Star of the Seas

“Een reis met het grootste cruiseschip ter wereld”

Na een concert met 10.000 toeschouwers is het altijd weer een uitdaging om met je wagen van het parkeerterrein te geraken. Een dorp met 10.000 inwoners is niet bepaald klein. En wanneer je Bobbejaanland met 10.000 andere bezoekers moet delen, voelt dat niet aan als een rustige dag. Of je het nu uitdrukt als 200 touringcars, 51 bomvolle Ryanair-vliegtuigen of vijf Antwerpse Stadsschouwburgen… 10.000 mensen is een hele hoop. En wat gebeurt er wanneer je zo’n groep mensen op één drijvend luxeresort stopt? Het antwoord op die vraag zoeken we aan boord van Star of the Seas, het ronduit kolossale cruiseschip waarmee we een week lang door de Caraïben varen.

Grootte is belangrijk in de cruise-industrie. Vooral Royal Caribbean lijkt maar al te graag te pronken met records. In de vloot van deze rederij zien we bijvoorbeeld Voyager of the Seas, Navigator of the Seas, Oasis of the Seas en Symphony of the Seas, stuk voor stuk giganten die in het verleden de titel van ‘s werelds grootste cruiseschip mochten dragen. Of de afmetingen van zulke schepen ooit een limiet zullen bereiken? Geen mens die het weet, maar op dit moment ligt de grens wel bij de Icon Class, het nieuwste pronkstuk van Royal Caribbean. Schepen in deze categorie tellen maar liefst twintig dekken, ze zijn langer dan de Eiffeltoren hoog is en ze bieden plaats aan 7.600 passagiers en 2.350 crewleden. De in 2024 gedoopte Icon of the Seas was het eerste schip in deze categorie en in de nabije toekomst worden ook Legend en Hero of the Seas aan het rijtje toegevoegd. Wij gaan in januari 2026 echter op zee met Star of the Seas, het tweede schip in de Icon Class.

STATEROOM

M’n vorige cruises vonden plaats op schepen die respectievelijk 875, 1.250 en 2.090 kamers telden. Met een totaal van 2.800 staterooms gaat Star of the Seas nog een stuk verder. Passagiers kunnen kiezen uit kamers in de meest uiteenlopende categorieën, waar logischerwijs de meest uiteenlopende tarieven aan plakken. Het aanbod varieert van een bescheiden inside stateroom tot aan de Ultimate Family Townhouse, die zich uitstrekt over drie etages. Deze megasuite inclusief glijbaan (!) is voor ons geen must, maar we vinden het altijd wel aangenaam om wakker te worden met zeezicht. We kiezen daarom stateroom nummer 14144 als onze tijdelijke thuis en daar valt weinig negatiefs over te zeggen. De oppervlakte van de slaapkamer blijkt naar cruise-normen verbazend groot, het bed hoort bij de comfortabelste waarin ik ooit geslapen heb en we beschikken over een praktisch ingerichte badkamer. De belangrijkste blikvanger van deze stateroom is echter het kamerhoge raam. We hebben sowieso een van de hoogst gelegen kajuiten op het schip en dankzij die enorme glazen wand kunnen we optimaal van het uitzicht profiteren. Een klein salonnetje maakt het plaatje af.

NEIGHBORHOODS

Bij cruises gaat het al lang niet meer over de bestemmingen alleen; het schip is vaak een bestemming op zichzelf. En het spreekt voor zich dat er bij een mastodont als Star of the Seas waanzinnig veel te zien en te beleven valt. De reeks activiteiten, restaurants, bars en zwembaden is zelfs zo belachelijk lang dat een doorsnee passagier misschien door de bomen het bos niet meer ziet. Daarom koos Royal Caribbean ervoor om schepen van de Icon Class op te delen in verschillende Neighborhoods. Deze zones zijn min of meer te vergelijken met de themagebieden in een pretpark. Ze hebben allen een totaal andere vormgeving, ze stralen een geheel eigen sfeer uit en ze zijn bovendien vaak gericht op andere doelgroepen.

Nu we het toch over overeenkomstigheden met de pretparkwereld hebben… De eerste buurt die we aan boord van Star of the Seas ontdekken, blijkt een soort Main Street USA. De Royal Promenade is een brede wandelboulevard die – net zoals de hoofdstraat van Disneyland – een heleboel eetgelegenheden, souvenirwinkels en de balie van guest relations bevat. En hoewel je hier geen sprookjeskasteel zal vinden, werd er alsnog een imposante blikvanger voorzien. Dat is The Pearl, een bolvormig bouwwerk met een diameter van ruim vijftien meter. Het gigantische ding is onderdeel van de dragende structuur van het schip, maar het fungeert toch vooral als het fotogenieke middelpunt van The Royal Promenade. Er loopt een monumentale trap dwars doorheen en de binnenzijde van The Pearl werd bekleed met een kinetisch kunstwerk dat uit ruim 3.000 bewegende, oplichtende tegels bestaat. The Pearl vormt hiermee niet enkel een gedroomde backdrop voor selfies, maar je beseft ook meteen dat Star of the Seas niet zomaar een bootje is.

Als we The Royal Promenade met Main Street USA vergelijken, dan valt de Surfside-buurt het best te beschrijven als Fantasyland. Surfside bevindt zich op dekken 6 en 7 en richt zich vooral op gezinnen met jonge kinderen. We zien een aantal fleurige oversized decor-elementen, maar de aandacht wordt vooral opgeëist door de Surfside Carousel en het kindvriendelijke plonsbadje dat zich aan de achterzijde van het schip bevindt. Opvallend: hoewel Surfside op relatief lage dekken ligt, beleef je deze buurt wel grotendeels in de openlucht. Star of the Seas is namelijk een van die megaschepen waarbij er langwerpige buitenruimtes gecreëerd werden in het midden van de structuur. Dankzij deze opbouw kan je zelfs opteren voor een kajuit met zicht op Surfside. Wij hebben er geen nood aan om vanuit onze kamer huilende en ijsjesmorsende kleuters te zien, maar hey… ieder z’n ding.

Even verderop ligt Central Park, een outdoor-gebied dat net als Surfside langs de centrale as van het schip loopt. Qua sfeer kunnen beide zones echter niet feller van elkaar verschillen. Terwijl Surfside levendigheid en fun uitstraalt, voelt Central Park aan als een oase van rust. Wanneer je Star of the Seas als een varende stad beschouwt, is dit het varende stadspark dat erbij hoort. Stel het jezelf voor als een kronkelend wandelpad te midden van prachtig groen en moderne kunstobjecten. Aan het pad grenzen de terrassen van verschillende restaurants en op de daarboven gelegen etages bevinden zich staterooms met een fameuze Central Park View. Het is op z’n zachtst gezegd bijzonder om door zo’n oogstrelende tuin te kuieren terwijl je op de open zee vaart, maar het past mijns inziens perfect bij een superlatievenschip als Star of the Seas. Wanneer er ‘s avonds een harpiste tussen al het groen plaatsneemt, is het dromerige totaalplaatje trouwens zo goed als perfect.

De overige Neighborhoods liggen een stuk hoger. We nemen dus de lift naar dek 15 en belanden daar op Chill Island. Qua oppervlakte is dit de grootste buurt. Je vindt er dus zonder moeite een plekje om uit te blazen. Dat kan op een van de honderden ligstoelen, in een van de peperdure cabana’s, aan de swim-up bar of in een van de zwembaden. Dat woord staat inderdaad in het meervoud, want er zijn aan boord van Star of the Seas maar liefst tien whirlpools en zeven zwembaden te vinden. In Chill Island zijn dat onder andere The Royal Pool (volgens de Royal Caribbean-website het grootste zwembad op een cruiseschip), The Cove Pool (met onbelemmerde uitzichten op de oceaan) en het Swim & Tonic-bad, waar je bij voorkeur met een drankje van geniet. Deze overvloed aan zwembaden zorgt ervoor dat we eigenlijk nooit met extreme drukte geconfronteerd worden. Op kleinere cruiseschepen zag ik wel ‘ns dat het zwembad tijdens zonnige zeedagen veranderde in een wansmakelijke mensensoep, maar Star of the Seas slaagt erin om de drukte mooi te spreiden. Een fijne zit- of ligplek vinden blijkt eveneens kinderspel, en dat hadden we ons aanvankelijk toch anders voorgesteld bij ‘s werelds grootste passagiersschip. Petje af voor Royal Caribbean!

Hoewel beide zones rechtstreeks aan elkaar grenzen, staat de kalmte van Chill Island in schril contrast met de bedrijvigheid in Thrill Island. Royal Caribbean promoot Star of the Seas als The World’s Best Family Vacation en dit gedeelte van het schip focust zich overduidelijk op de jeugdige, energieke familieleden. Er weerklinken catchy popsongs en er is absoluut geen gebrek aan activiteiten. De line-up bestaat onder meer uit Adrenaline Peak (een driedubbele klimmuur), Crown’s Edge (een avonturenparcours waarmee je ongeveer 50 meter boven de oceaan zweeft) en Lost Dunes, een van de origineelste en knapst gethematiseerde minigolfbanen die ik ooit zag. Waterplezier wordt dan weer gegarandeerd door de surfsimulator en Category 6, het grootste waterpretpark op zee. De zes glijbanen van dit complex torenen hoog boven het dek en ze bieden behoorlijk wat sensatie. Opgelet: zowel de glijbanen, de FlowRider als de ‘droge’ activiteiten zijn erg in trek op zeedagen. Wie kortere rijen wil, kiest bijgevolg best voor een bezoekje op inschepingsdag of tijdens een havendag, wanneer het gros van de medepassagiers op excursie gaat.

Als bewoners van een standaard stateroom kunnen we geen kijkje nemen in de zogenaamde Suite Neighborhood. Als kinderloze volwassenen mogen we daarentegen wel relaxen in The Hideaway, een exclusief gedeelte voor 18-plussers. Wanneer ik het zo schrijf, lijkt het misschien alsof er hier een soort vunzig feestje plaatsvindt, maar niets is minder waar. In The Hideaway gaat het er immers even braaf aan toe als in de andere buurten. Toch doet het goed om even geen luide kinderen om ons heen te hebben. Dat gezegd hebbende… ik vind het adults-only gedeelte van Star of the Seas helaas minder indrukwekkend dan de gelijkaardige zones die ik op oudere cruiseschepen ontdekte. Er werden bar weinig schaduwplekken gecreëerd en het bijhorende infinity pool is het enige zwembad aan boord dat haast constant overbevolkt aanvoelt. Een welgemeend compliment voor de fantastische locatie van The Hideaway (deze buurt ligt aan de achterzijde van het schip en lijkt haast boven de oceaan te zweven), maar verder gaat mijn lofzang niet. M’n voorkeur gaat resoluut naar het prachtige Solarium op de Quantum-class of Quiet Cove op de Disney-schepen.

Neen, The Hideaway is geen ideale plek om even tot rust te komen. Wanneer je nood hebt aan een beetje me-time, kan ik echter aanraden om een bezoek aan de AquaDome-Neighborhood te brengen. Deze zone bevindt zich onder de iconische glazen koepel aan de voorkant van het schip. De buurt biedt een aantal specialty restaurants, fastfood-locaties en een fraai theater, maar ik wil vooral de aandacht vestigen op The Overlook. Dit is een knusse zithoek met een hippe vormgeving en de haast oneindige raampartij levert een ongeëvenaard uitzicht op de oceaan. Maar wat me vooral opvalt: bijna niemand vindt de weg erheen. The Overlook ligt een beetje verstopt achter het AquaDome Theater en daardoor kan je hier vaak een speld horen vallen. Wil je in alle rust een boek lezen of moet je toch even die e-mails van je werk beantwoorden? Dan is dit naar mijn gevoel the place to be.

HORECA

Indien je ooit een cruisevakantie meemaakte, weet je dat het bijna onmogelijk is om met honger of dorst rond te lopen. Er zijn letterlijk overal bars en er liggen overal snacks voor het grijpen. Dat principe geldt uiteraard ook op Star of the Seas. Op de bovendekken wordt er gefocust op cocktails en een snelle hap. Bij El Loco Fresh mogen we zelf taco’s samenstellen, Basecamp serveert fantastische smash burgers en Windjammer Marketplace (a.k.a. Washy Washy Marketplace) is een casual buffetrestaurant met duizelingwekkende afmetingen. Vele passagiers zweren bij Windjammer voor het ontbijt en de lunch, maar wij komen er slechts sporadisch. Je belandt hier immers in een veel te drukke ruimte waar de wet van de sterkste lijkt te gelden. Geef ons dan maar de AquaDome Market, een foodcourt met kraampjes die specialiteiten van over de hele wereld aanbieden. Amerikanen bestormen er massaal het barbecue-standje, terwijl wij vooral de pad thai-counter kunnen appreciëren. De pannenkoekjes van Crème de la Crêpe mogen zichzelf dan weer tot m’n favoriete vieruurtje aan boord van Star of the Seas kronen.

Er wordt tegenwoordig vaak kritiek geuit op de extra kosten die cruisemaatschappijen aanrekenen tijdens je trip. Ook bij Royal Caribbean ontsnap je daar niet aan, vooral wanneer het op eten en drinken aankomt. Een achttal specialty dining venues zijn namelijk niet inbegrepen in het basistarief. Deze zaken hanteren vaak een prix-fixe-keuzemenu. Meestal zijn de prijzen schappelijk te noemen, al zijn er ook plekken die een stevige aanslag op je kredietkaart plegen. Het hipste adresje op Star of the Seas is de Lincoln Park Supper Club, een restaurant dat z’n gasten onderdompelt in de sfeer van het Chicago uit de jaren 1930. Er is live muziek en de (blijkbaar grandioze) obers serveren een zesgangenmenu inclusief aangepaste dranken. Dat klinkt allemaal fantastisch, maar je moet wel rekening houden met een meerkost van ongeveer 200 dollar per persoon. We laten dit extravagante etablissement dus aan ons voorbijgaan en we blijven meestal trouw aan de main dining room. Hoewel je jezelf hier enigszins een nummertje voelt, blijkt de maaltijd uitstekend en we genieten bovendien van zeer kundige bediening.

BESTEMMINGEN

Voor persoon A is een cruise één langgerekte schranspartij, persoon B beschouwt het als een geldig excuus om 24/7 tipsy rond te lopen en persoon C slijt z’n vakantiedagen in het casino. Ook wij proeven van al het bovenstaande, maar we doen dat met mate. Daardoor kunnen we met een frisse kop van boord gaan wanneer Star of the Seas halt houdt op een tropisch eiland. Onze eerste stop is Little Stirrup Cay, beter bekend onder de naam Perfect Day at CocoCay. Dit is Royal Caribbeans privé-eiland in de Bahama’s, dat amper 220 kilometer ten oosten van de kust van Florida ligt. CocoCay is bijgevolg een makkelijk te bereiken bestemming, zelfs voor drie- en vierdaagse cruises vanuit Miami, Fort Lauderdale of Port Canaveral. Het spreekt trouwens voor zich dat Royal Caribbean z’n schepen maar al te graag een dagje laat aanmeren op CocoCay. Passagiers kunnen daar immers geen geld te spenderen bij externe touroperators, dus elke uitgegeven dollarcent belandt integraal op de rekening van Royal Caribbean.

Ongeveer iedere grote cruisemaatschappij biedt tegenwoordig een eigen bestemming in de Bahama’s en/of Caraïben. Norwegian heeft Great Stirrup Cay, Carnival heeft Celebration Key en aan de steiger van Ocean Cay zal je alleen maar MSC-schepen spotten. Ik mocht in het verleden al twee maal proeven van de volmaakte laid-back sfeer op Disney’s Castaway Cay, dus ik heb er zin in om Royal Caribbeans tegenhanger te ontdekken. Men belooft ondubbelzinnig een Perfect Day, wat tot hooggespannen verwachtingen leidt. En het mag gezegd: wanneer ik een eerste blik op het eiland werp, beginnen m’n ogen te fonkelen. CocoCay straalt namelijk een ware pretparkvibe uit. De aanlegkade werd opgesmukt met kleurrijke vlaggetjes en de gigantische ‘Perfect Day at CocoCay’-letters werden zeer fotogeniek op een rotsachtig strand gepositioneerd. In de achtergrond zien we dan weer een gigantische luchtballon en de 45 meter hoge glijbaantoren van Thrill Water Park opdoemen. Voeg er nog tropische temperaturen en een overvloed aan palmbomen aan toe, en we kunnen van een heerlijk vakantiegevoel spreken.

In het vorige hoofdstukje hadden we het al over de upcharge-cultuur bij cruisemaatschappijen. Uiteraard is die eveneens van kracht op de private eilanden. Je kan weliswaar gratis een ligstoel op het strand uitkiezen, een zomerse lunch is inbegrepen en je gekozen drankenpakket blijft geldig, maar aan een heleboel andere activiteiten hangt wel een bijkomend prijskaartje. Waterratten moeten bijvoorbeeld diep in de buidel tasten om de 14 glijbanen van Thrill Water Park te beleven. Exacte toegangstarieven variëren van cruise tot cruise, maar tijdens onze reis worden de tickets voor ongeveer 90 dollar verkocht. Daarnaast betaal je een premiumprijs voor toegang tot het adults-only gedeelte, een tien seconden durende afdaling per zipline of een vlucht met de luchtballon (al blijft die omwille van de wind vaak aan de grond). Op Disney’s Castaway Cay zijn zulke betalende activiteiten uiteraard ook aanwezig, maar op een of andere manier voelde het daar minder in-your-face aan. De paradijselijke stranden en het helderblauwe water kunnen dus niet helemaal verbergen dat CocoCay een zeer commerciële machine is.

In CocoCay ligt Star of the Seas zij aan zij met Independence of the Seas. Het zorgt ervoor dat we het privé-eiland met een goeie 10.000 toeristen moeten delen. Dat is echter een peulschil vergeleken met onze volgende bestemmingen, waar telkens een viertal schepen tegelijkertijd liggen. Die bestemmingen zijn Charlotte Amalie en Philipsburg, onze gateways naar de Amerikaanse Maagdeneilanden en Sint-Maarten. Charlotte Amalie valt vooral op omwille van haar Deense invloeden en Magens Bay Beach, waar onze gids naar schatting 37 keer over beweert dat het een van ‘s werelds mooiste stranden is. En hoewel het er inderdaad prachtig is, beleven we één dag later merkbaar meer plezier aan een strand op Sint-Maarten. De tour die we daar reserveerden, brengt ons namelijk naar Maho Beach. Dit is het wereldberoemde strand dat rechtstreeks aan Princess Juliana International Airport grenst. Bezoekers van over de hele wereld reizen hierheen om vliegtuigen rakelings te zien overvliegen en om de jetblast van vertrekkende toestellen te voelen. Als vliegtuigliefhebbers stond Maho Beach al enige tijd op onze bucket list, dus het is heerlijk om dit spektakel eindelijk met eigen ogen gezien te hebben.

ENTERTAINMENT

Over spektakel gesproken… Zelden zag ik zo’n bomvol entertainmentprogramma als op Star of the Seas. Het aanbod bestaat niet alleen uit obligatoire bingo-middagen, trivia’s en spelshows, maar ook uit theatershows op hoog niveau. De blikvanger in dit segment is Back To The Future – The Musical, die meerdere keren vertoond wordt in The Royal Theater. Bij een musical op een cruiseschip denk ik automatisch aan een ingekorte, wellicht versimpelde versie van het origineel. Dat gaat echter niet op voor deze show. Star of the Seas trakteert ons immers op een bijna twee uur durend spektakel met decors, speciale effecten en acteerprestaties die niet zouden misstaan op Broadway. Ik kan dus alleen maar m’n bewondering uiten voor de cast en de creatives achter Back To The Future – The Musical. Ondanks de beperkingen waar je op zo’n vaartuig ongetwijfeld mee geconfronteerd wordt, wisten ze hier immers een voorstelling van absoluut topniveau neer te zetten. We zijn zelfs zo fel onder de indruk dat we de show niet één, maar twee maal bijwonen.

Er is entertainment voor ieder doelpubliek. Jonge kinderen kunnen terecht bij een poppentheater in Surfside, terwijl de regenbooggemeenschap tijdens Back To The Future mag uitkijken naar het moment waarop Marty McFly in een Calvin Klein-boxershort op het podium staat. Op de voorlaatste avond van onze cruise is de hele familie is dan weer welkom in The Royal Theater voor Create. Tijdens deze voorstelling wordt de hoofdrol gespeeld door een Wall-E-achtig robotje. Hij leert over menselijke gevoelens door middel van moderne dans en een reeks (al dan niet herkenbare) liedjes. De robot-animatronic is schattig, maar in z’n geheel vind ik Create net iets te geforceerd artistiek en melig. Dat laatste woord is overigens helemáál niet van toepassing op hetgeen we wat verderop in The Attic te zien krijgen. Deze club fungeert namelijk als de thuishaven van Star of the Seas’ drie stand-up comedians en er hangt niet voor niks een 18-plus-bordje aan de deur. Tijdens hun shows wordt er stevig op los gevloekt en toeschouwers op de eerste rij zetten zich maar beter schrap voor wat groffe interactie.

Voor de meeste shows op Star of the Seas is er een standby-rij, al zijn reserveringen aangeraden om de beste zitplaatsen te bemachtigen. Doe dat zeker bij de shows die plaatsvinden in Absolute Zero en het AquaTheater. Dat zijn Sol en Torque, twee ontzettend energieke performances die respectievelijk op het ijs en op het water plaatsvinden. Sol blijkt een zonnige wereldreis die tot leven gewekt wordt door een team fantastische kunstschaatsers. Het verhaal is ongecompliceerd, maar dat vind ik in dit geval eigenlijk prima. Hierdoor gaat alle aandacht naar de artiesten, die een meer dan indrukwekkend spektakel afleveren. Hetzelfde mag gezegd worden over Torque, mogelijks de meest sprankelende stuntshow die ik ooit bijwoonde. Het futuristische AquaTheater wordt tijdens deze voorstelling gevuld met schoonspringers, koorddansers, synchroonzwemmers en buitengewoon getalenteerde dansers. Hoewel het motorsportthema een enigszins gekke keuze lijkt bij een show die zich grotendeels in/boven het water afspeelt, stoort het ons niet één tel. Want of het nu onder het wateroppervlak of hoog in de nok van ‘t dak is; Torque blijft vijftig minuten aan een stuk pure actie op ons afvuren. Het publiek is er – terecht – gek op en de cast van Torque wordt beloond met een minutenlange staande ovatie.

Ik schreef eerder al dat Star of the Seas een soort Disneyland op zee is. Dat wordt nogmaals bevestigd wanneer er op The Royal Promenade een heuse parade georganiseerd wordt. Op dag vier speelt hier immers Ocean Odyssey, een optocht die Under The Sea duikt. Verwacht geen grootschalige paradewagens à la Disney, maar het geheel straalt wel een erg toffe vibe uit. Het lijkt er bovendien op dat het hele entertainment-team meewerkt, want het aantal performers is meer dan indrukwekkend. Kortom: hoewel we voor het aan boord gaan nooit van Ocean Odyssey gehoord hadden, wordt dit een van de vrolijkste en kleurrijkste momenten van onze hele cruise.

HET GELD WAARD?

In de regel zijn cruises met nieuwe schepen duurder dan cruises op een ouder exemplaar. Ook voor onze reis met Star of the Seas moesten we dus een aanzienlijk bedrag neertellen, maar daar hebben we geen spijt van. Wel integendeel. We kregen namelijk veel waar voor ons geld. We kwamen op Star of the Seas in contact met fijne crewleden, we genoten van de waanzinnig uitgebreide waaier aan activiteiten, we dineerden op hoog niveau, we proefden heerlijke cocktails en we voeren naar een aantal prachtige tropische eilanden. Eigenlijk mag ieder facet van Star of the Seas met superlatieven beschreven worden. En als ik dit megaschip op één specifiek domein een welgemeende 10/10 mag toekennen, is dat wel het entertainment. Het doet me als Disney-fan weliswaar een beetje pijn om dit toe te geven, maar qua shows scoort Star of the Seas zelfs beter dan de Disney Cruise Line-schepen die ik tot nu toe mocht ervaren. Niet alleen blijkt Back To The Future een topmusical zoals je die normaal alleen op West End of Broadway ziet, maar ook na Torque en Sol doen m’n handen letterlijk pijn van het applaudisseren.

Noem het een pretpark op zee, noem het een drijvend luxeresort of noem het een stad op het water. Het maakt me niet uit hoe je Star of the Seas beschrijft, maar ik weet tegenwoordig dat dit schip me een van de fijnste vakanties van de afgelopen jaren opleverde. Heb jij de kans al gehad om de Icon Class van Royal Caribbean te beleven? Gaat je voorkeur naar megaschepen of naar de kleinere vaartuigen? En welke Neighborhood is jouw favoriet? Deel zeker je mening via het onderstaande invulveld.