Disneyland Anaheim

Click here for the English version of this trip report.

Topvijfjes of toptientjes komen gewoonlijk aan het einde van een tripverslag. Soms doe ik de dingen echter anders. Ik start dit report dus met een ranglijstje. Een top zes om precies te zijn. Op de zesde en laatste plaats eindigt Disneyland Park Paris. Ons eigen park zou puur visueel eigenlijk bovenaan moeten staan, maar het heeft dringend nood aan uitbreiding van de capaciteit en een gemotiveerder personeelsteam. Op vijf staat Magic Kingdom. Het drukst bezochte pretpark van de planeet heeft op papier een schitterend aanbod, al heeft het park mij persoonlijk nooit kunnen beklijven. De vierde plek is weggelegd voor Tokyo Disneyland. Qua looks het minst aantrekkelijke ‘Magic Kingdom’-style themapark, maar dankzij de toegewijde Cast Members en het volledige attractie- en showaanbod is dit alsnog een aangename plek. In China vind je mijn nummer drie. Het park in Shanghai heeft een aantal topattracties van wereldniveau en een unieke lay-out. De zilveren medaille ligt dan weer net buiten Mainland China: Hong Kong Disneyland is een knus, ultra-gezellig themapark met ijzersterke attracties en hoogwaardig entertainment. En dat brengt ons bij de nummer één; het meest voorbeeldige ‘Magic Kingdom’ ter wereld. Een ronduit geweldige plek waar ik het liefst elke dag zou ronddwalen. Deze plek is zonder twijfel het originele Disneyland in Anaheim. En het toeval wil dat ik momenteel voor de ingang van dat legendarische toppark sta. Ga je mee naar binnen?

DSC00138DSC00140

Als je ’t oppervlakkig bekijkt, kan je constateren dat Disneyland Anaheim geen al te indrukwekkende ingang heeft. Denk echter een beetje verder en je beseft dat er al honderden miljoenen bezoekers langs het iconische treinstation liepen. Ze kwamen allemaal voor hun portie plezier en die fun begint in ‘Main Street USA’. Je bent hier voor de gratis buttons die City Hall uitdeelt, je stapt op zo’n ouderwetse paardentram of je haalt een prijzige latte bij de plaatselijke Starbucks. Kortom: ‘Main Street USA’ is het Amerika waar je vrolijk van wordt. Er zijn natuurlijk wel wat ergernissen mogelijk. Zo heerst er in deze laan een overvloed aan kinderwagens en zijn er de behoorlijk zwaarlijvige locals die met hun elektrische scooters tegen je schenen aanrijden. Maar stoort dat? Tuurlijk niet, je bent immers in dat fameuze Disneyland dat Walt Disney in 1955 eigenhandig voor het publiek opende. Maak dus snel een foto van het indrukwekkende kasteel (een stevige optische zoom en/of groothoeklens zijn hierbij geen overbodige luxe) en besef dat je pretparkgeschiedenis beleeft. Nu. Live.

Disneyland Anaheim is qua oppervlakte niet buitengewoon groot. Maar zelfs ondanks die compacte opbouw zijn er alsnog acht themagebieden te ontdekken. De eerste op onze route is Adventureland en die naam is verrassend goed gekozen. Het is inderdaad een heus avontuur om jezelf een weg door dit stukje park te banen. Bottleneckland zou overigens ook een leuke koosnaam zijn, want het is hier altijd chaotisch druk. Het smalle steegje ziet er prachtig uit dankzij de oosterse, koloniale en de Afrikaanse huisjes, maar we hebben nauwelijks tijd om er onze volle aandacht aan te schenken. We proberen immers voornamelijk de kinderwagens en de loslopende kleuters met hun ananas-ijsjes te ontwijken. Trouwens: de zogenaamde Dole Pineapple Whip die je naast ‘The Enchanted Tiki Room’ kan kopen, is echt overheerlijk. Dat lijkt in de VS algemeen geweten, want je moet doorgaans lang aanschuiven om deze zoetigheid te pakken te krijgen.

Waarom het zo onaangenaam druk is in Adventureland? Misschien omdat er hier twee publieksfavorieten op een steenworp van elkaar verwijderd zijn. Nummer één is Jungle Cruise, een van de klassiekers die al sinds de openingsdag in 1955 meedraait. Een attractie van ruim zestig jaar oud moet je uiteraard niet doen voor de sensatie of omwille van verbluffende effecten, al blijft het gewoonweg een erg tof ding. Ik herinner me dat ik mezelf in eerdere reports minder positief uitte over ‘Jungle Cruise’, maar alles hangt af van de Skipper die je tocht door het oerwoud begeleidt. Staande ovatie voor de Cast Member die ons deze keer meenam, want dit was echt de meest droge humor die ik ooit in ‘Jungle Cruise’ hoorde. Zelfs het gebruikelijke grapje over the backside of water zat in een nieuw jasje. Ik stapte dus met een brede glimlach uit het bootje, om vervolgens te merken dat Vaiana – of Moana, zoals ze in Amerika heet – quasi op ons stond te wachten voor een foto. Bottleneckland, u bent voorlopig al geweldig!

We schuiven nog wat peuters aan de kant en we wringen ons door een zoveelste cluster buggy’s om aan te komen bij de sterkste ride van Adventureland en misschien zelfs van heel Disneyland: The Enchanted Tiki Room ehm… Indiana Jones Adventure. Het is moeilijk om de omvang van deze darkride langs de buitenkant in te schatten. Vanuit Adventureland zien we immers enkel een naambord, een outdoor wachtrij en een mysterieus, doch piepklein tempeltje in de achtergrond. Vergis je echter niet: van zodra we die ‘Temple of the Forbidden Eye’ betreden, begint de lange wandeling door een duister gangenstelsel. Enkele minuten later stappen we in een versleten terreinwagen en beginnen we aan een van de meest intense darkrides ter wereld. ‘Indiana Jones Adventure’ is spannend, vernieuwend en je blijft aan een razend tempo langsheen waanzinnige scènes racen. Dit is duidelijk het next-level niveau dat alleen Disney kan bereiken en je gelooft haast niet dat deze attractie inmiddels al tweeëntwintig (!) jaar oud is. Ik kan er alleszins weinig op aanmerken, al blijf ik van mening dat de Japanse kopie nog een tikkeltje sterker staat. De ene doodse passage die de Californische versie telt, werd in ‘Tokyo DisneySea’ immers slim opgevuld met een zoveelste verbluffend effect. Maar goed, zelfs zonder die Japanse vuurbal is ‘Indiana Jones and the Temple of the Forbidden Eye’ een welgemeende middelvinger naar het ene mega-concern dat elke darkride met 3D-brilletjes wil uitrusten.

We wandelen vanuit Adventureland naar New Orleans Square en hopen dat we het beklemmende schouder-aan-schouder-schuifelen nu achterwege kunnen laten. Tja ehm… neen dus. De lay-out van deze lieflijke zone is weliswaar ruimer, maar een groot deel van het wandelpad is vandaag getransformeerd tot wachtruimte. Het lijkt erop dat er vanuit de swingende straatjes van New Orleans een constante voorraad paaltjes en touwen aangevoerd wordt, zodat Pirates of the Caribbean altijd op grote drukte voorzien is. Een doorsnee toerist zou afgeschrikt worden door het chaotische tafereel, maar wij weten gelukkig dat deze darkride een monstercapaciteit genereert. En inderdaad: het kost ons minder dan een halfuur om in te schepen, waarna we mogen opmerken dat darkrides uit de jaren ’60 niet bij voorbaat afgeschreven moeten worden. De Californische piraten trakteren op een verrassend lange rit vol grootse decors en levensechte animatronics. Als we de supersonische versie van Shanghai Disneyland buiten beschouwing laten, vind ik zelfs dat deze authentieke ‘Pirates of the Caribbean’ heus niet moet onderdoen voor de recentere kopieën in andere Disney-resorts. Wel integendeel.

DSC00179DSC00072

In een vorig tripverslag over het Disneyland Resort doopte ik Anaheim ‘The Darkride Capital of the World’, een uitspraak waar ik vandaag nog steeds achter sta. Dat attractietype is hier namelijk zowel kwantitatief als kwalitatief bijzonder goed vertegenwoordigd. Alleen al in New Orleans Square spotten we twee grande dames uit de geschiedenis van de darkride. Enkele tientallen meters voorbij de toegangspoort van ‘Pirates of the Caribbean’ staat immers de statige villa van Haunted Mansion. Deze klassieker is twee jaar jonger dan haar buurman, maar dat blijft naar pretparknormen nog steeds stokoud. Elk ander park zou deze brok antiek reeds platgegooid hebben of men zou de voertuigen van laserguns voorzien. Disneyland doet dat niet. Disneyland bewaart en koestert haar parels in volle glorie. En ja, ‘Haunted Mansion’ is een onvervalste parel die ik misschien zelfs beter kan appreciëren dan het alom bejubelde ‘Phantom Manor’ in Disneyland Paris. Het is in tegenstelling tot de Europese variant een vrij klassiek spookhuis waarin een creepy, doch luchtig sfeertje hangt. ’t Was bovendien tof om eindelijk het beruchte ‘Hatbox Ghost’-effect in levenden lijve te zien. En geloof me: dat vond ik cool!

DSC00183DSC00347

Het is een hete woensdag in Los Angeles. De zon schijnt in een strakblauwe hemel en de gevoelstemperatuur ligt boven de dertig graden. Er zijn op dat moment ongeveer 50.000 Disney-bezoekers die allemaal het idee krijgen om afkoeling te zoeken. Hop naar Critter Country en de daar gesitueerde Splash Mountain dus. Dat retourtje naar The Laughing Place kost rond het middaguur gemakkelijk een slordig anderhalf uur van je kostbare tijd. Gelukkig deelden er maar weinigen ons idee om vanochtend vroeg een Fastpass op te halen. Je kent het gevoel wel: met zo’n voorkruipkaartje langs een ellenlange rij stilstaande, puffende Amerikanen lopen… dat geeft een kick. En de attractie die erop volgt, die doet dat evenzeer. ‘Splash Mountain’ blijft een van m’n favoriete waterrides en daar is de omvang grotendeels verantwoordelijk voor. Iedereen beseft dat Disney in 1989 geen standaard boomstammenbaan kon presenteren; quasi elk pretpark van respectabele omvang had immers reeds zo’n attractie. Maar dat deze versie zulke imposante proporties zou aannemen, dat is op z’n zachtst gezegd bijzonder. Men creëerde een vaartocht met een duurtijd van zowat tien minuten, er zijn vier afdalingen en ruim honderd audio-animatronics zingen catchy melodietjes. Ik beschouw ‘Splash Mountain’ dus beslist niet zomaar als de sterkste logflume op de aardbol.

Tegenover ‘Splash Mountain’ ligt een lieflijke, kleinschalige darkride rond Winnie The Pooh. Fijn om quasi wachttijdloos mee te pikken, al is het voor ex-Tokyo-gangers misschien een tegenvaller vanjewelste. Neen helaas, deze Californische attractie presteert helaas ver onder het niveau van ‘Pooh’s Hunny Hunt’. Voor meer sensatie kunnen we daarentegen terecht aan de overzijde van ‘Rivers of America’. Deze waterpartij ligt er tijdens ons bezoek trouwens doodstil bij. De grote rivierschepen liggen voor anker, er varen geen vlotten naar ‘Tom Sawyer Island’ en ’s avonds komt de draak van ‘Fantasmic!’ niet tot leven. Deze uithoek van Disneyland ondergaat momenteel grootse veranderingen, allemaal ter voorbereiding van het toekomstige ‘Star Wars Land’. Het thema zegt me helemaal niks, maar de concept-arts beloven grootsheid en prestige. Wordt ongetwijfeld vervolgd in A Year Far Far Away, want voor 2019 gaat die gloednieuwe zone sowieso niet open.

Wil je op de eerste rij zitten om de constructie van dit megaproject te volgen? Neem dan plaats in Big Thunder Mountain Railroad en hoop vurig dat je treintje bovenaan de tweede lifthill vastloopt. Er is naast deze mijntrein inderdaad een heel kale bouwput ontstaan, maar dat neemt gelukkig niet weg dat ‘Big Thunder Mountain’ een voorbeeldige familycoaster blijft. Hoewel deze baan de imposante locatie en de finale van z’n Franse naamgenoot mist, is ie opvallend soepeler en word je niet doof door veel te luide lifthills. Wat helaas identiek is aan de Europese versie, is de duurzaamheid van de special-effects op lift nummer drie. Zelfs in Anaheim lijkt men de rookeffecten niet langdurig te kunnen garanderen. Jammer, want ik ervaar die explosieve scène wel degelijk als een enorme meerwaarde aan de belevenis. Laat me echter alsnog afsluiten met een pluspunt: hier aan de westkust sta je voor ‘Big Thunder Mountain Railroad’ doorgaans niet overdreven lang aan te schuiven. Ook dat is voor een Europeaan ongezien.

Fantasyland is in quasi elk Disney-resort de plek waar ik het minste tijd doorbreng. Zelfs op de kalmste dagen hangt er namelijk vaak een behoorlijk stressy sfeertje in dit zuurstokkleurige gebied. Tijdens dit soort topdagen is het dan ook een regelrechte zelfkwelling om hier binnen te stappen. Begrijp me niet verkeerd: Fantasyland is in Anaheim een gezellig en romantisch gebied vol dynamiek. Het is echter ook extreem compact, waardoor er op drukke momenten eigenlijk geen doorkomen aan is. Ik kan ’s namiddags niet ontdekken welke rij waarheen leidt en welke bezoekersstroom ik moet volgen om op m’n volgende bestemming uit te komen.

Gelukkig zijn er tijdens onze laatste Disney-dag plots enkele categorieën van de jaarpaspoorten uitgesloten, waardoor het park opvallend minder vol aanvoelt. We slagen er dankzij die geblokkeerde abonnementen dus alsnog in om twee unieke darkrides aan te vinken zonder lange rij: Mr Toad’s Wild Ride en Alice in Wonderland. Die eerste is – zoals het infobord aan de ingang al aangeeft – een wazige rondrit zonder enige houvast of logica. Nummer twee doet het beter: ‘Alice in Wonderland’ kreeg in 2014 een laatste grondige update en pronkt sindsdien met moderne projectietechnieken. Het is een klassieke blacklight-darkride zoals je ze in het Europese Fantasyland ook vindt, maar dan met een aanzienlijk plusje achter de naam. Probeer deze vooral niet te missen!

‘Matterhorn Bobsleds’ is voor thrillseekers de enige reden om een stap in Fantasyland te zetten. Helaas rollen er in april geen watervallen van de besneeuwde bergtop en blijven de bobsleetjes aan de grond. Het langdurige onderhoud van de legendarische ‘Matterhorn’ zorgt ervoor dat It’s a Small World tot de hoofdattractie van Fantasyland gebombardeerd wordt. Heb je het bijpassende liedje altijd al hartstochtelijk gehaat? Dan kom je in Anaheim voor de bron van al het kwaad te staan; dit is immers de originele attractie waarmee het allemaal begon. En hoewel de soundtrack inderdaad in je hoofd kruipt, heb ik toch een onweerstaanbare drang om ‘It’s a Small World’ telkens weer te bezoeken. Een soort guilty pleasure, zeg maar. Deze variant is dankzij de subtiel en onsubtiel toegevoegde Disney-figuren zelfs extra amusant. De hoogbejaarde bootjes en het al even bedenkelijk ogende stationnetje krijgen we er gratis bij.

DSC00070DSC00158

Naast de herkenbare witte gevel van ‘It’s a Small World’ (dat was de laatste keer dat ik die naam vernoemde, beloofd) ligt het ‘Fantasyland Theatre’. En we zouden het als regelmatige bezoekers van het Franse Disney-resort bijna vergeten, maar een theater is eigenlijk gemaakt om – tromgeroffel – shows in op te voeren. Het is iets dat men in Europa duidelijk nog moet leren, maar Amerikanen snappen het principe wel. Met Mickey and the Magical Map hebben ze zelfs een verrassend toffe voorstelling op het programma. Aanvankelijk lijkt het een kinderachtig tafereel zonder diepgang, maar niet veel later word ik overvallen voor instant kippenvel: de live zang bij deze show is ge-wel-dig! Nog meer entertainment van de bovenste plank tijdens SoundSational, de parade die intussen al heel wat jaartjes in Anaheim vertoeft. Deze optocht heeft muziek als centraal thema en dat levert een van de vrolijkste parades uit de Disney-stal op. Vooral de praalwagen rond ‘Princess and the Frog’ is dankzij de swingende themesong subliem!

Mickey’s Toontown mag je gerust het cartooneske verlengde van Fantasyland noemen. Het is een zone die ik omwille van z’n schreeuwerige kleurgebruik eerder in een Universal-themapark zou verwachten, maar het geheel werd (gelukkig) goed afgeschermd door een spoorwegtunnel. De langste wachtrijen vind je in Toontown steevast bij de meet&greets met Mickey en Minnie Mouse, maar die beschouwen we niet als must-do’s. Ook de piepkleine achtbaan ‘Gadget’s Go Coaster’ kunnen we met een gerust geweten overslaan. Die credit is enkele jaren geleden immers al veilig gesteld. De grootste ride binnen Mickey’s Toontown zou ik daarentegen niet snel overslaan, ook al draait die (pun intended) rond een figuurtje waar Europeanen doorgaans weinig van afweten. Roger Rabbit’s Car Toon Spin is een terechte bevestiging van m’n ‘Darkride Capital of the World’-stelling. Wat deze rit exact moet voorstellen? Ik heb er na een heel aantal ritjes nog steeds het raden naar. Het is chaotisch, het is luid en het is onverstaanbaar. Maar tegelijkertijd zitten er zoveel leuke trucjes en visuele effecten in deze ride dat het moeilijk wordt om er niet van te houden. Ik blijf de laatste scène bijvoorbeeld ontzettend straf vinden en ’t is dan ook spijtig dat ‘Roger Rabbit’s Car Toon Spin’ eerder zelden ter sprake komt. Een zwaar ondergewaardeerde darkride, naar mijn bescheiden mening.

ls we Adventureland omdopen naar Bottleneckland, dan mogen we Tomorrowland ook zonder schroom Yesterdayland noemen. Ja, ik heb de visuele afknapper van Disneyland tot het einde bewaard. We durven hier in Europa al eens te zeuren over het feit dat ‘Star Wars’ en ‘Buzz Lightyear’ niet in ons eigen Discoveryland passen. Die klagers hebben in zekere zin een punt, maar anderzijds… kijk alsjeblieft eens naar Discoveryland! Dat ziet er toch waanzinnig uit? Elk ander Disney-resort staart met een jaloerse blik dat het oogstrelende gebied in Parijs. Ook Anaheim, want zij moeten het doen met betonnen seventies-bunkers en ouderwetse bloembakken vol sanseveria’s. De levenloze tracks van een voormalig ‘Peoplemover’-systeem maken het uitzicht bovendien nog een beetje rommeliger. Dat armzalige exterieur staat gelukkig in contrast met hetgeen er achter al die gevels te beleven valt. Of onder het wateroppervlak…

DSC00192DSC00380

De meest bijzondere attractie van ‘Tomorrowland’ is Finding Nemo Submarine Voyage, al sinds 2007 een publiekslieveling met lange wachtrijen voor de deur. Ik begrijp de hype best. Dit is immers een unieke ervaring en het kleurrijke thema rond ‘Finding Nemo’ werkt verrassend goed. We mogen duidelijk niet claustrofobisch aangelegd zijn: de zitjes zijn behoorlijk krap en we turen zowat een kwartier door een piepklein venstertje. Mede door die lange rittijd en het minimale comfort ligt de herhalingswaarde van ‘Submarine Voyage’ aan de lage kant. Het is bovendien een vrij passieve attractie, maar we kunnen dat op zo’n drukke Disney-dag best appreciëren. Juist ja, om de bezoekersmassa te ontvluchten, kruip je toch gewoon onderwater?

DSC00377

Disneyland Resort bouwt volop aan Star Wars Land. Dat is tof, al zouden we als nuchtere Belg kunnen opmerken dat er eigenlijk reeds een Star Wars Land is. Tomorrowland wordt tijdens ‘Season of the Force’ ingepalmd door alles wat met de beroemde filmfranchise te maken heeft. Daarbij horen stijlvolle banners, een uitvergroot reclamespotje in de plaatselijke 3D-bioscoop en Hyperspace Mountain. Om die laatste te beleven, hebben we nood aan een flinke portie geduld of aan een Fastpass. Aangezien ‘Hyperspace Mountain’ momenteel de langste wachtrijen van heel Disneyland genereert, is de keuze voor dat waardevolle voorkruipkaartje snel gemaakt. En zo mogen we ’s avonds 130 minuten reduceren naar een comfortabeler kwartier. Fastpass, je t’aime.

DSC00243

Europa wacht momenteel op de opening van z’n eigen ‘Hyperspace Mountain’, maar in Anaheim vormt hij reeds een vaste waarde in het parkaanbod. Als die Parijse semi-nieuwigheid zelfs maar een minimum aan inspiratie haalde in Anaheim, dan zie ik het trouwens rooskleurig in. Want wow, wat is dit een leuke ervaring. Ik heb deze Californische ‘Space Mountain’ altijd geroemd omwille van de soepelheid, de onverwacht lange ritduur en de intense bochtencombinaties. Tijdens de eigenlijke rit zag je echter alleen maar zwevende sterretjes, een euvel dat ‘Hyperspace Mountain’ succesvol oplost. We belanden vandaag middenin een heftig gevecht, dat dankzij scherpe projecties en lichteffecten geloofwaardig gerealiseerd wordt. Conclusie: ‘Hyperspace Mountain’ is veel meer dan een simpele overlay; het is een totaal andere ervaring. Is ie daardoor automatisch beter dan het origineel? Niet noodzakelijk. Daarvoor mis ik de magistrale onboard-soundtrack van Michael Giacchino trouwens te fel. Ik zal er bijgevolg niet om treuren dat de originele ‘Space Mountain’ binnenkort (al dan niet tijdelijk) terugkeert.

‘Buzz Lightyear’s Astro Blasters’ is een ride die we eigenlijk enkel meepikken als we er niet voor moeten aanschuiven. Dat is natuurlijk zelden het geval, dus meestal wordt ie gewoon geskipt. Overbuur Star Tours – The Adventures Continue krijgt ons daarentegen wel over de vloer (al is het maar om de ride nog eens in z’n originele Engelstalige versie te beleven). De upgrade die deze simulator inmiddels in elk resort onderging, heeft z’n effect niet gemist. ‘Star Tours’ is in Anaheim bijvoorbeeld redelijk populair en ook wij zijn dankzij de wisselende ritervaringen sneller geneigd om nog eens binnen te stappen. Heel spectaculair is het allemaal niet, maar ‘Star Tours’ blijft wel een solide attractie die dankzij de filmhype van een stevige fanbase voorzien is.

DSC00051

It’s Home. Deze slagzin prijkt op tientallen banners in Downtown Disney en ook op Main Street wordt de terugkeer van ‘Main Street Electrical Parade’ met kleurrijke vlaggetjes gevierd. Disneyland Resort is zelfs zo trots op dit legendarische entertainment en het repetitieve muziekje dat men de parade ’s avonds twee maal presenteert. Eerlijk gezegd: het boeit me niet. Ik hou van Disney-shows en parades, maar ‘Main Street Electrical Parade’ doet me niks. Ik zag deze optocht drie jaar geleden voor het laatst in Orlando, maar voelde daar vooral plaatsvervangende schaamte voor de oubolligheid. Het is quasi onbegrijpelijk dat het hippe ‘Paint The Night’ op non-actief gezet werd ten voordele van deze bejaarde, al lijkt het lokale publiek ervan te smullen. Drie uur voor de eerste voorstelling zitten de stoepranden van ‘Main Street USA’ immers al vol geïnteresseerden. Mij best: dat scheelt alweer tien minuten wachttijd wanneer ik ‘Indiana Jones Adventure’ nog eens wil doen.

Tussen de beide parades door, wil ik wel even op ‘Main Street’ staan. Wanneer Disneyland Resort vuurwerk afsteekt, dan doet het dat namelijk goed. Een kwartier lang lanceert men keiharde knallers naar de Californische avondhemel. Het geheel wordt afgewerkt met videomapping op ‘Sleeping Beauty Castle’, lasereffecten en Tinkerbell die een collectieve Ooooh losmaakt bij de toeschouwers. ’t Is enigszins jammer dat we die fantastische show van het zestigjarige jubileum nooit in real-life gezien hebben, maar met Remember… Dreams Come True gaan we voor the next best thing. Deze vuurwerkdisplay is een muzikale reis langs de meest iconische attracties van Disneyland. Julie Andrews – de vertelstem achter het spektakel – herinnert me eraan hoeveel genialiteit ik hier op één dag mochten beleven. ‘Remember… Dreams Come True’ is de ietwat melige, maar daarom niet minder ideale afsluiter van een wondermooi Disney-bezoek.

DSC00340

We kunnen na het vuurwerk de mensenstroom richting uitgang volgen, al trekken de echte die-hards gewoon opnieuw het park in. Disneyland blijft tijdens Spring Break open tot twaalf uur ’s nachts en we halen dus maar beter al het mogelijke uit die belachelijk dure driedagenkaart. Of althans: zo redeneren we op de eerste avond. Tijdens de tweede en derde dag voelen we daarentegen dat pretparkbezoeken van acht uur ’s ochtends tot middernacht vreselijk slopend zijn. Op zulke momenten hou je het na de avondshows dus stilaan voor bekeken, goed wetende dat je daarmee waardevolle rittijd laat vallen. Mijns inziens werken de parken in Anaheim en Orlando sowieso tegengesteld aan de Aziatische: Amerikanen zijn langslapers en tijdens de vroege ochtend scoor je hier dus de grootste voordelen. Sommige toppers kan je tijdens de eerste twee uren zonder noemenswaardige wachttijd beleven en bovendien valt er ’s morgens veel voordeel uit Fastpass te halen. Mijn persoonlijke tip is dus om rond openingstijd te arriveren en ’s avonds gewoon te beoordelen wat de vermoeidheid nog toelaat.

DSC00236

Tja, Disneyland is absoluut niet de reisbestemming waar je uitgerust van terugkeert. Je wordt hier in een aaneenschakeling van lange wachtrijen, grote mensenmassa’s en huilende kinderen gedropt. Toch levert het Californische Disneyland zoveel waar voor z’n geld dat je deze nadelen probleemloos door de vingers ziet. Dat heeft deels te maken met de rijke geschiedenis, maar Disneyland is helemaal geen museum vol overblijfselen uit de beginjaren gebleven. Dit park heeft durven evolueren en gaat mee met z’n tijd. Dat pakt vaak goed uit. Kijk maar ‘ns naar de geslaagde update van ‘Alice in Wonderland’ en de filmfiguren die bij ‘Pirates of the Caribbean’ toegevoegd werden. Toch slaat men de plank soms ook grondig mis. Het huidige Tomorrowland is bijvoorbeeld een thematisch niemandsland dat letterlijk pijn doet aan je ogen. Kortom: Disneyland is zeker niet het mooiste, maar misschien wel ’s werelds meest menselijke themapark. Je voelt dat er historie achter deze plek zit en dat het park al veel verder groeide dan men ooit vooropgesteld had. Vergeef Disneyland dus dat wachtrijen soms door elkaar lopen, dat de paden ietwat te krap uitgemeten werden en dat er een contrast tussen oud en nieuw voelbaar is. Het wordt allemaal goedgemaakt door de specifieke, onbeschrijflijke charme die Disneyland typeert. Geen ervaring mee? Boek dan meteen je vliegticket naar Southern California en ontdek zelf waarom ik heel wat alinea’s geleden beweerde dat dit het meest volmaakte ‘Magic Kingdom’ ter wereld is. Dit is met recht en reden The Happiest Place on Earth.

3 gedachtes over “Disneyland Anaheim

  1. Toen ik daar voor de eerste en enigste keer in 1996 was vond ik Indiana Jones een van de meest fantastische attracties. Leuk om te horen dat het nog steeds zo’n topper is.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s