Gardaland

NEDERLANDS // ENGLISH

Hij was geel. Geel zoals de zon op een kindertekening, geel zoals een zonnebloem en geel zoals een rijpe citroen. Knalgeel. Is dit echt wat we verdiend hebben? Een huurwagen die rechtstreeks uit een tekenfilm lijkt te komen? De parkeergarages van Hertz, Avis en Europcar staan vol met supercoole bolides, maar het is exact die kanariegele Fiat 500 die tuut-tuut zegt wanneer we op het knopje van de afstandsbediening duwen. Willen of niet… het is die Cinquecento waar we de komende twee dagen vriendjes mee moeten zijn. We beseffen tegelijkertijd gelukkig dat die Fiat 500 wel typisch Italiaans is. En met die typisch Italiaanse wagen sjezen we naar een typisch Italiaanse bestemming: het Gardameer.

DSC00999

DSC01066

We vlogen vanochtend van Charleroi naar Bergamo, maar ik vertel liever dat we van Brussel naar Milaan vlogen. Dat klinkt chiquer en dan merk je niet dat we stiekem voor de lachwekkend lage tarieven van Ryanair kozen. Toch heeft de Ierse lagekostenmaatschappij zijn voordelen. Door op Bergamo te landen, staan we immers al een stuk dichter bij de oever van de ultima destinazione turistica die zichzelf het Gardameer noemt. Rond de helderblauwe kustlijn van deze waterplas liggen meer schilderachtige dorpjes dan je kan tellen en er lopen meer Duitsers dan op een gemiddeld Beiers bierfestijn. Hier en daar spotten we vanuit onze knalgele tuftuf ook een Nederlander die met een caravan van de ene naar de andere camping reist.

Het is duidelijk dat het Gardameer leeft van z’n bezoekers. Diezelfde bezoekers smullen dan weer met duizenden tegelijk van de beeldschone stadjes en het jaloersmakende klimaat. Half september ligt de piek van het toeristenseizoen gelukkig achter ons. Zo kunnen we niet alleen rustiger genieten van de terrasjes en zo’n fonkelend oranje Aperol-Spritz, maar tevens van een niet-overrompeld Gardaland. De skyline van ’s lands populairste pretpark weerspiegelt zich immers aantrekkelijk in het water, iets waar ik onmogelijk aan kan weerstaan.

DSC01060

DSC01030

DSC01039

DSC00995

De Italiaanse mentaliteit… het is even wennen. Op de parking van Gardaland is het een vrolijke chaos van arriverende wagens. Parkeerwachters? Ach nee, leve de anarchie. We kiezen op goed geluk een plekje uit en wurmen ons met honderden lawaaierige locals door een tunnel vol fonkelende lampjes. Even later ontdekken we overigens nog iets typisch Italiaans: stiptheid is optioneel. Ik vind het eigenlijk een behoorlijk onprofessionele move, maar volgens mijn telefoon betreden de eerste gasten het park pas om zeven minuten over tien. Wanneer we vervolgens meteen koers zetten naar Raptor, blijkt dat die topper voorlopig nog op slot blijft. Piano piano!

DSC00993

DSC00985

DSC00979

Voorlopig nog geen rondje Raptor voor de Belgen, maar er is gelukkig een andere optie om wakker te worden met B&M-staal. En ik mag opgelucht ademhalen; bij dat tweede exemplaar komen we niet voor een gesloten poort te staan. Wanneer we er arriveren, zie ik immers achttien Italianen in een mysterieuze put vallen. Dive Machines zijn hot in Europa. Zusterparken in het Verenigd Koninkrijk en Duitsland bezitten al een tijdje zo’n ride en Merlin (de groep achter Gardaland) vond vorig jaar dat ook Italië er klaar voor was. Het resultaat is Oblivion – The Black Hole, een spierwitte coaster die het klassieke Dive Machine-verhaal vertelt. Een lifthill, een bochtje, een moment van rust, een vrije val en een inversie (of twee). We kennen het, het is allesbehalve nieuw. Maar Oblivion is dankzij de respectabele hoogte en de voldoende lange lay-out toch best een pittige coaster. Ook het thematische plaatje is verrassend: de indoor wachtruimte overtuigt en de optische illusie rondom het zwarte gat is te cool voor woorden.

De ride werd trouwens strategisch gepositioneerd tussen twee andere attracties in een vergelijkbaar thema. Willen we van het uitzicht genieten zonder dat daar een duizelingwekkende val aan gekoppeld wordt? Dan is rechtse buurman Flying Island onze beste vriend. Wil ik daarentegen meer adrenaline? Dan helpt linkerbuur Space Vertigo me verder met z’n korte, doch intense vrije val.

DSC00966

DSC00857

DSC00928

DSC00972

DSC00967

Onze volgende stop is Fuga da Atlantide. Ik herinner me deze splash als een van Europa’s mooiste waterattracties. Helaas lijkt het onderhoudsteam Fuga da Atlantide enkele keren overgeslagen te hebben tijdens de jaarlijkse controle. Er groeit onkruid tussen de dolfijnen, de benen van het reusachtige Triton-beeld schilferen af en de vaartuigen hebben stilaan hun beste tijd gehad. Ook het gesloten restaurant onder de tweede afdaling geeft de indruk dat Fuga vergane glorie is. Jammer, want tijdens vorige bezoeken was dit zonder discussie de highlight van mijn dagje Gardaland. Vandaag merk ik dat het slechts een simpele ride met een versleten themasausje is. Ondanks de minimale wachttijd laten we een tweede rit dus aan ons voorbij gaan.

DSC00862

DSC00865

Vlak voor onze expeditie naar dat Atlantis van den Aldi heb ik mijn rugzak in een locker gestopt. Dat kost me voor eenmalig gebruik weliswaar een euro, maar het gratis alternatief zie ik echt niet zitten. Het is hier in Italië heel gewoon om je bagage simpelweg aan de ingang van een attractie achter te laten. Daar worden meestal enkele haakjes voorzien om rugzakken aan op te hangen, maar een gemiddelde local gooit zijn tas gewoon op een enorme hoop ernaast. Ik gruwel van de gedachte. Mijn camera en gsm achterlaten op een plek waar iedereen erbij kan? Neen, dat doe ik niet. Ik moet de Italianen echter complimenteren voor hun geloof in de mensheid, want dit tafereel is in onze contreien ondenkbaar.

DSC00859

Het kluisje blijft twee uur lang van ons en er is dus een goeie reden om meteen enkele andere topattracties in de nabije omgeving mee te pikken, zonder bagage-stress. We sluiten eerst aan in de wachtrij van Mammut, die zelfs op deze kalme nazomerdag een halfuur bedraagt. Italianen houden blijkbaar van Vekoma familycoasters uit 2008. Deze baan heeft de standaard lay-out van de mijntrein als basis, maar men plakte er een derde lifthill plus een amusante bochtencombinatie aan vast. Het resultaat is ruim een kilometer plezier tussen besneeuwde rotsen. Frontseat worden we aanzienlijk door elkaar gerammeld, maar Mammut blijft sowieso een goeie familieattractie. Toch blijft de afwerking matig. De rotsen lijken ontworpen door een kleuter van drie, de wachtruimte zigzagt inspiratieloos langs de stationsbarak en de uiteindelijke confrontatie met de mammoet is een ferme anticlimax.

DSC00858

DSC00971

Het aarzelende thematische plaatje van Mammut wordt vervolledigd door de uitgang, waar je middenin een militair aandoende fastfoodbunker beland. Dat restaurant is onderdeel van Blue Tornado, de Suspended Looping Coaster die daar vlak naast ligt. Een ritje? Neen bedankt. Ik laat die (weliswaar wachttijdloze) eer aan me voorbij gaan. Steven moet Blue Tornado echter nog aan zijn coaster-counter toevoegen en hij ontsnapt er dus niet aan. Zijn gelaatsuitdrukking nadien verraadt dat hij er al evenmin van genoten heeft. Laat je dus niet verleiden om hier een plezierige rit te maken. Capiche?

DSC00873

DSC00950

Ai, wordt het allemaal ietwat te negatief? Is er dan helemaal niks vrolijks te melden? Natuurlijk wel. Maak kennis met Jungle Rapids, een van de meest feilloos uitgevoerde rapid rivers die de pretparkwereld rijk is. Jungle Rapids staat rug aan rug met Fuga da Atlantide, maar lijkt de tand des tijds beter te doorstaan. We varen door een exotische setting vol indrukwekkende tempels en mysterieuze hindoeïstische standbeelden. De eigenlijke ride is voldoende lang en telt enkele goeie stroomversnellingen. De meest gehoorde kritiek op Jungle Rapids is de beperkte natheid, maar die mening deel ik niet. Tijdens onze twee rondjes krijg ik namelijk een aanzienlijke plens water in mijn schoot geworpen. Gelukkig is dat helemaal geen ramp wanneer het zelfs ’s voormiddags al 25 graden is. Voor sfeer en gezelligheid scoort deze Jungle Rapids dus een welverdiende negen.

DSC00871

DSC00969

We eten een hapje (typisch Italiaanse ehm… dürüm) en we trekken verder het park in. Daar wordt het heerlijk verscheiden thema-allegaartje van Gardaland nadrukkelijk in de verf gezet. Je loopt vanuit een westerndorp zo een oosters straatje met een Egyptische tempel in, terwijl er even verder een houtzagerij staat. Medio september wordt het allemaal nog ietwat chaotischer dankzij het Oktoberfest-evenement op een centraal plein. Oktoberfest in Italië? Serieus? Vraag me niet waarom, maar midden september zijn grote delen van het park gehuld in een Beiers kleedje. De combinatie van jodelende Italianen, bierpullen en Egyptisch erfgoed pakt behoorlijk bizar uit. We laten de Erdingers, de lederhosen en de braadworsten alleszins voor wat ze zijn.

DSC00924

Die Egyptische tempel waar ik zonet over sprak… dat is de toegangspoort tot Ramses: Il Risveglio. Ondanks de oogstrelende façade is er binnenin weinig interessants te beleven. Ik weet nochtans dat ik Ramses vroeger best een solide dark ride vond, al levert een interactieve upgrade (in 2009 werd de attractie uitgerust met laserpistolen) hier weinig toegevoegde waarde. Het geheel is sfeerloos en de muzikale begeleiding bestaat in sommige scènes uit – ik verzin het niet – dreunende hardrock. Wie een kwalitatieve dark ride met Egyptisch thema zoekt, die vindt in Waver beslist een beter alternatief.

DSC00880

DSC00911

Op naar een betere dark ride. Ik heb het over I Corsari, die goed verstopt in een uithoek van Gardaland én onder de grond ligt. Dark rides met piraten zijn niet bijster origineel en ook hier in Gardaland komen alle clichés aan bod. Toch haalt I Corsari zijn grootste sterkte uit een aantal vrij unieke passages, waarvan vooral de afsluitende onderwaterscène het vernoemen waard is. Toch lagen mijn verwachtingen misschien wat te hoog. Iedereen is steeds laaiend enthousiast over deze ride, maar Disney- of Eftelingniveau is het gewoonweg niet. Er zitten enkele dode momenten in en ook het kale plafond is een doorn in het oog. Bovendien blijft de kille uitgang na al die jaren nog steeds sfeerverpester numero uno. Verwacht dus geen wonderen van I Corsari, maar anticipeer op een vermakelijke ride.

DSC00885

Colorado Boat en Magic Mountain zijn twee tamelijk oude rakkers in het plaatselijke attractieaanbod. We spreken respectievelijk over een klassieke logflume en een Vekoma uit 1984. Wie denkt dat de wachtrijen van deze rides na ruim dertig jaar leeg blijven, heeft het mis. Boomstammekes zijn in elk pretpark geliefd en dat is onder de Italiaanse zon niet anders. De baan (qua lay-out is die overigens identiek aan de versie van Europa-Park) gaat nagenoeg themaloos door het leven, maar dat lijkt geen issue voor de populariteit. Ook Magic Mountain heeft een vast cliënteel opgebouwd en rijdt vandaag snoeihard met twee treinen. Het woord snoeihard is trouwens van toepassing op de operations en op de snelheid van het treintje. Je lijkt hier namelijk een pak heftiger door de baan te knallen dan bij Python, de Nederlandse tweelingbroer. Daar in de Efteling ziet het er gelukkig allemaal beter uit, want de vreselijke frisdrankreclames maken Magic Mountain allesbehalve moeders mooiste.

DSC00893

DSC00904

Creditjagers zoeken en vinden in Gardaland niet minder dan acht waardevolle punten. Het coasteraanbod is verscheiden en evolueert van uitstekende B&M-souplesse tot gammel kermisvermaak. Het minst overtuigende exemplaar is vreemd genoeg de meest recente toevoeging. Kung Fu Panda Master opende nauwelijks vier maanden geleden. Het themagebiedje dat er rond deze knalrode spinning coaster opgetrokken werd, is al evenmin bijzonder. Eigenlijk onbegrijpelijk dat we hier een halfuur voor aangeschoven hebben, maar hey… alles voor een credit-boost. Buurman Ortobruco Tour wordt om gelijkaardige reden bezocht. Toch is ie best bijzonder: ooit een kinderachtbaan met zeven lifthills gezien? Neen? Dan brengt deze lachwekkende, eindeloze ervaring daar verandering in.

DSC00923

DSC00916

DSC00920

De laatste coaster die ik eigenlijk eerder voor de teller dan voor het plezier doe, is Sequoia Adventure. Vergelijk dit ding gerust met de Toren van Pisa. Ook Sequoia Adventure werd namelijk voornamelijk bekend/berucht omdat er duidelijk iets mis mee is. Dat begint al bij de locatie, want de baan ligt ongemakkelijk ingeklemd tussen de rails van Magic Mountain. Verder is het houtzagerij-thema niet al te overtuigend, drukken de beugels oncomfortabel op mijn schouders en de uiteindelijke rit is geeneens legendarisch. Een enkele keer is dat we-rijden-over-het-randje-effect nog spectaculair, maar daarna is het letterlijk aftellen tot we mogen uitstappen. Ik ben allesbehalve overtuigd en ik begrijp meteen waarom ik Sequoia Adventure tijdens vorige bezoeken steevast oversloeg. Dat zal de volgende keer trouwens opnieuw gebeuren.

DSC00892

DSC00887

Raar maar waar… de minst interessante attracties scoren vandaag de langste wachttijden. Voor een rammelende mijntrein, een naar kungfu gethematiseerde kermisbaan en die vreselijke Sequoia Auw-venture staan we bijna een halfuur in de rij, terwijl Raptor ons tijdens de namiddag hooguit tien minuten kost. Raptor was in 2011 de allereerste B&M Wing Rider van de planeet en het type is sindsdien behoorlijk vaak over de toonbank gegaan. Met reden! Toen ik vorig jaar in Heide-Park voor het eerst een dergelijke coaster deed, was ik meteen enthousiast over het unieke gevoel dat die brede trein oplevert. En net zoals Flug der Dämonen, genereert ook deze Raptor heel veel fun.

Deze coaster bevat een fijne first drop, drie goeie inversies en dito bochtenwerk. Een groot onderdeel van de totaalbelevenis wordt bovendien gecreëerd dankzij de quarantaine-achtige setting. Gardaland leverde met dat thema knap werk: de coaster ligt effectief afgescheiden van alle andere parkgedeelten, het station is indrukwekkend en de near-misses zijn kwalitatief sterk. Deze Wing Rider bezorgt me dus niet alleen de coaster-bingo, maar is tevens mijn nieuwe favoriet van Gardaland. Meer van dat.

DSC00935

DSC00940

DSC00933

DSC00973

Oh! Juist! Toch iets negatiefs over Raptor… wanneer we om kwart voor zes opnieuw aan de ingang van deze coaster arriveren, is die reeds afgesloten. We zien die gehoopte vierde rit dus jammerlijk in het water vallen. Hetzelfde verhaaltje bij Oblivion en Mammut, want ook daar wordt de toegang ons ruim voor sluitingstijd ontzegd. Het personeel van Jungle Rapids laat ons gelukkig wel nog binnen, waardoor we uiteindelijk met een natte jeans richting parkeerplaats kuieren. Wanneer we naar de wagen zoeken – dat is helemaal niet moeilijk wanneer die knalgeel is – komt het besef dat deze ellenlange dag langzaam maar zeker ten einde loopt. Jammer is dat zeker, al lijkt een comfortabel hotelbed beslist geen slechte deal. Gardaland heeft ons een heerlijke ervaring bezorgd, maar tevens behoorlijk uitgeput. Men zegt die beide dingen trouwens ook over Italiaanse minnaars, het zoveelste bewijs dat dit park honderd procent Italiano is.

DSC00931

DSC00936

Typisch Italiaans, dat is Gardaland sowieso. Maar Gardaland is ook ehm… tof! Het park beschikt over een verscheiden attractieaanbod, paden liggen er netjes bij en het personeel komt (zelfs ondanks hun gebrekkige Engels) aangenaam over. Toch wil ik daaraan toevoegen dat Gardaland me minder raakt dan vroeger. Na bezoeken in 2005 en 2008 rekende ik dit park bij de Europese top, tegenwoordig zou ik het eerder een sterke middenklasser noemen.

Ligt dat aan de betalende voorkruippassen? De kans is klein, want we hebben er vandaag relatief weinig last van. Zijn de attracties minder goed dan vroeger? Helemaal niet. Hoewel Fuga da Atlantide er wat afgeleefd bij ligt en de nieuwe coaster nul komma nul toegevoegde waarde levert, kreeg Gardaland er eveneens twee knallers van achtbanen bij. Moet ik met een beschuldigende vinger naar het Oktoberfest-evenement wijzen? Ook dat is het niet, want ik vind die dijenkletsende Italianen hilarisch. De enige geldige reden die ik mezelf kan bedenken, is dat mijn pretparkervaring ondertussen aanzienlijk uitgebreid werd. Op een gegeven moment geraak je immers zo gewend aan themaparken dat alleen het topsegment je nog daadwerkelijk imponeert. Begrijp me niet verkeerd: ik heb genoten van dit bezoek aan Gardaland en ik zou de dag meteen over willen doen. Ja, ik zou zelfs opnieuw m’n wekker op een onmenselijk uur laten aflopen, ik zou weer met Ryanair in dat vreselijke Charleroi opstijgen en ik zou opnieuw met zo’n karikaturaal speelgoedautootje rijden om er te geraken. Maar als je echt naar de ultieme wereldklasse van de pretparkwereld zoekt, dan zijn er betere bestemmingen.

DSC00968

DSC00942

Gardaland is de plek waar besneeuwde bergtoppen zij aan zij staan met exotische tempels. Het is de plaats waar je niet vreemd opkijkt als er een UFO boven de verzonken stad zweeft. Je zegt er wauw wanneer Raptor voorbij zweeft en je zegt auw als je per ongeluk in de houtzagerij belandt. Is er een allesverslindend zwart gat gesignaleerd? Dan duik je er met gespreide armen in. Drie keer na elkaar! Is dat allemaal niet bizar? Is dat niet gek? Ja, dat is het zeker. Maar het is ook typisch Gardaland. Ciao!

DSC00982

2 reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: