Magic Kingdom

We zoeken een plek die een indrukwekkende 170 vierkante kilometer groot is, ruim 31.000 hotelkamers heeft en je deelt deze plek jaarlijks met vele tientallen miljoenen andere toeristen. Je kan er racen in een super-stretch limousine of in een zelf ontworpen Chevrolet, je reist er op nog geen tien minuten van de Serengeti naar de Himalaya en je dineert vervolgens in een romantisch sprookjeskasteel of in een Japanse tempel.

DSC03791

Welkom in Walt Disney World Resort, het bekendste en populairste pretparkcomplex van de planeet. Niet minder dan achtentwintig themahotels, twee waterparadijzen, een grootse uitgaanszone en vier themaparken staan 365 dagen per jaar garant voor plezier van de allerhoogste plank. Wetende dat die vier themaparken stuk voor stuk in de wereldwijde top tien van drukst bezochte pretparken staan, kan je jezelf inbeelden dat het huidige Walt Disney World big business is. Het begon aanvankelijk nochtans relatief bescheiden. Toen het resort in 1971 opende, waren er enkel Magic Kingdom, een golfbaan, drie hotels en de indrukwekkende, doch onuitgevoerde plannen voor een stad van de toekomst. Het project zou gaandeweg gefinetuned worden naar het huidige Epcot en het ideale woonstadje Celebration. Vier parken en een veelvoud aan hotelbedden later arriveren we in 2014. Hoewel Walt grootse ideeën had voor zijn Project X, had hij wellicht nooit durven dromen dat zijn kindje drieënveertig jaar later een dergelijk begrip zou zijn. Bovendien klonken termen als MyMagic+ en Fastpass hem wellicht uiterst exotisch in de oren.

DSC03681

We reserveerden op voorhand ons Hopper-ticket, dat zes dagen onbeperkte fun in de themaparken garandeert. Goedkoop zou ik het kaartje niet durven noemen, maar Walt Disney World geeft ons regelrechte value for money. Ooit al van pretparken gehoord die om zeven uur ’s ochtends openen en pas om drie uur ’s nachts opnieuw sluiten? Dat levert inderdaad een indrukwekkende twintig uur onafgebroken pretparkplezier op en het is hier niet eens zo uitzonderlijk. We maken ons dus op voor een week die ons van bed naar pretpark naar bed naar pretpark brengt. Uitputtend in de meest positieve zin van het woord.

DSC01600

Je kan discussiëren over het beste themapark dat Walt Disney World te bieden heeft. De ene valt voor de unieke sfeer van Epcot, de andere zegt dat Animal Kingdom’s gloednieuwe Pandora het neusje van de zalm is en nog iemand anders beweert dat Hollywood Studios in de nabije toekomst het topadres van dit resort wordt. Kan allemaal best zijn, maar het hart van Walt Disney World is en blijft Magic Kingdom. Dit park ontvangt jaarlijks meer bezoekers dan eender welk ander themapark op de planeet: vorig jaar stapten er maar liefst 20.395.000 bezoekers door de poort. Vond je de Efteling ooit al te druk? Weet dan dat er hier ruim vier keer zo veel mensen passeren. En ze komen allemaal voor… de Disney touch.

DSC03651

Die Disney touch begint op een ferry, aan boord van een monorail of op een bus die je vanuit je Disney-hotel naar het park brengt. Vervolgens scannen we onze MagicBand (het armbandje dat in Walt Disney World zowel ons entreeticket, onze hotelsleutel, ons Fastpass-kaartje als een handig betaalmiddel is) en we betreden Main Street USA. Het drukst bezochte themapark ter wereld staat begin november in de startblokken voor het Kerstseizoen en daar profiteren we met onze ogen van. De eindejaarsdecoraties zijn schattig, hartverwarmend en oogstrelend tegelijkertijd. Het is een beetje gek om die kerstkransen en wollen sokken te zien terwijl we een graad of dertig aantikken, maar ach. Liever deze hete Kerst dan de grijze, regenachtige versie die wij in België meestal voorgeschoteld krijgen.

DSC03656

Magic Kingdom is een pretpark dat qua aanbod niet moet onderdoen voor de zusterparken in andere resorts. Main Street USA ligt er hier haast even stralend bij als in Parijs, Adventureland wint aan geloofwaardigheid onder deze tropische omstandigheden, Haunted Mansion doet het in mijn ogen beter dan het alom bejubelde Europese alternatief en Space Mountain is een nostalgische thrill die nog steeds heel plezant is. Voor het meest recente geweld moeten we in Magic Kingdom naar Fantasyland. Aan het begin van dit decennium sleutelde men immers volop aan het zogenaamde New Fantasyland, een broodnodige renovatie van het nogal gedateerde sprookjesgebied.

DSC01640

Toen ik het park in 2014 voor het laatst bezocht, waren sommige onderdelen van New Fantasyland reeds in gebruik. Alleen voor de meest gegeerde uitbreiding van dit nieuwe gebied kwamen we toen enkele weken te vroeg. Maar nu is het dan toch eindelijk tijd om mijn wereldwijde Disney-coasterbingo te heroveren bij Seven Dwarfs Mine Train. Toegegeven: heel verrassend is deze familiale achtbaan eigenlijk niet meer. Vorig jaar ontdekte ik immers de versie van Shanghai Disneyland, die nauwelijks verschillen vertoont. Toch wil ik meteen een lofzang afsteken voor de Imagineers in Florida, want in Magic Kingdom is de attractie zoveel mooier geïntegreerd dan in China. Deze Amerikaanse Seven Dwarfs Mine Train brengt visuele pracht en dynamiek naar Fantasyland, alwaar de versie in Shanghai wezenloos in een dode uithoek geploft werd. Naast deze afwijkende locatie zijn de beide versies echter identiek. Ik doel daarmee niet alleen op de ritervaring (een amusante familycoaster met een heel hoogwaardig stukje darkride er middenin), maar ook op de absurde wachttijden die het ding meestal heeft. De gemiddelde Amerikaan staat er, net zoals de meeste Chinezen, ruim twee uur voor aan te schuiven. Als ie geen Fastpass+ op zak heeft natuurlijk. En geloof het of niet: zelfs drie jaar na opening blijven de Fastpass-tickets van deze Mine Train extreem populair. Wees er dus op tijd bij als je niet verplicht wil worden om door de lange wachtruimte te ploeteren.

DSC03794DSC03795DSC03669

New Fantasyland is een waanzinnige verbetering tegenover de vroegere situatie. Kille kasteelmuren en schreeuwerige tentzeiltjes werden ingeruild voor een tijdloos, meer matuur ogend gebied dat rechtstreeks inspiratie putte uit populaire animatiefilms. Het hoekje van Peter Pan’s Flight en It’s A Small World werd helaas nogal schaamteloos aan z’n lot overgelaten en toont de laatste stuiptrekkingen van Fantasyland in het pré-renovatietijdperk. Wanneer zelfs de nabijgelegen toiletten met een monsterbudget naar Rapunzel en haar Flynn Rider gethematiseerd werden, vraag ik me af waarom het exterieur van deze beide dark rides zo stiefmoederlijk behandeld werd. Binnenin scoren ze beiden behoorlijk goed – Peter Pan’s Flight vind ik ondanks z’n gezegende leeftijd zelfs een stuk fijner dan de Europese versie – en later die dag moeten Cast Members dan ook improviseren om de toegestroomde massa onder controle te houden. Gelijkaardige taferelen zien we bij The Many Adventures of Winnie The Pooh, al kreeg die klassieke dark ride aan de buitenzijde wel een (relatief summier uitgevoerde) opknapbeurt. De rit zelf is oké, al blijft deze versie opmerkelijk zwakker dan z’n Japanse soortgenoot.

DSC03687DSC01541DSC01631

Fantasyland is geen gebied waar je als volwassene te lang wil rondlopen, maar er staat hier wel een dark ride die ik opnieuw en opnieuw zou doen. Under The Sea – Journey of the Little Mermaid werd in 2012 gekopieerd naar Californisch voorbeeld en mag in Florida pronken met een passender exterieur. Blikvanger is het paleis van Prince Eric waarachter watervallen van een indrukwekkende rotsformatie naar beneden klateren. Diep in die rotsen vinden we het sfeervolle station van een attractie die naar mijn bescheiden mening op wereldniveau speelt. Ja, ik weet het… de rit is vrij kort, er zijn geen onverwachte wendingen en het ritsysteem is allesbehalve vernieuwend. Maar het is exact dat laatste puntje dat Under the Sea zo ontzettend geniaal maakt. Eindelijk een hedendaagse dark ride die niet hoeft te teren op schermen, eindelijk een moderne attractie die je niet dwingt om op knipperende led-lampjes te schieten en ein-de-lijk nog eens een dark ride waar inzittenden geen 3D-brilletje op hun neus krijgen. In ruil daarvoor verwent Magic Kingdom ons met grootse scènes, sublieme audio-animatronics en een vlot te volgen (weliswaar ietwat te abrupt afgeronde) verhaallijn. Under the Sea is klassiek en relatief simpel, maar overtreft qua klasse en puurheid quasi elke andere recent gebouwde dark ride.

DSC03672

We voelden ons bij The Little Mermaid al een beetje ongemakkelijk, maar bij Enchanted Tales with Belle wordt het pas echt awkward. In de wachtrij voor deze interactieve meet & greet zien we quasi uitsluitend kleutermeisjes in prinsessenjurken en hun ouders. Daartussen lijken vijf volwassenen al haast even ongepast als een B&M in je plaatselijke speeltuin. Toch willen we wel eens zien tot welke gekke dingen Walt Disney Imagineering tegenwoordig in staat is. En in dat geval is Enchanted Tales opeens zoveel meer dan een kinderlijke walk-trough. Ons Disney-hart maakt een sprongetje wanneer we de indrukwekkende toverspiegel en een ronduit sublieme Lumière-animatronic zien. Dat we dit alles vanuit de achtergrond mogen meemaken – zonder mee te moeten spelen in het interactieve, best wel geforceerde toneelstukje – is mooi meegenomen.

DSC01563DSC03703

Om de Beauty and the Beast-ervaring te vervolledigen, schuiven we vanavond aan bij het Be Our Guest Restaurant. Dit is een van de meest gegeerde restaurants van het hele resort en ’t is niet eenvoudig om reservaties binnen te halen. Is het die hele hype waard? Ik ben matig enthousiast. Het eten is heerlijk (the grey stuff is inderdaad delicious!) en de setting is prachtig, maar het is ook erg rumoerig en onze ober kwam te gehaast over. Er zijn betere plekken om een hapje te eten in Walt Disney World.

DSC03701MK_BEOURGUESTCHAR_20171103_406009732454

Van een zeemzoete, pastelkleurige Fantasyland-madness gaan we naar de madness van Tomorrowland. Ik praat natuurlijk niet over het dancefestival dat in onze spreekwoordelijke achtertuin plaatsvindt. Dit is niet Recreatiedomein De Schorre, maar wel Magic Kingdom. Geen Dimitri Vegas, wel ’s werelds lelijkste Autopia-variant. Geen Armin van Buuren, wel een ronduit saai rondje schieten op Zurg-poppen. En geen massa zomers gebruinde lijven die zwoel meedeinen op de beat, maar wel een hoop zweterige toeristen. Dus neen, dit is niet het Tomorrowland dat een gemiddelde Belg verwacht.

DSC01642DSC03666

Wat we in ons Belgische Tomorrowland dan weer niet hebben, is een openbare vervoerswijze à la PeopleMover. En ja, dat vind ik een groot gemis. Want Tomorrowland Transit Authority PeopleMover, zoals het ding voluit heet, is ronduit geniaal. Beeld je een soort metro in die op enkele meters boven de grond het ganse gebied doorkruist. Het is een heerlijke tussendoor-attractie, vooral omdat we hier zelfs tijdens de drukke middaguren eigenlijk nooit moeten aanschuiven. PeopleMover is trouwens nog leuker dankzij de passages langs overige Tomorrowland-rides. We passeren onder andere Carrousel of Progress (knap in al z’n eenvoud en een eersteklas oorwurm), Buzz Lightyear’s Astro Blasters (nagenoeg identiek aan de Europese versie) en Monsters Inc Laugh Floor (een grappige interactieve voorstelling die we vooral positief quoteren omdat we zelf weerom buiten de spotlights blijven). Ja, ik hou van de PeopleMover.

DSC01633

Van een onbestaande rij naar een wachttijd van 80 lange minuten… Welkom bij Space Mountain. Dankzij Fastpass+ kan het gelukkig ook anders. We halen onze MagicBand boven en razen nog geen vijf minuten later in een antiek ruimtescheepje door een witte koepel. Met z’n 42 jaar is dit ’s werelds oudste Space Mountain en dat voel je. Je schudt wat heftiger heen en weer dan in Anaheim, er is wat minder te zien dan in Parijs en het voelt allemaal een stuk antieker aan dan in Azië. Maar de respectabele ouderdom maakt van Space Mountain geen veredelde kinderachtbaan. Integendeel zelfs: vanaf het moment waarop je loshaakt van de lifthill, start een intense aaneenschakeling van plotse bochten en onverwachte afdalingen, die bovendien regelmatig lompe airtime opleveren. Ik besef geen moment dat de topsnelheid maar een goeie veertig kilometer per uur bedraagt, want het lijkt in de complete duisternis allemaal zo veel sneller te gaan. Topmateriaal uit de seventies.

DSC01635

Tomorrowland is prima als je puur naar de attracties kijkt, maar visueel is het allemaal net wat minder. Op de hoofdstraat van het gebied na, is Tomorrowland een kille opeenstapeling van grijze en blauwe blokkendozen. Dat zou je van ’s werelds populairste themapark eigenlijk echt niet verwachten. Gelukkig beperkt die visuele uitschuiver zich tot Tomorrowland alleen. Zo gedateerd grote delen van Tomorrowland zijn, zo stralend is Festival of Fantasy. Deze optocht vervangt de bijzonder matig uitgewerkte Celebrate a Dream Come True Parade en doet dat op overtuigende wijze. We proberen even te vergeten dat een aantal praalwagens rechtstreeks geïmporteerd werden uit Tokio en knijpen een extra oogje dicht voor de bedenkelijke samenhang van het geheel. Maar verder kan ik de floats, de choreografie en de aanstekelijke soundtrack van deze parade bijzonder goed smaken.

DSC01568DSC01585DSC03679

Alsof Main Street USA nog niet patriottistisch genoeg is, vonden de ontwerpers van Magic Kingdom het noodzakelijk om nog een themazone vol Amerikaanse trots te proppen. Liberty Square benadrukt hoe ontzettend geweldig de Verenigde Staten zijn en The Hall of Presidents duwt dit tenenkrommende schouwspel naar een hoogtepunt. Toen we in 2010 verzocht werden te zwijgen in de wachtruimte om de integriteit van de voorstelling te bewaren, was ik er helemaal klaar mee. Als het over animatronic-voorstellingen gaat, vind ik zelfs het Elektronisches Vogeltheater van Europa-Park veel interessanter dan deze 23 minuten durende verheerlijking van Amerika.

DSC03691

Helaas kunnen we Liberty Square tijdens dit bezoek niet principieel links laten liggen omdat een andere attractie hier wel de moeite is. Noem The Haunted Mansion gerust de referentie als het gaat over spookhuizen, want zelfs 43 jaar na opening blijft deze darkride een klepper van formaat. Van het exterieur en de duistere voorshow tot de mysterieuze scènes waar je in zo’n gitzwarte doombuggy aan voorbij schuift; het plaatje klopt. De Europese Phantom Manor is opmerkelijk jonger, maar ik vind ‘m daardoor niet noodzakelijk beter dan deze Haunted Mansion.

DSC03693DSC03689

Van Yo-Ho Yo-Ho tot In the Tiki Tiki Tiki Tiki Room… Voor wereldberoemde attractiemuziek zijn we in Adventureland duidelijk aan het juiste adres. Maar hoe legendarisch de beide soundtracks ook zijn, verwacht alsjeblieft geen wonderen van de ritervaring. The Enchanted Tiki Room is het duidelijkste voorbeeld dat zelfs Disney-rides hun houdbaarheidsdatum kunnen overschrijden en Florida’s Pirates of the Caribbean moet het onderspit delven voor de grotere, beter uitgewerkte broertjes in Anaheim, Tokyo en Parijs. Zelfs de animatronics van Jack Sparrow en Barbossa slagen er niet in om de korte ritduur en de matige spanningsopbouw goed te maken. Neen, hoewel onze Europese Pirates of the Caribbean het predikaat E-ticket in elk opzicht verdient, is deze Amerikaanse versie in mijn ogen helaas weinig meer dan een simpel tussendoortje. Jammer!

DSC01608DSC02094

Een andere Adventureland-klassieker is Jungle Cruise. Ik en hoewel ik dit een fijn concept vind, is de attractie erg afhankelijk van de Skipper (de begeleider van je vaartocht door het oerwoud). Jungle Cruise kan vermakelijk zijn wanneer de Skipper en je medepassagiers een beetje meewerken, maar het is hoe dan ook een concept dat gevaarlijk dicht bij z’n pensioengerechtigde leeftijd komt. De plastieken beestenboel en het grapje over the backside of water zijn daar trouwens al lang voorbij.

DSC01554DSC01558

In de uiterst linkse uithoek van Magic Kingdom wachten nog twee grootse bergen op ons. We mogen hier trouwens meteen onze derde en laatste Fastpass+ spenderen en we gebruiken die voor Splash Mountain. De geafficheerde wachttijd bedraagt een ongelooflijke 105 minuten, maar dankzij de Fastpass-reservering zitten wij na een comfortabele vijf minuten reeds in het bootje. Splash Mountain mist in Orlando helaas de mooie wachtrij, het indrukwekkende station en de intieme setting van de Japanse variant, maar verder is het nog steeds een flume ride die mijlen verder gaat dan je van een dergelijke attractie verwacht. Met z’n uitbundige darkride-gedeelten, de sterke muzikale begeleiding en een imposante laatste afdaling stuurt Splash Mountain elke concurrent huilend terug naar huis. Niemand anders dan Walt Disney Imagineering zal er ooit in slagen om zo’n gigantische ride van kop tot teen te decoreren.

DSC01549

Splash Mountain is een hit en z’n buurman is al minstens even populair. Ik heb het over Big Thunder Mountain, een klassieker uit het Disney-assortiment. In Japan is hij een beetje bedeesder en in Parijs een beetje krachtiger dan gemiddeld, maar Big Thunder Mountain blijft honderd procent fun. Dat geldt ook voor deze versie, die zelfs ondanks de ietwat afgelegen locatie met een knap decor kan pronken. Big Thunder Mountain Railroad neemt ons mee over drie lifthills en raast door donkere tunnels en een verraderlijk stukje trick track dat de Parijse splashdown vervangt. Haal de rotspartijen en het thema weg om te beseffen dat dit een erg matige achtbaan is, maar exact die setting maakt van Big Thunder Mountain een ijzersterke ervaring.

DSC03695DSC03696MK_BIGTHUNDERMTN_20171103_406006200995

Walt Disney World staat de laatste jaren niet stil. Er kwamen dus wel enkele nieuwigheden bij sinds m’n vorige bezoek in 2014. Het mooiste nieuwtje van Magic Kingdom bevindt zich op de parkmap niet onder de categorie Rides, maar wel bij Shows & Entertainment. We weten inmiddels allemaal dat Disney heer en meester is in het creëren van spektakels, zeker wanneer daar vuurwerk, projecties en muziek bij komen kijken. Het enige nadeel is dat men die shows vaak zo ontzettend goed maakt dat men er jaren op kan teren. Dat gebeurde ook met Wishes, een vuurwerkdisplay die dertien jaar lang de avondhemel boven Magic Kingdom verlichtte. Begin dit jaar werd echter beslist dat de klassieker vervangen zou worden. En inderdaad: sinds mei loopt Main Street USA elke avond vol voor Happily Ever After. De show verdient wat mij betreft al meteen een staande ovatie voor het catchy themanummer van Angie Keilhauer en Jordan Fisher. Van zodra de eerste noten over de hub weerklinken, kruipt het kippenvel reeds over m’n rug. Dat gevoel zou trouwens nog een kwartier blijven voortduren, want Happily Ever After blijkt een waar juweeltje. Zowat elke bekende Disney-film passeert in een videomapping-tafereel op Cinderella Castle, waarna je met een imposante finale opnieuw uit de dromerige roes geknald wordt. Er zit heel veel vaart in de voorstelling en men schiet er aanzienlijk op los met vuurpijlen. Dat maakt van Happily Ever After een evenwaardige (en misschien zelfs superieure) opvolger voor Wishes.

DSC02109

Walt Disney World is de meest vermoeiende vakantiebestemming ter wereld. Een themapark open houden van zeven uur ’s ochtends tot één uur ’s nachts – en op sommige dagen zelfs nog later – is immers regelrecht gekkenwerk. Maar geef toe: gekkenwerk of niet, je kan er als Europeaan alleen maar van dromen en we zijn er dan ook als de kippen bij om een dergelijk geschifte pretparkdag aan ons palmares toe te voegen. Het resultaat: acht Vlaamse ogen die tijdens de busrit naar het hotel langzaam maar zeker dicht vallen. We zijn doodmoe, afgepeigerd, total loss en kapot, maar het voelt fantastisch.

DSC03724DSC03716

Magic Kingdom staat ondanks z’n immer aanwezige drukte garant voor een topdag en wereldwijd slagen niet veel parken erin om voor achttien uur onafgebroken plezier te zorgen. Wil ik daarmee beweren dat dit het allerbeste pretpark van de planeet is? Neen, helemaal niet. Zelfs in het lijstje Disney-parken-die-rond-een-sprookjeskasteel-gebouwd-werden grijpt Magic Kingdom naast de prijzen, want ik amuseer me beter in Tokio en ik kan de gezelligheid van Anaheim maar moeilijk terugvinden in Florida. Of die twintig miljoen bezoekers dan ongelijk hebben om naar Florida af te reizen? Allesbehalve. Walt Disney World blijft een bestemming uit de duizend en Magic Kingdom is een onmisbare stop tijdens je bezoek.

%d bloggers liken dit: