle plastic beker. Drama! Halt! Politie! Maar wacht ‘ns… even later krijgen we nóg een cocktail. En nog één. En ehm… gaat dit werkelijk blijven komen? Bij deze dus een kleine tip voor zaakvoerders in een Belgische of Nederlandse bar: boek een tripje naar Gangnam en check het concept van all-in cocktails voor een spotprijsje. Misschien wordt het later vanavond dus toch mogelijk om PSY hier in ’t midden van de straat te imiteren? Oppa Gangnam Style!

3 gedachtes over “Asian Easter – Oppa Everland Style!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s