Epcot

Het Walt Disney World Resort in Florida. Het grootste, bekendste en drukst bezochte themapark-complex ter wereld. Bovendien is het ook een van de gemakkelijkste reisbestemmingen die ik mezelf kan inbeelden. Op de website van het resort regel je met een enkele muisklik entreekaarten, busvervoer, hotelovernachtingen, etentjes, voorkruipkaartjes en zelfs vliegtuigtickets. De straat oversteken is dus uitdagender dan een reisje naar Walt Disney World. Ik hou ervan om reizen uit te stippelen en in de knoei te komen met dagplanningen, maar hier doet men dat eigenlijk allemaal in mijn plaats. Je hoeft geen huurwagen te regelen en je moet geen hotel op wandelafstand proberen te fixen. Je moet zelfs niet eens noodzakelijk vroeg opstaan om de meest gegeerde Fastpasses in je zak te stoppen. Kortom… Walt Disney World zorgt voor zo’n ontzettend relaxed vakantiegevoel dat de planner in mij er toch niet helemaal op z’n gemak is. Maar wees gerust: dat gevoel verdwijnt vrijwel meteen wanneer we onder een iconische boog deze Place Where Dreams Come True binnen rijden.

DSC01496

Walt zei ooit ‘Here in Florida, we have something special we never enjoyed at Disneyland…the blessing of size’. Hij bedoelde wellicht niet dat mannen aan de Amerikaanse oostkust groter geschapen zijn dan in Anaheim, maar wel dat Walt Disney World echt absurd groot is. Zowat 110 vierkante kilometer, als ik Wikipedia mag geloven. Dat is ruim veertig keer groter dan het originele Disneyland Resort in Anaheim, Europa-Park past er 115 keer in en je zou er zowat 382.000 Zierer Tivoli Small coasters op kwijt kunnen. Met andere woorden: Walt Disney World is enorm en de mogelijkheden om jezelf hier te vermaken, zijn oneindig. Het domein telt vier klassieke themaparken, twee waterparken, de immense uitgaans- en shoppingzone Disney Springs en 34 hotels met in totaal ruim 30.000 kamers. Veel gegoochel met cijfers, I know. Maar zelfs met al die duizelingwekkende getallen blijft het lastig om de omvang van deze plek helemaal te begrijpen. Walt Disney World is bijvoorbeeld zo groot dat je door de ramen van een shuttlebus soms minutenlang naar bossen staart, zonder dat je ook maar één glimp van een pretpark opvangt. Effe pendelen tussen twee parken (Hoppen, zoals ze dat in Disney-jargon zeggen) is daardoor stukken tijdrovender dan in Anaheim of Parijs. Ook de Disney-hotels zijn hier in Florida vaak zo buitenproportioneel dat er meerdere bushaltes en interne shuttleservices voorzien worden. Gi-gan-tisch is het allemaal.

DSC01923

Tijdens mijn vorige bezoek sliepen we trouwens in zo’n kolossaal hotel: Disney’s Coronado Springs. Deze keer pakken we het wat kleinschaliger aan met French Quarter, onderdeel van Disney’s Port Orleans Resort. Zoals de naam doet vermoeden, wanen we ons hier in de typische straatjes van New Orleans. Dankzij de tropische temperaturen, de blauwe hemel, de talrijke palmbomen en de jazzy achtergrondmuziek is French Quarter echt een heel fijne verblijfplaats. De bescheiden omvang van dit complex – naar de standaard van Walt Disney World althans – geeft me bovendien een heel rustgevend gevoel. Port Orleans ligt trouwens dicht bij de autosnelweg en het hippe Disney Springs is achter de spreekwoordelijke hoek te vinden, maar daar tegenover staat dat de vier themaparken helaas behoorlijk veraf zijn. Zelfs richting Epcot, een park dat op Google Maps pal naast French Quarter lijkt te liggen, zitten we verrassend lang op de bus.

DSC03845DSC03732DSC03846

Over Epcot gesproken… het is al laat in de middag wanneer we daar aankomen, maar dat is niet noodzakelijk slecht nieuws. Het World Showcase-gedeelte van Epcot is bij valavond immers op z’n best. Deze zone bestaat uit elf paviljoenen die de meest uiteenlopende landen van de wereld uitbeelden. In die paviljoenen werken locals uit het desbetreffende land, je kuiert er door leuke straatjes en er zijn restaurants en snackbars vol lokale specialiteiten. Tijdens de herfstperiode is World Showcase nog wat veelzijdiger dankzij het Epcot International Food & Wine Festival. Rondom de lagune staan er tijdens dit festival tientallen verschillende stands met specialiteiten uit nog meer landen dan we van World Showcase gewend zijn. Je test tonijn met een zeewierslaatje in Hawaii, je drinkt een glas Shiraz in Australië en wij opteren uiteraard ook voor het (verrassend lekkere) Belgische stoofpotje. Het International Food & Wine Festival is het veel interessantere alternatief voor het Garden & Flower Festival dat ik hier in april 2014 meemaakte, al maakt het je bezoek aan Epcot meteen ook prijziger. De kost van zulke kleine hapjes loopt immers aardig op en voor zo’n plastic miniatuurbeker wijn betaal je de premiumprijs.

DSC03798DSC03800DSC03804

In World Showcase spotten we onder andere een Mexicaanse tempel, een Noorse staafkerk en een schilderachtig Venetiaans plein. En ben je op zoek naar een Franse éclair au chocolat of een Marokkaans souvenir? Baan jezelf dan respectievelijk een weg naar de halve Eiffeltoren en naar de zone waar kamelen een fez dragen. Heel fijn dat er kamelen, Mayatempels en fake Eiffeltorens zijn, maar je ziet de link tussen World Showcase en een pretpark nog steeds niet? Wees gerust: je bent niet alleen. Deze gigantische lap grond doet immers veeleer aan een expo dan aan een attractiepark denken. Je kan Noorwegen niet in een rapid river doorkruisen en in Engeland staat er geen carrousel met zwarte taxi’s. Er staan verder geen achtbanen of vrijevaltorens in dit park.

DSC01904

Pure ridejunkies zullen vlug uitgekeken zijn op Epcot. Wie z’n zinnen zet op filmvoorstellingen, zal echter enkele waardevolle credits scoren. Technologisch ongelooflijk vernuftig zijn de dingen niet: in China en Canada vergapen we ons weliswaar aan een 360°-projectie, maar van 3D of 4D is er nergens sprake. Dat hoeft ook niet, want de beelden spreken voor zich. Met O Canada!, Impressions de France en Reflections of China maken de desbetreffende landen immers volmaakte reclame voor zichzelf. Ik besef heel goed dat het als doodsaaie kost klinkt, maar oh wat heb ik genoten van dit simpele entertainment. Dankzij dromerige beelden van de Chinese Muur en de humoristische kijk op Canada ontsnappen we enkele minuten uit de United over-the-top States of America. Geen slechte deal wanneer je effe genoeg hebt van de nepheid in dit land.

DSC02027DSC01918DSC01916

Indien we dankzij zulke virtuele uitstapjes vergeten dat de Amerikaanse vlag nog steeds hoog boven World Showcase wappert, zet The American Adventure ons snel met de voetjes op de grond. Amerika is groots, Amerika is alles, Amerika is de wereld. Dat is waar deze dertig minuten durende show voor staat. Hoewel de animatronics en de techniek ronduit indrukwekkend zijn, is dit voor nuchtere Vlamingen een afschuwelijk halfuur tijdsverspilling. ’t Is grappig om te zien hoe Amerikanen geen seconde van de patriottistische quatsch in vraag stellen en de show met een luid applaus belonen, terwijl buitenlandse bezoekers letterlijk wakkergeschud moeten worden wanneer het afgelopen is. Het absolute dieptepunt van Epcot als je ’t mij vraagt.

DSC02031

In Noorwegen gaat het er interssanter aan toe. Kent iemand de dark ride Maelstrom nog? Bij deze kleinschalige boottocht stond de plaatselijke mythologie centraal. Het was een leuk tussendoortje, want noemenswaardige wachtrijen stonden er zelden en die Noorse Cast Members zijn altijd wel aangenaam om te zien. Toch is Maelstrom inmiddels verleden tijd. Na het monstersucces van Frozen greep Disney immers de kans om dit paviljoen te heroriënteren. Je ontmoet inmiddels Anna en Elsa in een prachtig vormgegeven meet and greet locatie, je koopt Frozen-merchandising in de souvenirshop en de boten van Maelstrom varen sinds de zomer van 2016 naar Arendelle. En zo werd een kleine dark ride getransformeerd tot een hyperpopulaire attractie die niet zelden de langste wachttijden van heel Epcot genereert. Frozen is duidelijk nog altijd hot.

DSC03802EPCOT_FROZENCHAR_20171106_406120963195

Met 130 minuten op de teller is Frozen Ever After een publieksfavoriet van jewelste. Gelukkig beleven we ‘m twee maal met beduidend minder tijdsverlies dankzij Fastpass+. M’n eerste indruk van de wachtruimte en het station zijn zoals verwacht: het oogt verzorgd en er zijn enkele fijne touches, maar je merkt toch dat dit geen E-ticket van formaat is. De vaartuigen zijn zelfs op het randje van versleten en het lijkt alsof men deze tijdens de metamorfose geeneens op een poetsbeurt trakteerde. Ontzaglijk lange wachttijden en die triest afgebleekte boten zijn gelukkig de minst aantrekkelijke eigenschappen van Frozen Ever After, want verder is deze attractie er eentje om van te smullen.

Ik moet toegeven dat ik Frozen sowieso een ijzersterke film vond en deze attractie is dus op m’n lijf geschreven. Maar ook zonder voorliefde voor die blockbuster uit 2013 kan je deze dark ride alleen maar liefhebben. De animatronics bewegen met een ongekende souplesse, de scènes zijn wondermooi en qua timing zit het een stuk complexer in elkaar dan ik verwachtte. Neem die fameuze Let it Go-scène als voorbeeld: de ontmoeting met Elsa is natuurlijk sowieso indrukwekkend, maar tijdens dat wereldberoemde refrein laat haar ijspaleis nog meer van z’n geheimen zien. En exact wanneer ze de laatste noot van ‘The cold never bothered me anyway’ zingt, vaar je in een mistbank richting volgende scène. Heel lang duurt het allemaal niet en de grootsheid van deze attractie zit ‘m eerder in de animatronics en de muzikale begeleiding, maar ik ben toch onder de indruk. Disney had Maelstrom ook droogweg kunnen opsmukken met een paar simpele Frozen-poppen en dat zou evenzeer een crowdpleaser geweest zijn. Het doet me echter plezier dat men er veel meer werk in gestopt heeft. Dit is het Disney-niveau dat je anno 2017 verwacht.

DSC03803

Een geschatte negentig procent van de bezoekers staat tegen negen uur ’s avonds aan de oevers van het meer. World Showcase Lagoon vormt immers de thuishaven van IllumiNations – Reflections of Earth, een van we meest bejubelde avondshows in pretparkland. IllumiNations put z’n inspiratie uit het ontstaan en de ontwikkeling van onze planeet, beginnend bij totale chaos en eindigend bij een viering van onze huidige samenleving. Met die beide onderdelen heb ik meteen de twee sterkste onderdelen van de voorstelling aangehaald. Zowel tijdens de opening als de finale knalt men er duchtig op los met vuurwerk en vlammenwerpers. Een passage waarin je minutenlang naar een draaiende wereldbol staart, is echter oersaai en slorpt elk beetje vaart uit de voorstelling. IllumiNations is, mede omwille van dat oninteressante middenstuk, misschien niet de meest indrukwekkende avondshow die ik ooit zag. Toch past het thematisch gezien wel honderd procent in Epcot. Effe geen nood aan het dromerige Happily Ever After of de Disney-overkill van Fantasmic? Dan is dit het volwassen alternatief waar je in Walt Disney World naar zoekt.

DSC01922

Twaalf uur later. We arriveren netjes aan de poorten van Epcot wanneer die om negen uur openen. De meeste bezoekers trekken op dat moment een sprintje richting Soarin’ of Frozen. We laten ze lopen en zetten eerst koers naar Mission SPACE. Want ja, als er één attractie in Epcot je wakker kan maken, is het deze wel. Stel je voor dat je op een mooie dag naar Mars wil vliegen, op goed geluk een trainingscentrum voor de ruimtevaart binnenstapt en daar zowaar geselecteerd wordt voor die bewuste vlucht. Mission SPACE wil je niet laten geloven dat je daadwerkelijk naar Mars vliegt – stel je voor! – maar focust zich op de training die daaraan vooraf gaat. Voor die training hebben we nodig: een fancy exterieur, een simulator met centrifuge-functie en de keuze tussen een sissievariant (Green Team) en het betere werk (Orange Team). We kiezen natuurlijk voor dat laatste, worden bestookt met 386 angstaanjagende waarschuwingen over misselijkheid en nemen vervolgens plaats in een claustrofobische capsule. Is Mission SPACE alle commotie waard? Absoluut. Het is een buitengewone thrill ride die me met haar befaamde slingshot around the moon even naar adem doet happen. De g-krachten voelen immens, het totaalplaatje ziet er levensecht uit. Beschouw Mission SPACE dus gerust als een geperfectioneerde simulator, waarin de bewegingen met een ongelooflijke precisie aan de beelden gesynchroniseerd werden. Het hele gedoe rond de functies aan boord vind ik nogal nutteloos en geforceerd, maar verder benadert Mission SPACE de perfectie.

DSC01655

Om naar de ruimte te sjezen, hoeven we niet aan te schuiven. Willen we daarentegen over een gesimuleerd racecircuit razen, dan zijn we ruim anderhalf uur kwijt. Gelukkig is Fastpass+ ook vandaag onze dikke vriend en zorgt het systeem voor een korte wachttijd bij Test Track. Ik herinner me de attractie uit 2010 in haar originele vorm, maar weet dat sponsor Chevrolet in 2012 aardige verbouwingswerken uitvoerde. De testdummies en de geel-zwarte afzetlinten van weleer maakten plaats voor een blits geheel vol schermen en neon. Van ietwat kneuterig naar hypermodern. En van een uiterst amusante ride naar een potje kijk-eens-wat-wij-allemaal-kunnen. Want kijk, we kunnen onze bezoekers hun eigen sportwagen laten ontwerpen. En kijk, we kunnen al die zelf gecreëerde auto’s met elkaar vergelijken. Kijk ook gerust hoe we met blacklights het hele gebouw omtoverden tot een uitvergroot computerspel. Maar Disney, kijk zelf ook ‘ns kritisch naar het eindresultaat: de toegevoegde waarde van al die snufjes is minimaal. De interactiviteit is waardeloos en de modernisering van het interieur haalde de geloofwaardigheid aanzienlijk naar beneden. Het ererondje door de backstage van Epcot – de enige passage die wat opsmukwerk kon gebruiken – bleef dan weer ongewijzigd. Neen, Test Track was ooit een van m’n favoriete rides in het resort, maar doet me tegenwoordig helaas bitter weinig. De miljoenen die men in deze geforceerde update pompte, hadden elders wellicht beter tot hun recht gekomen.

DSC01645

Ellen DeGeneres’ legendarische Universe of Energy is niet meer. Over enkele jaren verwelkomt Epcot z’n eerste achtbaan (gethematiseerd naar Guardians of the Galaxy) en Universe of Energy moest daar helaas voor wijken. Deze gecombineerde filmvoorstelling en dark ride werd vooral legendarisch omwille van z’n absurd lange ritduur. De totale ervaring duurde maar liefst 45 minuten! Toch was dit niet de enige lange dark ride van Epcot, want ook Spaceship Earth heeft een ritduur van maar liefst vijftien minuten. En goed nieuws: deze briljante attractie hoeft voorlopig niet te verdwijnen. Zoek niet te lang naar deze brok genialiteit, want veel prominenter kan een attractie niet aanwezig zijn. Spaceship Earth bevindt zich namelijk in de zilveren bol die tegelijkertijd een van ’s werelds meest legendarische pretparkiconen vormt. Zo groots en herkenbaar de contouren van deze bol zijn, zo imposant en vermakelijk is de ride die erin zit. We reizen hier door de geschiedenis van communicatie. Hoewel dat saai klinkt, heeft Disney een ongelooflijke prestatie neergezet wanneer het over storytelling en een totaalervaring gaat.

DSC01651

Indien je van Epcot een thematische topervaring verwacht, kom je misschien bedrogen uit. Zeker in Future World is de parkopbouw rechtlijnig, sec en kil. Op zoek naar dromerige kasteeltorentjes of geromantiseerde geveltjes? Tevergeefs. Deze zone bestaat uit een aantal sfeerloze bunkers die qua looks bovendien niet de minste vorm van coherentie vertonen. In deze industriële zee van staal en beton treffen we echter een paar speelse pogingen om het park te Disneyficiëren. The Seas With Nemo and Friends is het duidelijkste voorbeeld daarvan. Dit paviljoen richt zich op de wereldzeeën en het leven onder het wateroppervlak. The Seas is dus de ideale uitvalsbasis om visjes te spotten in een van de vele aquaria. Kaskraker Finding Nemo vormde de inspiratie voor een recente ombouw en leverde twee familiale attracties op. Nummer één is een kleinschalige darkride waarin reële aquaria en projecties gecombineerd worden. Nummer twee is het bekende Turtle Talk with Crush, een interactieve voorstelling waarin de chillende zeeschildpad uit Finding Nemo een hoofdrol speelt. Deze interactieve ervaring is altijd een beetje anders. Zowel in Anaheim als Orlando bezochten we Turtle Talk in het verleden later op de avond, wanneer de volwassen bezoekers in een duidelijke meerderheid waren. Toeval of niet… dat zorgde toen voor hilarische taferelen vol dubbelzinnigheid. Vanmiddag zitten we echter met tientallen kinderen in de zaal en krijgen we een flauwe, voorgekauwde verhaallijn. Jammer.

DSC01889DSC01880

Darkrides zijn buitengewoon lang, aquaria zijn gigantisch en een wandeling rond World Showcase Lagoon kost heel wat tijd. Kortom: alles in Epcot is groot. Helaas geldt dat ook voor de lelijkste gedeelten van het park. In die categorie is The Land een duidelijke aanvoerder. Dit paviljoen doet zowel qua opbouw als qua interieur sterk terugdenken aan een shopping mall uit lang vervlogen tijden. De fletse kleuren van de muur en het verbleekte vasttapijt zijn voor een liefhebber van de jaren tachtig misschien hemels, maar komen nogal ongepast over in een themapark dat de term ‘Of Tomorrow’ in z’n naam verwerkte. En wat dacht je van een darkride dwars door – je leest het wel degelijk goed – serres? Living With The Land laat je vijftien minuten bootje varen langs kweekplantjes, irrigatiesystemen en visbakken. Dankzij de bijhorende vertelstem lijkt deze attractie haast een soort educatief schoolreisje. Toch is Living With The Land in zijn context best een interessante, sterk uitgewerkte ride. ’t Is namelijk exact dit attractietype dat Epcot onderscheidt van eender welk ander park.

DSC01896DSC01897

De topattractie van The Land is niet die vaartocht door plantenkassen. Neen, het wachttijdkanon van dit paviljoen is Soarin’ Around The World. Sinds de opening van Frozen Ever After heeft Soarin’ weliswaar stevige concurrentie, maar het blijft een van de populairste attracties van Epcot. Probeer dus een Fastpass+ reservering te maken of wees bereid om hier een tijdje aan te schuiven. Gelukkig is Soarin’ Around The World wel enige wachttijd waard. Deze vlucht over beroemde sights geeft me elke keer opnieuw kippenvel. Dat is niet alleen te danken aan de haarscherpe beelden, maar ook aan de magistrale soundtrack en aan de bizarre souplesse waarmee het allemaal gebeurt. Vele andere parken hebben tijdens de laatste jaren een gelijkaardig Flying Theatre gebouwd, maar geen enkele versie kwam qua beleving in de buurt van dit origineel. Bovendien vind ik het in Epcot een goede zaak dat de Soarin’ Over California-film eindelijk vervangen is. Die originele versie past natuurlijk schitterend in het Disneyland Resort aan de Westkust, maar voor Florida vond ik het altijd een ongepaste keuze.

DSC01894

De laatste vluchten van Soarin’ keren terug naar hun thuisbasis, de grootste vuurpijlen van IllumiNations doven uit. We zwaaien enthousiast naar de Cast Members die ons zo mogelijk nog enthousiaster uitwuiven. ‘How was your day at Epcot?’ schreeuwt een van hen uit. Uit de menigte weerklinkt een bescheiden gejoel. Ook wij verlaten the Experimental Prototype Community of Tomorrow met een voldaan gevoel. We zouden uiteindelijk meer dan twee volledige dagen in dit unieke themapark doorbrengen en dat is veel meer dan ik tijdens m’n eerste bezoek nodig had. Toen kon Epcot me amper boeien. In een loden septemberhitte was de betonnen vlakte van Future World een kwelling en ik was er sowieso met verkeerde verwachtingen aan begonnen. Epcot gaf me nauwelijks thrills en het themaniveau voldeed in mijn ogen niet aan de Disney-standaard.

DSC01892

Ik vergat echter een essentieel onderdeel van de Epcot-belevenis. Onze focus lag bijna uitsluitend op de topattracties in het voorste gedeelte, terwijl World Showcase quasi volledig aan me voorbij ging. Op papier bood het me dan ook weinig interessant materiaal. We bezochten snel de twee darkrides, namen in elk paviljoen een verplichte foto en klaar. Nooit kwam het in me op om eens te kijken wat er zich achter die geveltjes verschuilde. En exact daar zit de grote sterkte van Epcot. World Showcase is meer dan zomaar wat clichématig vormgegeven huisjes; het is een van de meest sfeervolle zones van Walt Disney World. Laat dat dus mijn tip zijn voor first-timers: beperk je niet tot Test Track, Soarin’ en Mission Space. Dat zijn stuk voor stuk sterke attracties die verplicht op je agenda horen te staan. Maar het echte Epcot ligt aan de achterzijde van het park. Voor dat echte Epcot moet je naar de kordate Duitsers, de gedistingeerde Fransmannen en de poeslieve Japanners die hun land vol trots presenteren in Lake Buena Vista. Dus Vielen Dank, Merci Beaucoup en Domo Arigato, ons bezoek aan Epcot was een voltreffer.

DSC01875

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: