Klugheimelijk verliefd – Phantasialand

Ik wil graag mijn welgemeende excuses overmaken aan Phantasialand en haar trouwste fans. Bij deze: een oprechte sorry! Tijdens de afgelopen jaren was ik namelijk niet zo lief tegenover dat beroemde themapark in Brühl. Ik klaagde over de benauwde sfeer en ik vond de contrasten tussen modern en klassiek simpelweg te groot. Kortom: ik voelde me er niet helemaal thuis. Maar tijden veranderen, net zoals meningen. Ik bezoek het park sinds het vorige decennium jaarlijks en zag hoe Phantasialand op tien jaar tijd uitgroeide tot een bestemming van topniveau. Wat begon met een sprookjesachtig indoor-gebied en een unieke raftingbaan evolueerde naar een tijdperk van geruisloos razende B&M-treintjes en een van de meest geniaal in scène gezette kotsmachines ter wereld. Allemaal heel netjes, maar het indrukwekkendste nieuws zou pas later komen. Dus ehm… Herken je jezelf stiekem in dat net-niet-gevoel dat ik vroeger had? Is Phantasialand in jouw ogen een plek die meer min- dan pluspunten heeft? Of hou je gewoonweg niet van ondertunnelde pretparken? Dan wil ik je ten stelligste aanraden om snel nog ‘ns naar Brühl te bollen. Het Phantasialand dat je kende, is sinds 30 juni 2016 immers verleden tijd. Welkom ik een nieuw tijdperk vol euforie en extase. Welkom in het tijdperk van Klugheim.

DSC00589

Zo, dat had je niet verwacht hè? Een dergelijk positieve noot om te beginnen? Toen ik Phantasialand in 2014 voor het laatst onder de loep nam, kon je zelfs in de inleiding al een bepaalde irritatie aflezen. Nuja… eerlijk is eerlijk. De eerste indruk die je van dit park krijgt, blijft ook in 2016 belabberd. Arriverende gasten kijken vanuit hun wagen respectievelijk naar de achterzijde van twee loodsen, een gedateerde hoofdingang en de bakstenen (alias rotsformatie) van ‘Black Mamba’, om vervolgens in een donkere tunnel richting een heuvelachtige parkeerplaats te tuffen. Ik wil gerust effe negeren dat je daar op de geluidswand van het gloednieuwe themagebied uitkijkt, maar de allergrootste misser blijft voor mij die wansmakelijke ingang van het ‘Mystery’-gedeelte. Neen echt, Phantasialand is inmiddels een groots themapark met wondermooie architectuur en dito attracties… maar een hoop derderangs tuinhuisjes als kassa en toegangspoort? Serieus? Ik vind dat een dikke afknapper. Als je jaarlijks tientallen miljoenen uitgeeft alsof het niks is, lijkt het me ook perfect mogelijk om die ingang een beetje te pimpen. Kleine moeite.

DSC00686

Wees gerust: het meest negatieve nieuws van het gehele report heb je inmiddels achter de kiezen. Wie zou er met zulk stralend zomerweer immers willen vitten? De hemel is strakblauw en de voorspelde temperatuur voor vanmiddag bedraagt een stevige 33 graden. Zelfs op dit vroege uur is het trouwens al behoorlijk heet en een rondje ‘River Quest’ lijkt ons dus ideaal om de dag te starten. We vermoeden bovendien dat hier later vanmiddag wel ‘ns een absurd lange wachtrij kan ontstaan, dus we glippen vlug mee naar binnen wanneer de poort van het middeleeuwse kasteel om klokslag tien uur open zwaait. Een kwartiertje later glijden we het stationsgebouw uit en varen we traag richting de lifttoren. Helaas zou het bij dat korte stukje dobberen blijven, want vlak voor de lift geeft ‘River Quest’ er de brui aan. Een technisch mankement weerhoudt ons van de ochtendlijke verkoeling, al krijg ik er een uniek momentje voor in de plaats: mijn allereerste attractie-evacuatie ooit! ’t Is natuurlijk jammer dat we niet bevrijd worden vanuit een hachelijke positie bovenin het gebouw, maar ach… geëvacueerd worden is sowieso cool en de daarbij inbegrepen Quick-Pass is zo mogelijk nog boeiender.

DSC00684

Ik ben vandaag in Phantasialand met Phaedra. Je weet wel, die pretpark-buddy die stapelgek is van waterattracties. En wat doe je met Phaedra wanneer zij beteuterd uit een sloep van ‘River Quest’ gehaald wordt? Juist: je gaat op zoek naar ander waterplezier. Het alternatief is Chiapas, de flumeride die in 2014 opende. Wie deze attractie zoekt, moet zich eigenlijk gewoon naar het meest levendige en vrolijke plein van Phantasialand begeven. Want oh mijn god, wat is de omgeving van deze attractie toch fantastisch. ‘Chiapas’ werd gebouwd op de site van de voormalige boomstammenbanen, die er zowel qua decors als qua ritsysteem tamelijk afgeleefd bij lagen. De rommelige infrastructuur van weleer is vandaag echter omgetoverd tot een oogstrelend tafereel. Pittoreske geveltjes vleien zich schilderachtig tegen een rotswand en zuiderse vegetatie transporteert je onmiddellijk naar het zonnige Mexico. De dynamiek in deze zone wordt geleverd door een indrukwekkende collectie klaterende watervallen en de ‘Chiapas’-bootjes die met regelmaat door het water klieven.

Maar weet je wat het allerleukste aan deze attractie is? De muziek! Phantasialand schakelde de genieën van IMAscore in om een opzwepende soundtrack vol zomerse klanken te componeren. De melodietjes dringen je hoofd binnen wanneer je door de Mexicaanse zone flaneert en ze maken het aanschuiven een heel stuk aangenamer. De meest pompeuze versie van het hoofdthema weerklinkt trouwens in het stationsgebouw, van waaruit we een van ’s werelds meest gevarieerde boomstammenbanen mogen ontdekken. ‘Chiapas’ heeft simpelweg alles wat een goeie waterattractie nodig heeft. De opbouw is – mede dankzij de muzikale begeleiding – subliem, het themaniveau blijft constant hoog en de afsluitende afdaling is er eentje om in te kaderen. Ik zou je gerust willen vertellen over alle minpunten die ik bij deze attractie ervaar, maar het zou me een blanco pagina opleveren. Het feit dat ik nu al twee alinea’s aan een simpele logflume spendeer, bewijst namelijk dat ik er stapelverliefd op ben. Dus lieve ‘Chiapas’, je t’aime, I love you, ich liebe dich en we zullen vandaag met plezier nog enkele keren opnieuw aansluiten in de rij. Tot straks.

DSC00543DSC00654

Ik ben vast niet de enige pretparkfan die een vaste ochtendroutine heeft in sommige parken. In de Efteling vink ik ’s morgens bijvoorbeeld eerst ‘Joris en de Draak’ of ‘De Vliegende Hollander’ af, in Europa-Park is ‘Poseidon’ doorgaans de vaste starter en in Bobbejaanland is het bordje ‘Exit’ meestal m’n eerste bekommernis. Ook in Phantasialand heb ik een vaste route en die begint in ‘Wuze Town’. Nadat we kort van het plan afweken, gaat het na dat rondje ‘Chiapas’ dus in rechte lijn naar de themawereld ‘Fantasy’. We bereiken deze zone langs een feeërieke wandelgang die zo uit een reclamefolder van de lokale Intratuin lijkt te komen. Deze door planten gedomineerde passage verraadt dat we het groenste en meest rustgevende gedeelte van Phantasialand betreden. In de ‘Fantasy’-hoek kan je uitblazen in een waterfiets, slaap inhalen tijdens de doelloze rondvaart van ‘Wakobato’ of het geheel vanuit de hoogte bekijken in een schattige monorail.

Rust en sereniteit zijn goed, maar ’s morgens zijn Phaedra en ik nu eenmaal op zoek naar actie. Gelukkig zien we vlug de stadsmuren van ‘Wuze Town’ opdoemen en daarachter ligt de sensatie voor het grijpen. Gebruiksaanwijzing voor nieuwe bezoekers aan dit indoor-themagebied: bewonder gerust alle pracht en praal die de hal te bieden heeft (‘Wuze Town’ is waanzinnig mooi) maar haast jezelf vervolgens vlug naar de ingang van Winja’s Fear en Winja’s Force. Deze twee spinning coasters lijden aan hetzelfde kwaaltje als al hun soortgenoten: een beperkte capaciteit. Phantasialand pakte het probleem weliswaar handig aan door meteen twee banen neer te poten, maar je zal ze hoogstwaarschijnlijk allebei willen uittesten. ‘Fear’ en ‘Force’ verschillen qua baanverloop immers aanzienlijk en ze bieden allebei hun eigen verrassende uniekigheidjes. Ik moet eerlijk toegeven dat het ritverloop van Disney z’n ‘Crush’s Coaster’ me meer doet, maar ik kan niet ontkennen dat de ‘Winja’-coasters technische huzarenstukjes in een fabelachtige setting zijn.

DSC00625DSC00627

‘Wuze Town’ is prachtig, punt. Helaas kan het contrast met de nabijgelegen hal van het voormalige ‘Space Center’ nauwelijks groter zijn. De gevel van ‘Wuze Town’ probeert het met een sierlijke krul nog te verdoezelen, maar iedereen ziet dat er een afgrijselijke fabrieksloods naast staat. Onder die stalen koepel treffen we twee attracties waar Phantasialand zich diep voor zou moeten schamen. Houterige replica’s van filmscènes bekijken, dat kan je op de benedenverdieping van het complex. Hollywood Tour is een darkride die uit het jaar 1990 dateert, maar die je gemakkelijk twintig jaar ouder zou schatten. Een ritje in de daarboven gelegen rollercoaster Temple of the Night Hawk lijkt dan weer twintig jaar te duren. De trein blijft zich schijnbaar oneindig in trage bochten wringen en totale duisternis is je enige bondgenoot. Beide rides verloren zowel qua thema als qua ervaring elke connectie met het moderne Phantasialand. Ik hoop dan ook dat hier vlug een gepaste oplossing voor gevonden wordt. Wat dacht je bijvoorbeeld van een sloophamer of dynamiet?

DSC00630

Direct naast ‘Fantasy’ vinden we de Berlijnse themazone. Die bestaat uit een groots plein en een romantisch vormgegeven laan waarin voortdurend nostalgisch geklede personeelsleden flaneren. Wetende dat er hier vroeger een lachwekkend replica van de Brandenburger Tor en een kinderachtige kermis stonden, heeft Phantasialand knap werk geleverd met de recente ombouw. Toch blijft dat Berlijnse gebied een beetje vreemd. Je voelt duidelijk dat deze boulevard ooit als entree tot het park fungeerde, maar dat het die functie inmiddels kwijtgeraakte. Drie kwart van je bezoekers verwelkomen langs die miserabele ingangetjes van ‘China’ en ‘Mystery’, terwijl er even verderop een imposante hoofdingang ligt? Da’s een spijtige zaak, al begrijp ik best dat het met de huidige parkeersituatie moeilijk anders kan.

Een grootse stoomcarrousel en het verbazend coole funhouse ‘Hotel Tartüff’ zorgen voor het klassieke attractievermaak binnen de Berlijnse straat. Als het moderner mag, stap je echter binnen bij de taartenfabriek van Maus au Chocolat. Voor deze attractie uit 2011 haalde Phantasialand de mosterd bij Disney en haar topper ‘Toy Story Mania’. Geef je gasten een 3D-bril, laat ze plaatsnemen in een draaiend voertuig en schotel hen vervolgens de ene videogame na de andere voor. Het concept is een monstersucces voor de Disney-parken, maar de Duitse variant komt in mijn ogen minder goed uit de verf. Je moet in deze interactieve darkride met chocolade op (virtuele) muizen knallen. Da’s op zich een fijn idee, al gaat het na een scène of zes echt vervelen. Never try to copy the Boss. The Boss, dat is in dit geval Disney. ‘Toy Story Mania’ voelt dankzij haar continu variërende games immers een stuk dynamischer en boeiender aan. ‘Maus au Chocolat’ is er eentje voor in de categorie goed geprobeerd.

DSC00621

Glenn is een Belg en Belgen eten graag. Wanneer het middaguur nadert, groeit dus het plan om lekker uitgebreid de voeten onder tafel te schuiven bij het Chinese paradijsje ‘Mandschu’. Dat idee verdwijnt echter plots van de radar. Wanneer we aan een informatiebord met de wachttijden voorbij lopen, zie ik namelijk dat we slechts een halfuur moeten aanschuiven voor dé grote achtbaan-nieuwigheid van 2016. En hoezeer ik ook van de Aziatische keuken houd, het kan niet winnen tegen een dosis piepjonge Intamin-goodness. We scoren dus snel een smakelijk fastfood-menuutje bij ‘Tacana’ en daarna is het de hoogste tijd voor Klugheim.

Stenen. Heel veel stenen. Dat is het eerste beeld dat je van deze gloednieuwe zone krijgt wanneer je langs het Mexicaanse dorpje binnenkomt. Reeds tijdens de bouwfase waren de donkergrijze basaltrotsen zowat de opvallendste thema-elementen van Klugheim. Sinds een week of drie weten we dat er ook een paadje tussen de rotsformaties kronkelt. Ik had op 29 juni jongstleden de eer om de persvoorstelling van het gebied mee te maken en ik ken dus de weg. Phaedra volgt me en ze schrikt op wanneer er een achtbaantrein aan topsnelheid voorbij raast langs een waterval. Ik schrik dan weer als blijkt dat het enorme buffet van 29 juni er vandaag niet staat. In een sfeervolle rotsgalerij kon ik m’n maag drie weken geleden op een calorierijk feestje trakteren, maar die gang is vandaag alleen gevuld met euforische parkbezoekers die uitblazen na hun ritje op een topachtbaan. Goed… Taron dan maar?

DSC00544DSC00548

Spreek de naam ‘Taron’ uit en de halve pretparkwereld valt in zwijm. Terecht. We hebben lang op constructiefoto’s moeten kwijlen, maar eindelijk is ie daar: die Intamin multi-launch op een steenworp van de Belgische grens. Het is een jaar vol mastodontale nieuwigheden: Dollywood lanceert op houten rails, in Shanghai opent een reusachtig Disney-resort en een Zweeds dierenpark tilt het begrip houten achtbaan naar een compleet ongekend niveau. Maar tussen al die extreme projecten is ‘Taron’ misschien wel de boeiendste. De reden daarvoor is eenvoudig: Phantasialand verwent ons niet louter met een pijlsnelle nieuwe coaster, maar men bouwt er ook een decor omheen dat je mond wagenwijd doet openvallen. Wanneer we naar de ingang van ‘Taron’ lopen, passeren we bijvoorbeeld een charmant dorpsplein met horeca. Het moet heerlijk zijn om daar een pizza of een pannenkoek naar binnen te werken, want op datzelfde moment racen er constant treintjes vol gillende passagiers voorbij. Ook wij willen snel in zo’n voertuig plaatsnemen en betreden dus de wachtruimte. De geafficheerde wachttijd bedraagt nog steeds vijfendertig minuten en uiteindelijk zouden we zelfs na twintig minuten al instappen. Alleen maar goed nieuws dus? Ja en nee: er is een pijnpunt dat men op die persvoorstelling van 29 juni goed verborgen hield en dat is de wachtrij. We wandelen eerst via de zolderkamers van het station en we kronkelen vervolgens tussen de supports van ‘Taron’. Tot daar toe is het allemaal genietbaar, maar daarna leidt een tunneltje ons naar een enorm plein vol saaie meanderingen. Alleen de bombastische muziek doet me hier terugdenken aan Klugheim, want verder is het een kale en doodsaaie bedoening. Een aardige sfeerkiller dus, al is er één lichtpunt: de gedachte dat het slechts een tijdelijke oplossing is.

Wat je absoluut over ‘Taron’ weten moet? Dat ie geweldig is? Maar ja, dat wist je wellicht al. Kijk, het is simpel… als je ‘Taron’ niet kan appreciëren, dan zoek je maar beter een nieuwe hobby. Deze baan heeft immers alles waar een coasterfan naar zoekt. Nadat we plaatsgenomen hebben in een erg comfortabele trein met een dito beugelsysteem, draaien we via een spanningsopbouwende rechtse bocht naar de eerste lancering. Een reeks LSM-magneten versnelt de trein voor de eerste keer, waarna we meteen zo’n iconische bocht langs de rotswand invliegen. Een volgende heuvel levert een aanzienlijke dosis airtime, waarna de trein zich in een donkere, nevelige tunnel boort. Wow, wat een vliegende start! Daarna maken we kennis met de richtingwissels die ‘Taron’ typeren: deze coaster heeft slechts een fractie van een seconde nodig om een linkse naar een rechtse bocht om te draaien. Heel erg tof, maar uiteindelijk haalt ‘Taron’ in dit eerste gedeelte geen waanzinnige capriolen uit. Teleurgesteld? Wacht dan maar op de tweede lanceerstrook, die ergens diep in de catacomben van Klugheim plaatsvindt. Alleen al het krijsende geluid dat deze launch genereert, maakt een achtbaanfan blij. En wanneer je zelf in het voertuig zit, voel je inderdaad een pittige acceleratie. Daarna racet het treintje naar de top van rotswand nummer twee, terwijl ik half verblind word door het opspattende water van een imposante waterval. De twintig seconden die meteen na de tweede lancering komen, behoren tot de allerbeste porties achtbaanplezier die je in Europa beleven kan. Het is krachtig, het is onvoorspelbaar en het is bovenal ontzettend soepel. ‘Taron’ blijft z’n power aanhouden tot aan de eindremmen. Wanneer we daar stilgezet worden, kan ik alleen maar concluderen dat ik zonet een topachtbaan beleefde.

DSC00574DSC00554DSC00570DSC00571

Als je weet dat Phantasialand z’n Far West en de daarbij horende ‘Silbermine’-darkride opofferde voor ‘Taron’, hoop ik dat elk pretpark met een westerndorp ooit een gelijkaardige make-over plant. Je moet immers echt naar details gaan zoeken om Klugheim niét de max te vinden. De tweede nieuwe achtbaan van 2016 is overigens ook oké, maar speelt uiteraard in een minder hoge klasse dan z’n buurman. Raik is een family-boomerang van Vekoma, ’s werelds snelste en langste zelfs. Anticipeer ondanks die recordstatistieken echter gewoon op een doorsnee familieachtbaan, want ‘Raik’ is alles behalve extreem. Het thema is braafjes (valt er met die kale lifthill echt niet meer te doen?) en de rit voelt gecontroleerd. Zelfs het grootste marketing-genie zou moeite hebben om deze baan te promoten als die tezamen met de beestige ‘Taron’ geopend wordt. Laat me ‘Raik’ dus definiëren als creditmateriaal zonder al te hoge herhalingswaarde. ’t Feit dat we vanmiddag amper drie rondjes moeten wachten voor een frontseat-plekje, is echter een meevaller van formaat.

DSC00546DSC00607

Puf. Zweet. Met ruim dertig graden op de thermometer zien we een rondje River Quest wel zitten. Na de storing van deze ochtend loopt de wachttijd inmiddels op naar een uur, maar wij kunnen onze Quick-Pass verzilveren en de wachttijd zodoende met 59 minuten verkorten. We beleven vervolgens een (mankementenloze) rit in een erg unieke raftingbaan. De lay-out van deze ‘River Quest’ brengt je langs drie etages, evenveel natmakende drops en een draaikolk. Origineel is het zeker, al ga ik er geen geheim van maken dat klassieke rapid rivers m’n voorkeur genieten. De Efteling z’n ‘Piraña’ en ‘Fjord Rafting’ in Europa-Park zijn daar goede voorbeelden van. Je hebt daar interactie met andere boten en de rit is minder voorspelbaar. Bij ‘River Quest’ ziet elke rit er quasi hetzelfde uit en heb je de garantie dat er per boot minstens één passagier doorweekt uitstapt. And guess what… dat ben ik vandaag. Net zoals de vorige keer. En de keer daarvoor.

DSC00682

M’n natte t-shirt droogt gelukkig in no-time wanneer we de zon haar werk laten doen. Verdere verkoeling wordt dus gezocht in de airconditioning van de darkrides in het Chinese themagedeelte. Deze zone ligt er (voornamelijk dankzij de indrukwekkende contouren van het aanpalende ‘Hotel Ling Bao’) prachtig bij. Jammer genoeg wordt dat visuele topvermaak niet doorgetrokken naar het interieur van Feng Ju Palace en Geister Rikscha. Dat zijn respectievelijk een madhouse van Vekoma en een stokoud doombuggy-spookhuis in Aziatische stijl. Nummer één verknalt het voornamelijk omwille van de moeilijk te doorgronden verhaallijn, nummer twee is simpelweg ouderwets. Ode aan Phantasialand om die ‘Geister Rikscha’ zo goed te onderhouden, maar hij is nu stilaan op.

Als je het totale aantal kilometers achtbaanrails in Phantasialand optelt, kom je op een aanzienlijk eindtotaal. Ze houden hier in Brühl immers van lange ritjes. Kijk maar naar ‘Temple of the Sleeping Hawk’, ‘Taron’ en de langste family boomerang ter wereld. Daar komt trouwens nog bijna 1.300 meter aan mijntrein-track bij als je Colorado Adventure in rekening brengt. Phaedra vraagt me wat ze daarvan mag verwachten en ik antwoord dat het iets als ‘Big Thunder Mountain’ is. Ik heb echter een beetje spijt van die uitspraak, want ik doe Disney daar oneer mee aan. Begrijp me niet verkeerd: ‘Colorado Adventure’ is een pittige achtbaan en is vanuit familiaal oogpunt een topper, maar hij staat mijlenver van de totaalervaring die ‘Big Thunder Mountain’ biedt. Ik ben niet zo’n fan van die eerste passage in een kille hangar en voor het enige gethematiseerde gedeelte moet je zelfs wachten tot na de derde lifthill. Thematisch blijft de ride dus ver achter op de overige highlights van Phantasialand. Een in 2014 uitgevoerde verfbeurt verbeterde het uiterlijk aanzienlijk, maar hier zit meer in. Veel meer.

DSC00560

Van Mexico naar Afrika reizen, dat is in Phantasialand kinderspel. Afrika schijnt overigens heus niet zo’n slechte plek te zijn. Als we de Duitsers mogen geloven, dan bestaat het zwarte continent namelijk uit fancy luxehotels, braadworst-gerelateerde fastfoodzaken en B&M-achtbaangeweld op hoog niveau. Ja, de Belgische en Nederlandse pretparkwereld werden behoorlijk extatisch toen de heren Bolliger en Mabillard in 2006 een stuk staal nabij Keulen dropten. Black Mamba was geboren en Phantasialand spaarde vervolgens kosten noch moeite om het ding een waanzinnig themasausje te geven. Het aantal details in deze zone tellen, is onbegonnen werk en probeer evenmin een overzichtelijk beeld van de lay-out te krijgen. ‘Black Mamba’ werd immers zo fel in het landschap geïntegreerd dat je ‘r nauwelijks zicht op krijgt. Het gevolg daarvan is een beestige coasterervaring. De baan is vinnig, onvoorspelbaar en trekt ondanks haar nogal ingetogen statistieken behoorlijke g-krachten. Vanaf het moment waarop de trein met een stevige beat het station verlaat tot aan de pikdonkere tunnel waarin je twee minuten later tot stilstand komt, is dit puur genieten. Once you go Black Mamba…

Het is zomer en het is schoolvakantie in zowat elke Europese regio. We zijn dan ook verbaasd dat sommige toppers vandaag quasi de gehele dag walk-on blijven. ‘Black Mamba’ draait met twee treinen, maar heeft het soms moeilijk om alle zitplaatsen gevuld te krijgen. Bij ‘Colorado Adventure’ speelt zich hetzelfde tafereeltje af. De enige rides waar een (minimale) wachtrij ontstaat, zijn de gloednieuwe of de water-gerelateerde exemplaren. Geen probleem, zeggen we dan. Het park blijft tot acht uur vanavond geopend en we hebben dus ruimschoots de tijd om onze geliefde ‘Chiapas’ en het shotje adrenaline van ‘Taron’ te herbeleven. Tot vier maal toe! De enige highlights waar we in een wijde boog omheen lopen, zijn de thrillrides Mystery Castle en Talocan. Die eerste omwille van onze beperkte affectie voor vrijeval-spaceshot-achtige toestanden, die tweede omdat de ‘Tacana’-burger van vanmiddag op z’n plek hoort te blijven. Ik wil overigens wel even benadrukken dat ‘Talocan’ ook voor toeschouwers een topattractie is. Een onuitputtelijke geldreserve liet Phantasialand immers toe om deze standaardride te pimpen met een enorme overkapping, bombastische themamuziek, vuur- en watereffecten. Budgetloos door het leven mogen gaan, dat levert soms waanzinnige resultaten op.

DSC00683DSC00580

Phantasialand scoort nog enkele verdiende pluspunten vlak na sluitingstijd. Nadat we rond acht uur ons finale ritje ‘Taron’ maakten, mogen we immers nog rustig op een terrasje uitblazen met een smakelijke pizzapunt. Wanneer we even later opnieuw naar Antwerpen vertrekken, kunnen we bovendien zonder enig oponthoud de parking verlaten (dat heb ik wel eens anders geweten…) Ik moet besluiten dat dit de meest perfecte dag is die ik ooit in Phantasialand beleefde. Ondanks de lage opkomst draaiden de attracties aan hoge capaciteit, de horeca werkte vlot en het weertype deed me bijna vermoeden dat Phantasialand ergens aan een Spaanse costa ligt. Ik meen het als ik zeg dat ik genóót. De haat-liefdeverhouding die ik geruime tijd met Phantasialand had, is dus definitief voorbij. Als een park op zo’n korte afstand van onze eigen voordeur zo’n waanzinnige dingen verwezenlijkt, dan moeten we dat immers aanmoedigen. Ik zeg bijgevolg go go go Phantasialand en hoop stiekem dat ze de opvolger van ‘Taron’ al ergens in een schetsboek hebben staan. Indien ze het huidige niveau als de standaard hanteren, ben ik er alvast van overtuigd dat de toekomst rooskleurig is.

DSC00562

Was dit een heldere verontschuldiging van mijn kant? Heb ik mezelf op een toereikende wijze geëxcuseerd voor de kritiek die Phantasialand soms van me kreeg? Laat me dan meteen ook sorry zeggen tegen elke Phantasia-fan die van kalme dagen in z’n favoriete pretpark houdt. Vanaf nu moet je er immers rekening mee houden dat Glenn jouw geliefde Phantasialand een stuk frequenter op z’n agenda zal noteren. Dus euhm tja… sorry!

DSC00668

4 gedachtes over “Klugheimelijk verliefd – Phantasialand

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s