Efteling

Click here for the English version of this trip report.

Heb ik iets gemist? Is onze Belgische nationale feestdag plots drie dagen vervroegd? Ik ben op 18 juli in de Efteling, een themapark dat naar mijn weten nog steeds in het oergezellige Nederland ligt. Maar het zit hier werkelijk helemaal vol met Vlamingen. Op de parkeerplaats zijn de wit-rode nummerplaten talrijker aanwezig dan de geel-zwarte, men bestelt plat water in plaats van spa blauw en het woord amai wordt vaker gebruikt dan het woord hartstikke. Kortom: Vlaamse invasie in de Efteling. Maar wat brengt al die Vlamingen – inclusief mezelf – op deze bloedhete dinsdag naar hier? Tja, wat denk je? Als ik moet kiezen tussen een Brussels pretpark met een akelige kangoeroe, een Kempens park waar de tijd stil bleef staan of dat internationaal bekroonde sprookjespark vlak over de grens… dan heb ik in één tel beslist. Bovendien pronkt de Efteling sinds tweeënhalve week met een gloednieuwe attractie die de amusementswereld op z’n grondvesten moet doen daveren. Nederlanders kunnen ons dus moeilijk kwalijk nemen dat we vanochtend massaal noordwaarts reden voor een tropische dosis pretparkplezier.

DSC02225

Ik heb een vrije dag, de weersvoorspellingen zijn schitterend en de Efteling bouwde zopas een darkride die rechtstreeks gebaseerd is op ‘Mystic Manor’, misschien wel m’n favoriete attractie ter wereld. De rekensom is snel gemaakt en ik spring dus op de trein naar Tilburg. Alleen weliswaar. Doordeweeks een partner-in-crime optrommelen lijkt zelfs middenin de zomervakantie niet zo simpel. Daarom is dit voor het eerst sinds lang nog eens een pretparkbezoek op mezelf. Vroeger gebeurde dat wel vaker: mijn ouders (die zich hoegenaamd niet interesseren in coasters en airtime) dropten me toen aan de ingang van een pretpark, waarna ze stadjes in de omgeving van Rust, Soltau of een andere pretparkbestemmingen bezochten. Een prima regeling en ik heb er eigenlijk nooit een probleem mee gehad. Dankzij een fototoestel, mijn GSM en de single riders wachtrijen, hoef ik mezelf echt niet te vervelen. Bovendien geeft zo’n solobezoek de kans om subtiel mee te luisteren naar de gesprekken van de duizenden Vlamingen die vandaag naar de Efteling kwamen. Een greep uit de mooiste oneliners en de meest spraakmakende geruchten over de toekomst van de Efteling lees je in dit report.

 

Allee da begint hier al goe… In Bobbejaanland is wel alles vanaf het begin open ze.

Twee opties: of deze mevrouw kwam altijd na elf uur aan in Bobbejaanland. Of deze mevrouw verwart die Lichtaartse melkkoe met een ander pretpark in de buurt. Als er één plaats in België is waar je heus niet om klokslag tien uur hoeft te zijn, dan is het Bobbejaanland wel. Toch begrijp ik het punt van deze dame ergens wel, want de Efteling lijkt vandaag behoorlijk moeizaam op te starten. Wanneer de poorten naar de verschillende rijken om tien uur openen, wordt er immers zowel een storing gemeld bij ‘Joris en de Draak’, ‘Baron 1898’ als bij paradepaardje ‘Symbolica’. Die drie meest recent gepresenteerde topattracties zouden uiteindelijk 45 minuten later alsnog draaien, al vormt dit niet de meest ideale eerste indruk.

DSC02365

Dan maar naar the next best thing… in dit geval is dat De Vliegende Hollander. Volgens vele fans is deze attractie een gemiste kans en helemaal perfect is ie inderdaad niet. Als je met een schip gaat varen, dan hoort die eigenlijk niet met ruwe schokken en stoten voort te bewegen. Ook die pijnlijke knal op de lifthill en het bijhorende spookhuis-effect had de Efteling gerust mogen weglaten. Maar ondanks alles vind ik ‘De Vliegende Hollander’ eigenlijk helemaal niet verkeerd. Het is voornamelijk de sfeer die het ‘m doet: de wachtruimte en het stationsgebouw zijn oogverblindend, het darkride-gedeelte is (kort maar) doeltreffend en bovendien is de muzikale ondersteuning schitterend. Ik twijfel er niet aan dat deze watercoaster op de eerste concepttekeningen imposanter was, maar ook in z’n huidige verschijningsvorm vind ik ‘m prima. Of zoals de medepassagiers het in nauwelijks verstaanbaar West-Vlaams beschrijven:

Jomo how, dien donkere put had ek nie zien komen wèh.

 

Wil je liefst in Joris of liever in de Draak?

Een mama vraagt haar zoontje of die liefst in de blauwe of de rode trein wil plaatsnemen. Je kan het definiëren als onwetendheid, maar eigenlijk begrijp ik die moeder best. Als een duellerende achtbaan Joris en de Draak heet, dan verwacht je eigenlijk niet dat je tussen Vuur en Water kiezen moet. Ik vertelde jullie daarnet al dat deze GCI vandaag met opstartproblemen kampt, maar na mijn vervloekte boottochtje draaien de treinen reeds testrondes. Ik wacht dus effe en heb geluk, want een kwartier later opent de poort. Vervolgens wandel ik een halve marathon richting het opstapperron om daar backseat in de blauwe trein plaats te nemen. Ik heb altijd een voorkeur voor de Water-zijde gehad, maar eigenlijk zijn beide banen ontzettend plezierig. ‘Joris en de Draak’ overtuigt voornamelijk dankzij de goeie first drop en een intense tweede helft waarbij je constant heen en weer gegooid wordt. Ondanks weinig indrukwekkende statistieken (de banen zijn nog geen 800 meter lang en ze bereiken een hoogte van 22 meter) ontbreken de onstuimigheid en het typische woodie-gevoel niet. De summiere, doch geslaagde decoratie rondt het geheel perfect af. Slechts één bedenking moet me van het hart: hoewel ‘Joris en de Draak’ op papier een monstercapaciteit heeft, gaat het hier soms erg traag. Ook vanochtend zijn beide stations helemaal niet op elkaar ingespeeld en er vormt zich al snel een aanzienlijke rij. Jammer.

 

Dit was mijn allereerste overkop-achtbaan.

Ik vermoed dat velen iets gelijkaardigs mogen zeggen wanneer ze de witte rails van Python naderen. Dit is niet zonder reden een soort rollercoaster-monument. En als je ruim 35 dienstjaren in rekening brengt, mag je concluderen dat deze klassieker er nog piekfijn bij ligt. Toch heb ik er helemaal geen affectie mee. Zo’n ritje ‘Python’ is oké als je meteen kan instappen of wanneer je Efteling-newbies meebrengt, maar op een dag als vandaag laat ik deze baan voor wat ie is. Ik zou er dus geen probleem van maken als het park deze ruimte ooit benut voor een imposantere ride, al lijkt dat moment nog veraf. ‘Python’ geniet momenteel immers van een grootschalig renovatieproject en de nostalgische Efteling-fans mogen dus op beide oren slapen.

DSC02334

Wanneer ik de Efteling smartphone-app open, zie ik dat ondertussen elke attractie geopend is. Dat is dus inclusief ‘Symbolica’, al schiet de wachttijd daar ’s ochtends vliegensvlug omhoog. Dat komt niet onverwacht en ik had mezelf voorgenomen om tot in de vroege namiddag te wachten. Wanneer ik echter ontdek dat je als single rider momenteel amper vijf minuten moet aanschuiven, gooi ik met plezier dat plan overhoop. Ik wandel dus – aan een redelijk stevig tempo – naar het middelpunt van de Efteling, waar een gloednieuw paleis de voormalige Efteling Brink vervangt. Het is een verandering waar wellicht niemand om treurt: wat ooit een identiteitsloze en kille vlakte was, werd omgetoverd tot een levendig plein met een blikvanger van formaat. Ik had op voorhand wel wat twijfels bij het exterieur van dit Paleis der Fantasie, al valt dat in realiteit reuze mee. De façade is niet overdreven bombastisch, maar toch herkenbaar genoeg om een nieuw Efteling-icoon te worden.

DSC02372DSC02284

Die mensen hebben zeker zo’n speciaal ticket om niet te moeten wachten.

Goed… Symbolica dus. Wanneer ik bovenstaande quote uit het geroezemoes filter, krijg ik daar gratis een afkeurende blik bij. Men denkt dat ik een betalende Fastpass-gebruiker ben omdat ik via een leeg wandelpad een ontzettend lange meandering voorbij loop. Maar beste landgenoten… De Efteling is een van die weinige zalige parken waar iedereen gewoon in de wachtrij moet staan. De enige uitzondering is een single ride queue, een concept waar ik vandaag meerdere keren succesvol gebruik van maak. Je kan het nut van een dergelijke rij in twijfel trekken bij een op-en-top familieattractie als ‘Symbolica’, maar voor mij is het een zegen. Dankzij de ietwat ongemakkelijke 3-3 opstelling kunnen er namelijk in quasi elk voertuig één of meerdere single riders inschepen. Deze rij schiet dus vlot op en je mag als single bovendien veel meer tijd doorbrengen in de amusante préshow dan de bezoekers die ruim een uur in de hitte moesten wachten. Ik ben fan.

 

Je las het hierboven al: ja, ‘Symbolica’ heeft een voorshow. Maar voor je te stereotiep gaat denken, wil ik benadrukken dat die voorshow niet overbodig of langdradig is. Wel integendeel… in deze eerste ruimte wordt knap duidelijk gemaakt dat de Efteling kwalitatieve audio-animatronics in huis haalde én dat men een indrukwekkend special-effect niet schuwt. We betreden de catacomben van het paleis immers op adembenemende wijze en we wandelen vervolgens richting het perron. Daar worden drie zogenaamde Fantasievaarders tegelijk geladen, waarna de tour van start gaat. Het grote nadeel als single rider is ’t feit dat je geen voertuig mag uitkiezen. Er zijn drie verschillende routes, maar ik kom tijdens vier van m’n vijf ritten hardnekkig op de ‘Muziektour’ uit. Die ene keer dat ik de ‘Schattentour’ toegewezen krijg, merk ik overigens dat het wel degelijk om een andere totaalervaring gaat. Ik blijf in de toekomst dus proberen.

 

Muziek-, Helden- of Schattentour… ‘Symbolica’ is een attractie waar de Efteling trots op mag wezen. Wanneer ik voor het eerst door de verschillende kamers van het paleis glijd, word ik immers stil van de schoonheid om me heen. Tijdens het eerste gedeelte van de rit herinnert het kwaliteitsniveau zelfs met gemak aan de Disney-standaard: we zien grootse scènes, begeleid door een dromerige soundtrack en fijne lichteffecten. Het visuele spektakel komt ook in de afsluitende balzaal-scène tot uiting, maar helaas ligt daartussen een vage passage met interactiviteit. Bweik… ik gruwel van dat woord in darkrides. Ik kan me inbeelden dat de Efteling mee moet met z’n tijd en dat men daarom ‘iets nieuws’ wilde, maar het interactieve aspect van ‘Symbolica’ is in mijn ogen ronduit waardeloos. ’t Is namelijk ontzettend spijtig dat een van Europa’s meest perfect uitgevoerde darkrides zo ontsierd moet worden door een veredeld computerspel waar de meeste inzittenden geen snars van begrijpen. Wil je in ‘Pirates of the Caribbean’ piraten afknallen met een laserpistool? Of wil je bij ‘Indiana Jones Adventure’ slangen wegjagen door op een ingebouwd scherm te tokkelen? Nee toch? Je wil gewoon van de pracht en praal genieten zonder al die externe stoorzenders.

Mama, wat moet ik eigenlijk met dat schermpje doen?

DSC02285

Efteling goes Disney-darkride. Dat is behoorlijk ambitieus, niet op z’n minst omdat 35 miljoen een fractie is van het bedrag dat Disney in z’n meest prestigieuze attracties pompt. Maar de Efteling klaarde de klus met grote onderscheiding. Hier staat immers een attractie die de perfectie benadert. De perfectie is wat mij betreft ‘Mystic Manor’, een darkride waar ‘Symbolica’ qua niveau soms verrassend dicht tegenaan leunt. Ik ben de Efteling dus dankbaar voor het creëeren van zoveel schoonheid en ik ben ervan overtuigd dat dit een reuzenstap in de juiste richting is. Mijn stap in de goede richting is trouwens die van de uitgang naar de single-wachtruimte, want dit wil ik meteen opnieuw beleven.

DSC02345

Attracties met weelderig gedecoreerde daktuinen zijn schaarser dan vliegende Aziatische tempels. Toch heeft de Efteling het allebei in huis en ze staan bovendien netjes naast elkaar. Een rondje Pagode is tevens de enige legale manier om die Symbolicaanse daktuin te bewonderen en dat doe ik met plezier. Panoramatorens, -treintjes en monorails zijn altijd een plezier om te doen. Ik hou van de tijdelijke rust en van de (grappige) weetjes waar sommige dagjestoeristen mee strooien terwijl ze van een uitzicht over het park genieten. De topper van deze ‘Pagode’-vlucht is het gerucht dat bootvaart ‘Gondoletta’ heel binnenkort gaat verdwijnen en vervangen wordt door een nieuwe topachtbaan. Heel tof allemaal, maar ehm… moeten we dat niet even aan Looopings.nl melden?

 

We staan inmiddels in het Reizenrijk en ik heb zonet een wachttijdloos ritje kunnen maken in Vogel Rok. Ik deed dat tezamen met een luid gillende groep tienermeisjes van een of andere jeugdbeweging. Terwijl ze – nog steeds met de nodige decibels – naar de uitgang wandelen, hoor ik het volgende:

Amai hebde dien draak gezien? Da was echt graaf.

Ik besef plots dat ik al jarenlang niet oplet tijdens mijn ritten in ‘Vogel Rok’. De Efteling springt weliswaar behoorlijk kwistig om met draken, maar in deze indoor coaster spotte ik voorlopig alleen maar vogels en een slang. De ontbrekende draak ervaar ik echter niet als een negatief punt, want voor mij is ‘Vogel Rok’ een uitstekende attractie. Het is zo’n gevalletje ‘kort maar krachtig’, want deze achtbaan levert ondanks de beperkte ritduur een aanzienlijk snelheidsgevoel. Ik doe ‘m in ieder geval met plezier en de quasi steeds korte wachttijd is een meevaller.

DSC02258

Van een attractie zonder draak naar een attractie met draak: Carnaval Festival. Ik moet er eerlijk in zijn… Disney’s ‘It’s a Small World’ is een van mijn guilty pleasures en deze cartooneske Efteling-darkride is dat eigenlijk al evenzeer. Sommigen vinden ‘Carnaval Festival’ Efteling-onwaardige kitsch, maar ik ga niet akkoord. De ride is anders en inderdaad misschien een beetje simpel, maar tegelijkertijd is het herkenbaar en vrolijk. Je gaat automatisch glimlachen wanneer je hierin zit en dat is hetgene wat telt. Dus draak of geen draak, racistisch of niet… ik kan ‘Carnaval Festival’ echt wel appreciëren.

DSC02257

Er is een specifiek dingetje dat ik altijd heerlijk vind aan de Efteling: lunchen. Dat is bijzonder, want extreem gevarieerd of uitzonderlijk goedkoop is het F&B-departement hier nochtans niet. Toch heb ik een voorliefde voor – hou je vast – kippenspiesjes met die typische satésaus en frieten met zoete mayonaise. De Nederlanders die dit lezen, verklaren me misschien gek. Maar als Vlaming beschouw ik zulke kost echt als exotisch en al helemaal wanneer je er zo’n zalige DubbelFrisss bij drinkt. Ik zwijg dan zelfs nog over die snackmuren en het poffertjeshuis… Quasi onbestaand in België, maar in Nederland doodgewoon. Ik kan er tijdens een doorsnee Efteling-bezoek alleszins moeilijk aan weerstaan.

 

Het lijkt hier alsof ge overkop gaat, maar eigenlijk is dat helemaal niet zo eng.

De waarheid komt uit een kindermond en ik kan (met een gesterkte maag) alleen maar concluderen dat dit piepjonge meisje gelijk heeft. Villa Volta is ondanks het achterliggende spookverhaal inderdaad niet zo eng. Diegenen die zich de opening van deze legendarische ride nog levendig herinneren, mogen zich trouwens stilaan oud beginnen voelen: ‘Villa Volta’ staat er immers al ruim 21 jaar. Ik was toen een kleine jongen – een Glenneke dus – maar weet nog goed dat ‘Villa Volta’ het absolute hoogtepunt van mijn Efteling-dag was. Dat zou zo blijven, want deze statige villa was jarenlang mijn favoriete attractie in Kaatsheuvel. Vele pretparkbezoeken hebben tegenwoordig echter een soort madhouse-moeheid gecreëerd. Ik bezoek Hugo dus heus niet meer elke keer, wat mede aan de nutteloze en nogal saaie eerste voorshow ligt. De eerder beperkte bezoekersaandrang doet vermoeden dat vele medegasten er gelijkaardig over denken. Dat is op zich jammer, want verder blijft ‘Villa Volta’ een pareltje dankzij het naadloos uitgevoerde thema en de sublieme muziek.

 

Ik zie een Belgische vader een parkmap openvouwen en hardop lezen dat ‘De Efteling de spectaculaire parkshow Raveleijn presenteert’. Zijn vrouw reageert enthousiast en ik vermoed dat dit gezinnetje even later het gelijknamige theater binnenwandelt. Ik volg hen niet… ik zag ‘Raveleijn’ twee keer en ik vroeg me telkens af waarom er zo’n belabberd spektakel in een oogverblindend mooi theatergebouw opgevoerd wordt. Neen, dan spendeer ik mijn tijd zelfs liever in de onmetelijke zigzag-wachtruimte van de aangrenzende Droomvlucht. Daar word je namelijk beloond met een darkride van wereldformaat. ‘Droomvlucht’ is origineel, het thema werd piekfijn uitgewerkt en ook hier speelt er een soundtrack om van te smullen. Dankzij zulke attracties mag dit park zich terecht bij de wereldklasse rekenen. ’t Is ergens jammer dat het niveau van ‘Droomvlucht’ en ‘Villa Volta’ na 1996 een hele tijd zoek geraakte, maar sinds 2015 lijkt de Efteling opnieuw op kruissnelheid wat topinvesteringen betreft.

 

Ik ben niet zo’n nostalgicus en het Sprookjesbos is voor mij dus geen noodzakelijke tussenstop tijdens een dagje Efteling. Wanneer ik er toch beland, gebruik ik het Sprookjesbos meestal als een visueel aantrekkelijke wandelroute van het Marerijk naar het Anderrijk… om daar te merken dat er wel degelijk een nostalgicus in mij schuilt. Want wat de stokoude Fata Morgana met me doet, dat valt eigenlijk amper in woorden te beschrijven. Dertig jaar oude attracties zijn in de meeste pretparken gereed voor de schroothoop. Wanneer we het over darkrides hebben, mag je daar zelfs nog een aantal jaren aftrekken. Maar dan ontdek je ‘Fata Morgana’ en zo besef je dat er nog hoop is. Dit is namelijk darkride-perfectie in de hoogste graad: de animatronics bewegen opvallend soepel, de decors ogen geloofwaardig en de opbouw is overtuigend. Bovendien kan ik ook hier de muzikale begeleiding aanhalen, want die is weerom briljant. Er zijn maar een handvol parken die ooit zo’n geniale darkride bouwden en het is bewonderenswaardig dat ‘Fata Morgana’ al drie decennia in perfecte staat bewaard wordt. Als je me vraagt wat m’n favoriete Efteling-attractie is, wijs ik dus naar dat schilderachtige Oosterse paleis aan de waterkant. Daar kan noch een interactieve spiegel, nog een verticale vrije val iets aan veranderen.

DSC02228

Amai! Ik ben nat tot op mijn boxershort en der staat zelfs water in m’n schoenen.

Het is dertig graden in de schaduw en je merkt dat Efteling-bezoekend Vlaanderen nood heeft aan afkoeling. Tijdens de hete namiddag behoort Piraña bijgevolg tot de populairste plekken van het hele park. Ondanks het zomerweer pas ik er vandaag voor: rapid rivers zijn in mijn ogen pure groepsattracties en op m’n eentje zou ik er niet ten volle van genieten. Wat ik daarentegen wèl fantastisch vind, is het visuele vermaak die een dergelijke ride oplevert. Vanop de oever toekijken hoe tientallen sloepen zich een weg banen door de stroomversnellingen en net wel/niet onder een klaterende waterval belanden; dat is verrukkelijk. Leedvermaak op pretparkniveau, zeg maar. Bovendien is de Zuid-Amerikaanse setting van deze ‘Piraña’ sowieso een streling voor het oog en ook qua rit hoort ie bij de besten in z’n soort. Kortom: dit is een ijzersterke rapid river, al zou een uitbreiding van het waterattractie-aanbod stiekem geen overbodige luxe zijn. Op zulke dagen merk je dat eens te meer.

 

Allee lap, da’s een blaa plak.

Aha! Bezoekers uit de Belgische Kempen. Diegenen die de bovenstaande uitspraak niet kunnen ontcijferen, wil ik gerust helpen. Een blaa plak is een blauwe plek. Je weet wel, zo’n pijnlijke plek die op je lichaam verschijnt wanneer je keihard tegen een object aan knalt. Dat harde object is in dit geval een geleiderail van de Bobbaan. Wanneer ik als single rider (wachttijdloos) naast een Kempische vrouw ingedeeld word, roept ze bij elke remsectie luid haar pijn uit. Je kan haar geen ongelijk geven: deze bobslee-achtbaan is inderdaad geen toonbeeld van souplesse en voor de kick moet je het eigenlijk ook niet doen. Het ding is razend populair, maar eigenlijk behoort de Bobbaan tot de minst boeiende attracties van het ganse park.

DSC02307

Die Baron in Walibi is toch echt veel hoger en sneller hoor.

Ik moet eerlijk toegeven dat de bovenstaande quote uit een Nederlandse mond kwam en ik neem dus aan dat men Walibi Holland bedoelt. Dat wil meteen ook zeggen dat ik dringend nog eens naar Biddinghuizen moet, want die bewuste coaster wil ik graag uittesten. Twee divemachines in dat piepkleine landje… Nederlanders, jullie worden ontzettend verwend! Toch zal ik me vandaag tevreden stellen met de kleine Baron 1898. Deze B&M-machine was het grote pretparknieuws in 2015 en dat was volkomen terecht. Er verrees niet alleen voor ’t eerst een achtbaan van het legendarische Zwitserse coasterduo in de Benelux, maar het zou ook een van de meest intensief gethematiseerde staalconstructies ter wereld worden. Die samenwerking tussen B&M en de Efteling heeft z’n vruchten afgeworpen: ‘Baron 1898’ is immers een van de mooiste coasters die ik ooit kon aanschouwen. Het is een icoon dat de aandacht van letterlijk alle voorbijgangers naar zich toe trekt. Op elk willekeurig moment van de dag zijn er tientallen ogen gericht naar de rokende schoorsteen, naar de draaiende wielen en naar de achttien inzittenden die met een schril gepiep over het randje rijden.

DSC02325

Ik ontdek ‘Baron 1898′ vandaag voor het eerst als single rider en dat valt me goed mee: ik mag namelijk enkele keren op m’n geliefde derde rij plaatsnemen. Ik weet dat frontseat door velen beschouwd wordt als de enige juiste plaats om een divemachine te beleven, maar ik hou zielsveel van de airtime die zo’n verticale val backseat oplevert. ‘Baron 1898’ – Nederlanders kennen ‘m beter als De B’ron – is bovendien meer dan een standaard divecoaster. Het is een totaalervaring waar een geloofwaardige voorshow, een strenge animatronic en een indrukwekkend stationsgebouw aan meewerken. Het totaalplaatje is waanzinnig cool en je vergeet dankzij die thematische omkadering vlug dat de eigenlijke achtbaanrit nogal kort is. Die Witte Wieven mogen me dus blijven waarschuwen, maar ik keer niet huiswaarts. De wachttijd om goud te delven, bedraagt vanmiddag trouwens een schamele tien minuten. Nog een keer dus?

 

Pretparken bezoeken op bloedhete dagen… het blijft een tip om in te kaderen. Parken zijn op z’n mooist onder een stralende zomerzon en de grote bezoekersmassa lijkt eerder te kiezen voor een dagje aan zee. Het gevolg zijn wachtruimtes die grotendeels leeg blijven en zelfs voor ‘Symbolica’ loopt de wachttijd ’s avonds aardig terug. Ik ga dus nog een paar keer op koninklijke audiëntie, ik beklim de Kathedraal van Staal opnieuw en ik laat m’n fototoestel genieten van de strakblauwe hemel. Zo’n dagje alleen erop uit hoeft echt niet eenzaam of saai te zijn.

DSC02354

Het is een uur of zeven wanneer ik onder het sierlijke ‘Huis van de Vijf Zintuigen’ afscheid neem van de Efteling. Voorlopig dan toch. Ik besefte vandaag immers dat ik gerust eens wat vaker naar Kaatsheuvel wil komen. Weet je wat gek is…? Dat we er allemaal wel eens van dromen om naast Europa-Park of een wereldberoemd Disney Resort te wonen, maar dat we soms misschien vergeten dat er ook in onze eigen achtertuin een wereldtopper ligt. De Efteling is al jaren een heerlijke plek, maar dankzij de recente expansiegolf is het park pas echt naar the next level getild. Themaparken die anno 2017 nog durven uitpakken met een klassieke darkride verdienen sowieso een standbeeld. Er zijn bovendien slechts een handvol parken die hun bestaande aanbod zo liefdevol bewaren als de Efteling. Het resultaat is een plek waar moderniteit en nostalgie hand in hand gaan, zonder dat ik het contrast tussen oud en nieuw als storend ervaar. Ten slotte wil ik de Efteling nog een pluim toestoppen voor het immer vriendelijke personeel. Wie de grootste parken van onze buurlanden reeds bezocht, herinnert zich misschien dat de medewerkers daar behoorlijk onpersoonlijk en kortaf kunnen zijn. Hier in Kaatsheuvel gaat het soms weliswaar een beetje trager, maar je wordt met een gemeende glimlach en een vriendelijk woord verder geholpen. Dat lijkt me helemaal geen onbelangrijk punt in de totale belevenis.

DSC02238

Amai mannekes, ’t was toch plezant in Denefteling èh.

Juist ja, Vlamingen gaan niet naar De Efteling maar naar Denefteling. En die Vlamingen lijken ook van Denefteling te houden. Ze zien er draken waar geen draken zijn, ze gaan er voor ’t eerst overkop en ze worden voorzien van een nieuwe blaa plak. Ze beleven er feel-good van de allerhoogste plank en ze komen graag snel terug voor meer van dat. Dus beste Efteling, graag tot binnenkort. Of, zoals we dat in Vlaanderen zouden zeggen…

Allee merci en saluukes, hè!

DSC02375

4 gedachtes over “Efteling

  1. Ik heb echt genoten van dit geweldig leuke tripverslag met de grappige ‘foute’ quotes: kei goed gedaan! Symbolica klinkt heel tof, alleen kan ik me voorstellen dat jammer is dat ze dergelijk mooie attracties toch nodig wisten te ontsieren met de ‘obligate onnozele interactieve elementen’, toch wel wat jammer. Bedankt voor het fijne report!

    Liked by 1 persoon

    1. Dankjewel voor de kei-leuke reactie, Roel! Het is inderdaad jammer dat Symbolica die overbodige interactieve touch mee kreeg, maar het blijft uiteraard een attractie waar Europa (en de Benelux in het bijzonder) erg trots op mag zijn. Dat heeft de Efteling knap gedaan!

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s