Alton Towers

Last-minutes zijn leuk. Dat is een feit. Het maakt me steeds een beetje euforisch om op het laatste nippertje een kleine reis vast te leggen. Is dat naar de Efteling in m’n spreekwoordelijke achtertuin? Of trek ik naar een plek op duizend kilometer van m’n thuis? Het maakt eigenlijk niet zo veel uit. Maar één ding is zeker… begin augustus ben je heus niet de enige die naar zo’n mini-vakantie zoekt. Het gevolg daarvan zijn torenhoge prijzen. Ik checkte achtereenvolgens vluchten naar Barcelona, Milaan, Londen en Göteborg, maar moest constateren dat die tickets mij een aanzienlijk stuk armer zouden maken. Het werd dus helaas adiós Shambhala, arrivederci Raptor, bye bye Stealth en adjö Helix. Conclusie: tenzij je er een absurde smak geld tegenaan wil smijten, geraak je middenin de zomer niet op een toeristische topbestemming. Ik besloot dus om het over een andere boeg te gooien. Als die honderdduizenden vakantiegangers allemaal voor dezelfde plekken kiezen, moeten er immers ook bestemmingen zijn waar de doorsnee toerist niet heen wil. Wat dacht je bijvoorbeeld van het exotische, zonovergoten, door strakke beachboys overspoelde… Birmingham? En wat blijkt? Die strategie werkt! Terwijl een vlucht naar Liseberg meer dan 650 euro uit m’n portefeuille zou graaien, kost een retourtje naar de Engelse Midlands minder dan een kwart daarvan. Voor ik het wist, waren m’n drie vrije dagen netjes ingevuld.

DSC00769

 

Terwijl we op het vliegtuig zitten, grappen Steven (m’n partner-in-crime) en ikzelf nog dat je niet in Engeland geweest bent als het niet geregend heeft. De Britten lijken dat echter nogal letterlijk te nemen, want zelfs bij onze landing belanden we al in een vreselijke stortbui. Nadat we onze horloges een uurtje teruggedraaid hebben, scoren we dus al meteen natte voeten wanneer we op het overstroomde tarmac naar een shuttlebus rennen. Het is niet de verwelkoming die je tijdens zo’n reisje hoopt te krijgen, maar het positieve nieuws is dat er de komende twee dagen minder gure weersomstandigheden voorspeld worden. Dat is handig, want we gaan morgen en overmorgen naar Alton Towers. Ik bezocht dat grootste themapark van het Verenigd Koninkrijk voorlopig nog maar één keer, meer bepaald tijdens de Halloween-periode van 2012. De herinnering daaraan wordt gedomineerd door vreselijk lange wachttijden in ijzig koude temperaturen. Niet meteen de meest fijne gedachte dus, maar tegelijkertijd een geldige reden om Alton Towers een tweede kans te gunnen. Bovendien (her)opende het park enkele maanden geleden een van de meest besproken rollercoasters in Europa en ontbreekt dat ding nog op onze beide coaster-counters. We hebben er dus zin in!

DSC00787

Alton Towers belooft ons waanzinnige ruimtereizen, een psychologisch beangstigende ervaring en een eeuwige glimlach, maar het park raadt me tegelijk aan om vooral niet naar beneden te kijken. Kortom: er staat ons hier heel veel legendarische fun op glimmende achtbaanrails te wachten, maar dat zou je vanuit de inkomzone eigenlijk amper beseffen. De zogenaamde ‘Towers Street’ is klassiek, braaf en misschien zelfs een tikkeltje saai vormgegeven. Er is weinig leven, de gezelligheid spat er niet van af en een likje verf zou sommige gevels deugd doen. Gelukkig maakt het uitzicht veel goed: vanuit ‘Towers Street’ staar je automatisch naar het in de verte gelegen kasteel. ‘The Towers’ – dat historisch verantwoorde complex waarrond het park opgebouwd werd – vormt namelijk een oogstrelende backdrop.

DSC00853

Als een achtbaanliefhebber naar Alton Towers gaat, gaat ie eigenlijk naar ‘The Forbidden Valley’. Alton Towers heeft immers een groot deel van haar internationale faam te danken aan het godenstaal dat in deze themazone staat. Als je de dag wil starten met B&M-goodness in tweevoud, wordt je geduld echter zwaar op de proef gesteld. Da’s gek, want we parkeerden onze wagen een kwartiertje geleden nog vlak naast dat beruchte gebied. Toch moesten we eerst een monorail nemen en daarna een geschatte vijfhonderd kilometer stappen om met de beide voeten in die verboden vallei te staan. Een hele opdracht, maar de beloning is navenant. Prijsbeesten Nemesis en Air… ehm… Galactica zijn namelijk instapklaar. Onze achtbaankriebels staan op scherp.

Weet je wat? Laat ik er maar gewoon een wedstrijdje van maken: welke inwoner van ‘The Forbidden Valley’ is mijn favoriet? Dat lijkt een simpele vraag, maar het antwoord heeft wel enige nuance nodig. Een tweeëntwintig jaar oude inverted coaster is immers niet gelijk aan een acht jaar jongere flying coaster. En een rauw monsterlijk thema is heel andere koek dan een spacy setting met loungebeats op de achtergrond. Bovendien zijn ‘Nemesis’ en ‘Air’ (ik vind die oude naam zoveel krachtiger dan het recent geïmplementeerde ‘Galactica’) ook qua ervaring tegenpolen. Waar die eerstgenoemde je via een krappe bocht een ravijn in gooit om daarna dertig seconden pure adrenaline door je aderen te pompen, blijf je in nummer twee relatief relaxed door het landschap zweven. Het vlieggevoel dat ‘Air’ genereerde, is in één woord subliem. Helaas spreek ik daarmee in de verleden tijd, want tezamen met de re-branding naar ‘Galactica’ werd deze baan ook voorzien van VR-brillen. Virtual Reality lijkt de pretpark-hype van 2016 en ik mocht in Europa-Park en Bobbejaanland reeds ervaren dat je ‘r coole dingen mee kan doen. Het VR-concept toverde daar namelijk tamme familieachtbanen om tot bijzondere totaalervaringen. Eén ding lijkt Alton Towers echter vergeten: dit is helemaal geen tamme familieachtbaan. Wel integendeel: ‘Air’ was een van de meest perfecte coaster-belevenis die je in Europa kon scoren. Heeft zo’n solide attractie dan een peperdure VR-upgrade nodig? In mijn ogen helemaal niet. Begrijp me niet verkeerd: de ruimtereis die je in ‘Galactica’ maakt, is best wel spannend en de beeldkwaliteit is top. Maar ik kan me niet van het doembeeld ontdoen dat Alton Towers een meesterlijke achtbaan opofferde om er een veredelde simulator van te maken.

Je zou na de vorige alinea kunnen vermoeden dat ‘Nemesis’ dit duel met gemak gaat winnen. Er zit echter nog een addertje onder het gras. Wanneer we de crew van ‘Galactica’ vragen of we die VR-bril ook gewoon in z’n hoesje mogen laten, antwoorden ze immers met een heerlijk Britse ‘Yes, that’s fine’. Scheelt hen alweer een hoop poetswerk en daarenboven genieten wij veel intenser van deze B&M-parel. Het voelt haast nostalgisch om ‘Air’ te beleven zoals ie ooit bedoeld is. En oh, wat vind ik het zalig om zo geruisloos over het Engelse gras te zweven. Het contrast met ‘Nemesis’ kan haast niet groter zijn, want daar belanden we in een intense combinatie van g-krachten, pijlsnelle inversies en een enkele tik (iets wat ik een baan met deze leeftijd overigens meteen wil vergeven). Het grillige terrein waar deze inverted perfect in geïntegreerd werd, levert dan weer aanzienlijke pluspunten ten opzichte van de buurman en z’n steriele uiterlijk.

Ach goed, laat ik jullie niet langer in spanning houden… mijn favoriet binnen ‘The Forbidden Valley’ is en blijft ‘Air’. Ik weet het wel… die bestaat niet meer en die naam komt wellicht nooit meer terug. Maar neem plaats in ‘Galactica’, studeer het zinnetje ‘Without goggles, please’ en je zal ontdekken dat de genialiteit van weleer er nog steeds is. Oh trouwens… ‘Nemesis’ mag dit duel misschien verloren hebben, maar ook deze kanjer staat in m’n Europese en wereldwijde top-tien. Het is eigenlijk te absurd voor woorden dat twee dergelijk sublieme achtbanen gewoon zij aan zij staan in een Britse kasteeltuin. Luxeprobleem.

DSC00799DSC00810

Om bij het volgende achtbaanduo (en het daarbij horende duel) te geraken, moeten we een uitgestrekte vallei oversteken. Dat kan je door middel van stevig daal- en klimwerk te voet doen, maar het lijkt erop dat geen enkele bezoeker die hachelijke tocht onderneemt. Het luie-mensen-alternatief is de ‘Skyride’, een kabelbaan die je vanuit ‘The Forbidden Valley’ in een rechte lijn naar ‘The Dark Forest’ transporteert. Vraag me niet waarom Alton Towers twee themazones bezit die een donker bos uitbeelden, maar dit exemplaar heeft alvast een interessanter attractie-aanbod dan ‘Gloomy Wood’ aan de andere parkzijde.

DSC00758DSC00768

De line-up bestaat uit Rita en de zogenaamde psychoaster Thirteen, alletwee geleverd door de Zwitsers van Intamin. Beide banen zijn relatief jong en ook het duistere themasausje is nieuw. Tien jaar geleden vond je in deze uithoek van het park namelijk nog ‘Ug Land’, een prehistorische site met dino’s. Blikvanger in dat gebied was lange tijd ‘Corkscrew’, maar net zoals Walibi Belgium smeet ook Alton Towers dit antieke achtbaanmodel buiten (de kurkentrekker-inversies van deze klassieker werden echter vereeuwigd als blikvanger nabij de ingang van het park). Het enige overblijfsel uit ‘Ug Land’ is dus ‘Rita’, maar die baan lijkt nooit echt aansluiting te kunnen vinden met haar omgeving. In de dino-setting was dat zo, maar ook in ‘Dark Forest’ is ‘Rita’ nogal identiteitsloos. Er werden wat donkere takken tegenaan gegooid, de treinen kregen een vuil verflaagje en klaar: dat is ‘Rita’. Ook qua belevenis kan deze ‘Queen of Speed’ niet overtuigen. De rit is kort, themaloos en rammelt op een behoorlijk storende manier. Krachtige lancering, but that’s it.

Met andere woorden: de medaille gaat in dit duel moeiteloos naar ‘Thirteen’. Het ding werd ooit gehypet als de meest beangstigende attractie ter wereld, maar moederbedrijf Merlin houdt nu eenmaal van zwaar overdreven marketingpraatjes. We weten inmiddels namelijk best dat ‘Thirteen’ een familiale achtbaan in een ietwat griezelige setting is. Maar ik moet er eerlijk in zijn: Alton Towers leverde hier een mooi totaalpakket af. Ik deed deze coaster voor ’t eerst op een pikdonkere avond tijdens het Halloween-seizoen en werd toen helemaal weggeblazen door de sfeerschepping en de surprise-factor. Op een middag in augustus is dat ritje ‘Thirteen’ weliswaar minder toepasselijk, maar het blijft een erg degelijke ride. Ik sta versteld omwille van de sublieme souplesse waarmee de treinen door het bos razen en dat (ondertussen net iets minder) unieke gimmick blijft me verrassen. ‘Thirteen’ wint dit duel dus niet louter omdat de concurrentie vreselijk zwak is, maar tevens dankzij de kwalitatieve ervaring waar ie garant voor staat. Familiachtbaan zoals het hoort.

Ik verheug mezelf nog zelden op een ritje in een madhouse. Toch heeft Alton Towers een exemplaar in huis dat me doet watertanden. ‘Hex – The Legend of the Towers’ overtuigt dankzij haar indrukwekkende plot, de geloofwaardige uitvoering, een meesterlijke soundtrack en de schitterende setting in het kasteel. Ik herinner me nog goed hoe ik de beide voorshows in 2012 vol kippenvel bekeek en ik wilde het vandaag graag allemaal opnieuw beleven. Helaas is ‘Hex’ een heel seizoen lang niet beschikbaar voor het publiek. De officiële verklaring daarvoor is een uitgebreide renovatie, maar je kan jezelf afvragen of dit de daadwerkelijke reden is. Het is namelijk geweten dat Alton Towers sinds een dramatisch ongeval in 2015 beduidend minder bezoekers aantrekt en men probeert op deze manier misschien de operationele kosten te drukken? Het blijft bovendien niet bij ‘Hex’ alleen. Ook darkride ‘Charlie and the Chocolate Factory’ en de bijzondere walkthrough/thrillride ‘Nemesis Sub-Terra’ zijn dit seizoen ontoegankelijk. Dat is een jammerlijke streep door het aanbod en het schudt de attractie-balans grondig door elkaar. Drie van de vier darkrides sluiten in een land dat regenwolken als nationaal symbool zou kunnen gebruiken… ik vind het opmerkelijk.

DSC00706

Een 3D-film over ‘Ice Age’, een zweefmolen en twee gesloten darkrides; dat zijn de basisingrediënten van deze zone. Totaal oninteressant dus. We begeven ons dan ook snel naar de volgende zone: de industrieel ogende ‘X-Sector’. Je weet het of je weet het niet: in dit gebied gebeurde vorig jaar dat vreselijke ongeval. Het ging in mei 2015 lelijk mis bij The Smiler, waarna de coaster het gehele seizoen gesloten zou blijven. Enkele maanden geleden heropende de recordachtbaan en verrassend genoeg is dit sindsdien zowat de populairste ride van het hele domein. Ook vandaag ontstaat er een heuse ochtendrush naar het inversiemonster, al hoeven wij in de vroege namiddag slechts een kwartier aan te schuiven. Dat blijft hoe dan ook een groot contrast met buurman Oblivion, die een hele dag letterlijk op passagiers staat te wachten. Er zijn trouwens nog meer verschilpunten: waar ‘The Smiler’ pronkt met bijna 1.200 meter rails en een indrukwekkende opeenvolging van veertien (!) inversies, doet ‘Oblivion’ het met een tracklengte van 370 meter, geen inversies en slechts één afdaling van betekenis. Het lijkt een ongelijke strijd die ‘The Smiler’ zonder enige moeite hoort te winnen, maar vergis je niet. De uitkomst van dit duel zou je wel ‘ns fout kunnen inschatten.

Wat je weten moet, is dat divemachine ‘Oblivion’ door de meester-constructeurs van B&M ontworpen werd en dat ‘The Smiler’ een Gerstlauer-product is. Tja, dat verandert de zaak natuurlijk. Je kan er bijgevolg quasi zeker van zijn dat die eerste heerlijk gestroomlijnd z’n ding doet, terwijl nummer twee een occasionele tik uitdeelt. En inderdaad: ‘The Smiler’ is geen regelrechte kwelling, maar ultrasmooth loopt ie ook weer niet. Bovendien is het inversie-record leuker op papier dan in de realiteit. Het komt er op neer dat je in deze baan eigenlijk voortdurend gelijkaardige bewegingen maakt. De enige adempauze die ingebouwd werd, is zo’n onaangename verticale lifthill. Kortom: ik ben geen liefhebber van ‘The Smiler’ en ik ben blij dat we er geen uren voor aangeschoven hebben. Dat zou ik omwille van het enerverende liedje bovendien ook mentaal niet aankunnen.

En kijk, zo kan ik concluderen dat ‘Oblivion’ mijn favoriet binnen de ‘X-Sector’ is. Velen noemen het een one-trick-pony die z’n waarde na achttien operationele jaren volledig verloren heeft. Voor mij blijft dit echter een krachtige ervaring met hoge herhalingswaarde. ’t Is natuurlijk een feit dat de huidige divemachines meer kunnen dat dit prototype deed, maar geen enkel ander themapark evenaarde de sublieme setting met het gapende zwarte gat en de oorverdovende slagzin ‘Don’t Look Down’. ‘Oblivion’ is in mijn ogen een geperfectioneerde freefall die gewoonweg to-the-point is. Geen tierlantijntjes of overbodige trackverlenging; gewoon een ijzersterke drop in een diepe tunnel. Simpel, doch doeltreffend.

Alton Towers houdt ervan om twee achtbanen naast elkaar te bouwen, zoveel is duidelijk. Naast die drie vorige paartjes, staan immers ook Spinball Whizzer en Octonauts Rollercoaster Adventure zij aan zij. Die laatstgenoemde staat in het kindergebied ‘CBeebies Land’ en werd gethematiseerd naar een kleurrijk avontuur onder de zeespiegel. Dit is een piepkleine Zamperla-kinderbaan en de beoogde doelgroep smult ervan. Hoewel het voor ons natuurlijk als puur creditmateriaal telt en we een ritje in die Maurer spinning coaster boeiender vinden, wil ik ‘Octonauts’ dus toch als de winnaar aanduiden. Waarom ik een simpele kinderattractie in godsnaam verkies boven een pittige achtbaan als ‘Spinball Whizzer’? Simpel: omdat ‘Spinball Whizzer’ de meest misplaatste attractie van Alton Towers is. Een themapark dat verantwoordelijk is voor indrukwekkend gepresenteerde pareltjes als ‘Nemesis’, ‘Oblivion’ en ‘Galactica’, zou zich diep moeten schamen voor deze ride. Een kale constructie op een grasveld en een schraal afdakje als station… dat is zelfs naar de normen van Six Flags behoorlijk karig. Bovendien is ‘Spinball Whizzer’ tijdens ons bezoek driekwart van de tijd gesloten. We mogen van geluk spreken dat we vlak na een hardnekkige storing wachttijdloos konden instappen, want anders had Steven z’n coasterbingo wellicht in rook zien opgaan.

Om die bingo binnen te halen, rest ons trouwens nog één credit en die vinden we in de koloniale zone ‘Katanga Canyon’. Dat lees je goed: we vinden hier slechts één achtbaan en dat zou m’n duel-concept aardig in de war kunnen sturen. Gelukkig scheert Runaway Mine Train rakelings langs de vaargeul van Congo River Rapids en hebben we dus alsnog een tegenstander gevonden. Huh? Een Mack powered coaster vergelijken met een Intamin raftingbaan? Kan dat dan? Tuurlijk is dat mogelijk, eens te meer omdat een Britse regenbui ons ritje in de mijntrein tot een heuse waterattractie transformeert.

Voor ’t eerst vind ik het echt lastig om een overtuigende winnaar aan te duiden. Zowel ‘Runaway Mine Train’ als ‘Congo River Rapids’ zijn namelijk oerdegelijke familieattracties. Ze zijn beiden mooi geïntegreerd in het weelderig groene landschap, ze hebben een voldoende lange ritduur en ze blijken bovendien alletwee krachtiger dan je in eerste instantie zou verwachten. Tja, waarop moet ik dan beoordelen? Op bouwer? Kleurcombinaties? Natheidsgraad? Of op capaciteit? Als ik dat laatste criterium hanteer, scoren beide rides overigens ondermaats. De operations van ‘Runaway Mine Train’ verlopen bijvoorbeeld stroef omdat de aanwezige personeelsleden liever vijf keer ‘Choo-choo’ door hun microfoon roepen dan de startknop te gebruiken. Bij de raftingbaan vertrekken de boten daarentegen in sneltempo, maar ook hier stoten we op een traag vorderende wachtrij. Daar zijn de betalende voorkruipers deels verantwoordelijk voor, al ligt het voornamelijk aan het niet efficiënt opvullen van boten. Wie met z’n tweeën is, mag gewoon lekker met twee in een boot plaatsnemen. Dat is misschien fijn op extreem kalme dagen, maar het irriteert me mateloos wanneer ik daardoor een halfuur doe over een erg korte wachtrij.

Ons rondje Alton Towers zit er bijna op. Toch weet je als oplettende lezer misschien dat we nog één blikvanger gemist hebben, meer bepaald de grootste (en momenteel helaas ook enige) darkride van het park. Die darkride staat helemaal op z’n eentje in het afgelegen ‘Gloomy Wood’ en het lijkt dus lastig om er een duelletje aan te linken. Gelukkig helpt de naamgeving van deze attractie me een aanzienlijke stap vooruit: Duel – The Haunted House Strikes Back. Juist, een spookhuis. Bij de opening in 1992 was dit een klassieke spooktrein, maar dik tien jaar later werden er laserpistolen toegevoegd. Het duel in deze attractie gaat dus tussen brave bezoekers en boosaardige griezels. Helaas heeft het interactieve aspect ‘The Haunted House’ weinig goeds gedaan. De decors zijn immers cool genoeg om ook zonder dat hele schietgedoe te overtuigen. Omdat je in de huidige versie eerder focust op knipperende lampjes dan op de thematisatie, gaan er veel toffe details aan je voorbij. Verder wel complimenten voor het lange ritverloop, de veranderende snelheden en de monstercapaciteit. Winnaar van dit duel: Steven, die met een beduidend hogere score uitstapt dan ikzelf. Ja, dat knaagt.

DSC00779

Heb je genoeg van al die duels? Da’s jammer, want wij hebben nog lang niet genoeg van Alton Towers. Gelukkig mogen we dankzij de kalmte heel wat wedstrijdjes overdoen. We zouden uiteindelijk vier keer met een B&M-trein de rotsvallei induiken, uitgebreid de duistere krachten van nummertje dertien ontdekken en nog vier extra ritjes op een VR-loze ‘Galactica’ maken. Want ja… ruimtereizen zijn tof, maar met je gezicht naar de hemel of naar het gras de Superman-beweging uitvoeren is nóg leuker. Je kan na zoveel coasterperfectie alleen maar concluderen dat Alton Towers waanzinnig cool is. ’t Is natuurlijk jammer dat de bezoekersaantallen tegenwoordig tegenvallen en dat er verscheidene attracties mysterieus gesloten blijven, maar zelfs in een light-versie is dit een toppark. Probeer immers gerust een ander Europees pretpark te vinden dat drie juweeltjes van B&M, een eersteklas familieachtbaan en een wereldrecordhouder in haar assortiment heeft. Bovendien heeft Alton Towers zoveel sfeervolle hoekjes en thematisch sterke attracties dat je hen de weinige missers (zoals ‘Rita’ en ‘Spinball Whizzer’) stiekem best wil vergeven. Ik hoop echter uit het diepst van m’n hart dat toekomstige uitbreidingen – zoals de houten achtbaan die in 2018 opent – opnieuw het legendarische niveau van de topattracties kan evenaren.

DSC00807

Je moet moeite doen om in Alton Towers te geraken, dat is zeker. Het park ligt in the middle of nowhere, tussen glooiende groene heuvels en pietepeuterig kleine dorpjes. We sjezen daar doorheen terwijl we krampachtig aan de linkerkant van de weg rijden en Steven lijkt met zo’n rechts geplaatst stuur ook niet helemaal op z’n gemak. Wonderwel lukt het vlekkeloos. Bovendien wordt elke druppel angstzweet die je op zo’n gekke linksdraaiende rotonde aanmaakt, gerechtvaardigd door de fun die we in Alton Towers beleefden. We mogen dan wel op weg zijn naar de luchthaven om van daaruit opnieuw naar België te vliegen, maar het nagenieten duurt onverminderd voort. Ik ben dus blij dat we geen fortuinen spendeerden aan een reisje naar de Zuid-Europese zon of naar de eindeloze Scandinavische zomerdagen, want dit budgetvriendelijkere alternatief genereerde minstens even veel plezier. Birmingham versus Barcelona: 1-0!

DSC00819

3 gedachtes over “Alton Towers

  1. Opnieuw een topverslag: erg leuk met de duels! Spannend om jouw voorkeuren te ontdekken. Ben het grotendeels met je eens, al is het van 2007 geleden dat wij het park hebben bezocht. Zonde dat een aantal rustigere attracties gesloten zijn dit jaar. Hopelijk kunnen deze snel heropenen.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s