Walt Disney Studios Park

Walt Disney Studios Park

Chessy, Frankrijk

Waardering: 3 uit 5.

“Disney’s minst interessante themapark, maar de toekomst is veelbelovend”

First world problems… Het zijn dingen waar je zelf van baalt, maar waar ieder weldenkend persoon bij denkt: “kom op zeg, doe normaal”. Een klassiek voorbeeld is een pubermeisje dat zeurt over haar lege telefoonbatterij. Of wat dacht je van een man die klaagt omdat hij op een terrasje in de volle zon moet zitten? M’n haren komen overeind wanneer ik aan deze mensen denk, maar in feite maken we ons allemaal schuldig aan zulke misplaatste arrogantie. Mijn meest recente klaagzangen klonken als volgt: “verdorie, ik heb al meer dan twee jaar geen Disney-themapark meer bezocht”. Op 18 april 2019 wandelde ik door Shanghai Disneyland, niet vermoedend dat die dag gevolgd zou worden door een lange, gedwongen pauze. Corona verplichtte me namelijk om tripjes naar Orlando en Anaheim te annuleren. En ergens in m’n achterhoofd zweefden reeds plannen om nog eens naar Tokyo Disney Resort te reizen, maar ook die droom werd doorprikt. In juli 2021 is er eigenlijk maar één optie om mijn first world problem op te lossen: een tripje richting Parijs.

Het Europese Disneyland is geen onbekend terrein, maar m’n vorige bezoek dateerde alweer van februari 2018. Op dat moment was er nog geen sprake van een Marvel-hotel, Corona was louter een biermerk en Walt Disney Studios was het lelijkste Disney-themapark ter wereld. Twee van deze drie dingen veranderden drastisch, het andere bleef gelijk. Toch kwam Disney twee weken na dat bewuste bezoek op de proppen met belangrijk nieuws. Men maakte bekend dat de Studios ein-de-lijk hun langverwachte make-over zouden krijgen. In eerste instantie maakt Marvel z’n intrede, maar er wordt ook gewerkt aan een reusachtig meer en themagebieden rond Frozen en Star Wars. De euforie onder Europese Disney-fans was groot, al moet het geduld blijkbaar nog groter zijn. Drieënhalf jaar na de bekendmaking wordt er weliswaar volop gebouwd, maar een openingsdatum voor de nieuwigheden wordt er voorlopig niet gecommuniceerd.

De volle pot betalen voor ons Europese Disneyland? Neen bedankt. Een gedateerd Hopper-ticket kost deze zomer maar liefst 109 euro en dat vind ik wansmakelijk veel geld. Dit tripje was er dus nooit gekomen als abonnementshouder Bram me niet had uitgenodigd. Met zijn Magic Plus-pas heeft hij recht op Privilege-kaartjes en die wil hij graag met me delen. Ik zeg dus dankjewel tegen Bram en ook mijn portefeuille is hem dankbaar. Het vriendentarief van 57 euro is nog steeds stevig te noemen, maar het sluit toch beter aan bij de algemene pretparktarieven in Europa. Mag ik Disneyland overigens wel aanbevelen om het systeem van de Privilege-tickets binnenkort te digitaliseren? Er zijn vandaag een heleboel abonnementshouders die hun vrienden meegebracht hebben, dus het duurt maar liefst 45 minuten om dat ticketje op te halen. Dit moet toch anders kunnen?

We moeten de waarheid niet verzwijgen: dit report gaat over ’s werelds minst adembenemende Disney-themapark. Hoewel Walt Disney Studios hard aan zijn comeback timmert, wordt het park door vele fans uitgespuwd. Aan de ingang lijkt dit aanvankelijk nochtans onterecht. De toegangspoort oogt fantastisch en de daarachter gelegen Place des Frères Lumière straalt een zekere grandeur uit. Het is geen plek waar je doorgaans lang blijft rondhangen, maar die wuivende palmbomen en de luid weerklinkende filmmuziek leveren een uitstekende binnenkomer. Wanneer je vervolgens Studio 1 betreedt, begint het niveau echter bergaf te gaan. Deze overdekte straat ziet er op het eerste gezicht best gezellig uit, maar bij elke nieuwe stap verlies je een beetje diepgang. Het wordt duidelijk dat dit indoorgedeelte vooral uit beschilderde panelen bestaat en ook het bijhorende fastfoodrestaurant is Disney-onwaardig. Laat ons dus snel Studio 1 verlaten, want daarachter ligt wellicht een wondermooi themapark?

Wel euhm… niet dus. Ik wil Walt Disney Studios niet bij voorbaat helemaal afkraken, maar in z’n huidige vorm heeft het park meer zwaktes dan sterktes. Vooral de linkerzijde van het park straalt op dit moment een zekere tristesse uit. Hier verrijst Avengers Campus, een zone die de oude Backlot vervangt. In tussentijd is het hele gebied hermetisch afgesloten. De tribune van de autostuntshow blijft leeg en de kantoren van Tour de Force worden ingepalmd door Iron Man. Op de voormalige site van Armageddon zie ik dan weer dat het gebouw van Web Slingers: a Spider-Man Adventure zich reeds in de afwerkingsfase bevindt. Het ziet er best fijn uit, al clasht het bakstenen exterieur wel een beetje met Tower of Terror, die er vlak naast staat.

Avengers Campus gaat naar verwachting ergens in 2022 open. Wanneer je vandaag reeds een voorproefje wil, kan je in het Studio Theatre selfies maken met een hele resem superhelden. Voor deze eer passen we, maar ik vind het een prima invulling van een leegstaande zaal. Toch wil ik nogmaals benadrukken dat ik de oorspronkelijke bewoner van dit theater nog steeds een warm hart toedraag. Cinémagique was een show die dankzij z’n subtiliteit en ijzersterke effecten altijd opnieuw indruk maakte. Helaas viel na vijftien jaar het doek definitief, en sindsdien werd er nog geen permanente vervanger gepresenteerd. Ik hoop van ganser harte dat Disney in het geheim werkt aan een nieuwe invulling die het topniveau van Cinémagique evenaart. En neen, daar hoeft niet per se een superheldenthema aan te hangen.

In heel Disneyland Paris is er tegenwoordig welgeteld één theatershow te zien. Dat is het gloednieuwe Disney Junior Dream Factory in Studio D. Foto’s tonen een wondermooi decor, maar ook deze attractie laten we aan ons voorbij gaan. De verhaallijn schijnt namelijk helemaal op kinderen gericht te zijn en we willen de gemiddelde leeftijd van de toeschouwers niet nodeloos omhoog trekken. Het aangrenzende Stitch Live heeft trouwens ook een kinderlijke ondertoon, al stap ik er altijd met een brede glimlach buiten. Deze interactieve voorstelling laat je praten met Disney’s populairste alien en dat pakt vaak behoorlijk leuk uit. Alles is afhankelijk van de publieksparticipatie, maar qua humor zit het hier meestal wel snor. Leuk tussendoortje.

Walt Disney Studios heeft tijdens de afgelopen twintig jaar eigenlijk nooit echt stilgestaan. De eerste grote impuls kwam er in 2007, toen het resort zijn vijftiende verjaardag vierde. Walt Disney Studios kreeg in dat jaar maar liefst drie nieuwe attracties. Dat zijn trouwens niet de minsten, want twee van deze rides groeiden uit tot dé smaakmakers van het park. Ik heb het over Crush’s Coaster en The Twilight Zone – Tower of Terror. Veel introductie heeft deze iconische vrijevaltoren wellicht niet nodig. Je weet ongetwijfeld dat hij geïntegreerd werd in het stoffige Hollywood Tower Hotel, en dat de Cast Members soms creepy uit de hoek komen. In tijden van corona wordt de verhaallijn een beetje tenietgedaan door het ontbreken van de voorshow, maar Tower of Terror blijft sowieso een briljante ride. Ik maak vandaag trouwens voor het eerst kennis met de nieuwe ritprogramma’s en dat is kicken. De eigenlijke valsequentie lijkt langer te duren (omdat de rustige opbouwscènes weggeknipt werden) en de drops zijn veel minder voorspelbaar dan vroeger. Ik weet nog niet of ik dat griezelige kindje helemaal fantastisch vind, maar als thrill ride heeft Tower of Terror alleszins enorme stappen voorwaarts gezet.

Disney werkt in deze pandemie-periode niet met FastPass. Sterker nog: de gratis FastPass die we kenden, komt in Parijs nooit meer terug. Een nieuw systeem met betalende voorkruipkaartjes wordt vanaf augustus uitgerold, maar eind juli beleven wij nog een Disneyland waarin ieder gelijk is voor de wet. En geloof me… dat is een verademing. Disney-attracties hebben doorgaans zo’n monstercapaciteit dat lange rijen in een mum van tijd weggewerkt worden. De volle wachtruimte van Tower of Terror wordt op 20 minuten bedwongen en bij Ratatouille ligt de wachttijd op een kwartier. Het zijn cijfers die je vroeger eigenlijk enkel in het laagseizoen tegenkwam, maar tijdens de zomer van 2021 is het eerder regel dan uitzondering. De enige attractie waarbij de wachtrij frustraties blijft opwekken, is Crush’s Coaster. Walt Disney Studios experimenteert momenteel met de Standby Pass, een soort virtuele wachtrij. Je bemachtigt een plaatsje via de Disneyland-app en komt op het aangeduide tijdstip terug naar de attractie. Klinkt verdomd simpel, maar we merken dat de Standby Pass een soort loterij is. De beschikbaarheid is klein en de vraag is groot. Duizenden bezoekers grijpen bijgevolg naast de prijzen en dat is pijnlijk. Een reguliere wachtrij is er niet, dus zonder reservering kan je helaas naar je ritje op Crush’s Coaster fluiten.

Crush’s Coaster werd omwille van de Standby Pass een attractie voor the lucky few. En we mogen van geluk spreken, want op onze tweede dag krijgen we een tijdslot te pakken. We mogen rond het middaguur terugkeren en we moeten vervolgens nog een halfuur in de rij staan. Dit lijkt lang, maar het is duidelijk comfortabeler dan de 90 minuten die hier vroeger vaak op de teller stond. We klagen dus niet. En over de ritervaring valt er al evenmin te klagen. Hoewel ik besef dat Crush’s Coaster uiteindelijk slechts een vergulde kermisachtbaan is, blijft het een van mijn favoriete attracties binnen het resort. De inleidende dark ride is tof, de lifthill werd leuk gedecoreerd en de rit genereert behoorlijk wat kriebels. Er zou gerust wat extra thema in de hal mogen hangen, maar heel storend vind ik de duisternis niet. Al bij al is Crush’s Coaster dus een attractie die ik al jaren liefheb, al werpen de buitenaards lange wachttijden een donkere schaduw op Studio 5. Ik betwijfel trouwens of die Standby Pass daar verandering in zal brengen…

Crush en zijn East Australian Current brachten ons naar Toon Studio. Dit vrolijke parkgedeelte was ooit gekend als Animation Courtyard en het telde aanvankelijk drie attracties. Flying Carpets Over Agrabah is de enige overblijver van het trio, want de overige rides werden inmiddels getransformeerd. Animagique maakte plaats voor Mickey and the Magician, een fantastische theatershow. Het spektakel bestaat uit prachtige decors en sterke live zang, maar de voorstellingen zijn omwille van corona tijdelijk gestaakt. Aan de overzijde van het plein vind je dan weer Animation Celebration, een soort interactieve walk-through rond Frozen. Deze nieuwigheid opende in 2019 en ik kreeg dus nog geen kans om een bezoekje te brengen. Helaas komt daar vandaag geen verandering in. Het showgedeelte is (zucht… nogmaals door corona) tegenwoordig inactief, al kan je nog steeds selfies maken met de characters uit Frozen.

De Imagineers van Disney hebben vele waanzinnige themagebieden gecreëerd. Een van de pareltjes is ongetwijfeld Cars Land in Disney California Adventure Park. Hoewel ik niet kan zeggen dat Cars m’n favoriete film aller tijden is, brengt deze Pixar-productie duidelijk uitstekende inspiratie voor de pretparkwereld. Ook in Parijs hebben we inmiddels twee Cars-attracties, al liggen die (bizar genoeg) niet naast elkaar. Het oudste exemplaar is Cars Quatre Roues Rallye, een relatief simpele molen. Sinds 15 juni 2021 kan je echter ook terecht bij Cars Road Trip, een reïncarnatie van de oude Studio Tram Tour. Het was geen geheim dat Studio Tram Tour zijn houdbaarheidsdatum al lang overschreden had. Toch leek het onmogelijk om de ride volledig te verwijderen uit een park dat de attractiecapaciteit hard nodig heeft. Disney koos er dus voor om de attractie te behouden en met een bescheiden Cars-thema op te smukken. Het goede nieuws: het stationsgebouw ziet er best knap uit en de passage van Catastrophe Canyon blijft een indrukwekkend moment. Het slechte nieuws: daarnaast valt er eigenlijk amper wat te zien. Er staan weliswaar enkele schattige decorstukken langs de route, maar Disney Imagineers moeten anno 2021 simpelweg beter kunnen presteren. Het feit dat men de treinstellen vandaag met moeite vol krijgt, bewijst dat ook de andere bezoekers er niet warm van worden. Of ligt dat misschien aan de gekke locatie, in een doodlopend stukje park?

Cars is goed vertegenwoordigd in Disneyland Paris, maar ook Toy Story is een succesnummer. In Disneyland Park ontmoet je Buzz in zijn hyperpopulaire dark ride, terwijl er in Walt Disney Studios zelfs een heuse themazone rondom de franchise gebouwd werd. Toy Story Playland opende in 2010 en leverde in één klap drie klassieke familieattracties op. Dat zijn rupsmolen Slinky Dog Zigzag Spin (alleen de moeite indien er helemaal geen rij staat), Toy Soldiers Parachute Drop (de lelijkste attractie die ooit in een Disney-park gebouwd is?) en RC Racer. Die laatstgenoemde is voor thrill seekers de hoofdreden om Toy Story Playland te bezoeken: deze Halfpipe van Intamin verbaast me telkens weer met z’n krachtige acceleratie. Daartegenover staan helaas een pijnlijk korte ritduur en een belabberde capaciteit. Het is een leuke ride, maar langer dan 30 minuten zou ik er niet voor willen aanschuiven.

Is de honger naar Pixar nog steeds niet gestild? Fantastisch, dan neem ik je mee naar Gusteau’s in Parijs. En hoewel ik de Franse hoofdstad niet meteen een fabuleuze plek vind, is het Parijse straatje van Walt Disney Studios dat wel. Dit is letterlijk het enige parkgedeelte waarin je naar een andere wereld getransporteerd wordt. En hoewel die andere wereld (ironisch genoeg) amper 40 kilometer verder ligt, voelt het aan als een verfrissende ervaring. De wondermooie soundtrack van Michael Giacchino en het zachte geklater van de centrale fontein… dit is de Disney-touch die ik tijdens de afgelopen uren zo fel gemist heb.

“Car rien n’est gratuit dans la vie” zingt Camille in de titelsong van Ratatouille. Dat geldt ook voor Ratatouille – l’Aventure Totalement Toquée de Rémy, de blikvanger van het Franse themagebied. Volgens bepaalde bronnen heeft Disney maar liefst 220 miljoen euro neergeteld, waarmee dit een van ’s werelds duurste attracties is. Dat buitensporige bedrag levert een oogverblindend exterieur op, maar de eigenlijke attractie kan me niet omver blazen. Deze trackless dark ride vertrouwt namelijk te hard op schermen en dat is spijtig. Hoewel de fysieke decors erg indrukwekkend zijn, ligt de focus op (matige) 3D-scènes. Ik kan me dus niet van de indruk ontdoen dat er meer potentieel in deze ride zat. Ratatouille werd in hetzelfde tijdperk ontworpen als Mystic Manor en Battle for the Sunken Treasure, maar blijft mijlenver achter op die beide knallers. Ondanks het feit dat Ratatouille een eersteklas crowd pleaser is, blijkt het dus niet de wereldtopper waar Walt Disney Studios om smeekte.

Omwille van het coronavirus is geen enkel Europees themapark in topvorm. Je hebt tegenwoordig te maken met mondmaskers, plexi-afscheidingen en geannuleerde shows. Ook in Walt Disney Studios is de impact voelbaar. Ik vind het bijvoorbeeld jammer dat we geen voorstelling van Mickey and the Magician konden meepikken en zonder voorshow is het verhaal achter Tower of Terror net dat beetje vager. Toch zou het park ook zonder coronamaatregelen een matige indruk achterlaten. Walt Disney Studios staat op het punt om volwassen te worden, maar in afwachting moeten we ons tevreden stellen met de puberversie. Die puberversie heeft niet enkel een nijpend tekort aan topattracties, maar ook aan horeca en entertainment. Bovendien – en dit is altijd een probleem geweest – mist Walt Disney Studios rustige parkgedeelten met groen. Op de concepttekeningen van Avengers Campus spot ik enkele aanplantingen en ik hoop dat deze er ook effectief zullen komen. Zulke toevoegingen zijn hard nodig om van Walt Disney Studios een park te maken in plaats van de verzameling attracties die het momenteel is. Begrijp me niet verkeerd: de meeste attracties zijn kwalitatief uitstekend, maar de coherentie ontbreekt.

First world problem: “ik bezocht zonet het zwakste Disney-themapark ter wereld”. Hoewel weinig mensen de luxe hebben om na drie uur rijden in een Disney Resort te staan, voelt een bezoeker van Walt Disney Studios zich lichtjes bedrogen. Gelukkig is er een oplossing voor elk probleem. De eerste optie: een aantal jaren wachten, om vervolgens te ontdekken dat Avengers Campus en Arendelle waanzinnig toffe uitbreidingen zijn. Tweede optie: vijf minuutjes wandelen en mijn Hopper-ticket bovenhalen bij het aanpalende Disneyland Park. Want als er één ding de wrange smaak van die betonnen Studio’s kan doorspoelen, is het wel een fabelachtig Magic Kingdom. Wordt vervolgd in een van ’s werelds mooiste themaparken.

Walt Disney Studios Park

Fotogalerij 2007, 2008, 2010, 2011, 2013, 2014, 2018 & 2021

TERUG IN DE TIJD

FRONT LOT

PRODUCTION COURTYARD

TOON STUDIO

Bedenkingen? Vragen? Commentaar? Laat gerust een berichtje achter via het invulveld onderaan deze pagina.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: