Europa-Park

Wanneer het over Griekenland gaat, denken de meeste mensen aan strandvakanties, de Akropolis en ouzo. Ik niet. Voor mij staat Griekenland gelijk aan blauwe waterachtbanen en zonneterrassen met een onbetaalbaar uitzicht. Als je het over Rusland hebt, denken velen dan weer aan Poetin en onmetelijkheid. In mijn gedachten is dit daarentegen eerder het land van vijf spiegelende torens en lachwekkend goedkope dark rides. IJsland dan maar? Het grote publiek linkt het aan watervallen, geisers en bittere koude. Ik beschouw het als een plek met lanceerachtbanen, houten giganten en schattige monorailstations. Ligt dat aan mij? Waarschijnlijk wel. Ook wanneer ik zeg dat ik nood heb aan een weekendje Rust, bedoel ik immers iets helemaal anders dan de gemiddelde medemens.

DSC06408

Rust is voor mij geen kalme zondag of een avondje zetelhangen. Rust is voor mij een dorpje in ’t zuiden van Duitsland. Mijn favoriete Duitse dorpje, om precies te zijn. Al sinds de dag waarop ik voor het eerst een jaarabonnement voor Europa-Park kocht, verschijnt deze plek meerdere keren per jaar op m’n agenda. Het ligt niet meteen bij de deur, al maakt dat de aantrekkingskracht wellicht alleen maar groter. Nadat we ruim vijf uur in de wagen doorgebracht hebben, is de opluchting immers dubbel zo groot wanneer de contouren van Silver Star en Eurosat aan de horizon verschijnen. Bovendien lijken ze daar in Rust al jaren aan klimaatcontrole te doen. Want hoewel we vanochtend in een kil, nat Antwerpen vertrokken, is er hier geen wolkje aan de hemel. Er staan dus twee mooie herfstdagen voor de deur, hier in Europa-Park.

DSC06417DSC06226

Wie het in de pretparkwereld over herfst heeft, spreekt eigenlijk over Halloween. Slechts een handvol pretparken doen niet mee aan dit gedoe. En hoewel ik geen griezelfan ben, kan ik de deelnemende parken moeilijk ongelijk geven: dat gekke Halloween trekt namelijk duizenden extra bezoekers. Wanneer je het slim aanpakt, kan je bovendien Halloween-maaltijden, aangepaste shows en behoorlijk dure Horror Nights aanprijzen. In Rust doet men het allemaal; er zijn maar weinig Europese parken die het evenement zo compleet aanpakken als Europa-Park. Elk hoekje van het park wordt voorzien van creepy decoratie en zelfs de hotels doen eraan mee. Als we de advertenties mogen geloven, liggen er op het domein zo’n 180.000 pompoenen. Dat zijn behoorlijk wat borden soep, als je ’t mij vraagt.

DSC06317DSC06397DSC06305

Overnachten in de officiële parkhotels is leuk, maar het neemt ook een stevige hap uit je budget. Daarom slapen wij bijna altijd in een lokaal Gästehaus om de kosten te drukken. De keuze viel de afgelopen twee bezoeken op Am Park en het Dormero Hotel. Ook niet meteen de goedkoopste opties – ik geef het toe – maar beide accommodaties hebben een reusachtig voordeel ten opzichte van vele andere bed & breakfasts: hun locatie. Dormero ligt in de achtertuin van het Europa-Park Resort (na die cocktails in de bar kan je dus quasi meteen naar bed), terwijl Am Park letterlijk naast de hoofdingang van ’t park te vinden is. Tijdens ons ontbijt kijken we zelfs letterlijk naar de achterkant van Voletarium, een gloednieuwe attractie die tegen de gevels van de hoofdstraat geplakt werd. Voletarium is een zogenaamd Flying Theater, een ride die we vooral kennen als Soarin’ in de Disney-themaparken.

DSC06415DSC06404

Ik moet het toegeven: Voletarium doet een verdienstelijke poging om de grandeur van die Disney-klassieker te evenaren. Het exterieur is knap (ik ben helemaal weg van het schattige, nieuwe pleintje dat tevens een horecapunt en een toiletblok bevat), de wachtruimte is schitterend en IMAscore leverde een prima soundtrack. Helaas doet de uiteindelijke ervaring het minder goed. Te veel filmfragmenten zijn zichtbaar getrukeerd en de Eurowings-sponsoring is te nadrukkelijk aanwezig. Die sponsorcontracten zijn wel vaker een doorn in het oog bij attracties in Europa-Park. Je zou verwachten dat een dergelijk succesvol themapark geen in-your-face reclame hoeft te tonen, maar de realiteit blijkt anders. Begrijp me niet verkeerd: dat maakt van Voletarium absoluut geen slechte ride. Maar als je Disney-niveau verwacht, kom je toch ietwat bedrogen uit.

DSC06402DSC06406DSC06642

Voletarium wordt ’s ochtends en tegen sluitingstijd het drukst bezocht. Omdat wij het park op maandag pas ’s namiddags betreden, kunnen we dus quasi meteen doorlopen. Dezelfde druktecurve geldt bij Silver Star, die een beetje verder in het park ligt. Ook hier lijkt de gemiddelde bezoeker de dag te beginnen en/of af te sluiten, waardoor we ’s middags binnen tien minuten de beugels mogen dicht trekken. De rit die we vervolgens voorgeschoteld krijgen, heeft z’n voor- en tegenstanders. Velen vinden Silver Star tam; ze missen knallende airtime en snelheidsgevoel. Ergens is dat terecht, want deze baan is ondanks z’n hoogte van 73 meter en een snelheid van bijna 130 kilometer per uur heus niet zo intens. Toch stoort me dat niet. Dankzij z’n heerlijke eerste afdaling en de subtiele zweefmomenten blijft Silver Star in mijn ogen een fijne achtbaan. ’t Is allemaal niks buitengewoons – dat geldt trouwens ook voor de decoratie van wachtruimte en station – maar het is degelijk. Ik stap hier alleszins nog steeds met plezier naar binnen.

DSC06661DSC06360

Silver Star bracht ons naar het Franse themagebied (het blijft gissen naar de logica hierachter) en dat is in 2018 het epicentrum van de actie. Er werd fors geïnvesteerd in opfrissingswerken en twee oude vertrouwde attracties kregen een nieuw kleedje. Nummer één is de dino-darkride die voorheen Universum der Energie heette. Jezelf ooit afgevraagd wat dinosauriërs met energie te maken hebben? Als je 45 minuten tijd had, gaf Epcot z’n Universe of Energy het antwoord op die vraag. Toen Europa-Park het attractieconcept in 1994 kopieerde, vergat men echter dat achtergrondverhaal. En zo ontstond de gekke combinatie van dino’s en energie in een Frans themagebied. Vanaf 2018 zit er echter (een klein beetje) meer betekenis in de ride. Madame Freudenreich Curiosités gaat over een schattige winkeldame die dinosauriërs als huisdieren houdt. Realistisch is dat niet, al is het resultaat stiekem best fijn. Deze darkride is kleurrijk en vrolijk, terwijl ook de wachtruimte en het exterieur er visueel sterk op vooruit gingen. Koester geen torenhoge verwachtingen, maar al bij al valt er weinig te klagen.

DSC06338DSC06619DSC06624DSC06629DSC06635

Enkele deurtjes verder vinden we de façade van de Moulin Rouge, die meteen ook de ingang van een tweede semi-nieuwigheid vormt. CanCan Coaster is de vervanger van de legendarische Eurosat. Toen Europa-Park aankondigde dat deze indoor coaster in z’n originele vorm zou gaan verdwijnen, reageerde de fanbase niet bijster enthousiast. Eurosat was nooit de meest comfortabele ervaring, maar de brute bochten en het antieke ruimtethema waren geliefd. Ook bij mij; ik heb Eurosat altijd een warm hart toegedragen. Toch merkte je dat de baan stilaan op was, dus ik ga er van uit dat deze renovatie uit pure noodzaak gebeurde. Het wordt meteen duidelijk dat Europa-Park geen half werk wilde leveren, want het exterieur en de wachtruimte zijn haast onherkenbaar. De nieuwe huisjes die tegen de bol aangeplakt werden, zien er niets minder dan schitterend uit. Deze gevels halen het themaniveau dat je anno 2018 van Europa-Park mag verwachten. Dat geldt eveneens voor de wachtruimte: we zigzaggen door knusse kamertjes (inclusief subtiele verwijzingen naar het ruimtethema van vroeger) en een gezellige tuin, om vervolgens in een sfeervol station te arriveren. Een volle wachtrij kost je met de huidige operations zowat 35 minuten, al doen wij er omwille van een korte storing eerder 50 minuten over. Gelukkig is dat nog steeds geen slechte deal voor een achtbaan die pas vier weken geleden z’n poorten opende. En we hopen natuurlijk dat die CanCan Coaster elke seconde wachten waard is.

DSC06323DSC06365DSC06705DSC06234

Mack stond ooit bekend als een producent van rammelbakken, maar tijden zijn veranderd. De Duitsers leveren tegenwoordig topkwaliteit en de meeste van hun recente creaties zijn heerlijk comfortabel. Dat is bij CanCan Coaster niet anders: deze baan is echt absurd soepel. De foute knikken van weleer zijn eruit gefilterd en treinen rijden met een ongekend gemak door de bochten. Bovendien wist men, ondanks bewaring van de originele lay-out, enkele onverwachte momenten van airtime te integreren. Die nieuwe Eurosat heeft dus prima hardware, maar tijdens de rit is het thema minder duizelingwekkend. Toegegeven: de lifthill is sfeervol en de recuperatie van Eurosat’s iconische soundtrack In a Second Orbit was een meesterlijke zet. Daarna bestaat de decoratie echter vooral uit 2D-platen die oplichten met behulp van blacklight. Het doet me heel fel terugdenken aan Rock ‘n’ Rollercoaster in Orlando, waar je door een nachtelijk Los Angeles raast. Die stad werd hier natuurlijk omgeruild voor Parijs, maar het principe is identiek. Verwacht hier dus alsjeblieft geen thematische topervaring van; daarvoor is het decor tijdens de rit ietwat te beperkt. Maar als je gewoon zoekt naar een uitstekende familieachtbaan met een leuke wachtruimte en een dito station, dan is CanCan Coaster heus wel oké.

DSC06335DSC06231DSC06329

Mijn bevindingen met CanCan Coaster lijken positiever dan die van de gemiddelde fanboy, want deze nieuwigheid kreeg al regelmatig vernietigende commentaren. Europa-Park heeft echter al beloofd dat het in de nabije toekomst maatregelen gaat nemen om de totaalervaring ietwat te plussen. Dat kan trouwens al wanneer je er zes euro voor neertelt, want dan mag je Eurosat Coastiality beleven. Dit moet de meest complete VR coaster experience zijn die er wereldwijd te vinden is, want men bouwde er een apart perron en een geheel nieuw stationsgebouw voor. Bovendien – en dit is vrij uniek – moet je de laatste meters van de wachtruimte afleggen met zo’n VR-bril op je neus. Dat voelt erg bizar, zeker omdat we ook op die manier in de coastertrein moeten stappen. Dit vernieuwende concept is plezant om eens meegemaakt te hebben, maar helaas stopt de uniciteit daar. De VR-rit op zich is immers vrij standaard en de beeldkwaliteit is niet eens zo denderend. Voor mij zal het dus bij deze ene keer blijven, eens te meer omdat ik het een erg prijzige aangelegenheid vind.

DSC06641DSC06639

Europa-Park neemt het niet altijd even nauw met geografie. Portugal en IJsland zijn hier buurlanden, Rusland loopt naadloos over in Luxemburg en Afrika blijkt plots middenin Europa te liggen. Toch gaat het soms ook goed: zo vinden we Zwitserland netjes naast Frankrijk, zoals in de echte wereld. Het contrast tussen beide themazones kan echter nauwelijks groter zijn. Zo groots en attractief het Franse gebied is, zo kleinschalig is Zwitserland. Ondanks de minimale oppervlakte wist Europa-Park alsnog een misselijkmakende vliegtuigmolen en niet minder dan twee achtbanen in deze zone te proppen. Die beide rollercoasters genereren vaak aanzienlijke wachttijden, maar ik sla ze meestal over. Matterhorn Blitz is een prima wild mouse met een originele liftconstructie, maar wereldschokkend is ie allerminst. Hetzelfde geldt voor overbuurman Schweizer Bobbahn. Hoewel ik dit achtbaantype meestal wel apprecieer, voelt deze versie gewoonweg te kort en te monotoon. De Zwitserse Bobbahn is dankzij z’n oogverblindende integratie in een bergdorp weliswaar de mooiste bobsleebaan die ik ken, maar het is tegelijkertijd de minst plezierige. Jammer.

DSC06371DSC06349DSC06319

We ruilen de alpenhoorns en schattige boerderijen in voor een streepje mythologie. Poseidon is onze volgende halte en die water coaster brengt ons naar het Griekse themagebied. Je vindt hier onder andere een schilderachtig dorpje met spierwitte gevels, een tamelijk pittige kinderachtbaan en – vraag me niet waarom – een schaatsshow. Toch is Poseidon zonder twijfel de blikvanger, want deze ride ziet er fantastisch uit. De splashende boten geven deze omgeving heel wat dynamiek, terwijl het station en de wachtruimte tot de allermooiste van Europa gerekend kunnen worden. Die wachtruimte is overigens vaak goed gevuld. Poseidon is een van de ultieme paradepaardjes van Europa-Park en tijdens de zomermaanden klimt de wachttijd hier al gauw boven het uur. Vandaag hebben we geluk: op deze nazomerdag mogen we na vijf minuten instappen. Wat volgt, is een ijzersterke familieattractie. Het achtbaangedeelte is alles behalve soepel, maar da’s eigenlijk het enige minpunt dat ik kan bedenken. Voorts combineert Poseidon heel veel fun, voldoende thrill en een schitterende omgeving. Topmateriaal van Mack.

DSC06309DSC06314DSC06316DSC06346DSC06313DSC06645

Het Griekse dorpje ziet er stralend uit, zoveel is zeker. En verrassend genoeg zit er onder dat zogenaamde Mykonos een darkride verborgen: Abenteuer Atlantis. Deze interactieve rondrit bestaat vooral uit fluorescerende decors en de scènes ogen simpel. Verwacht er dus geen wonderen van, want echt legendarisch is ie niet. Dat geldt overigens voor zowat elke darkride die je in Europa-Park vindt. De Duitsers zijn kanjers in het ontwerpen van waterrides, achtbanen en hotels, maar darkrides blijven een zwakke plek. Het Italiaans getinte spookhuis is een rommelig allegaartje, de Russische Schlittenfahrt is lachwekkend amateuristisch en ook de poppen van Picollo Mondo zijn geen uitblinkers. Europa-Park moet als een van ’s werelds beroemdste themaparken echt beter kunnen presteren. Een variatie op Indiana Jones Adventure of Mystic Manor zou het park nog net een beetje completer maken.

DSC06651DSC06652DSC06328

Vijf reusachtige cilinders met spiegelglas en één knallende technobeat. Meer ingrediënten heb je niet nodig om een herkenbare achtbaanervaring te creëren. Euro-Mir is een van de meest opvallende verschijningen binnen Europa-Park en het ding blijft ruim twintig jaar na opening erg populair. Dat is deels terecht: Euro-Mir ziet er imposant uit en het bijzondere uiterlijk onderscheidt deze ride van vele andere achtbanen. Toch is de uiteindelijke ritervaring niet helemaal in balans. De verhouding tussen het snelle gedeelte en de tijd die je doorbrengt in de liftkoker en het trage bochtenwerk, is namelijk scheef. Euro-Mir bouwt lang op naar een hoogtepunt, maar dat hoogtepunt is ook heel vlug weer voorbij. Bovendien is dat coastergedeelte niet zo comfortabel en zelfs misselijkmakend wanneer je achteruit rijdt. Kortom: Euro-Mir ziet er oogverblindend uit en de soundtrack is onvergetelijk, maar daarmee is het belangrijkste helaas gezegd.

DSC06293DSC06298DSC06663DSC06302

’t Is een plezier om een hapje te eten in Europa-Park. Schnitzel in het Oostenrijkse Seehaus, een broodje gyros in Griekenland of een braadworst in de Deutsche Allee… het smaakt me altijd heerlijk. In één specifiek restaurant wordt de fastfood trouwens op een wel erg originele manier geserveerd. FoodLoop is wellicht het populairste eetadresje van het hele park en dat is logisch. Kookpotjes die over achtbaanrails naar je tafel razen, dat is cool. FoodLoop is uiteraard niet de ideale plek voor een intiem, romantisch dinertje, maar eigenlijk is de sfeer best oké. Bovendien smaken m’n pompoensoep en de caesar salad prima en beide gerechten zijn correct geprijsd. Hoewel je zelden zonder wachten binnen geraakt, vind ik dit restaurant dus beslist de moeite waard.

DSC06644DSC06366DSC06369

Een vreemd gevoel bekruipt me wanneer we het Nederlandse themagedeelte betreden. Dit was nooit de meest attractieve uithoek van Europa-Park, maar een reusachtige brand wens je dat Hollandse pleintje ook weer niet toe. Helaas ging er een groot deel van deze zone verloren op de zwartste dag uit de geschiedenis van het park. Op 26 mei jongstleden gingen darkride Piraten in Batavia en het naastgelegen Scandinavische straatje in vlammen op. Een trieste gebeurtenis natuurlijk, maar Europa-Park blijft allerminst bij de pakken zitten. Het getroffen gebied werd binnen no-time afgeschermd en de opruimwerkzaamheden begonnen haast meteen. Vandaag, exact vier maanden later, is de heropbouw alweer gestart. Europa-Park plant de heropening van de Scandinavische boulevard in 2019 en Piraten in Batavia 2.0 wordt wellicht een jaar later opgeleverd. Natuurlijk had ik de gebeurtenissen van die bewuste zaterdag in mei liever niet zien gebeuren, maar ’t is knap hoe veerkrachtig en sterk Europa-Park verder gaat. En wie weet krijgen we er nog een Europese topdarkride voor terug?

DSC06286DSC06288

Over darkrides gesproken… Europa-Park biedt met Arthur eigenlijk al een vrij sterk exemplaar. Zijn de animatronics opmerkelijk beter dan die van de gemiddelde darkride in dit park? Neen. Maar als we praten over het transportsysteem en de storytelling, gaat deze ride veel verder dan de andere exemplaren. Arthur combineert achtbaanelementen met rustige darkride-gedeelten en vooral de voertuigen stelen hier de show. Ze rijden ontzettend vlot, de draaibewegingen zijn soepel en de zitjes zitten bovendien heerlijk. Bekijk het dus gerust als een soort geëvolueerde versie van het Droomvlucht-ritsysteem. Europa-Park verfijnde het geheel met passende on-board muziek en een erg toffe passage bovenin de centrale hal. Ook leuk: dankzij het single rider-principe kunnen we bij Arthur meestal op minder dan tien minuten instappen. Ik ben dus een grote fan van deze attractie en ik beschouw ‘m als een van de meest kwalitatieve ervaringen in Europa-Park.

DSC06665DSC06378

Het sprookjesbos waarin Arthur geplaatst werd, oogt helaas nogal el cheapo. Je merkt waar die Duitsers de mosterd haalden – kuch Kaatsheuvel kuch – en het ziet er allemaal wat fake uit. Gelukkig ligt er vlakbij een ander sprookjesachtig tafereel dat beter uit de verf komt. De zogenaamde Zauberwelt der Diamanten is een indoorcomplex vol pracht en praal. Je kan er te voet doorheen om een aantal fijne details te spotten, maar ook de belangrijkste rides van de Oostenrijkse themazone passeren er. Dat zijn respectievelijk Tiroler Wildwasserbahn en Alpenexpress Enzian, alletwee oude rotten uit het attractieaanbod. Beide rides zijn tegenwoordig allesbehalve bijzonder, maar ze werden wel uitermate goed bewaard. De boomstammen varen bijvoorbeeld al veertig jaar hun rondjes, maar toch ziet deze variant er frisser uit dan vele soortgenoten. Verwacht geen waanzinnige sensatie, maar in het familiale segment scoren zowel Tiroler Wildwasserbahn als Alpenexpress behoorlijk sterk. Die laatste kan je trouwens ook in een (betalende) versie met virtual reality beleven, maar in mijn ogen voegt dat heel weinig toe. Leuk om een keertje meegemaakt te hebben, that’s it.

DSC06699DSC06696

Bijna elke themazone in Europa-Park is opgebouwd rondom één of twee topattracties. Er zijn echter ook gebieden waar zo’n blikvanger ontbreekt. Het Afrikaans getinte Abenteuerland kan je bijvoorbeeld zonder problemen overslaan, net zoals Engeland en Spanje. Begrijp me niet verkeerd… het Spaanse stadje ziet er best sfeervol uit onder de najaarszon, maar voor goeie attracties moet je er niet heen. Twee molentjes, een voorspelbare riddershow en een monorailstation; daar moeten we het mee doen. Spanje vormt echter wel de gateway naar het Europa-Park Hotel Resort, dat aan het zuidelijke puntje van Europa-Park ligt. Ik zei het daarstraks al en ik zeg het graag opnieuw: het kost een stevige duit om hier een kamer te bemachtigen. Natuurlijk is Colosseo waanzinnig mooi, ik ben verliefd op de maritieme charme van Bell Rock en m’n verblijf in Santa Isabel was onvergetelijk. Maar zo lang een nachtje slapen even veel kost als een heel jaar toegang tot Europa-Park, zal ik met plezier een Gästehaus in de omgeving reserveren. We drinken ’s avonds wel een Moonlight Shadow in een van de coole hotelbars om toch een beetje het resort-gevoel te krijgen.

DSC06264DSC06706

Wanneer de herfst aanvoelt als de zomer, zijn waterattracties welkom. En het toeval wil dat dit type sterk vertegenwoordigd is in Europa-Park. Over Poseidon en Tiroler Wildwasserbahn had ik het al, maar er zijn nog twee kanjers: Atlantica in Portugal en Fjord Rafting in het Scandinavische themagebied. Beide attracties zijn beeldschoon, al deelde ook Fjord Rafting aanzienlijk in de klappen van die recente brand. Het Scandinavische huizenrijtje van weleer is weg, de mistige grot verdween en je kan niet meer vanop het terras van Fjord Restaurant naar de voorbijvarende sloepen staren. Erg jammer natuurlijk, al vertrouw ik erop dat dit thema in volle glorie zal terugkeren. Verder blijft Fjord Rafting trouwens een heerlijke rapid river: de baan is lang, gevarieerd en onvoorspelbaar. Hij is misschien niet zo geniaal als Efteling z’n Piraña, maar toch is dit een van de meest volmaakte raftings in Europa.

DSC06670

Atlantica SuperSplash heeft – godzijdank – niet onder de brand geleden en het blijft vanuit visueel standpunt een pareltje. Helderblauw water straalt in de zon en om de veertig seconden plonst er een reusachtige boot in het meer. Waarom men de Portugese palmbomen per se in bloempotten wilde zetten? Geen idee. Waarom er drie maanden per jaar een circusachtige duikshow het plaatje verstoort? Ook een raadsel. Bovendien blijft het jammer dat deze zone nooit een flatride of kleine invulattractie kreeg. Hoe dan ook ben je hier aan het juiste adres voor een prima familieattractie. What you see is what you get bij Atlantica. Echt verrassend is ie niet, maar de achterwaartse drop levert onverwachte kriebels en de grote afdaling is best spectaculair. Atlantica komt uiteraard het best tot z’n recht op loeihete zomerdagen, maar ook tijdens deze Indian Summer is het genieten geblazen.

DSC06245DSC06265DSC06268

Europa-Park presenteerde tijdens de afgelopen jaren themazones als Luxemburg en Ierland aan het grote publiek. Jammer maar helaas: helemaal nieuw waren die gebieden niet. Ierland was een (weliswaar erg geslaagde) remake van het reeds bestaande kindergedeelte en voor het Luxemburgse plein werden er hooguit drie nieuwe naambordjes opgehangen. Voor de laatste echt nieuwe themazone moeten we dus al terug naar 2009, het jaar waarin IJsland opende. Dit land werd toepasselijk naast Scandinavië gedropt en bevat tegenwoordig de twee beste rollercoasters die Europa-Park te bieden heeft. Fans van het betere woodie-plezier kunnen bijvoorbeeld terecht bij Wodan Timbur Coaster. Deze GCI is niets minder dan imposant: hij is 40 meter hoog en de topsnelheid ligt op zowat 100 kilometer per uur. Dat vertaalt zich naar een sensationele, behoorlijk onstuimige rit. Wodan lijkt elk seizoen een beetje heftiger te rammelen en hij is pijlsnel; het pure woodie-gevoel dus. Je houdt ervan of je haat het. Ik reken mezelf alvast bij het team van de liefhebbers. Wodan is in mijn ogen een ijzersterke coaster en men heeft de baan van een schitterende, mysterieuze wachtruimte voorzien. Ik vind het nog steeds jammer dat Europa-Park niet voor een duellerende houten achtbaan (en de daarbij horende monstercapaciteit) geopteerd heeft, al is Wodan duidelijk the next best thing. Topmachine.

DSC06283DSC06679

Ook Wodan z’n buurman doet het goed. Ik praat voor alle duidelijkheid niet over Whale Adventures. Dat is immers een (weliswaar oogstrelende) splash battle die zelfs op zomerdagen nauwelijks bezoekers trekt. Neen, ik had het over Blue Fire Megacoaster. De opening van Blue Fire was zowel voor Europa-Park als voor Mack Rides een kantelpunt. Voor Europa-Park was dit in 2009 bijvoorbeeld de eerste rollercoaster met een lancering en de eerste met inversies. Voor Mack betekende Blue Fire dan weer dat ze eindelijk mee konden spelen met de grootste achtbaanconstructeurs. Deze zogenaamde Mega Coaster werd een succes en het is geen wonder waarom. Het soepele ritverloop is een plezier, de lay-out is gevarieerd en het ding genereert gewoonweg heel veel fun. Blue Fire is zeker niet ’s werelds meest intense achtbaan, maar ik reken ‘m sowieso bij de beteren in onze omgeving. Bovendien heeft Europa-Park knap werk geleverd met de landscaping en ik vind het dus een beauty om naar te kijken. Die gedrochtelijke Gazprom-hal moet je daar helaas bij nemen…

DSC06684DSC06676

Heeft Europa-Park shows? Jazeker, enkele erg vermakelijke exemplaren zelfs. Heeft Europa-Park nog meer familieattracties? Absoluut, maar het zou me nog duizenden woorden kosten om die allemaal apart te beschrijven. Zijn er in Europa-Park nog verborgen hoekjes waar je absoluut heen moet voor een momentje van rust? Nogmaals is het antwoord ja. Europa-Park is zo veelzijdig en groots dat het lastig is om alles in een tripverslag te vatten. Daarom beperk ik me tot al het voorgaande, maar één specifiek ding wil ik graag toevoegen: verdorie, wat heb ik me hier opnieuw heerlijk geamuseerd. Europa-Park betreden voelt altijd als thuiskomen. De sfeer is er leuk, de operations gaan vlot en men biedt heel veel waar voor je geld. Natuurlijk weet ik best dat dit een commercieel bedrijf is, maar zelden krijg ik het gevoel dat men puur geld uit m’n zakken wil slaan. Ik wil echter niet beweren dat Europa-Park het meest ultieme themapark op deze planeet is. Er staat tussen al die leuke coasters best veel middelmatige rommel, thema’s zijn niet altijd even overtuigend uitgewerkt en de kitsch wint het vaak van de schoonheid. Daarenboven is een steengoede darkride een opvallende afwezige en een thrill ride à la Loke of Talocan zou ook niet misstaan. Maar als ik moet zeggen welk Europees park me steevast de leukste dag bezorgt, is Europa-Park echt het enige juiste antwoord.

DSC06688

Ik had nood aan een weekendje Rust en dat kreeg ik ook. Rust die bestond uit sjezende achtbaankarretjes, tienduizenden pompoenen en can-can danspasjes onder een blacklight. Het was weerom schitterend en ik ben dus blij dat m’n Europa-Park Clubkarte ook de komende 363 dagen nog toegang tot deze plek verschaft. Ik zeg dus tschüss Europa-Park en hopelijk tot heel snel!

4 reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: