Parc Astérix

NEDERLANDS // ENGLISH

Parc Astérix, beter bekend als dat pretpark waar we altijd voorbij rijden als we naar Disneyland gaan. Ik heb de afgelopen jaren behoorlijk wat abonnementen van Disneyland Paris versleten en ik ben er dus vaak gepasseerd. Zowat 45 minuten voor aankomst in Marne-la-Vallée keek ik telkens ‘ns naar links om die B&M lifthill te bewonderen, maar verder kwamen we doorgaans niet. Mijn aantal bezoeken aan dit Gallische pretpark is alleszins op de vingers van één hand te tellen, terwijl ik al vele weken in het Europese Disney Resort heb doorgebracht. Die scheve verhouding wordt op dinsdag 8 mei 2018 net iets minder scheef getrokken. Tezamen met Phaedra, Steven en Nick sta ik ’s ochtends vroeg aan de poorten van het über-Franse, über-komische en vandaag ook über-overbevolkte Parc Astérix.

DSC04569

Parc Astérix is berucht voor zijn drukte. Je vermijdt het park dus beter tijdens zomerse weekends en Franse vakantiedagen. Een zonnige dinsdag in mei lijkt ons echter ideaal voor een bezoek, maar helaas hebben de Fransmannen zoiets als Wapenstilstand op die dag. Toegegeven: we ontdekten dit vorige week al en we hadden ons bezoek gerust nog even kunnen uitstellen, maar ach… Eenmaal je je zinnen op een dagje Parc Astérix gezet hebt, wil je dat eigenlijk niet meer veranderen. Daarom staan we hier vandaag (tezamen met driekwart van de Franse bevolking) in de file om de parkeerplaats op te rijden. Gelukkig zijn we netjes op tijd aangekomen, zodat we een kwartiertje voor openingstijd aan de toegangspoorten staan. We haasten ons vervolgens naar de informatiebalie om een Pass Rapidus aan te schaffen, maar die voorkruippasjes blijken volgens het opgehangen bordje helaas plus disponible. We zullen vandaag dus onverbiddelijk in lange wachtrijen moeten staan.

DSC04627

Het is geen Main Street USA – die ligt namelijk zowat veertig kilometer verder – maar ook Parc Astérix verdient een pluim voor zijn hoofdstraat. De komieke bouwstijl maakt van deze Via Antiqua een ideale binnenkomer, maar het is vanochtend moeilijk om daar optimaal van te genieten. Tegen tien uur staat de hele laan namelijk propvol met mensen en het is behoorlijk wringen wanneer de massa uiteindelijk in beweging komt. Het grootste deel van de bezoekers haast zich wellicht naar het Griekse themadeel voor een legendarische woodie of de nieuwste familieachtbaan. Wij opteren daarentegen voor de iets rustigere rechterkant van ’t park, waar een bobsleebaan onze eerste halte wordt.

La Trace du Hourra is voor de verandering niet naar bobsleetjes en Olympische Winterspelen gethematiseerd werd. In ruil daarvoor krijgen we holbewoners, grotten en een gestileerde mammoet. Hoewel dat thema zich beperkt tot de wachtruimte en het station, kan ik dit originele concept goed smaken. Bovendien is ook de rit er eentje om in te kaderen. Vooral in het begin haalt La Trace Du Hourra een hoge snelheid en dat maakt het bochtenwerk vrij intens. Vergeet dus die veel te korte Schweizer Bobbahn in Europa-Park en zeg nee tegen die blauwe-plekken-machine in de Efteling… Dit is pas echt een goeie bobslee-achtbaan.

32616792_10215630793339369_6051551388977070080_n

DSC04570

32627646_10215630793539374_550031181421215744_n

Ik had gehoopt dat we na het rondje bobsleeën nog naar een quasi wachttijdloze OzIris konden stappen. Vergeet dat maar, want er wordt inmiddels een monsterlijke wachttijd van 110 minuten voorspeld bij die exotisch ogende inverted coaster. Het aanpalende L’Oxygénarium is daarentegen zo goed als walk-on, dus dat lijkt momenteel een betere deal. Het thema van deze raft ride is misschien een beetje atypisch voor Parc Astérix en men mag er best eens de Kärcher passeren. Dat neemt echter niet weg dat dit een toffe attractie is. We spinnen harder dan een aan coke verslaafde theekopjesmolen en we knallen aan hoge snelheid tegen het voorliggende bootje. Out of control is misschien wat te groots uitgedrukt, maar L’Oxygénarium is echt wel plezierig in z’n eenvoud.

DSC04572

DSC04578

DSC04577

B&M Inverted Coasters zijn altijd cool. Zelfs als ze op een kille betonplaat gedropt worden, ziet zo’n machine er nog imposant uit. Als je het ding daarentegen voorziet van een gedetailleerde Egyptische tempel en een wondermooie waterpartij, krijg je pas echt een oogverblindend resultaat. Dat resultaat heet OzIris en het is sinds 2012 een van Parc Astérix’ ultieme paradepaardjes. Ik vertelde je al dat de wachttijd van deze beauty momenteel bijna twee uur bedraagt, maar er is gelukkig een alternatief: de single ride wachtrij. Het single ride-concept wordt in Parc Astérix nauwelijks gebruikt, want er staan hooguit vijftien mensen voor ons. Het logische gevolg is dat we na een minuut of tien al de beugels naar beneden trekken en klaar zitten voor B&M’s kenmerkende power.

Vanaf het moment waarop de trein zich in de first drop gooit, begint een snelle opeenvolging van heftige inversies en krachtig bochtenwerk. OzIris onderscheidt zich bovendien met een onvoorspelbare lay-out waarbij nauwelijks vaart verloren wordt. Dankzij al die perfectie wil ik deze coaster zelfs gerust vergeven dat er een constant getril aanwezig is. Storend is het niet, maar er zijn oudere soortgenoten die beduidend soepeler bollen. Desondanks blijft OzIris mijn favoriete Franse achtbaan en ook op Europees niveau scoort ie hoog.

DSC04593

DSC04579

DSC04585

DSC04588

DSC04582

DSC04580

DSC04583

Zo schitterend OzIris erbij ligt, zo simpel werd z’n buurman SOS Numérobis gethematiseerd. Er is wel een achtergrondverhaal bij deze familieachtbaan van Zierer, maar het blijft een kaal ding in een loofbos. Niet de moeite om te bezoeken dus, al is hij noodzakelijk voor een eventuele coaster-bingo.

DSC04590

DSC04591

DSC04589

Na ons middagmaal (een verrassend lekkere en goedkope buffetlunch in een grootse circustent) wordt pas duidelijk hoe druk Parc Astérix vandaag bezocht wordt. De wachttijden voor grote attracties bedragen inmiddels allemaal 60 minuten of meer en wandelpaden zitten overvol. Het goede nieuws dat daaraan vasthangt, is het feit dat men vanavond twee uur langer open blijft. We krijgen dus behoorlijk wat extra tijd cadeau, maar er valt ook nog een heleboel te beleven. Een spookhuis, bijvoorbeeld.

Transdémonium opende in 2003 en was de eerste van twee dark rides die het park tegenwoordig rijk is (de tweede is mad house Le Défi de César, die we wegens tijdsgebrek helaas niet bezoeken vandaag). Ik herinner me dat ik Transdémonium tijdens vorige bezoeken top vond: de duistere setting, de schitterende belichting en enkele spookachtige marionetten creëren hier een heel aparte sfeer. Deze dark ride is kermisachtig, maar dan in de meest positieve betekenis van het woord. Helaas kan de rit me vandaag minder imponeren. Vroeger werd er met versnellingen gewerkt, terwijl je tegenwoordig best wel traag en monotoon door de verschillende scènes schuift. Transdémonium heeft nog steeds een zekere charme, maar ik zou er beslist niet opnieuw 50 minuten voor aanschuiven. Jammer.

DSC04594

DSC04595

DSC04597

Parc Astérix heeft vandaag één nieuwe credit in petto voor mij. De meest recente toevoeging in het aanbod heet Pégase Express en dit is een family coaster van Gerstlauer. Ik ben geen uitgesproken fan van deze Duitse constructeur, maar moet toegeven dat ze doorgaans best goed zijn in familiale achtbanen. Bovendien wordt Pégase Express beschouwd als de Europese evenknie van Firechaser Express, een ride die me vorig jaar positief verraste in Dollywood. Mijn eerste indruk van Parc Astérix’ nieuwigheid is top. Men creëerde een gezellig nieuw plein in het Griekse themagebied en het station ligt er schitterend bij. De wachtruimte slingert prachtig door het stationsgebouw en door een stukje groen, terwijl je (naar goeie gewoonte van Parc Astérix) achter elke hoek wel een komisch detail ontdekt. Vaak hebben we bovendien zicht op de coaster zelf, die vandaag met vier treinen een erg hoge capaciteit genereert. De capaciteit ligt zelfs zo hoog dat de voorspelde wachttijd van 80 minuten (!) gereduceerd wordt naar een meer comfortabele drie kwartier. Laat dit trouwens meteen mijn ode zijn aan al het personeel in Parc Astérix: het is ontzettend druk, maar ze werken hier waanzinnig hard. Er wordt letterlijk gerend en gezweet om zoveel mogelijk treinen per uur te dispatchen. Daar mag bijna elk Europees pretpark een voorbeeld aan nemen.

DSC04616

DSC04601

DSC04613

Goed… Pégase Express dus. Er is een softe lancering vanuit het stationsgebouw, gevolgd door een amusant voorwaarts coastergedeelte en ten slotte een achterwaarts stuk. Tijdens de rit vallen voornamelijk de souplesse en de lengte me positief op. De treinen rijden zonder enige trilling en met ruim 900 meter is de baan een stuk uitgebreider dan ik aanvankelijk verwachtte. Toch is het enigszins spijtig dat Pégase Express zich grotendeels op een kaal stuk land direct naast de parking bevindt. De locaties van collega-coasters als Goudurix, Tonnerre de Zeus en La Trace du Hourra zijn aanzienlijk mooier, zeker omdat het verboden Medusa-tempeltje beslist beter verstopt mocht worden. Gelukkig neemt dat niet weg dat Parc Astérix met Pégase Express een heel solide familieattractie presenteert. Dit is zo’n typische ride waar je zowel families als thrillseekers mee pleziert. Ik ben fan!

DSC04632

DSC04609

Een kijkje op de app leert ons dat Goudurix momenteel de coaster met de kortste wachttijd is. We moeten er vanmiddag slechts drie kwartier aanschuiven. Ook hier stuurt het personeel treinen weg alsof hun leven er van af hangt, maar dat is letterlijk het enige feel-good momentje dat ik met Goudurix associeer. Verder moet ik het doen met pijnlijke inversies, onnatuurlijke knikken en wild geschud van start tot finish. Zelfs qua uiterlijk is deze coaster er op achteruit gegaan: de wit-gele trackkleur van vroeger was mooier dan de huidige combinatie van geel, rood en bruin. Dus lieve mensen van Parc Astérix, gooi Goudurix alsjeblieft plat en bestel een leukere coaster. Je kan daarvoor bij Vekoma, Mack, Intamin of B&M aankloppen, maar zelfs Soquet en Togo kunnen beter dan dit.

DSC04618

DSC04622

DSC04619

Had ik al gezegd dat het heet is? Met een temperatuur van 27°C is verfrissing welkom. Die verfrissing zouden we liefst zoeken bij Menhir Express, een van de betere log flumes in West-Europa. Zelfs het thema is origineel: je vaart hier niet in een uitgeholde boomstam, maar wel in een holle menhir. Jammer genoeg lijkt Menhir Express vandaag het slachtoffer van zijn eigen succes. Betalende voorkruipers lijken alle capaciteit op te slokken, waardoor de gewone wachtrij niet of nauwelijks in beweging komt. We geven het dus al vlug op en haasten ons naar een andere water ride: Romus et Rapidus. De naam van deze klassieke rapid river vormt een leuke verwijzing naar de stichters van Rome, al is er nagenoeg geen decoratie te bekennen bij deze attractie. Gelukkig heeft een goeie rapid river weinig thema nodig omdat je toch vooral op de aankomende golven focust. Het kan aan onze volgeladen boot te wijten zijn, maar ik stapte zelden zo doorweekt uit een Europese rapid river als hier. Het gaat er zelfs zo heftig aan toe dat er plots een geschatte tien centimeter water in ons vlot staat. Met deze weersomstandigheden vormt dat geen probleem, maar ik zal Romus et Rapidus vanaf nu vermijden op minder zomerse dagen.

DSC04628

DSC04629

De tijd vliegt snel voorbij wanneer je bij zowat elke attractie een uur nodig hebt. Ook bij de rapid river brachten we vijftig minuten in een wachtruimte door, dus het is inmiddels al bijna zes uur. We haasten ons daarom naar het Griekse themagebied, waar er nog enkele coasters staan. Bij Le Vol d’Icare hebben we geluk: deze familieachtbaan is pas opnieuw open na een storing en de rij is kort. Helaas is de visuele omkadering van deze Zierer-creatie mooier dan de ritervaring zelf. Soepel is het ding niet en de banking lijkt op sommige plekken nattevingerwerk. Sinds de opening van Pégase Express moet ik concluderen dat Vol d’Icare een nogal overbodige attractie is. Die gloednieuwe buurman is immers in alle opzichten sterker en spreekt bovendien een breder doelpubliek aan.

DSC04633

DSC04641

DSC04640

Tonnerre De Zeus is een klinkende naam in de pretparkwereld. Deze in 1997 geopende CCI werd geruime tijd beschouwd als een van Europa’s allerbeste houten achtbanen. De statistieken liegen er niet om: hij is dertig meter hoog, de topsnelheid ligt op 85 kilometer per uur en vooral de lengte van ruim 1.200 meter is impressionant. Helaas merkte ik tijdens een vorig bezoek dat Tonnerre’s glorieperiode ver achter ons ligt. Een woodie mag turbulent zijn, maar er zijn grenzen. Grenzen die Tonnerre De Zeus in mijn ogen ver overschreed. Wanneer we vandaag zien dat de wachttijd anderhalf uur bedraagt, hoeft het voor mij dus eigenlijk niet. Steven en Nick houden wel vol en zitten rond parksluiting eindelijk in het karretje. Hun bedenkelijke reactie bewijst dat de staat van Tonnerre De Zeus tijdens de afgelopen jaren niet verbeterde.

DSC04625

DSC04659

DSC04663

Terwijl Steven en Nick de rij van Tonnerre bedwingen, wagen Phaedra en ik opnieuw onze kans bij Menhir Express. De rij voor deze waterattractie is ondertussen aardig geslonken en schiet vlot op. Het lijkt er aanvankelijk op dat we na minder dan een halfuur mogen inschepen, maar plots gooit de techniek roet in het eten. Deze log flume gaat drie keer kort na elkaar in storing, waarop de personeelsleden besluiten dat Menhir Express onverbiddelijk dicht moet. Brute pech voor ons, al kunnen we (bij wijze van troostprijs) om 19.59 uur nog gewoon terecht bij het vlakbij gelegen Épidemaïs Croisières. Deze attractie blijkt exact hetgeen ik nodig heb na zo’n hectische pretparkdag. Dit is een rustige bootvaart langs (overwegend statische) scènes uit de wereld van Astérix en Obélix. Verwacht er geen wonderen van, maar Épidemaïs Croisières haalt je wel even weg uit de drukte van het park.

DSC04644

DSC04654

DSC04658

We nemen stilaan afscheid van Parc Astérix. Het was een lange dag en de extreme bezoekersstroom bracht enkele nadelen met zich mee, maar toch stap ik met een heel voldaan gevoel buiten. Ik heb Parc Astérix altijd bij de betere themaparken van Europa gerekend en dat blijft zo. Zulke drukke dagen zijn eigenlijk de beste momenten om een pretpark te beoordelen, want pas dan wordt duidelijk hoe geolied de machine loopt. Eerlijk… ik zag nog maar zelden zoveel efficiëntie en gemotiveerde crewleden in een Europees park. Bij OzIris staat de trein bijvoorbeeld niet eens helemaal stil vooraleer het personeel alle gordeltjes losgeklikt heeft. En bij Goudurix probeerde men bezoekers op te zwepen door een wedstrijdje snelste dispatch-tijd van de dag te improviseren. Kortom, het personeel van Parc Astérix deed er echt alles aan om wachtrijen zo vlot mogelijk te laten opschieten. Zulke dingen maken me blij, zelfs wanneer ik zonet 75 minuten in de brandende zon stond te schuifelen. Ook het aanschuiven op zich is hier trouwens aangenamer ten opzichte van vele andere pretparken: wachtruimtes in Parc Astérix zijn meestal kronkelende paadjes en saaie zigzag-secties zijn er amper. Begrijp me niet verkeerd… ik kom volgende keer graag opnieuw tijdens een rustig moment in het laagseizoen, maar of deze drukte mijn dag verknald heeft? Zeker niet.

DSC04598

DSC04655

Ik heb me lange tijd afgevraagd hoe een pretpark als Parc Astérix kan overleven in de omgeving van Parijs. Met de twee themaparken van Mickey Mouse achter de spreekwoordelijke hoek, zou je immers vermoeden dat zo’n kleinere speler het moeilijk heeft. Het tegendeel is waar, zo blijkt vandaag. Parc Astérix is immers ontzettend populair bij de locals en daar zijn goeie redenen voor. Er staat een B&M van Europees topniveau, men opende recent een schitterende familieachtbaan, fans van waterattracties worden op hun wenken bediend en het park presenteert een behoorlijk aantal shows. Dit alles werd bovendien met een subliem oog voor detail gethematiseerd. Kan dit park nog een topcoaster gebruiken? Natuurlijk. Zou een extra dark ride mooi staan? Absoluut. Mag er nog een flat ride gebouwd worden in de zuidelijke helft van het park? Sure, graag zelfs. Maar eigenlijk heb je ook in de huidige vorm al een heel compleet, volwassen themapark. Ik gok dus dat er vandaag dik 25.000 Fransmannen een heel mooie dag beleefd hebben. En dat geldt ook voor vier Belgen. Au revoir!

2 reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: