Walt Disney World Resort

Het Walt Disney World Resort in Florida. Het grootste, bekendste en drukst bezochte themapark-complex ter wereld. Bovendien is het ook een van de gemakkelijkste pretpark-bestemmingen die ik mezelf kan inbeelden. Op de website van het resort regel je met een enkele muisklik entreekaarten, busvervoer, hotelovernachtingen, etentjes, voorkruipkaartjes en zelfs vliegtuigtickets. De straat oversteken is dus uitdagender dan een reisje naar Walt Disney World te boeken. En net daarom is dit Disney-resort niet echt m’n favoriet. Ik hou ervan om reizen uit te stippelen en in de knoei te komen met dagplanningen, maar hier doet men dat eigenlijk allemaal in mijn plaats. Je hoeft geen huurwagen te regelen en je moet geen hotel op wandelafstand proberen te fixen. Je moet zelfs niet eens noodzakelijk vroeg opstaan om de meest gegeerde Fastpasses in je zak te stoppen. Kortom… Walt Disney World zorgt voor zo’n ontzettend relaxed vakantiegevoel dat ik er als planner niet helemaal op m’n gemak ben. Maar wees gerust: dat gevoel verdwijnt vrijwel meteen wanneer we onder een iconische boog deze Place Where Dreams Come True binnen rijden.

DSC03715

Walt zei ooit ‘Here in Florida, we have something special we never enjoyed at Disneyland…the blessing of size’. Hij bedoelde wellicht niet dat mannen aan de Amerikaanse oostkust groter geschapen zijn dan in Anaheim, maar wel dat Walt Disney World echt absurd groot is. Zowat 110 vierkante kilometer, als ik Wikipedia mag geloven. Dat is ruim veertig keer groter dan het originele Disneyland Resort in Anaheim, Europa-Park past er 115 keer in en je zou er zowat 382.000 Zierer Tivoli Small coasters op kwijt kunnen. Met andere woorden: Walt Disney World is enorm en de mogelijkheden om jezelf hier te vermaken, zijn dat ook. Het domein telt vier klassieke themaparken, twee water-themaparken, de immense uitgaans- en shoppingzone Disney Springs en 34 hotels met in totaal ruim 30.000 kamers. Veel gegoochel met cijfers, I know. Maar zelfs met al die duizelingwekkende getallen blijft het lastig om de omvang van deze plek helemaal te begrijpen. Walt Disney World is bijvoorbeeld zo groot dat je door de ramen van een shuttlebus soms minutenlang naar bossen staart, zonder dat je ook maar één glimp van een pretpark opvangt. Effe pendelen tussen twee parken (Hoppen, zoals ze dat in Disney-jargon zeggen) is daardoor stukken tijdrovender dan in Anaheim of Parijs. Ook de Disney-hotels zijn hier in Florida vaak zo buitenproportioneel dat er meerdere bushaltes en interne shuttleservices voorzien worden. Gi-gan-tisch is het allemaal.

DSC03723

Tijdens mijn vorige bezoek sliepen we trouwens in zo’n kolossaal hotel: ‘Disney’s Coronado Springs’. Deze keer pakken we het wat kleinschaliger aan met ‘French Quarter’, onderdeel van Disney’s Port Orleans Resort. Zoals de naam doet vermoeden, wanen we ons hier in de typische straatjes van New Orleans. Dankzij de tropische temperaturen, de blauwe hemel, de talrijke palmbomen en de jazzy achtergrondmuziek is ‘French Quarter’ echt een heel fijne verblijfplaats. De bescheiden omvang van dit complex – naar de standaard van Walt Disney World althans – geeft me bovendien een heel rustgevend gevoel. ‘Port Orleans’ ligt trouwens dicht bij de autosnelweg en het hippe Disney Springs is achter de spreekwoordelijke hoek te vinden, maar daar tegenover staat dat de vier themaparken helaas behoorlijk veraf zijn. Zelfs richting Epcot, een park dat op Google Maps pal naast ‘French Quarter’ lijkt te liggen, zitten we verrassend lang op de bus.

Over Epcot gesproken… Dit is een plek die ik in 2010 als teleurstellend ervoer, in 2014 leerde te appreciëren en vandaag ben ik zelfs reuzeblij om hier opnieuw te zijn. Epcot is niet het standaard pretpark waar achtbanen en shows met Disney-figuurtjes je dag vullen. Dat is meteen ook de belangrijkste reden waarom deze plek me tijdens het eerste bezoek nogal tegen viel. Ik zat als twintigjarige niet te wachten op cultureel verantwoorde filmvoorstellingen en m’n ouders hadden niet zo’n enorme berg zakgeld meegegeven om uitgebreid te tafelen in tientallen internationale restaurants. Ik merkte weliswaar dat ‘Soarin’ hier even leuk was als in Californië, ik ontdekte de schitterende originele versie van ‘Test Track’ en ik ervoer de power van ‘Mission: SPACE’, maar de eigenlijke ziel van Epcot ging grotendeels aan mij voorbij. Gelukkig is dat ondertussen wel anders.

DSC03800

Je hoeft de kracht van Epcot niet te zoeken bij de attracties van Future World. Het meest sfeervolle gedeelte van dit park is immers World Showcase, een zone waarin men elf paviljoenen rond evenveel landen bouwde. In die paviljoenen werken locals uit het desbetreffende land, je kuiert er door souvenirwinkels vol nutteloze prullen en er zijn restaurants en snackbars vol lokale specialiteiten. Tijdens de herfstperiode is World Showcase trouwens nog wat veelzijdiger en dat mogen we danken aan het Epcot International Food & Wine Festival. Rondom de lagune staan er tijdens dit festival tientallen verschillende stands met specialiteiten uit nog meer landen dan we van World Showcase gewend zijn. Je test tonijn met een zeewierslaatje in Hawaii, je drinkt een glas Shiraz in Australië en wij opteren uiteraard ook voor het (verrassend lekkere) Belgische rundsstoofpotje. Het ‘International Food & Wine Festival’ is het veel interessantere alternatief voor het ‘Garden & Flower Festival’ dat ik hier in april 2014 meemaakte, al maakt het je bezoek aan Epcot meteen ook heel wat prijziger. De kost van zulke kleine hapjes loopt immers aardig op en ook voor zo’n plastic miniatuurbeker wijn betaal je de premiumprijs.

DSC03804

Ook in het attractie-segment doe ik een nieuwe ontdekking in Epcot. Kent iemand de darkride ‘Maelstrom’ nog? Bij deze kleinschalige boottocht in het Noorse paviljoen stond de plaatselijke mythologie centraal. Het was een leuk tussendoortje, want noemenswaardige wachtrijen stonden er zelden en die Noorse Cast Members zijn altijd wel aangenaam om te zien. Toch is ‘Maelstrom’ inmiddels verleden tijd. Na het monstersucces van ‘Frozen’ greep Disney immers de kans om dit paviljoen te heroriënteren. Je ontmoet inmiddels Anna en Elsa in een prachtig vormgegeven meet and greet locatie, je koopt ‘Frozen’-merchandising in de souvenirshop en de boten van ‘Maelstrom’ varen sinds de zomer van 2016 naar Arendelle. En zo werd een kleine darkride getransformeerd tot een hyperpopulaire attractie die niet zelden de langste wachttijden van heel Epcot genereert. ‘Frozen’ is duidelijk nog altijd hot.

EPCOT_FROZENCHAR_20171106_406120963193

Met 130 minuten op de teller is Frozen Ever After een publieksfavoriet van jewelste. Gelukkig beleven we ‘m twee maal met beduidend minder tijdsverlies dankzij Fastpass+. M’n eerste indruk van de wachtruimte en het station zijn zoals verwacht: het oogt verzorgd en er zijn enkele fijne touches, maar je merkt toch dat dit geen E-ticket van formaat is. De vaartuigen zijn zelfs op het randje van versleten en het lijkt alsof men deze tijdens de metamorfose geeneens op een poetsbeurt trakteerde. Ontzaglijk lange wachttijden en die triest afgebleekte boten zijn gelukkig de minst aantrekkelijke eigenschappen van ‘Frozen Ever After’, want verder is deze attractie er eentje om van te smullen. Ik moet daarbij toegeven dat ik ‘Frozen’ een ijzersterke film vond en dit feest van herkenning dus op m’n lijf geschreven is. Maar ook zonder voorliefde voor die blockbuster uit 2013 zou je deze darkride moeten appreciëren. De animatronics bewegen met een ongekende souplesse, de scènes zijn wondermooi en qua timing zit het een stuk complexer in elkaar dan ik verwachtte. Neem die fameuze ‘Let it Go’-scène als voorbeeld: de ontmoeting met Elsa is natuurlijk sowieso indrukwekkend, maar tijdens dat wereldberoemde refrein laat haar ijspaleis nog meer van z’n geheimen zien. En exact wanneer ze de laatste noot van ‘The cold never bothered me anyway’ zingt, vaar je in een mistbank richting volgende scène. Heel lang duurt het allemaal niet en de grootsheid van deze attractie zit ‘m eerder in de animatronics en de muzikale begeleiding, maar ik ben toch onder de indruk. Disney had ‘Maelstrom’ ook droogweg kunnen opsmukken met een paar simpele Frozen-poppen en dat zou evenzeer een crowdpleaser geweest zijn. Het doet me echter plezier dat men er veel meer werk in gestopt heeft. Dit is het Disney-niveau dat je anno 2017 verwacht.

Ik wil in dit tripverslag geen uitgebreide beschrijving van de Disney-parken neerpennen. Dat deed ik namelijk in 2014 nog. Daarom focust dit report zich enkel op de nieuwigheden sindsdien en één van de vier themaparken mag ik daardoor grotendeels negeren. Wanneer we Disney’s Hollywood Studios bezoeken, blijkt immers dat er hier relatief weinig veranderde. Er kwamen weliswaar een sing-a-long van ‘Frozen’ en een nieuwe vuurwerkdisplay die opgebouwd is rond ‘Star Wars’, maar beide shows zijn flauwtjes en lijken behoorlijk vlug in elkaar gebokst. Concludeer daaruit echter niet dat Hollywood Studios op sterven na dood is, want het park bereidt zich momenteel voor op grootse tijden. Volgend jaar presenteert men alvast een eigen variant van ‘Toy Story Land’, waarin een gelanceerde Mack-coaster de highlight wordt. Voor het grootste nieuws moeten we echter geduld oefenen tot 2019, het jaar waarin Disneyland Anaheim en Walt Disney World allebei hun ‘Star Wars – Galaxy’s Edge’ openen. Dit themagebied belooft epische proporties aan te nemen en zelfs als totale ‘Star Wars’-leek ben ik er ontzettend nieuwsgierig naar. ‘Galaxy’s Edge’ vervangt hier in Orlando bovendien een parkgedeelte dat al jaren doods en thematisch achterhaald was, dus een slechte zaak is de komst van dit gigaproject hoegenaamd niet.

We maken onze verplichte rit op ‘Rock ‘n’ Rollercoaster’, we checken in bij het beroemdste hotel van Orlando (waar we vreemd genoeg telkens alleen de liftschacht, maar nooit een kamer te zien krijgen) en we dineren bij ’50’s Prime Time Café’, het meest hilarische dining-concept binnen Walt Disney World. We hadden een uitstekende dag in Disney’s Hollywood Studios, al moeten we voor nieuwigheden duidelijk elders zijn. In Magic Kingdom bijvoorbeeld. Het drukst bezochte themapark ter wereld staat begin november in de startblokken voor het Kerstseizoen en daar profiteren we met onze ogen van. De eindejaarsdecoraties zijn schattig, hartverwarmend en oogstrelend tegelijkertijd. Het is een beetje gek om die kerstkransen en wollen sokken te zien terwijl we een graad of dertig aantikken, maar ach. Liever deze hete Kerst dan de grijze, regenachtige versie die wij in België meestal voorgeschoteld krijgen.

Magic Kingdom is een pretpark dat qua aanbod niet moet onderdoen voor de zusterparken in andere resorts. Main Street USA ligt er hier haast even stralend bij als in Parijs, Adventureland wint aan geloofwaardigheid onder deze tropische omstandigheden, ‘Haunted Mansion’ doet het in mijn ogen beter dan het alom bejubelde Europese alternatief en ‘Space Mountain’ is een nostalgische thrill die nog steeds heel plezant is. Voor het meest recente geweld moeten we in Magic Kingdom naar Fantasyland. Aan het begin van dit decennium sleutelde men immers volop aan het zogenaamde New Fantasyland, een broodnodige renovatie van het nogal gedateerde sprookjesgebied.

Toen ik het park in 2014 voor het laatst bezocht, waren nieuwigheden als ‘Enchanted Tales With Belle’ en ‘Under The Sea – Journey of the Little Mermaid’ reeds in gebruik. Alleen voor de meest gegeerde uitbreiding van Fantasyland waren we toen enkele weken te vroeg. Maar nu is het dan toch eindelijk tijd om mijn wereldwijde Disney-coasterbingo te heroveren bij Seven Dwarfs Mine Train. Toegegeven: heel verrassend is deze familiale achtbaan eigenlijk niet meer. Vorig jaar ontdekte ik immers de versie van Shanghai Disneyland, die nauwelijks verschillen vertoont. Toch wil ik meteen een lofzang afsteken voor de Imagineers in Florida, want hier in Magic Kingdom is de attractie zoveel mooier geïntegreerd dan in China. Deze Amerikaanse ‘Seven Dwarfs Mine Train’ brengt visuele pracht en dynamiek naar Fantasyland, alwaar de versie in Shanghai wezenloos in een dode uithoek geploft werd. Naast deze afwijkende locatie zijn de beide versies echter identiek. Ik doel daarmee niet alleen op de ritervaring (een amusante familycoaster met een heel hoogwaardig stukje darkride er middenin), maar ook op de absurde wachttijden die het ding meestal heeft. De gemiddelde Amerikaan staat er, net zoals de meeste Chinezen, ruim twee uur voor aan te schuiven. Als ie geen Fastpass+ op zak heeft natuurlijk. En geloof het of niet: zelfs drie jaar na opening blijven de Fastpass-tickets van deze ‘Mine Train’ extreem populair. Wees er dus op tijd bij als je niet verplicht wil worden om door de lange wachtruimte te ploeteren.

Het mooiste nieuwtje van Magic Kingdom bevindt zich op de parkmap niet onder de categorie ‘Rides’, maar wel bij ‘Shows & Entertainment’. We weten inmiddels allemaal dat Disney heer en meester is in het creëren van spektakels, zeker wanneer daar vuurwerk, projecties en muziek bij komen kijken. Het enige nadeel is dat men die shows vaak zo ontzettend goed maakt dat men er jaren op kan teren. Dat gebeurde ook met ‘Wishes’, een vuurwerkdisplay die dertien jaar lang de avondhemel boven Magic Kingdom verlichtte. Begin dit jaar werd echter beslist dat de klassieker vervangen zou worden. En inderdaad: sinds mei loopt Main Street USA elke avond vol voor Happily Ever After. De show verdient wat mij betreft al meteen een staande ovatie voor het catchy themanummer van Angie Keilhauer en Jordan Fisher. Van zodra de eerste noten over de hub weerklinken, kruipt het kippenvel reeds over m’n rug. Dat gevoel zou trouwens nog een kwartier blijven voortduren, want ‘Happily Ever After’ blijkt een waar juweeltje. Zowat elke bekende Disney-film passeert in een videomapping-tafereel op ‘Cinderella Castle’, waarna je met een imposante finale opnieuw uit de dromerige roes geknald wordt. Er zit heel veel vaart in de voorstelling en men schiet er aanzienlijk op los met vuurpijlen. Dat maakt van ‘Happily Ever After’ een evenwaardige (en misschien zelfs superieure) opvolger voor ‘Wishes’.

DSC03730

Een ander nieuwe avondspektakel, dat weliswaar op totaal verschillende emoties tracht in te spelen, is Rivers of Light. Deze mysterieuze show draait om kleurrijke dieren, fonteinen, sjamanen en watergordijnen. Wie een variant van het Californische ‘World of Color’ verwacht, is eraan voor de moeite. ‘Rivers of Light’ doet immers niet aan grootse effecten of bombastische uitspattingen. Het is een intiem spektakel dat aanvankelijk traag lijkt voort te kabbelen op slome muziek, maar uiteindelijk kan ik het wel smaken. Deze show past perfect in het plaatje en straalt bovendien maturiteit uit. Ook leuk: dankzij ‘Rivers of Light’ heeft elk Disney-themapark ter wereld z’n eigen permanente slotshow. Als we dat semi-backstage halfbakken loodsenpark in Parijs even buiten beschouwing laten, natuurlijk.

DSC03650DSC03840

Oplettende lezers beseffen dat de vorige alinea ons in sneltempo van Magic Kingdom naar Disney’s Animal Kingdom getransporteerd heeft. Een sprong van twee seconden in dit report, een busrit van een goeie twaalf kilometer in real-life. ‘Effe hoppen’, zeggen ze dan… Toch zijn er voldoende redenen om Animal Kingdom in dikke vette drukletters op m’n to-do lijst te noteren. Ik maak er ritjes op m’n favoriete rollercoaster van Orlando, ik kijk m’n ogen uit in themazones die het verbluffende niveau van Tokyo DisneySea evenaren en ik geniet van ‘Dinosaur’, stiekem een heel plezierige darkride. De hele beestenboel die je gratis bij dit park krijgt, zegt mij persoonlijk niet veel. Maar langs de andere kant is ’t ook ongelooflijk dat je in Animal Kingdom een beestige safari-attractie hebt die op zichzelf ruwweg twee keer de totale oppervlakte van Phantasialand beslaat. Ja, zo groots ziet Disney het dus. Waar men ook groots mee uitpakt, is de recente openstelling van een gloednieuw themagebied. Disney’s Animal Kingdom is in 2017 immers het epicentrum van alle publieke aandacht in Walt Disney World. En dat is allemaal te danken aan Pandora – The World of Avatar.

Indien je vlug tot dit punt gescrolld hebt omdat je enkel m’n mening over de befaamde Avatar-zone wil lezen, zeg ik: welkom. Je hebt hierboven niks gemist. Nuja, behalve een waanzinnige darkride, een eersteklas evenement, die fijne familieachtbaan en twee avondspektakels van wereldniveau, dan. Maar goed… jij komt puur voor Pandora en zo lijkt de gemiddelde Amerikaan in Walt Disney World momenteel ook te redeneren. Terwijl het tijdens deze eerste week van november nergens overdreven druk is, lijkt Animal Kingdom voortdurend uit z’n voegen te barsten. Ik heb dit park nog nooit zo vol gezien als nu, maar het is Disney natuurlijk van harte gegund. Als je een half miljard dollar spendeert aan een project, mag er namelijk wel wat volk naar komen kijken.

DSC03812

Met zoveel geïnteresseerde zielen die een kijkje komen nemen, kan ik slechts één goede raad geven: maak je Fastpass+ reserveringen van zodra dat kan. Als gast van een Disney-hotel is dat bijvoorbeeld zestig dagen vantevoren. Ik bracht zestig dagen geleden dus een aanzienlijke poos voor m’n laptop door en moest concluderen dat de Fastpasses van ‘Flight of Passage’ – de hoofdattractie van deze zone – letterlijk de deur uit vliegen (pun intended). Gelukkig slaagde ik er uiteindelijk in om twee tijdslotjes op zak te krijgen, maar je bent gewaarschuwd: Fastpasses zijn schaars. De tweede attractie lijkt net iets minder gegeerd als het op Fastpass+ aan komt, maar ook hier geldt: pakken wat je krijgen kan. Ik heb de standby wachttijden van beide rides namelijk zelden onder de grens van twee uur gezien. En of je nu per se twee uur extra wil kwijtraken om toch maar die wachtrij te beleven? Ik alvast niet.

Wanneer we Pandora – The World of Avatar betreden, vallen aanvankelijk vooral de exotische vegetatie en de (wel heel erg luide) dierengeluiden op. Niet veel later arriveren we bij de befaamde zwevende rotspartij waar iedereen wel een foto of een reeks selfies bij maakt. Dat deze zone fotogeniek is, moet ik wellicht niet meer benadrukken. Pandora levert met z’n begroeide rotsformaties, de surrealistische fauna en z’n speelse waterstroompjes heel veel eyecandy. Toch zal je uiteindelijk thuis opmerken dat al die foto’s er gelijkaardig uit zien. Pandora is immers zo natuurlijk dat het haast… tja, saai oogt. Uiteraard zijn die zwevende rotsen waanzinnig en is de vegetatie alles behalve alledaags, maar toch is het visueel ietwat eentonig. Het mist in mijn ogen een beetje de dynamiek die Mount Everest in het Aziatische gedeelte bijvoorbeeld wel in zich heeft.

DSC03626

De toegangspoorten van beide attracties zijn erg minimalistisch vormgegeven. Dat zou je als een gemiste kans kunnen bestempelen, maar het blijkt wel binnen het concept te passen. Geen klachten daarover dus. Ik ga tevens niet klagen over de wachttijd-display van Na’vi River Journey die een stevige 130 minuten weergeeft, want wij mogen dat dankzij Fastpass+ reduceren naar minder dan tien minuten. De wachtruimte van deze darkride ziet er weinig spectaculair uit en het station pronkt al evenmin met een duizelingwekkende inrichting. Hoeft ook niet; als de rit zelf maar goed is. En daar kan ik gematigd positief op reageren. Nadat we in een erg schattig bootje plaatsgenomen hebben, varen we immers een wondermooie wereld tegemoet. Het doet me terugdenken aan de eerste twee scènes van ‘Journey to the Center of the Earth’ in DisneySea en da’s positief. Disney haalt enkele doordachte effecten boven (die diertjes die van boomblad naar boomblad springen… geniaal!) en men implementeerde succesvol enkele beeldschermen/projecties. Ten slotte bevat ‘Na’vi River Journey’ een audio-animatronic waar je van gaat duizelen, al is die ontmoeting meteen ook het enige echte hoogtepunt van de rit. Wanneer we het uitstapplatform bereiken, moet ik dus toegeven dat m’n verwachtingen wellicht wat hoger lagen. De attractie is minder verhalend dan eender welke andere darkride in Walt Disney World (of het verhaal wordt gewoon niet duidelijk genoeg gemaakt) en twee extra high-class animatronics hadden geen kwaad gekund. Nu is het spektakel-gehalte helaas al even kabbelend als het beekje waarover de sloepen glijden. Mijn conclusie over ‘Na’vi River Journey’ is dus exact dezelfde als die van Pandora’s eerste aanblik: oogstrelend, maar ik mis dat beetje extra diepgang.

DSC03823

Over naar Flight of Passage dan maar. De ingang van deze premium E-ticket is al even anoniem vormgegeven als die van ‘Na’vi River Journey’, maar dankzij z’n locatie onder de zwevende rotsen oogt het toch wat imposanter. Met onze Fastpass+ mogen we rechts inbadgen, waarna we via een kronkelend pad door de weelderige natuur lopen. Links van ons moeten de standby-wachtenden tweeënhalf uur langer geduld oefenen (in een behoorlijk heftige regenbui zelfs), dus ik vind het hoegenaamd geen ramp dat we deze shortcut nemen. Het Fastpass-systeem werkt hier zelfs zo vlot dat we onmiddellijk ingedeeld worden en meteen in een eerste van twee voorshows staan. Vervolgens wordt het me duidelijk dat ‘Flight of Passage’ qua verhaallijn het complete tegengestelde van ‘Na’vi River Journey’ is: het verhalende aspect van deze attractie is immers sterk. Zo sterk dat ik de eerste preshow zelfs als net iets te langdradig ervaar. Het linken aan je Avatar is weliswaar noodzakelijk in de storytelling van deze ride, maar of je daarvoor nu echt de halve ‘Macarena’ moet staan dansen? Nope, daar was Disney me even kwijt.

DSC03816

Over de eigenlijke attractie wist ik vantevoren niks. Behalve dan dat quasi iedere pretparkliefhebber die het afgelopen halfjaar Walt Disney World bezocht er laaiend enthousiast over is. Zou dit het nieuwe ‘Mystic Manor’ zijn? Een adaptatie van ‘Battle for the Sunken Treasure’ in Shanghai Disneyland? Of ging Disney voor iets als ‘Journey to the Center of the Earth’? Zelfs zonder iets te weten, kruipen m’n verwachtingen al aardig omhoog. Het is dan ook een lichte teleurstelling om vlak voor het boarden een 3D-bril toegestopt te krijgen, want ik liep eergisteren reeds een 3D-overdosis op in Universal Orlando Resort. Het mysterie wordt gelukkig opnieuw aangewakkerd door de zitjes, die rechtstreeks van een supersonische Zamperla Disk’o-coaster geplukt lijken. ‘Een 4D-Disk’o!’ grapt Joris terwijl we plaatsnemen. Dat wordt het gelukkig niet, maar het blijft zelfs nu nog minutenlang een raadsel wat we exact gaan beleven.

DSC03824

Er knipperen aanvankelijk alleen wat lampjes op m’n persoonlijke console en er wordt een vreemd geritsel tegen m’n buik veroorzaakt. Plots word ik echter verblind door enkele lichtflitsen, waarna de wondermooie wereld van Pandora zich voor m’n ogen ontplooit. Hoewel ik ‘Flight of Passage’ niet van seconde tot seconde wil beschrijven, zal ik het volgende vertellen: dit is de beste simulator-attractie die ik tot op dit ogenblik gedaan heb. Eigenlijk is het een soort Soarin’ 3.0. Je zit in lange rijen voor een gigantisch beeldscherm waarop de vlucht van een Banshee (een soort draak-achtig wezen) geprojecteerd wordt. De zitjes zijn stukken beweeglijker dan bij ‘Soarin’ en men kan dus intensere manoeuvres creëren, terwijl de wind- en neveleffecten echt akelig geloofwaardig aanvoelen. Ook cool: tussen je benen voel je effectief de bewegingen en de ademhaling van je persoonlijke Banshee terwijl die langs de kliffen van Pandora scheert. Mede dankzij de kristalheldere beeldkwaliteit en de schitterende soundtrack is het resultaat niets minder dan spectaculair.

DSC03632

Toch wil ik meteen even nuanceren: ‘Flight of Passage’ mag dan wel een ijzersterke simulator zijn, maar daar stopt het voor mij ook. Ik las tijdens het afgelopen halfjaar meerdere tripverslagen waarin men concludeerde dat ‘Flight of Passage’ de beste attractie ter wereld is en daar kan ik me helemaal niet in vinden. De ervaring is briljant en de enscenering is schitterend, maar het is en blijft een 3D-simulatie. Ik blijf dat persoonlijk beschouwen als de ‘gemakkelijke weg’, want veel meer dan een beweegbare tribune en een scherm heb je er niet voor nodig. Natuurlijk zit deze attractie boordevol complexe technieken en snufjes waar je als passagier geeneens bij stil staat, maar voor mij zal zo’n simulatie nooit de perfectie van een klassieke darkride kunnen evenaren. Zo lang er Mystic Manors en Indiana Jones Adventures op deze planeet zijn, zal ‘Flight of Passage’ dus ver van m’n top vijf verwijderd blijven.

Ach kijk, ‘Flight of Passage’ werd niet m’n nieuwe favoriet, maar in Orlando hoort ie zonder twijfel bij de allerbesten. Bovendien vind ik het grappig dat Disney nog maar eens de middelvinger naar z’n buurman uitsteekt: bij Universal staan er bijna tien attracties met 3D-brillen, maar voor de beste 3D-experience moet je inmiddels wel bij Mickey Mouse zijn. Auwtsj, dat moet pijn doen bij Woody Woodpecker. Nu moet ik sowieso Walt Disney World aanduiden als je me naar het sterkste themapark-resort in Florida vraagt, met mijlen voorsprong zelfs. Tijdens deze week bevestigt Disney immers opnieuw dat ze 24/7 garant staan voor topvermaak. Het concern bouwt themagebieden waar je ogen van fonkelen, men creëert attracties die hun gelijke niet kennen, qua shows verplettert men alle concurrentie en de Cast Members glimachen alsof hun leven ervan af hangt. Elke dollar die je hier spendeert – en dat zijn er behoorlijk veel – vertaalt zich in een ervaring van de bovenste plank. Je hoeft jezelf hier niet te ergeren aan achtbanen die ver beneden hun capaciteit draaien of aan verlepte hamburgers die van een warmteplaat geplukt worden. Disney is het absolute topproduct in de wereldwijde entertainment-business en dat zal het volgens de huidige vooruitzichten ook nog een hele tijd blijven.

DSC03634

Is Walt Disney World het beste themapark-complex op Aarde? In mijn ogen eigenlijk niet. Het valt wellicht aan persoonlijke smaak te wijten, maar de intimiteit van Disneyland Anaheim en het ietwat exotische gevoel van Tokyo Disneyland zijn meer m’n ding. Wat Walt definieerde als ‘the blessing of size’, is mijn ogen tevens het zwakke punt van Walt Disney World. Omwille van de ongelooflijke omvang, komt dit resort immers een tikje onoverzichtelijk en onpersoonlijk over. Park-Hoppen is hier een nogal tijdrovende klus en in andere resorts is het toch duidelijk eenvoudiger om te navigeren. Langs de andere kant ben je in Shanghai, Hongkong en Parijs op een dag of twee wel klaar, terwijl je in Tokyo en Anaheim op vier dagen elk uithoekje gezien kan hebben. Dat is in Florida wel anders: zelfs na een week in de Disney-bubble heb ik het gevoel dat we gerust nog enkele daagjes langer hadden kunnen blijven. Helaas geraken m’n vakantiedagen ooit wel ‘ns uitgeput en is het op dinsdag 7 november dus tijd om huiswaarts te keren.

DSC03837

En zo is m’n ervaring met Florida’s meest toonaangevende vakantiebestemming opnieuw up-to-date. Ik leerde de afgelopen week dat New Orleans een heerlijk thema is om een hotel rond op te bouwen, dat ‘Frozen’ dankbare inspiratie voor een darkride levert, dat de Zeven Dwergen swingend door het leven gaan, dat vuurwerk nergens knalt zoals hier en dat je op de rug van een Banshee behoorlijk wat spektakel meemaakt. Walt Disney World is weliswaar niet ’s werelds meest exclusieve bestemming en ik hoef hier heus geen jaarlijkse traditie van te maken, maar ik begin dit resort tijdens elk bezoek wel een beetje intenser te appreciëren. En dankzij de uitbreidingen die men voor de komende jaren aankondigde, zal die trend wellicht verder gezet worden. Ik zeg dus voorlopig bye bye tegen Mickey en co, maar ik weet dat Orlando snel weer op m’n wishlist zal verschijnen. Van zodra we het luchthavengebouw binnen wandelen, mis ik de stralende najaarszon en die onbeschrijflijke Disney-sfeer immers al. Jammer dat ik zo dadelijk een vliegtuig terug naar Europa nemen moet… een Banshee zou stiekem veel leuker zijn.

Een gedachte over “Walt Disney World Resort

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s