Disney’s Hollywood Studios

Disney’s Hollywood Studios

Lake Buena Vista, Florida, USA

Waardering: 4.5 uit 5.

“From zero to hero”

Het Walt Disney World Resort in Florida. Voor de ene een opgepompt allegaartje vol zoetsappige nepheid, voor de andere een ideale wereld der superlatieven. Ik herken mezelf vooral in die tweede beschrijving. Pretparken hebben me van kleins af aan geïntrigeerd, en Disney levert in dit domein simpelweg een superieure ervaring. Hun parken staan bekend om kwalitatieve attracties, sterk uitgevoerde thema’s en entertainment van topniveau. Genoeg redenen om jaarlijks minstens één internationaal Disney-resort te bezoeken, dus. Helaas dwong corona me om een break van twee (veel te lange) jaren te nemen, maar in 2022 zijn er eindelijk opnieuw mogelijkheden. En de beste plek om een inhaaldosis Disney te krijgen, dat is ongetwijfeld Walt Disney World. Mickey Mouse viert op dit moment trouwens de vijftigste verjaardag van zijn Floridiaanse thuisbasis, dus we zijn erbij tijdens The World’s Most Magical Celebration.

Een vroege safari in Disney’s Animal Kingdom, lunchen aan de voet van Cinderella Castle, stipt om drie uur inchecken bij The Hollywood Tower Hotel en ’s avonds door World Showcase slenteren. Park-Hopping is een serieuze aangelegenheid. Wie Walt Disney World ten volle wil beleven, beperkt zich doorgaans niet tot één park per dag. Helaas maakte de coronapandemie het niet bepaald eenvoudiger om te Hoppen. Vroeger mocht je van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat naar hartenlust tussen de parken reizen, maar die vrijheid werd ingeperkt. Hoppen kan tegenwoordig pas na 14.00 uur, en bovendien heb je een reservering nodig voor het eerste park dat je op een bepaalde dag aandoet. Het kan trouwens best uitdagend zijn om de reserveringen van jouw voorkeur te pakken te krijgen. Vroeger haalde men het bordje ‘sold out’ enkel tijdens de allerdrukste piekperiodes boven, maar sinds 2020 zijn uitverkochte parken helemaal niet zo uitzonderlijk. En het hottest ticket in town? Dat is wellicht Disney’s Hollywood Studios.

Wanneer je als Europeaan iets over Disney Studios hoort, word je misschien een beetje huiverig. Terecht, overigens. Disney staat bekend om zijn fantastische themaparken, maar die Walt Disney Studios in Parijs… dat is toch maar een trieste boel. Geruime tijd kreeg ik in de Verenigde Staten trouwens een gelijkaardig gevoel. Hoewel Disney’s Hollywood Studios een fijnere lay-out en meer thema had, was dit ’s lands minst interessante Disney-park. Men was gelukkig niet blind voor de kritiek, want zowel in Frankrijk als in Amerika werd er een grootschalige expansie aangekondigd. In Parijs wachten we nog steeds op de belangrijkste nieuwigheden, maar in Orlando is het nieuwe Hollywood Studios sinds twee jaar officieel een feit. Het park werd voorzien van een hele resem nieuwe attracties en themazones, inclusief het langverwachte Star Wars – Galaxy’s Edge. En zo groeide dit kneusjespark uit tot het epicentrum van alle aandacht binnen Walt Disney World.

Slinky Dog Dash, Rise of the Resistance en Mickey’s Runaway Railway. Het zijn drie van de hyperpopulaire attracties waar Hollywood Studios vandaag mee loopt te pronken. Het feit dat dit park met de regelmaat van de klok zijn maximumcapaciteit bereikt, is vooral aan dit attractietrio te wijten. Hoe je in godsnaam zo’n uitverkochte dag moet overleven? Er zijn een heleboel fanwebsites die claimen dat zij het ultieme aanvalsplan hebben. Een tip die in zowat elk artikel terugkomt: boek een on-site hotel en maak gebruik van Early Theme Park Entry. Hoewel Disney aardig gesnoeid heeft in de voordelen voor hotelgasten, is Early Entry inderdaad goud waard. De vier themaparken openen dagelijks 30 minuten vroeger voor residenten van Disney-hotels en een handvol off-site accommodaties. In het geval van Hollywood Studios merken we zelfs dat deze exclusieve parktijd uitgebreid wordt naar een vol uur. Wanneer wij om 8.10 uur met de Disney Skyliner arriveren, mogen we het park immers meteen betreden. Er staat op dat moment al een aanzienlijke rij gewone bezoekers voor de poorten, maar zij moeten onverbiddelijk wachten tot de officiële openingstijd om 9.00 uur.

Laat een ding duidelijk zijn: je beschikt tijdens Early Entry niet over een privépretpark. Walt Disney World heeft 36.000 hotelkamers, dus er komt behoorlijk wat volk in aanmerking voor dit voordeel. Wanneer je vroeg genoeg ter plaatse bent, geeft Early Entry echter wel een ultieme kans om Star Wars – Rise of the Resistance te beleven. Sinds z’n opening in december 2019 is dit de populairste attractie van Hollywood Studios, en eigenlijk ook van het hele resort. We volgen dus de bezoekersstroom en wandelen vanochtend in rechte lijn naar Galaxy’s Edge. Daar vinden we Rise of the Resistance in een relatief simpel uitziend decor. Het rotslandschap is weliswaar prachtig, maar de ingang en outdoor-wachtruimte van deze attractie zien er verbazend alledaags uit. Zelfs in het overdekte gedeelte van de wachtrij (een doolhofachtig gangenstelsel achter de rotswand) zien we geen al te bijzondere dingen. Disney benadrukt graag dat Rise of the Resistance hun meest complexe en geavanceerde attractie aller tijden is, maar daar merk je op het eerste gezicht niets van.

De rij schuift vlot op en na zowat 30 minuten belanden we in de eerste voorshow. Daar vertellen de schattige BB-8 en een geprojecteerde Rey het verhaal achter de attractie: wij zijn nieuwe rekruten en we worden uiteraard meteen op missie gestuurd. Dat is een weinig originele invalshoek die in tientallen pretparkattracties gebruikt wordt, maar wees gerust: de daarop volgende attractie-componenten zijn een heel stuk minder voorspelbaar. Even later boarden we bijvoorbeeld al een ruimteschip dat ons naar de planeet Pacara moet transporteren. Terwijl we daarheen vliegen, wordt het tuig echter onderschept door de bad guys van de First Order. Exact dat moment doet mijn mond een eerste keer openvallen van verbazing. Ten eerste betreedt de First Order ons ruimtetuig via een andere deur dan je zou verwachten. Ten tweede staan we plots oog in oog met tientallen Stormtroopers in een ongelooflijk imposante setting. We worden gecommandeerd om ons tuig te verlaten, waarna we middenin de dreigende wereld van de First Order belanden. Deze plottwist is zo ijzersterk uitgevoerd dat je aanvankelijk niet goed beseft wat er gebeurt. Bovendien spelen de Cast Members een extreem belangrijke rol in deze attractie. Je merkt bijvoorbeeld een positieve vastberadenheid bij medewerkers van The Resistance, terwijl de militairen van de First Order ons voortdurend afsnauwen.

Het hoofdgedeelte van de attractie wordt opnieuw ingezet door een voorshow. Deze keer zijn we geen rekruten, maar wel gevangenen van de First Order. Uiteraard laten de kameraden van The Resistance ons niet in de steek: ze redden ons (alweer met een briljant effect) uit onze benarde situatie, waarna we met zestien personen plaatsnemen in twee transportvoertuigen. Onze laatste missie: ontsnappen uit de Star Destroyer en ver uit de buurt van opperslechterik Kylo Ren blijven. Het spreekt voor zich dat dit allemaal niet volgens plan verloopt. Het dark ride-segment van Rise of the Resistance simuleert bijgevolg een soort worst case scenario, waarin we een heftig duel met de First Order aangaan. Het resultaat: een vijf minuten durende rit waarin Disney op het toppunt van z’n kunnen presteert. Achter elke hoek pronkt men met nieuwe special effects en het trackless ritsysteem toont zijn sterktes op de meest volmaakte manier. Daarnaast bevat de attractie een paar fantastische animatronics, al blijkt het belangrijkste exemplaar (in de finalescène) inactief tijdens ons bezoek. Zijn afwezigheid wordt weliswaar opgevangen door een extra schermscène, maar die is tamelijk teleurstellend.

Deze anticlimax is gelukkig slechts een kleine smet op de totaalervaring. Rise of the Resistance wist zijn reputatie namelijk moeiteloos te bevestigen. Ik ben een Star Wars-leek, maar geloofde met m’n hele hart in het verhaal dat de attractie vertelt. De Imagineers creëerden ontegensprekelijk de meest immersieve belevenis die je vandaag de dag in een pretpark kan beleven. Disney heeft weliswaar al meerdere dark rides van wereldniveau neergepoot, maar nooit combineerde men zo veel verschillende elementen tot één geheel. Ik stel mijn wekker dus me plezier nog eens zo vroeg in, want Rise of the Resistance is z’n hype meer dan waard. Laat ons hopen dat andere gasten er ook zo over denken. De meesten staan hier immers làng in de rij. Wanneer wij de attractie verlaten, voorspelt men al een wachttijd van 110 minuten. En wanneer het park om 9.00 uur ook voor de reguliere dagjesbezoeker opent, wordt dat cijfer in een mum van tijd verdubbeld. Heftig!

Dertig minuten wachten voor Rise of the Resistance, da’s geen slechte deal. En ook bij de tweede attractie van dit gebied doen we vanochtend een prima zaak. Bij Millennium Falcon – Smugglers Run hoeven we op dit tijdstip amper tien minuten geduld te oefenen. Hoewel Smugglers Run duidelijk de B-artiest op het podium van Galaxy’s Edge is, blijkt zijn setting buitengewoon indrukwekkend. Je vindt de toegangspoort van deze attractie te midden van machtige rotsformaties, exotisch aandoende architectuur en een replica van de Millennium Falcon. Die vliegmachine is fotogeniek vanuit elke hoek en ook de (grotendeels overdekte) wachtruimte blijkt een visueel snoepje.

Of de eigenlijke attractie evenveel indruk maakt? Hoewel Star Wars-fans het misschien fantastisch vinden om de Millennium Falcon eigenhandig te besturen, blijft mijn adrenalinepeil op een middelmatig niveau. De voorshow is alvast vermakelijk, maar nogmaals laat de bijhorende animatronic het afweten. De aimabele Hondo Ohnaka vertelt dus via een videoscherm wat hij van ons verwacht, waarna we ingedeeld worden in groepen van zes. Hierbij zijn twee piloten, twee schutters en twee ingenieurs. Vervolgens nemen we plaats in de cockpit en start onze turbulente vlucht. Het interactieve aspect daarvan werd leuk uitgevoerd, al is niet elke functie even plezierig. De piloten hebben ongetwijfeld de leukste positie (ook qua uitzicht, overigens), terwijl je als ingenieur eigenlijk geen idee hebt wat je aan het doen bent. De rit lijkt een soort samensmelting van Star Tours en Mission SPACE. En hoewel ik besef dat er heel wat complexe techniek achter deze attractie schuilt, bezorgt Smugglers Run me dus eerder een déjà vu dan een wow-gevoel.

Wil je elk facet van Galaxy’s Edge ervaren? Breng dan vooral een kredietkaart mee. Workshops waarbij je een eigen Droid of Lightsaber in elkaar knutselt, kosten respectievelijk 100 en 220 dollar… exclusief belasting. Ik wil er niet aan denken om mijn centen aan deze veredelde stukken speelgoed te spenderen, maar de plaatselijke horeca testen we wel. We kopen bijvoorbeeld een beker Blue Milk, de tegenhanger van Universal’s populaire Butter Beer. Helaas is dit slush-achtige goedje niet meteen een hoogvlieger. Lekkerdere drankjes scoren we bij Oga’s Cantina, de hipste kroeg van de planeet Batuu. Het is niet vanzelfsprekend om hier een reservering vast te krijgen, maar wij slagen er toch in… om kwart voor tien ’s morgens, weliswaar. Je zou denken dat je de keet op dat tijdstip voor jezelf hebt, maar niets is minder waar. Oga’s Cantina zit zelfs ’s ochtends afgeladen vol en de alcohol vliegt in sneltempo over de bar. Uiteraard doen wij vrolijk mee. We bestellen een delicieuze cocktail, we genieten van het magnifieke interieur en we moeten luidop lachen om DJ Rex, een animatronic die de ambiance verzekert. Helaas krijgt ons cafébezoek ook een ietwat wrange nasmaak. Na amper een half uur begint onze serveerster namelijk al te hinten op de rekening, terwijl er op dat moment nog drie halfvolle glazen op tafel staan. Tien minuten later krijgen we onsubtiel te horen dat we onmiddellijk plaats moeten ruimen voor de volgende gasten. Niet meteen de service die je verwacht wanneer je 20 euro voor een drankje neertelt, toch? Ik ben blij dat we Oga’s Cantina bezochten, maar ik bestel mijn cocktail volgende keer graag op een meer rustgevende plek.

Galaxy’s Edge is gigantisch en je kan er gerust meerdere uren rondkuieren. Toch heeft Hollywood Studios meer te bieden dan Star Wars alleen. En aangezien mijn vorige bezoek uit 2017 dateert, is ook Toy Story Land een gloednieuwe ontdekking. We kennen dit gebied uit Walt Disney Studios in Parijs, maar ondanks het identieke thema zijn er nauwelijks gelijkenissen tussen beide zones. Deze Amerikaanse versie is een stuk ruimer opgezet en je vindt er drie andere attracties. Het minst interessante lid van dit trio is Alien Swirling Saucers. Hoewel deze flat ride er stralend uitziet, is de ritervaring simpel. Dan investeer ik mijn tijd liever in Toy Story Mania, een interactieve dark ride. De attractie heeft voor- en tegenstanders, maar ik ben vrij neutraal. Diepgaand thema hoef je hier alvast niet te verwachten. Je rijdt letterlijk van scherm naar scherm, dus in feite is Toy Story Mania niet meer dan een levensgroot computerspel. Toch bezorgen de verschillende games en fijne details me telkens weer een glimlach. Dankzij dat hoge fungehalte blijft deze attractie dus beslist een bezoekje waard.

Aanschuiven voor Toy Story Mania valt vandaag reuze mee. Aan de ingang wordt een wachttijd van 45 minuten voorspeld, maar uiteindelijk mag ik na een kwartier al plaatsnemen. Bij overbuurman Slinky Dog Dash is een dergelijke situatie eerder onwaarschijnlijk. Deze familieachtbaan behoort sinds 2018 tot de populairste attracties van Walt Disney World. De rij is bijgevolg altijd lang en ook de reserveringen voor Lightning Lane zijn gegeerd. Rond sluitingstijd wordt de situatie echter een stuk aangenamer: ik betreed de rij enkele minuten voor 21.00 uur en amper 20 minuten later is het aan mij. Mijn eerste (en voorlopig enige) ritje Slinky Dog Dash vindt dus plaats in het donker en eerlijk gezegd… de baan bevalt me beter dan gedacht. Zijn acceleraties zijn weliswaar tam en op sommige heuvels komt de trein nagenoeg tot stilstand, maar andere gedeeltes van de lay-out zijn dan weer verrassend vinnig. Bovendien ervaar ik in het achterste wagentje twee leuke momenten van airtime. Ook qua uiterlijk kan ik Slinky Dog Dash best smaken. Vele fans bekritiseren de baan omdat hij te kaal zou zijn, maar ik bekijk het vooral als een welgekomen stukje dynamiek. Zowat alle attracties van Hollywood Studios spelen zich indoor af, dus het is fijn om eindelijk een ride te hebben waar ook de toeschouwers wat aan hebben. Kinetische energie in een pretpark… I love it.

Alle bovenstaande attracties behoren tot de nieuwe generatie. Je vindt in Hollywood Studios echter ook nog een paar rides uit de beginjaren. Daarbij horen Muppet Vision 3D (een vermakelijke, doch licht gedateerde filmvoorstelling) en Star Tours. Die laatstgenoemde ontving tien jaar geleden weliswaar een stevige upgrade, maar de hardware van deze attractie is er al sinds 1989. En hoewel ik geen fan van simulatoren ben, ervaar ik Star Tours als een zeer solide attractie. De wachtrij is knap, de beeldkwaliteit blijkt piekfijn en dankzij de wisselende verhaallijnen blijft elke rit boeiend. Het enige nadeel van Star Tours is z’n locatie. Ik heb het altijd eigenaardig gevonden dat Star Tours in een studiothemapark belandde, maar nu is de situatie nog gekker. Dit kleine Star Wars-eilandje ligt tegenwoordig letterlijk achter de hoek van Galaxy’s Edge, waar je bovendien een gelijkaardige attractie terugvindt. Hoewel ik besef dat je Star Tours niet op 1-2-3 kan verhuizen, zou hij volgens mij een stuk beter tot zijn recht komen in Magic Kingdom.

Ben jij een fan van de Disney-themaparken? Aangezien je dit verslag aan het lezen bent, acht ik de kans reëel. Daarom wil ik je aanraden om eens binnen te springen bij Walt Disney Presents, een museum rond het leven van Walt Disney en zijn verwezenlijkingen. De ondertitel van deze belevenis is “From Mickey Mouse to the Magic Kingdoms and Beyond” en dat dekt de lading perfect. De ruimte werd gevuld met tekeningen, foto’s en een heleboel interessante maquettes. Er zijn verwijzingen naar alle andere Disney-resorts en momenteel ligt er een bijzondere focus op de Disney Wish, het nieuwste schip van Disney Cruise Line. Je kan deze walk-through trouwens afsluiten met een vertoning van One Man’s Dream, een 15 minuten durende filmvoorstelling over het leven van Walt Disney. De film vertelt weinig nieuws als je The Imagineering Story op Disney+ zag, maar ik ervaar hier een fijn rustmomentje tijdens zo’n drukke dag in Hollywood Studios.

Entertainment speelt een belangrijke rol in ieder Disney-themapark, en dus ook in Disney’s Hollywood Studios. Sterker nog: dit is het grootste showpark van Walt Disney World. Toch heeft de coronapandemie in dit departement duidelijke sporen achtergelaten. De populaire avondshow Fantasmic en mini-musical Voyage of the Little Mermaid staan bijvoorbeeld al twee jaar op non-actief. En wanneer we naar Beauty and the Beast – Live on Stage gaan kijken, merken we dat die voorstelling serieus aangepast werd. Men doet namelijk z’n uiterste best om de afstandsregels tussen acteurs te respecteren, maar dat voelt wel erg onnatuurlijk aan. Zeker wanneer de fameuze dansscène aanbreekt, voel ik een soort plaatsvervangende schaamte opkomen. Tijdens dat liedje staan Belle en het Beest elkaar immers twee minuten lang awkward aan te kijken, terwijl ze op een meter of twee van elkaar blijven. Voor alle duidelijkheid: ik heb veel respect voor de acteurs en het is lovenswaardig dat men de show niet simpelweg annuleert. Maar dat deze corona-versie matig scoort, is nog een understatement.

Van de acteurs wordt verwacht dat ze afstand tussen elkaar bewaren, maar voor toeschouwers gelden andere regels. Ruim 2.000 mensen wonen Indiana Jones Epic Stunt Spectacular bij en ook het theater van Frozen Sing-Along Celebration zit propvol. Beide shows hebben trouwens hun plus- en minpunten. Frozen bevat bijvoorbeeld heel wat humor, maar de show voelt te eenvoudig aan. Men projecteert immers gewoon enkele scènes uit de film en er is geen live zang (tenzij uit het publiek). Indiana Jones is dan weer een spektakel met indrukwekkende decors en blitse effecten, maar lijdt onder het blabla-syndroom. Ik zag het gebeuren bij gelijkaardige shows in Parijs en Shanghai, en het gebeurt dus ook hier: knappe stunts worden telkens onderbroken door minutenlange conversaties met een lage entertainmentwaarde. Hoewel de eerste drie minuten van deze show fantastisch zijn, slaat de verveling daarna al vlug toe. Leuk voor een keertje, that’s it.

De twee bekendste wegen van het echte Hollywood zijn Hollywood Boulevard en Sunset Boulevard. Het hoeft niet te verbazen dat deze beide straten een kopie kregen in dit park. Hollywood Boulevard fungeert als de Main Street en Sunset Boulevard leidt ons rechtstreeks naar twee iconische topattracties. De blikvanger van dit duo is The Twilight Zone – Tower of Terror. Het attractieconcept werd geëxporteerd naar Anaheim, Tokyo en Parijs, maar het origineel uit 1994 staat hier in Orlando. En weet je wat gek is? De eerste versie blijft de allerbeste… met voorsprong. Deze imposante hoteltoren werd niet alleen een icoon van Walt Disney World, maar bevat bovenal een thrill ride van ongekend hoog niveau. De mysterieuze verhaallijn begint al van zodra je het verweerde gebouw ziet opdoemen. Wanneer je vervolgens de stoffige hotellobby en de voorshow ontdekt, wordt het spanningsniveau nog danig opgevoerd. Toch doe je het uiteindelijk allemaal voor de rit in een op hol geslagen lift, en dat is nogmaals een voltreffer. Het ritverloop van deze Tower of Terror is een stuk beter uitgebalanceerd dan de andere versies. De attractie leest hier letterlijk als een boek: er is een sfeervolle inleiding, een onverwachte wending (de befaamde 5th Dimension) en de rit eindigt met een spectaculaire finale. Hoewel Tower of Terror dit jaar 28 kaarsjes uitblaast, blijft het dus een van de knapste verwezenlijkingen van Disney Imagineering. Een thrill ride met een dergelijke diepgang thematiseren, dat deed nog geen enkel ander pretpark hen na.

Ook de buurman van Tower of Terror is een thrill. En aangezien Rock ‘n’ Roller Coaster de enige mogelijkheid biedt om binnen Walt Disney World over de kop te gaan, is deze achtbaan behoorlijk populair. Tijdens ons verblijf schommelen de wachttijden meestal tussen de 60 en 75 minuten, al mogen we dat dankzij de single rider-wachtrij halveren. Rock ‘n’ Roller Coaster levert vervolgens een welgekomen momentje van nostalgie. Het originele Aerosmith-thema (dat in Parijs in 2019 verdween) is hier nog steeds intact. Toch werd de aankleding van deze Amerikaanse versie totaal anders uitgepakt. Je sjeest hier namelijk niet door een opnamestudio, maar je baant jezelf een weg door de moordende avondspits van Los Angeles. Pluspunten voor de intense lancering, de krachtige inversies én voor het feit dat de Amerikaanse variant daadwerkelijk een verhaal vertelt. Het is echter zonde dat het nachtelijke L.A. uitgebeeld wordt door middel van goedkoop ogende 2D-decors. Al bij al is Rock ‘n’ Roller Coaster een uitstekende achtbaan, maar een Disney-waardig thema krijg je er niet bij.

Animatiefilm Cars doet het goed in de Disney-themaparken. In Parijs vormde het de basis voor twee familieattracties en in Californië ontstond het fabuleuze Cars Land. Walt Disney World kon niet achterblijven en presenteerde Lightning McQueen’s Racing Academy in 2019. Deze show kreeg een onopvallende ligging, letterlijk in de schaduw van Rock ‘n’ Roller Coaster. Als je Racing Academy niet vindt, is dat overigens geen ramp. Dit tafereeltje heeft namelijk weinig om het lijf: het verhaal is kinderlijk en speelt zich voornamelijk af op schermen. En hoewel de blikvanger van deze voorstelling een indrukwekkende animatronic is, begin ik na enkele minuten al verveeld om me heen te staren. Leuk voor de Cars-liefhebbende kids, maar niet meteen de kwaliteit die je tegenwoordig van Disney verwacht.

Disney’s Hollywood Studios is een themapark waarin klassiekers en modern geweld zij aan zij staan. En soms neemt dat moderne geweld ook gewoon de plaats van een klassieker in. Dat is exact wat er gebeurde in het Chinese Theater, op het einde van Hollywood Boulevard. Achtentwintig jaar lang was deze A-locatie de thuishaven van The Great Movie Ride, een dark ride vol replica’s van iconische filmscènes. Vandaag vind je achter deze schitterende façade echter Mickey & Minnie’s Runaway Railway, de allereerste attractie waarin Disney’s sterrenduo de hoofdrol speelt. Imagineers lieten zich inspireren door de moderne Mickey-cartoons. Niet iedereen kan de daarbij horende tekenstijl waarderen, maar ik vind het persoonlijk wel tof. Ook het speelse neonbord boven de ingang van de attractie is prachtig, maar de wachtrij valt een beetje tegen. De overdekte wachtruimte is extreem kort, dus we spenderen het grootste deel van de tijd in een saaie meandering naast het gebouw. Als het een troost mag zijn: Runaway Railway heeft een torenhoge capaciteit en de rij loopt meestal vlot door. Zelfs ondanks het feit dat vele bezoekers een Lightning Lane voor deze ride kopen, staan we dus nooit langer dan 40 minuten in de standby-wachtrij.

Ik heb de vervelende gewoonte om medereizigers constant te irriteren met het neuriën van pretparkliedjes. Chiapas, Carousel of Progress en Carnaval Festival leveren bijvoorbeeld dankbare melodietjes om dat te doen. Tijdens deze vakantie wordt er echter een nieuwe song aan de playlist toegevoegd: “Nothing Can Stop Us Now”, beter bekend als het liedje van Runaway Railway. De song heeft een prominente rol in de verbazend goeie voorshow, maar vormt ook nadien een rode draad doorheen de verschillende scènes. Mickey & Minnie’s Runaway Railway blijkt een kleurrijke dark ride waarin het trackless ritsysteem optimaal tot zijn recht komt. De schijnbaar willekeurige bewegingen van de wagons passen immers perfect in het vrolijk-chaotische sfeertje van deze ride. Tezamen met Mickey en Minnie belanden we op de meest uiteenlopende plekken, die vooral door middel van projecties tot leven gewekt worden. Ondanks het veelvuldige gebruik van virtuele omgevingen bevat Runaway Railway de Disney-magie die ik hoopte te vinden. Sterker nog… deze attractie heeft mijn verwachtingen ruimschoots overtroffen. De scènes zitten bomvol hippe effectjes en tijdens iedere rit ontdek ik weer nieuwe details. Feel good van de hoogste graad, dat is hoe ik Mickey & Minnie’s Runaway Railway wil omschrijven. Toch moet ik daar een kleine kanttekening bij maken: de timing is vooral gebaseerd op de voorste helft van de trein. De eerste wagon geeft de beste ervaring en ook de tweede is prima, maar vanuit wagons nummer drie en vier missen sommige scènes hun effect. Aangezien Cast Members zelden specifieke plaatsverzoeken weigeren, raad ik je dus aan om de eerste rij aan te vragen.

Mijn liefde voor Mickey & Minnie’s Runaway Railway is groot. Ik maak uiteindelijk zes ritjes en de attractie gaat me absoluut niet vervelen. De show die ’s avonds op de voorgevel van het Chinese Theater geprojecteerd wordt, doet dat helaas wel. Disney’s Hollywood Studios sluit de dag af met Wonderful World of Animation en da’s geen hoogvlieger. Er passeren veel herkenbare filmscènes en hun soundtracks, maar de begeleidende effecten zijn eerder zwak. Toch is deze voorstelling op een bepaalde manier ook een zegen. Hij trekt namelijk een heleboel mensen weg bij de attracties, waardoor we tegen sluitingstijd aanzienlijk ingekorte rijen aantreffen. Bij Tower of Terror, Rock ‘n’ Roller Coaster en Runaway Railway mogen we vrijwel meteen instappen, maar ook bij Slinky Dog Dash en Rise of the Resistance vallen er deals te rapen. Wanneer ik rond 20.55 uur begin aan te schuiven voor Rise of the Resistance, bedraagt de wachttijd bijvoorbeeld nauwelijks 35 minuten. Laat je overigens niet misleiden door de display aan de ingang. Disney afficheert op dat moment wellicht nog steeds een astronomische wachttijd, maar die is er in realiteit niet.

Je merkt het ongetwijfeld… Hollywood Studios is een park dat op dit moment een uitgekiende strategie vergt. De wijze waarop je jouw bezoek indeelt, kan namelijk het verschil tussen een fantastische en een vreselijke dag vormen. En hoewel dit misschien vreemd klinkt, zou ik je niet noodzakelijk aanraden om in alle vroegte hierheen te komen. Hoewel je als on-site hotelgast veel voordeel uit de Early Entry kan halen, zijn de daarop volgende uren eigenlijk best onaangenaam. Hollywood Studios trekt dagelijks veel volk en die storten zich ’s ochtends meteen op de topattracties. Vanaf het officiële openingsuur kan je bijgevolg rekenen op wachttijden van 60 tot 90 minuten voor de belangrijkste rides… en een veelvoud daarvan bij Rise of the Resistance. Vanaf de namiddag lijkt de drukte echter draaglijker. De shows zorgen op dat moment voor een betere bezoekersspreiding en er verhuizen heel wat gasten richting EPCOT of Magic Kingdom voor de avondspektakels. En aangezien het altijd een goed idee is om in een pretpark tegendraads te doen, is dit in mijn ogen het ideale tijdstip om naar Hollywood Studios te hoppen. Zeker voor off-site gasten (die niet van Early Park Entry kunnen genieten) lijkt het me voordelig om eerder te focussen op de avonden dan op de ochtenden.

Hoe je het ook draait of keert… drukte is tegenwoordig inherent aan ieder tripje naar Hollywood Studios. Je zou kunnen stellen dat het park slachtoffer van z’n eigen succes werd, maar dat klinkt te negatief. Er is namelijk een goede reden waarom al die mensen hierheen komen. Het park biedt vandaag de dag een duizelingwekkende line-up boordevol topattracties. Hollywood Studios heeft de beste thrill ride, de meest sensationele achtbaan en twee van de beste dark rides in het hele resort. Vroeger bracht ik hier enkele uurtjes door om Tower of Terror en Rock ‘n’ Roller Coaster te doen, maar nu weet ik niet waar eerst te kijken. De metamorfose van de afgelopen jaren heeft dan ook een overdonderend resultaat. De algemene sfeer ging er zienderogen op vooruit en qua attracties werd Hollywood Studios zelfs de nummer één van Walt Disney World. Een update in het showaanbod zou goed doen, maar verder heb ik op dit moment geen klachten over dit park. Mag ik het verhaal van Hollywood Studios samenvatten als “From Zero to Hero”? En mag ik op een gelijkaardig resultaat hopen wanneer het over Walt Disney Studios in Parijs gaat? Disney zou me daar alleszins heel gelukkig mee maken.

Ons verblijf in Walt Disney World begon met Hollywood Studios… en eindigde ook daarmee. En terwijl de First Order me nog een laatste keer gevangen neemt, besef ik dat Walt Disney World een bestemming van topniveau blijft. Het kost een klein fortuin om hierheen te reizen en de parken te ontdekken, maar de kwaliteit is navenant. Ik geef wel toe dat de pure Disney-magie van tien jaar geleden een beetje vervaagde. De afschaffing van het gratis Fastpass-systeem is de grootste doorn in het oog, maar je merkt sowieso dat de money-making machine elk jaar een beetje gekker wordt. Kan ik het Walt Disney World kwalijk nemen? Niet echt. En aan de drukte te zien, lijkt de gemiddelde Amerikaan er al evenmin van wakker te liggen. En hoewel Orlando wellicht niet meer jaarlijks op mijn agenda verschijnt, kijk ik nu alvast uit naar de volgende keer dat ik er ben. Tot ziens, Walt Disney World. Het was weer genieten!

Disney’s Hollywood Studios

Fotogalerij 2014, 2017 & 2022

HOLLYWOOD BOULEVARD

ECHO LAKE

GRAND AVENUE

STAR WARS – GALAXY’S EDGE

TOY STORY LAND

ANIMATION COURTYARD

SUNSET BOULEVARD

TERUG IN DE TIJD

Bedenkingen? Vragen? Commentaar? Laat gerust een berichtje achter via het invulveld onderaan deze pagina.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: